Opinions

“Sorry I’m late, I was saving the world. You know how it is.”

Ant-Man is een heerlijke Marvel-film geworden rond een niet alledaagse superheld die na een stroef en afwerend begin toch zijn strakke Ant-Man pak aandoet en zijn superheldenstatus omarmd. Een luchtige Marvel-film die fris aandoet en zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt.

Paul Rudd is een aparte keuze als superheld maar hij is perfect als Scott Lang, een man die voor zijn dochter zijn leven wil beteren maar steeds weer vervalt in oude fouten. Als hij van Dr. Hank Pym (een geweldige Michael Douglas) de kans krijgt om Ant-Man te zijn grijpt hij deze kans na een aarzelend begin met beide handen aan. Ant-Man is door het concept, krimpen maar tegelijkertijd in kracht toenemen, geen standaard superheld en vooral in de actiescènes wordt dat duidelijk. Deze actiescènes zijn erg origineel en worden met flair, spanning en humor gebracht. Vooral in het laatste gevecht rond de treintjes van de dochter van Scott komt dit goed tot uiting. Rudd, Douglas en Evangeline Lilly (die Hope van Dyne, de dochter van Hank Pym speelt) vormen een sterk trio en zorgen voor een aantal hoogtepunten in de film. Het is speels, humorvol maar ook serieus als het moet. Michael Pena, David Dastmalchian en T.I. moeten als vrienden van Scott voor de komische noot zorgen en vooral Pena slaagt daar goed in. Corey Stoll vond ik als bad guy een zwakke schakel en maakte op mij geen indruk. Hij had geen charisma en straalde totaal geen dreiging uit. Een gemiste kans. Ant-Man is humorvol, visueel overdonderend en actierijk. Maar het sterke script en de acteurs zorgen ervoor dat Ant-Man nooit uit de bocht vliegt en ondanks het verhaal rond een krimpende superheld en mieren met beide benen op de grond blijft staan. Een knappe prestatie.

HOPE!!!

Leuk. Het mooie aan de Marvel films is dat iedere film rond een bepaalde superheld echt zijn eigen sfeer en karaktertrekjes heeft. De Ant-Man (en nu ook de Wasp) films focussen zich echt op de familiebanden, en ook de luchtige sfeer en de kleinschaligheid van het verhaal zijn kenmerken van een Ant-Man film. De wereld staat niet op het spel, maar wel ouders, zonen, dochters of geliefden.

De scènes tussen Hope, Hank en Janet, die tussen Scott Lang en zijn dochter (de fantastische Abby Ryder Fortson), het achtergrondverhaal rond Ghost (meer Hannah John-Kamen graag), en de scènes met Hope, Hank en Scott Lang als drie-eenheid leveren dan ook de sterkste momenten in de film op. De toon is luchtig en humoristisch, maar er zit ook een emotionele kern in. En Rudd, Lilly, Douglas, Pena en Pfeiffer zijn ook sympathieke en charismatische acteurs, en de onderlinge chemie is perfect. Ik zou zo nog 30 films rond deze personages kunnen zien. En de eerste post-credit scene is misschien wel de beste uit de gehele Marvel Universe.

“Marie still thinks war is romantic... there's nothing romantic about it.”

IJzersterke film. Anthropoid is het verhaal van Kubis en Gabcík, die samen met een aantal andere verzetsleden een aanslag beramen op SS generaal Heydrich. Wat Anthropoid zo goed maakt is de beklemmende sfeer die er vanaf het begin al hangt. Geen scene voelt overbodig en de spanning wordt zelfs in de rustige scènes tot het uiterste opgevoerd.

Fantastisch geregisseerd door Ellis, en alles aan de film straalt klasse en kwaliteit uit. Engelse acteurs die zich een accent aanmeten werkt niet altijd, maar Murphy, Dornan en de andere acteurs acteren zo sterk dat het geen moment stoort. De radeloosheid en angst is soms van de gezichten te scheppen, maar ook de kracht en het doorzettingsvermogen van deze mensen is indrukwekkend. Het is een missie zonder exit strategie, en het actievolle, indrukwekkende maar vooral tragische laatste gedeelte rond een kerk laat zien wat voor helden deze mensen waren.

