Opinions

Raw

Uitstekende horrorfilm van Julia Ducournau. Raw is op de eerste plaats audiovisueel echt een pareltje, en ook het acteerwerk van actrice Garance Marillier is geweldig. Je leeft echt mee met Justine, en het hele universiteitsgebeuren wordt goed weergegeven.

Er zitten wat gruwelijke scenes in de film maar het leven van Justine, en de manier waarop zij moet zien om te gaan met haar "eetlust", is toch het interessantste gedeelte van de film. Want zoals zo vaak zijn de beste horrorfilms uiteindelijk toch de films die de personages en hun karakterontwikkeling op de eerste plaats zetten. En de expliciete horror op de tweede plaats. En dan is het ook visueel nog een feest om naar te kijken, met een zeer sterk einde.

“Houston, I have a bad feeling about this mission.”

Visueel buitenaards, een sterke heldin en op sommige momenten nagelbijtend spannend. Gravity is één lange overlevingsreis van Ryan Stone (Sandra Bullock), een biomedisch technologe die, nadat ze samen met Matt Kowalski (Clooney) is overvallen door vliegend puin, moet zien te overleven in levensbedreigende situatie.

Het is eigenlijk hoppen van ruimtestation naar ruimtestation en van shuttle naar shuttle maar regisseur Alfonso Cuarón weet de constante spanning en druk die de personages voelen op een schitterende manier over te laten komen. Stone is geen ervaren astronaute en heeft haar emoties wat minder onder controle dan de geharde Kowalski. Bullock weet de paniek goed te spelen maar Stone is daarnaast ook inventief en een erg snelle leerling. De beelden van de ruimte en vooral de aarde zijn adembenemend en Cuarón verdient alle lof hiervoor. Hij is jarenlang met dit project bezig geweest en het resultaat is overdonderend. Het plot rond de overleden zoon van Stone had van mij niet gehoeven en voelt wat geforceerd aan. Op het laatst permitteert Cuarón zich wat onwaarschijnlijkheden maar op dat moment ben je al helemaal ingepakt door de film zodat het geen moment stoort. Gravity is een bloedstollend ruimteavontuur die, ook door de korte duur, blijft boeien.

“Sandy!”

“Tell me about it, stud.”

Grease valt bij herziening toch wel een beetje tegen. Sommige liedjes zijn nog steeds erg catchy, maar voor de rest valt er weinig te genieten. Het verhaal is erg matig en dat geldt ook voor de acteerprestaties.

Newton-John is goed en haar transformatie is nog steeds erg leuk gedaan. Maar Travolta en de andere acteurs doen eigenlijk maar wat. Je wilt de film eigenlijk doorspoelen naar de leuke liedjes, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Maar hé, bij het eindnummer zat ik toch weer mee te neuriën. Dat spreekt dan weer in het voordeel van de film.

This is a story of a period between two World Wars - an interim in which Insanity cut loose, Liberty took a nose dive, and Humanity was kicked around somewhat.

Meesterwerk van Charles Chaplin. The Great Dictator is een satire, maar daarnaast ook een indrukkwekkende film met een belangrijke boodschap. Dat deze film is gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog maakt het allemaal nog indrukwekkender, en de laatste speech van Chaplin zal ik niet snel vergeten. Maar The Great Dictator is ook gewoon een ontzettend grappige film, en de vele woordgrapjes en fysiek humor van Chaplin gaan nooit vervelen.

“It looks, after all, as if you will see Berlin before I do.”

Schitterende klassieker over een stel geallieerde krijgsgevangen in een nazi-kamp die proberen te ontsnappen. Ieder personage heeft zo zijn eigen specialisme en samen proberen ze de nazi's telkens te slim af te zijn. Het plot zit ingenieus in elkaar en zeker de uitbraak is ongelooflijk spannend.

