Opinions

Assassin’s Creed

Erg matig. Het mag dan een verfilming van een computerspel zijn, maar dat is nog geen excuus om met zo’n rommelig, saai en barslecht script aan te komen. Als de film zich in zijn geheel in het verleden had afgespeeld had het nog wat kunnen worden. Gave actiescènes en mooie beelden zorgen ervoor dat dit gedeelte werkt.

Maar het switchen tussen heden en verleden doet de film de das om. Daardoor is de film niet door te komen en zelfs een indrukwekkend rijtje acteurs kunnen daar niets aan veranderen. Op een gegeven moment weet je niet meer waar de film nou over gaat (een appel en de strijd tussen Assassijnen en de Tempeliers of zoiets) en eigenlijk boeit het je ook niet meer. Genieten van de mooie beelden en lachen om zoveel onzin, dat is het enige wat je kan doen. En huiveren dat ze hinten op een sequel.

“The whole fucking world has lost its mind!”

Waanzinnig. Assassination Nation is overvol, en de regisseur wil veel verschillende genres, onderwerpen en subplots combineren. Het is een kleurrijke en hyperactieve cocktail, en bijna alle hedendaagse problemen en gevaren komen langs. Sociale media, sexting, geweld tegen vrouwen, politiegeweld, racisme, pedofilie, het wapengebruik etc. Alles komt langs. De regie en het camerawerk doen denken aan het werk van Tarantino en Korine, en de film straalt ook een bepaalde boosheid uit. Assassination Nation heeft een maatschappijkritische boodschap, maar wil ook gewoon vermaken.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Neem de tijd om echt even voor deze film te gaan zitten, en je wordt beloont met een bijzondere filmervaring. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is een film waar ik wel even in moest komen, maar na een tijdje was ik echt helemaal ingepakt door het verhaal, het lome tempo en het briljante acteerwerk. Van Pitt en Casey Affleck zeker, maar eigenlijk zijn alle acteurs uitstekend op dreef.

Robert Ford is een zielige lafaard, maar toch weet Affleck er wel voor te zorgen dat je begrijpt waarom hij uiteindelijk Jesse James doodschiet. Dat moment is trouwens echt pure klasse. De manier waarop het gefilmd is, het acteerwerk, de manier waarop James door een reflectie in de spiegel ziet dat Ford langzaam een pistool op hem richt…. Magistraal. Pitt straalt charisma en charme uit, en James doet veel gruwelijke en verwerpelijke dingen, maar toch vergeef je het hem. Misschien wel het beste acteerwerk van Pitt ooit, in een film met een lange naam en speelduur, maar het is het allemaal waard.

“Honey? I'm going to tear your heart out.”

Prima actiefilm. Stallone, Moore en een maniakale Banderas, redelijk wat spannende scenes (vooral tegen het einde), mooie locaties etc. Assassins is een vermakelijke en iets te lange actiefilm waarvan er al duizenden zijn gemaakt. En de film laat zien dat met de juiste acteurs en een niet nodeloos ingewikkeld script er niet veel nodig is voor een geslaagd en pretentieloos actiefilmpje.

“There are no heroes anymore, Bishop. Just men who follow orders.”

Sterke klassieker. Rauw, sfeervol en spijkerhard, Assault on Precinct 13 is een film die rustig op gang komt, om daarna te veranderen in ijzingwekkende actiefilm met een verlaten politiebureau als setting. Een uitstekende keuze, want het geeft de film precies de claustrofobische en ijzingwekkende sfeer die het nodig heeft.

Stoker en Joston zijn uitstekend, maar het is actrice Laurie Zimmer die toch wel de meeste indruk maakt als de ijskoude, sterke en soms onbedoeld grappige Leigh. Heerlijk hoe ze in haar arm wordt geschoten en doodleuk doet alsof het een schaafwondje is. Het geeft aan wat voor film Assault is, en in wat voor wereld de personages leven. Dit is geen plaats voor doetjes of schrikachtige personen.

“Happy New Year, Sarge.”