“We don't take anything seriously, unless it's on a hard drive.”

Redelijk. De film wil je graag wijzen op de gevaren van de moderne technologie en social media, maar echt diep gaat het allemaal niet. Antitrust wil vooral een vlotte en moderne thriller zijn, maar spannend wil het helaas niet worden. Er worden wat moorden gepleegd, Phillippe wordt achtervolgt, en het grote bedrijf blijkt allemaal louche dingen te doen, maar ik had de hele tijd het gevoel dat er veel meer in had gezeten. Het grote plan van Winston zal in 2001 best indrukwekkend zijn geweest, maar bezien door de ogen van nu komt het wat oubollig en suf over. Het acteerwerk is wel dik in orde, en Tim Robbins als Bill Gates wannabe is goud.

“Think about it, Bala. Do you really want to be Mrs. Raving Lunatic?”

Redelijke animatiefilm. Het ziet er allemaal schitterend uit, de stemmen van de acteurs (onder andere Allen, Stallone, Stone en Bancroft) zijn goed gekozen, en de humor werkt. Het verhaal stelt niet zo veel voor en zit weer vol met het voorspelbare drama, sentiment en zelfs wat romantiek. De speelduur is precies goed, want op sommige momenten begon het wat langdradig te worden. Op deze manier blijft het een vermakelijke film met genoeg vermakelijke momenten.

“On any given Sunday you're gonna win or you're gonna lose. The point is - can you win or lose like a man?”

Flitsende sportfilm met mijn held Al Pacino als football coach. Dat kan bijna niet fout gaan en dat gaat het ook niet. Oliver Stone gebruikt een wel heel snelle en flitsende regiestijl met schokkerige camerabewegingen en een pijlsnelle montage. Soms is het lastig alles te registreren en vooral de American Football scènes zijn moeilijk te volgen.

Hoe het eraan toegaat achter de schermen bij zo’n football team is schrijnend, hemeltergend maar ook uitermate komisch. Geen wonder dat er zoveel hersenbeschadigingen zijn bij deze spelers. Foxx is lekker irritant en hij haalt het bloed onder je nagels vandaan als de arrogante Willie Beamen. Quaid als oude quarterback, Woods als corrupte dokter, Diaz als keiharde eigenaresse, de geweldige cameo's van Stone zelf, de film heeft erg veel kleurrijke personages en dat zorgt er wel voor dat de film de moeite waard blijft. Want de film is veel te lang en op een gegeven moment wordt het wel erg eentonig. Maar de acteurs en de regie houden de kijker bij de les.

“That's the way it crumbles... cookie-wise.”

Meesterlijk. Dit is een romantische komedie zoals alleen Billy Wilder die kan maken, en de donkere ondertoon en maatschappijkritische boodschap zijn niet te missen. Maar door de regie van Wilder en het acteerwerk van Lemmon en MacLaine (beide fantastisch) wordt het nooit te zwaar op de maag The Apartment werkt op meerdere fronten en is gewoon een feest om naar te kijken. Van de humor, de zware onderwerpen, de scherpe dialogen, de sets, tot aan de knetterende chemie tussen Lemmon en MacLaine. Alles werkt, en dit soort films worden er jammer genoeg te weinig meer gemaakt.

“We train young men to drop fire on people, but their commanders won't allow them to write "fuck" on their airplanes because it's obscene!”

Waanzinnige film. Ik weet niet hoe Coppola het allemaal voor elkaar heeft gekregen met alle tegenslagen die hij tijdens het filmen te verwerken kreeg, maar Apocalypse Now is een regelrecht meesterwerk die er werkelijk schitterend uitziet. De waanzin van de oorlog is nog nooit zo indringend op film vastgelegd en je voelt de gekte van de personages per minuut toenemen. Het lijkt wel of de acteurs zelf ook langzaam gek zijn geworden tijdens het filmen.