Maar de film heeft ook een humoristische ondertoon, die zeker in het eerste gedeelte voor een bijna luchtige sfeer zorgt. Met de schitterende muziek die dat alleen maar versterkt. En de film heeft een aantal klasseacteurs samengebracht zoals McQueen, Garner, Attenborough, Bronson en Pleasence. Allemaal ijzersterk. Na de uitbraak komt er nog een lang gedeelte wat je kan zien als een kat- en muispel tussen de ontsnapte geallieerden en de nazi's. Met een donker einde dat vreemd genoeg ook luchtig aanvoelt.

“All the bright precious things fade so fast... And they don't come back.”

Extravagant en uitzinnig schouwspel. The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald komt in de handen van Luhrmann echt tot leven. Het is pure kitsch, maar zeker in het eerste gedeelte wordt je getrakteerd op de ene waanzinnige scene na de andere. Met de opzwepende muziek die ook een hoofdrol speelt. Een kleurrijk spektakel met Nick Carraway (Maguire), die ons een inkijkje geeft in het leven van Jay Gatsby (DiCaprio) en zijn overweldigende rijkdom. Dat er zich achter al dat geld het nodige drama afspeelt behoeft geen uitleg.

Het liefdesverhaal tussen Gatsby en Daisy (Mulligan), het schimmige verleden van Gatsby, hoe hij aan zijn geld komt, de jaloerse Tom Buchanan (Edgerton), en uiteindelijk de desillusie van Carraway, het boek zelf spreekt eigenlijk al genoeg tot de verbeelding. Maar buiten het visuele aspect en alle flair wordt wel duidelijk dat Luhrmann moeite heeft met de dramatische kant van het verhaal. Vooral wanneer in het tweede gedeelte het drama de overhand neemt en de focus echt op het verhaal komt te liggen, wordt dat pijnlijk duidelijk. Het acteerwerk is zeker niet slecht, maar je wordt als kijker niet echt meegesleept in de gedoemde liefde en de afgunst en jaloezie van de personages. Het blijft wat oppervlakkig en soms wat theatraal, maar dat is natuurlijk ook wel het handelsmerk van Luhrmann. De man zorgt er in ieder geval voor dat The Great Gatsby een feest is voor je zintuigen.

“I've been left for dead twice... it didn't bode well.”

Deze film zou je kort kunnen samenvatten. Sommige mooie en ingenieuze actiescènes kunnen niet verbloemen dat The Great Wall een waardeloos script heeft, verschrikkelijke CGI-effecten, inspiratieloos uitziende aliens met uiteraard weer één grote zwakke plek en acteurs (vooral Matt Damon) die de grootste miscasts van 2017 op hun conto mogen schrijven. Alleen actrice Tian Jing verdient een compliment, want zij is de enige die echt overtuigd.

Wat ik nog het meest miste was humor. Als je dan zo’n waardeloos script schrijft, neem het dan vooral niet te serieus en benader het materiaal met een knipoog. Maar regisseur Yimou Zhang maakt er een gortdroge en doodserieuze film van zonder een moment van relativering. Matt Damon hoeft echt geen Yippee-ki yay roepende John McClane te zijn, maar een iets luchtere toon had wel gemogen. Want boven alles is The Great Wall gewoon anderhalf uur hersenloos vermaak. En dan niet in de goede zin van het woord. Een film over de Chinese muur en de rijke Chinese geschiedenis verdient meer.

“The noblest art is that of making others happy”

Enorme verassing. Zo zie je maar dat je nooit moet afgaan op de zure recensies van nog zuurdere zogenaamde ‘critics’. Want The Greatest Showman is ruim anderhalf uur een kleurrijk feest waar de energie en het plezier vanaf spat. La La Land op steroïden, en gelukkig heeft het gewone bioscooppubliek zich niet laten afschrikken en de film wel omarmd.