Prima actiefilm. De spanning wordt goed opgebouwd en de kleine politiepost zorgt voor een claustrofobische setting. Het is donker en het sneeuwt, wat ook nog bijdraagt aan de naargeestige sfeer. Het verhaal kent wat onwaarschijnlijkheden en vooral de bad guys maken het zichzelf onnodig moeilijk.

Gelukkig zijn Hawke, Fishburne, Bello, Byrne en De Matteo sterke acteurs die dit soort films makkelijk naar een acceptabel niveau tillen. De film doet eigenlijk wat het moet doen en zorgt voor een vermakelijke en spannende filmavond.

Asthma

Matige film over een jonge man die met zichzelf worstelt en samen met een vrouw, waar hij een oogje op heeft, aan een road trip begint. Drugs, alcoholisme, scheiding van ouders etc. Het komt allemaal voorbij maar op één scene na (die met de moeder van Gus, gespeeld door Rosanna Arquette) maakt het weinig indruk. Visueel vond ik het er ook allemaal erg matig uitzien, en Samuel weet als hoofdpersoon ook geen indruk te maken. Blijft over het sterke spel van Krysten Ritter, en de soms lekkere muziek.

“Maybe God made me a painter for people who aren't born yet. It is said, Life is for sowing. The harvest is not here.”

Sfeervolle film. Vooral de momenten dat Vincent van Gogh in zijn eentje door de natuur loopt zijn geweldig, en de stem en gelaatsuitdrukkingen van Willem Dafoe zijn perfect. De regie van Julian Schnabel is hier ook bijzonder stijlvol en lekker dromerig. Ik viel bijna in slaap, maar dat was in dit geval positief. De overige scenes zijn een stuk minder overtuigend, en vooral de dialogen en overige personages zijn matig uitgewerkt. Het leven van Van Gogh voor zijn dood was interessant en triest (zie het geweldige Loving Vincent), maar de film blijft soms opvallend oppervlakkig. Zonde, want At Eternity’s Gate heeft voor de rest veel moois te bieden.

ATM

Belachelijk slechte horror/thriller met een vergezocht plot, onlogische beslissingen van de personages en middelmatig acteerwerk. Bij horrorfilms is dat allemaal niet zo erg als de moordpartijen maar lekker goor en gruwelijk zijn, en er een constante spanning heerst.

Maar ATM doet niet aan gruwelijke moordpartijen en de spanning is ver te zoeken. De killer loopt soms achter het ATM-huisje of loopt gewoon weg, maar geen van de drie hoofdrolspelers denkt erover om gewoon keihard weg te rennen. Daar hoef je echt geen Usain Bolt voor te zijn. Naar het uiteindelijke motief van de killer blijft het gissen. Zijn plan hangt van toevalligheden aan elkaar en als de spanning ver te zoeken is, ga je je als kijker ergeren aan zulke dingen. Geen spanning, geen horror, een moordenaar met een belachelijk plan en zelfs geen leuke final girl. Nee, zo snel mogelijk vergeten deze film.

“I'm my own bitch now!”

Stijlvol actiespektakel. Vooral qua acteerwerk, actie en het audiovisuele gedeelte valt er veel te genieten, en Theron is de perfecte keuze voor de koele en stoïcijnse actieheldin Lorraine. Respect ook voor het feit dat ze veel actiewerk zelf heeft gedaan, en vooral de minutenlange actiescene in een appartementencomplex springt eruit. Het knettert ook tussen haar en Boutella, en ook McAvoy overtuigd als schimmige geheime agent.

Het Berlijn van de jaren 80 wordt goed weergegeven, en sowieso is de look van de film is schitterend gedaan. Door het tempo, de actie en de muziek voelt Atomic Blonde aan als een razende achtbaansrit. Het is wel jammer dat er een zeer ingewikkeld en vergezocht plot is bedacht, en vooral op het laatst met de ene na de andere twist maakt de film zich een beetje belachelijk. Dat heeft Atomic Blonde helemaal niet nodig want je hebt Theron, schitterende actiescènes en een audiovisueel hoogstandje. Soms moet je je zegeningen tellen en niet meer willen.