De film laveert moeiteloos tussen de verschrikkingen van de oorlog en de heerlijke gitzwarte humor. Vooral Robert Duvall en zijn personage Kolonel Kilgore zal ik niet snel meer vergeten. Zijn passie voor surfen terwijl de oorlog in volle gang is, is waanzinnig, hilarisch, absurd en very disturbing. “I love the smell of napalm in the morning.”... Meesterlijk. De tocht door de jungle naar Kolonel Kurtz (de manische Brando) is ook interessant, alhoewel ik hier wel begon te voelen dat ik de 202 minuten durende versie aan het kijken was. Maar door de regie, de acteurs en de prachtige cinematografie blijft het boeien. Sheen, Fishburne, Hall, Bottoms etc. allemaal leveren ze een magistrale acteerprestatie. Dat Sheen een hartaanval heeft gehad tijdens het filmen wil ik best geloven. Apocalypse Now is cinema op zijn best en mooist. Een masterclass van Coppola.

"A great civilization is not conquered from without until it has destroyed itself from within."

Schitterend. Apocalypto laat weer eens zien wat voor fantastisch regisseur Mel Gibson is, en wat voor vakman hij is. De regie, de casting, de sets etc. Het moet allemaal ontzettend veel bloed (letterlijk), zweet en tranen hebben gekost. Ook voor de acteurs, en ze zijn allemaal fantastisch. Vooral Youngblood, wat een geweldige casting. Ook het verhaal over het einde van de Maya's is interessant, en Gibson schuwt de gruwelijke en expliciete scènes niet. Het laatste gedeelte is spannend, en de laatste scene laat zien dat het tijdperk van de Maya's voorgoed voorbij is. Maar Jaguar Paw en zijn gezin leven voort.

“One small step for man... one giant leap for mankind.”

Degelijke documentaire over de Apollo 11 missie. Zeker het begin is sterk, en in het gedeelte tot aan de lancering voel je de spanning en opwinding. Veel ´talking heads´ en de dialogen zijn soms zeer droog en gedetailleerd, maar dat is hier nog geen probleem.

De reis naar de maan en de maanlanding is teleurstellend, en vooral de warrige en wazige manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht is een groot minpunt. We horen veel gepraat over cijfertjes en getallen, en uiteraard de bekende woorden van Armstrong, maar dat hebben we al ontelbare keren gehoord en maakt hier een stuk minder indruk. Vooral omdat je soms geen idee hebt waar je naar zit te kijken.

“Houston, we have a problem.”

Uitstekende film rond de Apollo 13 missie, die niet helemaal vlekkeloos verliep (een understatement). Tom Hanks is natuurlijk perfect in dit soort rollen, en alle andere acteurs zijn ook goed op dreef. Paxton, Bacon, Harris, Sinise etc. Dit zijn acteurs die je wel om een boodschap kan sturen. Ron Howard weet de ruimtemissie ook indrukwekkend en spannend in beeld te brengen, en de manier waarop alles misgaat levert nagelbijtende momenten op. Ondanks dat je uitkomst al weet.

Apostle

Sfeervolle horror/thriller van Gareth Evans. Evans neemt zijn tijd om het verhaal rustig op te bouwen, en je zou kunnen zeggen iets te veel tijd. Maar de sfeervolle setting, het intrigerende verhaal en het sterke acteerwerk zorgen ervoor dat je wel geïnteresseerd blijft kijken. Stevens, Boynton, Lewis Jones (schmiert er aardig op los), Sheen en de andere acteurs zijn uitstekend op dreef, en als in het tweede gedeelte de gekte losbarst dan gaat het ook echt los. Horrorachtige momenten waar je met een zeer ongemakkelijk gevoel naar zit te kijken, gecombineerd met ook nog wat fantasie en drama.

App

App heeft een leuke gimmick, maar een boeiende film levert het niet op. De Nederlandse dialogen klinken weer ouderwets houterig en zelfs een klasseactrice als Hannah Hoekstra kan er weinig mee. Het is bewonderenswaardig dat ze toch nog wat van haar rol maakt. De film heeft een aantal ridicule plotontwikkelingen en De Hoog als soort van bad guy is eerder lachwekkend dan dreigend. Pluspunt is wel dat de film relatief kort is en veel vaart heeft. Maar App is vooral inspiratieloos.