The Greatest Showman is niet zo goed als La La Land, maar het verhaal zit goed in elkaar en heeft een mooie boodschap. Simpel maar effectief. Het acteerwerk van Jackman (de man kan alles), Efron (gemaakt voor dit soort rollen), Williams en Settle is ijzersterk, en Zendaya is een superster in wording. Probeer maar rustig te blijven zitten bij het nummer ‘This is Me’, en Zendaya en Efron hebben misschien wel de mooiste scene met het nummer ‘Rewrite the Stars’. Ik was vrijdag na een lange werkweek best moe, maar ik kwam stuiterend en vol energie de bioscoopzaal uit. The Greatest Showman is topentertainment.

“You never win with violence. You only win when you maintain your dignity.”

Peter Farrelly weet met Green Book een feel good film te maken over een serieus onderwerp. Mensen die een diepgaande en realistische film hadden verwacht over racisme in het Zuiden van Amerika in de jaren 60 komen van een koude kermis thuis, en wat dat betreft snap ik wel waar de kritieken vandaan komen.

Het karakter van Tony Vallelonga wordt ook een stuk beter uitgewerkt dan dr. Shirley, en dat is een discutabele keus als je een film wil maken over racisme. Voor een film met de naam Green Book wordt er ook weinig gedaan met de betekenis van de naam, en wat het betekende voor een zwart persoon in de jaren 60. Ik denk dat Farrelly ook geen realistische en serieuze film voor ogen had, en meer een feel good film wilde maken over de vriendschap tussen Vallelonga en Shirley. En wat dat betreft is de film geslaagd. Dat komt ook door het fantastische acteerwerk van Mortensen en Ali, en vooral de humor is sterk gedaan.

“How wonderful that all it took for you to grow is the end of the world!”

Zo slecht nog niet. De Green Lantern heeft heel veel problemen, maar vermakelijk is het allemaal wel. Het verhaal is rommelig en komt gekunsteld over en de CGI is soms ronduit verschrikkelijk. Gelukkig zit er ook de nodige humor in de film en de acteurs gaan er helemaal voor.

De personages zijn best goed uitgewerkt en Reynolds heeft met Deadpool laten zien dat hij dit soort films wel kan dragen. Vooral het samenspel met Blake Lively beviel me wel. Acteurs als Sarsgaard, Strong, Robbins en Bassett hebben hun strepen ruimschoots verdient en vooral Sarsgaard maakt een (niet al te fijne) indruk. De Green Lantern is een matige film, maar de funfactor is hoog.

“We each owe a death - there are no exceptions - but, oh God, sometimes the Green Mile seems so long.”

Wat blijft dit toch een schitterende film. De sfeer, de acteurs, de muziek, het verhaal… Het lijkt wel of je drie uur lang in een bubbel zit en er pas uitkomt na de laatste schitterende zin. Het verhaal is op zich simpel en ik heb mij al honderd keer afgevraagd hoe het toch kan dat The Green Mile drie uur lang blijft boeien. Natuurlijk zitten er wat langdradige stukken in en sommige scènes worden onnodig lang uitgerekt maar toch blijft de film intrigeren.

Regisseur Frank Darabont verdient alle credits want hij weet de juiste toon aan te slaan en vanaf het begin wordt je de film ingezogen met een uiterst sfeervol portret van het leven in een gevangenis met herkenbare personages en natuurlijk Mr. Jingles. De gevangenis is natuurlijk een akelige plaats maar net zoals in The Shawshank Redemption weet Darabont de rauwe randjes ervan af te halen en een wereld te creëren die bijna als een sprookje aanvoelt. Het verhaal rond John Coffey heeft op zichzelf natuurlijk al veel fantasie elementen in zich maar Darabont houdt de film met beide benen op de grond en The Green Mile is vooral een film over menselijk falen en boetedoening, maar ook over vergiffenis en opoffering. Tom Hanks is een acteur die elke film wat menselijker maakt en ook hier is hij formidabel. Duncan is goed als reus Coffey en ook Rockwell, Hutchison, Pepper, Morse en Cromwell maken indruk. De personages zijn wat zwart-wit en het wordt er wel heel dik bovenop gelegd in welk kamp ieder personage zit(goed/fout) maar echt storen doet het nou ook weer niet. Het laatste gedeelte bezorgt mij nog steeds kippenvel. Waar The Shawshank Redemption een wat zoetsappig einde heeft, eindigt The Green Mille op een wat deprimerende toon en dat bevalt mij wel. The Green Mile is een lange zit maar het is elke keer weer de moeite waard.