Atonement

Uitermate sfeervolle film die begint als een soort van kostuumdrama maar daarna de kostuums inruilt voor de keiharde oorlog met een mooi (en tragisch) romantisch verhaal erin verweven. Dit soort film staat of valt met de casting van de centrale personages en McAvoy, Knightley en Ronan zijn grandioos als Robbie, Cecilia en Briony. Ook Garai is goed als oudere Briony.

De film is wat onevenwichtig en vooral het eerste gedeelte duurt wat lang maar het is wel sfeervol en de acteurs zorgen ervoor dat de aandacht niet verslapt. Het tikkende geluid van een typemachine als muziek is briljant gekozen en geeft de film een onheilspellende sfeer mee. Wat één verkeerde beslissing voor gevolgen kan hebben maakt Atonement op een keiharde manier duidelijk en een opbloeiende liefde is nog nooit zo mooi in de steel al geknakt. De film ziet er schitterend uit met de prachtige decors, de kostuums en natuurlijk dat gedenkwaardige lange shot van de slag om Duinkerke. Het einde getuigd van lef en het maakt indruk.

“This is too much madness to explain in one text!”

Toffe film. Attack the Block moet het vooral hebben van de onderlinge chemie tussen de castleden en het plezier dat de film aan alle kanten uitstraalt. Boyega, Whittaker, Frost en de rest van de jonge cast zijn prima op dreef en zorgen ervoor dat je wordt meegesleept in het bizarre verhaal. Een sci-fi verhaal vol met vreemde wezens met lichtgevende tanden, die het om één of andere reden hebben gemunt op Moses (Boyega) en zijn vrienden. Een film vol actie, humor, gore en een maatschappijkritisch tintje is het gevolg. Met het appartementencomplex als sfeervolle locatie, wat ervoor zorgt dat de spanning nog meer wordt opgevoerd.

“You got to love music more than you love food. More than life. More than yourself.”

Een echte kerstfilm. Zoet, sentimenteel, melancholisch, met sterke muziek en leuke personages. Rhys Meyers en Russell zijn sterk en kunnen door een gelaatsuitdrukking of oogopslag al erg veel zeggen. Er is chemie tussen de twee, waardoor je vanaf het begin in hun onlosmakelijke band geloofd. Erg belangrijk in dit soort films.

Highmore is niet de beste kindacteur die ik ooit heb gezien, maar hij is adequaat. Het personage dat Robin Williams speelt was vooral vervelend en dat subplot had weggelaten mogen worden. Zelfs de grootste cynicus zal niet ongevoelig zijn voor de laatste scene in Central Park.

Aus dem Nichts

Diane Kruger is hartverscheurend in dit dramatische verhaal over een vrouw die haar gezin kwijtraakt na een bomaanslag door een rechts-extremistische groepering. De laatste tijd zijn we doodgegooid met films over moslimextremisme en terrorisme, dus het is wel interessant dat Fatih Akin voor een ander uitgangspunt kiest. Het is ook een uitstekende keuze van Akin geweest om het verhaal in drie hoofdstukken op te splitsen.

Het eerste deel is het sterkst, maar ook het derde deel is spannend. Je weet niet precies waar Akin heen wil het verhaal en de personages, maar de laatste 15 minuten voelde ook ik de spanning en zat ik met zweethanden op de bank. Bij Katja zie je naast verdriet en woede ook iets van berusting, en dat is misschien nog wel verontrustender. Het einde zal niet voor iedereen werken, maar door de ontwikkeling die Katja doormaakt en het acteerwerk van Kruger wordt het wel geloofwaardig gebracht. De fantastische score, het camerawerk en de regie van Akin maken het allemaal nog beter.

Auschwitz: The Nazis and 'The Final Solution'

Indrukwekkende documentaire. Het is waanzinnig hoe gedetailleerd de makers te werk zijn gegaan. Allerlei mensen zijn geïnterviewd, oude brieven van bijvoorbeeld Rudolph Hoss zijn gebruikt en allerlei ander materiaal is verzameld om een zo nauwkeurig beeld te scheppen over het ontstaan van Auschwitz, en de werkwijze van de nazi's.