“Nothing has ever lived here. Nothing has ever died here. Maybe I'll live forever.”

Matig. Dit soort films liggen mij meestal wel, maar Approaching the Unknown mist een spanningsboog en na een tijdje wordt naar astronaut Stanaforth kijken een saaie bedoening. Gezien de plotomschrijving had ik ook iets van een psychologisch drama verwacht, maar dat komt er niet helemaal goed uit. Mark Strong is uitstekend, maar hij weet de gekte en eenzaamheid van Stanaforth niet overtuigend te brengen. Dat komt vooral door het script, en de film gaat uiteindelijk als een nachtkaars uit.

“My parents made me what I am. I am the protector of the deep.”

Verrassend sterk. Ik zeg verrassend, omdat de DC films tot nu toe vooral teleurstelde. Maar Aquaman is puur entertainment, en het heeft niet die overdreven donkere toon van de overige DC films (met uitzondering van Wonder Woman, niet toevallig ook een sterke film). James Wan heeft precies de juiste balans weten te vinden tussen actie, humor, familiedrama en wat romantiek.

De twee grootste minpunten van Aquaman zijn het nodeloos ingewikkelde script, en het matige CGI actiefestijn op het laatst. Vooral Dafoe lijkt soms wel een wandelende Wikipedia-pagina, zoveel moet hij uitleggen. En de dialogen zijn soms wel heel corny (hetzelfde geldt voor de muziek), maar gelukkig heeft de film acteurs als Dafoe, Kidman, Wilson en Heard hiervoor ingehuurd. De verschillende werelden die Wan heeft gecreëerd zien er allemaal schitterend uit, en je komt soms ogen tekort om alles te registreren. Ga dit zien op een zo’n groot mogelijke scherm. Momoa en Heard zijn ook een verrassend leuk koppel, en het is gemakkelijk juichen voor dit duo. Het actierijke gedeelte in Italië is één groot hoogtepunt, en een bepaalde scene met Heard en wijnflessen is visueel schitterend gedaan. Karakterontwikkeling, humor en lekkere actie komen hier perfect samen. Meer van dit graag.

“Rock and roll!”

Blijft leuk. Ik word altijd een beetje paranoïde en kriebelig van Arachnophobia, en ik had verwacht dat de film meer jeugdsentiment zou zijn dan echt goed. Maar ik ben blij verrast dat de film ook echt een vermakelijke en zelfs sterke horrorfilm blijft. Spinnen zijn niet mijn favoriete insecten, en vooral op het laatst voelde ik de rillingen over mijn lijf gaan, en voelde ik de hele tijd iets kriebelen. Maar ook de douche/badkamer scene blijft leuk. En dat is ook de grootse kracht van Arachnophobia, want horror, spanning en humor komen perfect samen. En Jeff Daniels is goed, maar de rol van John Goodman blijft natuurlijk verreweg het leukst.

“What you did is way beyond the money.”

Een film die zich afspeelt in de rijke kringen van New York. Robert Miller lijkt een sympathieke familieman, maar achter die façade gaat een wereld van fraude en overspel schuil. Prima rol van Richard Gere, die een ijzersterke indruk maakt (vooral de scene met zijn dochter in het park).

De regisseur kiest er eerst voor om het subplot rond de minnares uit te werken. Een wat jammerlijke keuze, want pas als Arbitrage zich focust op het fraude verhaal komt de film echt tot leven, en wordt het spannend. Onder andere Sarandon, Roth, Marling en Parker spelen hun rol prima. Het einde is uiteindelijk wat voorspelbaar, maar ik vond het wel passend. Want de impact die Miller’s handelingen op zijn familie heeft (en het respect dat hij verliest) is interessanter dan hem gewoonweg de gevangenis in te zien gaan. Hij verliest alles, maar hoeft niet de cel in. Een prima einde.

“They are looking for you, don't worry. They'll be here tomorrow… Or the day after tomorrow. Don't worry.”