“You can't keep us here, you gotta let us go.”

“We're not keeping you here, you're just staying.”

Prima horrorfilm. Green Room kiest voor een naargeestige en kille aanpak, en de film weet zich langzaam onder de huid van de kijker te nestelen. De personages blijven wat vlak en eendimensionaal, maar horrorfilms hoeven op zich ook geen sterk uitgewerkte personages te hebben.

Als ze maar interessant blijven om te volgen, en dat is hier zeker het geval. De personages doen soms de domste dingen en ze produceren verschrikkelijke muziek, maar het acteerwerk van de cast zorgt ervoor dat het interessant blijft. Vooral Stewart heeft zichtbaar plezier in het spelen van zijn rol. Het einde is spijkerhard, er wordt een naargeestige sfeer gecreëerd en de moordpartijen zien er gruwelijk uit. Missie geslaagd.

Green Zone

Prima oorlogsfilm met een intrigerend uitgangspunt. Green Zone gaat over Miller (Damon), die er langzaam achter komt dat er heel veel niet klopt aan het verhaal over massavernietigingswapen in Irak. Interessante materie dat Greengrass met wisselend succes verwekt in een actievolle oorlogsfilm.

De acteurs zijn goed en het is allemaal uitermate sfeervol. Allerlei verschillende belangen komen in conflict met elkaar wat een interessant, maar soms ook rommelig verhaal oplevert. De actiescènes zijn verschrikkelijk gefilmd en nagenoeg onnavolgbaar. Vooral op het laatst weet je bijna niet waar je naar aan het kijken bent. Gelukkig word er een mooie, bijna paranoïde sfeer gecreëerd en zijn de acteurs uitstekend.

“I think there's something you need to know about Greta.”

Het begin van Greta is ijzersterk, en Moretz, Huppert en Monroe vormen een sterk trio. Het is sfeervol, met een sluimerende en onderhuidse spanning die op ieder moment kan exploderen. Dat is ook gelijk het probleem van de film, want als Greta zich ontpopt tot psychopaat wordt het allemaal wel heel voorspelbaar en inspiratieloos. Greta ontwikkelt zich tot het standaard stalker/kidnap verhaal, en het is aan de drie actrices te danken dat het allemaal nog een beetje genietbaar blijft.

“I got a book. It's called "We're all fucked". It's a bestseller.”

Degelijke overlevingsthriller met Liam Neeson als harde dierenjager. Na een vliegtuigongeluk moeten Neeson en zes anderen overleven in de koude wildernis. Omringt door bloeddorstige wolven. Wat The Grey sterk maakt is de grauwe maar ook mooie natuurbeelden en de ijzingwekkende sfeer.

Naast Neeson vond ik alleen Grillo opvallend aanwezig, en de andere acteurs steken daar bleekjes bij af. Echt erg vond ik hun dood niet, omdat je weinig binding met de personages hebt. Op een gegeven wordt het ook een afstreeplijstje en je weet precies wie en wanneer iemand weer doodgaat. De hallucinaties van Neeson over zijn vrouw voegen ook niet veel toe (behalve op het einde). Maar de spanning vergoedt veel en Neeson is weer perfect in dit soort rol.

Only one way out…

Wanneer de actie losbarst excelleert Gridlocked. Jammer genoeg duurt het te lang voordat de film op dit punt aanbelandt. Dat hele gedoe met een filmster die onder de hoede komt van een chagrijnige politieagent boeit niet echt.