Het blijft schokkend om te zien hoe gedetailleerd de nazi's te werk gingen en hoe weinig schuldbesef ze achteraf hadden. Ik heb veel gelezen over Auschwitz maar toch kwamen er nog zaken naar voren die nieuw waren voor mij. Soms werd het iets te gedetailleerd waardoor het wat langdradig aanvoelde, en de rode draad wat uit het oog werd verloren. Maar het onderwerp is zo indrukwekkend en belangrijk dat het toch blijft boeien en vooral de interviews met de Joodse overlevenden en de nazi's die werkten rond Auschwitz maken indruk. Een prachtige en tegelijkertijd verschrikkelijke documentaire die laat zien tot welke afschuwelijke dingen een mens in staat is, maar ook hoe sterk wij als mens kunnen zijn als we geconfronteerd worden met al dat kwaad. Het klinkt cliché maar het is een belangrijke geschiedenisles die we in 2016 nog steeds niet geleerd hebben.

“Actually, my name is Austin Powers. Danger is my middle name.”

Austin Powers vond ik vroeger een zeer vermakelijke komedie met veel flauwekul en een sterke Mike Myers. Maar smaak kan veranderen, en bij herziening zie ik vooral een film met soms een leuke grap, maar veel vaker werkte het voor mij gewoon niet. Dat ligt niet aan de acteurs, want Myers, Hurley, York en Rogers zijn sterk.

Autumn in New York

Oversentimenteel en zoetsappig. Je zou er bijna kiespijn van krijgen. Ryder en Gere zijn redelijk, maar de echte chemie ontbreekt. De film wil te graag emoties bij de kijker losmaken, maar bereikt eigenlijk het tegenovergestelde. Het script is erg mager en vooral in het middengedeelte zakt de film aardig in. Als pluspunt moet ik wel zeggen dat de film een mooie sfeer heeft en je moet wel een ijskonijn zijn om helemaal niets te voelen. Te danken aan het spel van vooral Ryder.

Avalon

Sterke film weer van Oshii. Avalon barst van de sfeer, en audiovisueel is dit echt een pareltje. De sfeer (zeker in het begin) is lekker donker en naargeestig, en het is geen wonder dat de mensheid zich verliest in virtual reality. Dat is uiteindelijk ook de keuze waar Ash voor komt te staan. Wil ik de schijn ophouden en leven in een droomwereld? Of aanvaard ik de grauwe realiteit? Oshii laat veel aan de interpretatie van de kijker over en zorgt vooral voor een sfeervolle en enerverende filmbelevenis. Foremniak doet het goed, de klassieke muziek en score zijn sterk gekozen, en de cinematografie en settings zorgen ervoor dat je gelijk wordt gegrepen door deze wereld.

“One life ends, another begins.”

Avatar blijft zeker visueel zijn magie behouden. Verhaaltechnisch is het allemaal niet heel erg bijzonder, maar de wereld die Cameron heeft gecreëerd (Pandora) is en blijft waanzinnig mooi. De natuur, de dieren, de Na’vi etc. Het is aan alle kanten duidelijk dat dit een passieproject voor Cameron was, en de vervolgdelen gaan er nu (waarschijnlijk) eindelijk komen.

Qua plot is Avatar degelijk, maar ook redelijk voorspelbaar en het mist de finesse en aandacht die duidelijk wel aan het uiterlijk van de film is besteedt. De boodschap dat we als mens iets aardiger voor moeder Aarde moeten zijn wordt ook niet heel erg subtiel gebracht. Net zoals dat mensen de bad guys zijn, wat ervoor zorgt dat Lang en Ribisi hier bijna karikaturen spelen. Gelukkig komt de band tussen Worthington en Saldana wel goed over, wat toch het hart van de film vormt.

“Superheroes? In New York? Give me a break!”