Rauwe overlevingsfilm met een geweldige Mads Mikkelsen. Arctic doet niet heel nieuws en dit soort verhalen zijn er al in overvloed, maar zo’n overlevingsstrijd van één man blijft interessant om naar te kijken. Het schitterende winterse landschap helpt ook wel mee, en Mikkelsen is een acteur waar je naar blijft kijken. Het is niet altijd gemakkelijk om in je eentje een film te dragen, maar de Deense acteur heeft er totaal geen problemen mee om de aandacht van de kijker vast te houden.

“This is the best bad idea we have, sir. By far.”

Argo is een razend spannende film en een indrukwekkend staaltje vakmanschap van regisseur Ben Affleck. Het verhaal gaat over de zes Amerikaanse diplomaten die ternauwernood konden ontsnappen na een bestorming van de Amerikaanse ambassade in Iran in 1980. Ongeveer vijftig mensen werden gegijzeld maar deze zes personen konden schuilen in het huis van de Canadese ambassadeur. Argo gaat over de inspanningen die zijn verricht om hen uit Iran te krijgen.

Uiteindelijk kwam Tony Mendez op het idee om de zes door te laten gaan voor Canadese filmmakers. De film kan je eigenlijk in drie delen opsplitsen. Het eerste deel is de aanval, het schuilen en het idee om een hele film op te tuigen zodat het allemaal zo geloofwaardig mogelijk lijkt. Het tweede deel in Los Angeles is humorvol met de inspanningen van allerlei personages om de film en de werkzaamheden voor de film zo echt mogelijk te laten lijken. En het derde gedeelte speelt zich af in Iran met Tony Mendez die er alles aan doet om de zes diplomaten Iran uit te krijgen. Dit laatste gedeelte is ontzettend spannend en ook al weet je de uitkomst, het gedeelte op het vliegveld is ijzingwekkend. Affleck speelt Tony Mendez en brengt het er goed vanaf. Stil, stoïcijns, vindingrijk en krachtig, Affleck weet het allemaal goed te spelen. De zes diplomaten worden door de acteurs en actrices goed gespeeld maar echt beklijven willen ze niet. Iets te kleurloos. Alan Arkin en John Goodman kun je nooit van kleurloosheid betichten en ook hier zijn ze weer de smaakmakers. De film is redelijk serieus (dat moet ook wel) maar deze twee acteergrootheden zorgen voor wat luchtigheid. Argo is een gedegen gemaakte film die door de acteerprestaties, humor en razend spannende scènes blijft boeien.

“Boom!”

Sterk. Arlington Road bouwt de spanning op een geweldige manier op en drijft op de acteerprestaties van Robbins, Bridges, Cusack en Davis. Is je overbuurman een terrorist of zit het allemaal in je hoofd? En hoe ver ben je bereidt te gaan om een vermeende terroristische aanslag te voorkomen?

Gooi daar ook nog een net overleden vrouw en je werk als docent/terreurdeskundige bij op, en je snapt dat Bridges een beetje paranoïde wordt. Sterk spel ook van Robbins en Cusack als schijnbaar perfect gezinnetje, waarvan je weet dat er iets niet pluis is. Het einde (het uiteindelijke plan van de terroristen) hangt van toevalligheden aan elkaar en hier verliest de film wat aan kracht. Maar het getuigd ook van lef om je film zo te laten eindigen, en daarvoor verdient regisseur Pellington alle credits.

“Guess what guys, it's time to embrace the horror! Look, we've got front row tickets to the end of the earth!”

Armageddon blijft tweeënhalf uur topentertainment. Natuurlijk is het allemaal overdreven patriottistisch en moet je niet kijken naar de logica, maar als bombastische actiefilm waar alles in zit blijft Armageddon ongeëvenaard. Vooral het visuele aspect is waanzinnig knap gedaan, maar ook de humor en de acteerprestaties zijn dik in orde. En de muziek natuurlijk. Erg sfeervol.

Willis, Thornton, Liv Tyler, Affleck, Duncan, Patton, Buscemi etc. Alle acteurs zitten goed in hun rol, en samen vormen ze een vermakelijk gezelschap waar je gemakkelijk naar kan blijven kijken. Tel daar de schitterende beelden en muziek bij op, en er kan eigenlijk weinig fout gaan. Dat einde mag dan cheesy zijn, maar na al die jaren zit ik er nog steeds met kippenvel naar te kijken. Nogmaals, topentertainment.