Dat komt ook omdat Purcell en Hackman niet de beste acteurs zijn (een understatement). Op het laatst worden de good guys (en een verrader) ingesloten door de bad guys en wordt het beter. Gave vechtscènes met aardig wat spanning en zelfs wat humor (de vechtpartij tussen Purcell en Vinnie Jones is heerlijk). Ontzettend jammer dat hele film niet zo is.

“Well, what if there is no tomorrow? There wasn't one today.”

Prachtige film. Een op het eerste gezicht eenvoudig verhaal komt op werkelijk briljante wijze tot leven door een sterke regie van Ramis, weergaloze acteerprestaties en veel humorvolle, dramatische en emotionele momenten. Phil is een wat narcistische weerman die erachter komt dat hij een dag iedere keer weer opnieuw beleeft. Phil gaat van blij naar recalcitrant en suïcidaal om uiteindelijk tot inkeer te komen, en te kiezen om het meeste uit deze ene dag te halen.

Briljant gespeeld door Bill Murray, die alle stemmingswisselingen van Phil perfect vertolkt. Schitterende rol ook voor Andie MacDowell als Rita, een vrouw die uiteindelijk het hart van Phil steelt en op hilarische wijze telkens opnieuw door hem wordt versierd. Geweldige scènes leveren dit op. Ook Elliott en vooral Tobolowsky leveren een geweldige bijdrage als personages die Phil steeds weer opnieuw tegen het lijf loopt. Het einde is emotioneel en heeft een hele mooie boodschap. De kracht zit in de herhaling en dat levert met Groundhog Day een schitterende filmbelevenis op.

El Guardián Invisible

Sterke Spaanse film. Dit is echt zo'n naargeestige en donkere psychologische politiethriller waar ik van kan genieten. Vooral als de uitwerking zo sterk is al hier. El Guardián Invisible heeft een goede balans tussen een misdaadthriller, een familiedrama en zelfs wat occultisme, en op het laatst komt dat allemaal op een mooie manier samen.

Marta Etura is een voortreffelijke hoofdrolspeelster, en ook de andere acteurs doen het goed. Met de uiteindelijke dader had wat meer gedaan kunnen worden (niet echt dreigend), maar dat is een klein kritiekpuntje. Regisseur González Molina heeft goed naar andere thrillers gekeken, en kiest hier voor een klein stadje waar het altijd regent en iedereen elkaar kent. Een onheilspellend en paranoïde sfeertje ligt dan voor de hand. De film is ook een intrigerende puzzelstuk, en wie uiteindelijk de dader is komt toch nog een beetje als een verrassing. Er zijn ontelbare films met dit onderwerp gemaakt, maar El Guardián Invisible voelt fris en origineel aan.

“I am going to die surrounded by the biggest idiots in the galaxy.”

Guardians of the Galaxy is een zeer vermakelijke Marvel-film. Op zich zou het verhaal over onder andere een boom en een wasbeer niet moeten werken maar dat doet het wel. Het enthousiasme spat van het scherm en de chemie tussen de acteurs is geweldig om te zien. Pratt is geweldig als Peter Quill en ook Zoe Saldana, Dave Bautista en Bradley Cooper als Rocket zijn erg sterk. De acteurs hebben een geweldige chemie en hebben zichtbaar lol.

Humor, spanning en een geweldige soundtrack maakt het af. Hoe een groep van vijf personen/wezens met daaronder een wasbeer en een boom de Guardians of the Galaxy worden is ongelooflijk knap gedaan en de film zit boordevol met spectaculaire actiescènes en knetterende dialogen vol humor. De film moet het ook wel echt hebben van deze Guardians want de andere personages (waaronder de bad guy) zijn erg mager uitgewerkt. Maar de film straalt zoveel zelfvertrouwen uit en passie voor het bronmateriaal dat het geen moment stoort. Complimenten voor de vijf acteurs en vooral de schrijvers want het is geen sinecure om van dit materiaal een goede film te maken. Gelukkig neemt de film zich niet te serieus en dat is wel een verademing in deze tijd waar zelfs Superman een depressieve superheld is met een moedercomplex. De film wordt al het “Star Wars voor de nieuwe generatie” genoemd en dat is wat te veel eer maar laten we kijken hoe het tweede deel uitpakt. Dit schitterende ruimteavontuur smaakt in ieder geval naar meer.

“I'm Mary Poppins, y'all!”

Topvermaak. De grootste kracht van dit tweede Guardians avontuur zit hem weer in de sterke personages en de heerlijke groepsdynamiek. Er is een groep acteurs bij elkaar verzameld die echt chemie hebben samen, alhoewel de helft bestaat uit CGI wezens. Maar dat valt al niet meer op en vooral baby Groot is het aandoenlijkste wezen in de Galaxy.

Het is gewoon fijn om twee uur lang met deze personages op avontuur te gaan en je zit de hele tijd met een glimlach op je gezicht. Dat komt ook door de vlotte regie, de humor, de heerlijke oneliners, wat romantiek, de liefde voor de jaren 80 en uiteraard de weergaloze muziek. En Kurt Russell past daar perfect bij als vader van Peter Quill. Het verhaal is niet heel bijzonder, maar gelukkig worden Thanos of de Infinity Stones een keer niet genoemd. Deze tweede Guardians film is een op zichzelf staand en doldwaas actiespektakel in de ruimte. Een film waar het plezier vanaf spat.

“The Guernsey literary and potato-peel pie society. Crikey, that's quite a mouthful.”

Mooi. Dit soort historische verhalen smaken mij altijd wel goed, en ook de setting en het acteerwerk zorgen ervoor dat Guernsey een zeer fijne filmbelevenis is. Lily James straalt en zorgt ervoor dat de verhaallijnen vloeiend in elkaar overlopen en coherent aanvoelen. Want de film wil een historisch verhaal, romantiek, wat humor en dramatische elementen combineren, en dat kan soms wat veel zijn.

Maar het acteertalent en het charisma van James (toen ze in die gele jurk de trap afliep maakte m'n hart even een sprongetje) zorgen ervoor dat je er wel in meegaat. De boekgroep, met Huisman, Courtenay, Parkinson en de uitstekende actrices Findlay en Wilton zijn ook sterk op dreef. De driehoeksverhouding voelt wat misplaatst, maar alles met het dochtertje Kit is hartverscheurend. En dan heb je ook nog de Tweede Wereldoorlog setting, en dat Newell alles bij elkaar weet te houden is een groot compliment.

“I don't want to hear about you sleeping with my daughter. You're sleeping with me now.”

Prima romcom. Man die bij zijn schoonfamilie op bezoek gaat is een genre op zich, en Guess Who is een geslaagd nieuw hoofdstuk. Het is een blanke man en zijn schoonfamilie is zwart, maar behalve wat voorspelbare grappen wordt daar weinig mee gedaan. De focus ligt duidelijk op de wantrouwige Bernie Mac en de zenuwachtige Kutcher, en hun samenspel zorgt voor de sterkste scènes.

Kutcher is soms verschrikkelijk, maar zet hem tegenover sterke acteurs of actrices (Mac, Saldana, Scott) en hij gaat zelf ook wat beter acteren. Saldana en Scott hebben een wat ondergeschikte rol, maar het is daarom des te knapper dat ze soms de mannen overvleugelen. Guess Who is geen meesterwerk, maar door het energieke en aanstekelijke acteerwerk is het een vermakelijke film geworden.

“What the fuck?”