L'Arnacoeur

Luchtige en vrolijke Franse romcom. Mooie sfeer, prachtige locaties, wat romantiek, humor en Vanessa Paradis… Het kan slechter. Probleem is wel dat het allemaal weinig om het lijf heeft en het einde is erg clichématig. Dat weet je van te voren, maar van een Franse romcom verwachte ik misschien toch net wat meer. Ook hoofdrolspeler Duris vond ik weinig overtuigend. Maar ik heb met plezier naar L'Arnacoeur gekeken en de film kijkt lekker weg. En dan krijg je er ook nog een Dirty Dancing scene met Paradis bij. Prima.

ARQ

Groundhog Day, Edge of Tomorrow, Source Code etc. Allemaal films met time loops en ook ijzersterke films. Personages die een dag of een bepaalde tijd steeds weer opnieuw beleven levert genoeg inspiratie op voor regisseurs en scriptschrijvers, zo blijkt wel. Ook ARQ is een spannende film waarin de aarde door wereldoorlogen compleet geruïneerd is. Daar zien we niets van want we focussen ons op Renton en Hannah, die uit handen van bad guys moeten blijven die het hebben gemunt op een ARQ, een machine met een oneindige energievoorraad en die een einde aan de wereldoorlogen kan maken.

Amell en Taylor acteren verrassend goed en net zoals de personages leer je als kijker bij iedere time loop weer een stukje meer over het plot en de wereld waarin ze leven. Het verhaal steekt goed in elkaar en alleen het middengedeelte wordt wat langdradig. Het plot is niet interessant genoeg om anderhalf uur boeiend te blijven en de vele time loops beginnen op een gegeven moment wat rommelig en eentonig te worden. Daardoor geen film die het hoge niveau van de hierboven genoemde films kan halen, maar spannend en interessant is het op momenten zeker.

“Am I the only one having trouble saying “aliens”?”

Waanzinnig mooie film. Soms heb je van die films waarvan je het gevoel hebt dat ze speciaal voor jou zijn gemaakt, en Arrival behoort zeker in dit rijtje. De combinatie van science fiction en een persoonlijk verhaal werkt uitstekend en de regie van Villeneuve is ingetogen maar erg effectief.

In een jaar vol lompe actiefilms, nieuwe superheldenfilms en verschrikkelijke remakes is Arrival een baken van originaliteit en intelligentie. Er wordt van de kijker verwacht dat je je hersens gebruikt en de twist dat het verhaal om non-lineaire tijd gaat is een magisch moment. Die verhaallijn komt ook sterk samen met het persoonlijke drama rond het personage Louise Banks. Mooi en ingetogen gespeeld door de fenomenale Amy Adams. Arrival heeft een rustige opbouw waar al gelijk een onheilspellende sfeer wordt gecreëerd. Op effectieve manier wordt het verhaal door Villeneuve opgebouwd, waarna de spanning rond de bedoelingen van de Aliens kan beginnen. De rol die taal speelt in de film is interessant en origineel. Het einde is wat overdreven uitleggerig maar toegegeven, ik zat ook ademloos naar het laatste kwartier te kijken en het einde geeft stof tot nadenken. Arrival is een film voor het hoofd en het hart. En dat zijn vaak de beste films.

Arsenal

Oef, waar zijn Cusack en Cage mee bezig? Ongelooflijk slechte film waar werkelijk niets positiefs over te zeggen valt. Het ontbreekt de film aan van alles, maar het ergste is nog dat zulke acteurs zich verlagen tot dit soort rotzooi. Cage was ooit m’n favoriete acteur, dus dat doet best wel een beetje pijn. Snel vergeten en hopen op betere tijden.

“Should he shake her she would never rouse. So David went to sleep too. And for the first time in his life, he went to that place... where dreams are born.”