Schitterende thriller van Wingard. Vooral audiovisueel maakt The Guest indruk, met een heerlijke 80’s sfeer, mooie cinematografie en fantastische muziek. Dan Stevens is ook perfect gecast als ogenschijnlijk vriendelijke man, waarbij je al gelijk het idee hebt dat er iets niet helemaal klopt. Vooral het samenspel tussen Stevens en Monroe is sterk, en ik word alleen al blij van dat heerlijke jaren 80 kapsel van Monroe.

The Guest heeft een onderhuidse spanning die steeds meer aan de oppervlakte komt. Net zoals de incidentele geweldexplosies van Stevens, en wanneer er steeds meer doden vallen neemt de spanning toe. Het is wel jammer dat The Guest de eerste drie kwartier/uur echt tegen een meesterwerk aanzit, maar dat wanneer er steeds meer doden vallen en een schimmige organisatie (met Lance Reddick) zijn intrede doet het niveau zakt. Het wordt een wat conventionele en belachelijke actiefilm zonder die fantastische sfeer van het eerste uur. Wingard maakt dat wel goed met een weergaloos laatste gedeelte rond een Halloween doolhof, waar alle sterke punten van de film weer boven komen drijven. De charismatische Stevens en Monroe in een tweestrijd, geweldige sfeer, een ijzingwekkende spanning en last but not least de fantastische muziek.

“My name is Dito... and I'm gonna leave everybody in this film.”

Indringend portret over een man die na 20 jaar terugkomt op de plek waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht, en een aantal mensen uit zijn verleden onder ogen moet komen. Zijn zieke vader, zijn moeder, zijn jeugdvriendinnetje, zij vrienden etc. Allemaal heeft Dito ze achtergelaten op zoek naar een beter leven. Gezien de flashbacks kun je het hem niet kwalijk nemen (uitzichtloos bestaan, criminaliteit, een verstikkende vader, moorden), maar de film wil ook laten zien dat Dito misschien betere keuzes had kunnen maken.

Zeker de krachtige scènes tussen Downey Jr. en Rosario Dawson/Chazz Palminteri maken dat duidelijk. Regisseur Montiel laat het aan de kijker om hier een oordeel over te vellen. Ik zelf zou zeggen dat Dito er goed aan gedaan heeft om zijn oude leven achter zich te laten, maar om 20 jaar niets van je te laten horen is ook wat overdreven natuurlijk. Door de twee tijdslijnen en de korte speeluur maakt de film soms een gehaaste en fragmentarische indruk, maar het acteerwerk houdt de boel bij elkaar. Downey jr, LaBeouf, Palminteri, Tatum, Dawson, Diaz etc. Fantastisch.

Gwoemul

Aardige horrorfilm. Niet alles werkt, en vooral het soms theatrale acteren stoorde soms. De film duurt ook lang, en de focus had van mij wat meer mogen liggen op een klein groepje personages dat het opneemt tegen een groot en bloeddorstig monster. Er worden in Gwoemul ook nog wat andere verhaallijnen geïntroduceerd en op een gegeven moment bemoeien ook de Amerikanen zich ermee, maar dat is niet de grootste kracht van de film. Dat is wanneer bepaalde personages het in donkere ruimtes opnemen tegen het monster. Het einde is dan ook een fantastische afsluiter.

The Silenced

Fijne film die eigenlijk uit twee delen bestaat. De sfeervolle opbouw en het bijna horrorachtige laatste gedeelte. Het werkt, alhoewel er weinig van het mysterieuze en onheilspellende begin overblijft. De geschiedenis, en wat er zich allemaal heeft afgespeeld tussen Japan en Zuid-Korea, wordt ook goed in de film verwerkt, en de regie en het acteerwerk van de jonge vrouwen is zeer effectief. Bepaalde actiescènes op het laatst zien er echt fantastisch uit. The Silenced (de Zuid-Koreaanse titel is echt te lang) is een film waar je wel even de tijd voor moet nemen, maar het is het zeker waard.