Veel goede bedoelingen, en het uitgangspunt van Artificial Intelligence: AI is zeer interessant. Stanley Kubrick wilde het verhaal ook verfilmen, en ik ben benieuwd wat hij ermee gedaan had. Spielberg is een formidabel regisseur, maar hij vergaloppeert zich een beetje in het middengedeelte wanneer David op reis gaat om te ontdekken wat hem mens maakt.

Spielberg is hier de perfecte regisseur voor, maar dat middengedeelte is soms gewoon saai. Er komen ook nog wat morele en filosofische vraagstukken langs, en Spielberg weet dit vakkundig aan te kaarten. Maar ik had iets meer vermaak en betrokkenheid verwacht (zeker bij David), en dat was er voor mij gewoon niet. Visueel ziet het er allemaal sterk uit, en Osment laat weer eens zien wat voor getalenteerd kindacteur hij was.

“If only he could talk.”

Terechte Oscarwinnaar. Waarom ik deze film zo lang heb uitgesteld om te gaan kijken is een raadsel, want The Artist is een kunststukje. De film laat zien wat je kan bereiken met alleen gezichtsexpressies en sfeervolle muziek. Vooral de muziek kan niet genoeg geroemd worden.

De film begint ijzersterk en ik vroeg me af of de film het hoge niveau kon volhouden. Het antwoord is een volmondig 'ja'. Zelfs zonder stemgeluid moest ik een aantal keer hardop lachen. Dujardin en Bejo zijn weergaloos en de regie van Hazanavicius is vakwerk. Ook Goodman en Cromwell hebben leuke bijrollen. En iedereen die The Artist heeft gezien zal het hondje nooit meer vergeten. Pure filmmagie.

'Abandon all hope, ye who enter here.'

Van dit soort horrorfilms kan ik altijd wel genieten. As Above, So Below is een combinatie van Tomb Raider en The Descent, en gelijk vanaf het begin in Iran wordt de toon gezet. Het acteerwerk is niet al te best (Perdita Weeks is wel een sterke hoofdrolspeelster) en het verhaal is natuurlijk onzinnig. Maar bij horrorfilms maakt dat niet veel uit, en vooral de scènes ondergronds zorgen voor veel spanning en een ijzingwekkende sfeer. Daar gaat het uiteindelijk om, en wat dat betreft is As Above, So Below een voltreffer.

“You're a disgrace to depression.”

Uitstekende film over drie personen die alle drie met hun eigen problemen worstelen, maar door omstandigheden met elkaar opgescheept zitten. Katalysator hiervan is Melvin, een prachtrol van Jack Nicholson waar je het ene moment met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken, maar die het andere moment weet te ontroeren en je aan het lachen maakt.

Een man met OCD die het niet kan verkroppen dat zijn favoriete serveerster Carol (Helen Hunt) weggaat en er alles aan doet om haar terug te krijgen. En dan heb je ook nog Simon (Kinnear), een kunstenaar en homoseksueel die de ergste verwensingen van Melvin naar zijn hoofd geslingerd krijgt, maar uiteindelijk toch zijn hulp accepteert. Want Melvin begint als een onbeschofte, eigenzinnige en eenzame man, maar kruipt door Simon, Carol en een hond steeds meer uit zijn schulp. Perfect geacteerd door Nicholson. De film schiet op het laatst een beetje uit de bocht maar dan zit je al helemaal in het verhaal, en ben je in de ban van de kleurrijke personages. Mooie, grappige en ontroerende film.

L’Ascension

Heerlijke feel good film. Alleen al het verhaal van L’Ascension heeft ontzettend veel potentie, en het is een film zoals alleen de Fransen die kunnen maken. Een man wil aan zijn grote liefde laten zien dat hij wel degelijk volwassen kan worden, en besluit de Mount Everest te beklimmen. Een simpel maar zeer effectief liefdesverhaal, en het plezier straalt ervan af. Sylla is sterk als Samy, Alice Belaidi is leuk als Nadia, en alle andere bijrollen worden ook goed ingevuld. En de beelden van besneeuwde berglandschappen gaan nooit vervelen. Zelfs als kijker zit je op het laatst met je handen in de lucht, en dan doe je als makers wat goed.