The Avengers brengt eindelijk Captain America, Iron Man, The Hulk, Thor, Black Widow en Hawkeye samen, en er lag een zware taak voor regisseur Joss Whedon om hier een vermakelijk en coherent actiespektakel van te maken. Dat dit is gelukt, is een geweldige prestatie van zowel Whedon als de acteurs, die hun personages perfect gestalte geven. De dialogen zijn scherp en humorvol, de actie is indrukwekkend, en ondanks dat de film overvol is voelt het nergens gehaast of rommelig aan. Het verhaal is niet het sterkste punt van de film, maar het zorgt er wel voor dat de acteurs en de special effects kunnen excelleren.

Want The Avengers blijft het sterkst als de superhelden samen zijn en ruzie maken, samen lachen of gewoon oneliners uitspuwen. Evans, Downey Jr, Ruffalo, Hemsworth, Johansson, Renner, Hiddleston, Samuel L. Jackson etc. De chemie blijft geweldig. De bad guy is meestal een ondergeschoven kindje in een Marvel-film, maar Hiddleston maakt een ijzersterke indruk als Loki. De actiescènes zien er geweldig uit en vooral het laatste gedeelte in New York is een razende achtbaan. The Avengers blijft gewoon een heerlijke blockbuster en één van de beste superheldenfilms die er bestaat.

“I once had strings, but now I'm free... There are no strings on me!”

Avengers: Age of Ultron blijft een spectaculaire blockbuster met alle ingrediënten die je verwacht in een Marvel film. Iets minder dan zijn voorganger, maar nog steeds zeer vermakelijk. Age of Ultron is sowieso weer overvol, en deze keer voelt het daardoor soms erg gehaast aan. De humor is goed, en gelukkig zijn de acteurs weer uitstekend op elkaar ingespeeld.

Thor, Cap en Iron Man zijn al goed uitgediept in de vorige films, en nu ligt de focus op Black Widow, Hulk en Hawkeye. Johansson, Ruffalo en Renner weten wel raadt met de extra schermtijd, en Scarlet Witch (Elizabeth Olsen), Quicksilver (Taylor-Johnson) en Vision (Paul Bettany) zijn prima toevoegingen. Ultron zelf is niet meer dan een degelijke bad guy, maar als je hem de stem van James Spader geeft wordt alles spannender. Age of Ultron is al met al een wat onevenwichtige film, maar gelukkig blijft het een vermakelijke blockbuster zoals alleen Marvel die tegenwoordig kan afleveren.

“And I Am… Iron Man.”

Waanzinnig knap wat de gebroeders Russo met Endgame hebben weten te bewerkstelligen. Dit is een passend einde voor de (meeste) originele Avengers die we hebben leren kennen de afgelopen 11 jaar. Captain America, Iron Man, Black Widow, Hulk, Thor en Hawkeye, ze krijgen hier allemaal een passend einde/nieuw begin. Dat Iron Man zich opoffert is enigszins voorspelbaar, maar hoe het verhaal van Natasha en Steve Rogers eindigt is best verrassend. Vooral de allerlaatste scene van de film, met Steve en Peggy Carter, zorgde voor wat vochtige ogen, en het is een passend einde voor een karakter dat altijd al aanvoelde alsof hij leefde in een verkeerde tijd. Natasha’s dood is abrupt, maar zodra zij en Hawkeye op zoek gaan naar de Soul Stone weet je wel een beetje waar het heengaat. Scarlett Johansson is nooit beter geweest als Black Widow, en dat geldt voor alle acteurs.

Endgame bestaat eigenlijk uit drie akten. Het rustige begin, het vermakelijke, Back to the Future-achtige en als greatest hits aandoende tweede gedeelte, en het derde gedeelte met de grote veldslag. En met grote veldslag bedoel ik massaal, met alle superhelden die samenkomen en Thanos verslaan. Die verdomde Tom Holland heeft maar twee scenes, maar hij brengt wel wat emoties los. Scarlet Witch heeft ook een waanzinnige scene waarin ze haar krachten tentoonspreidt, en het is indrukwekkend. Het shot van Captain America die alleen staat tegen Thanos en zijn leger, Captain America die eindelijk Mjölnir onder controle heeft en ermee vecht, de “reünie” tussen Quill en Gamora, Cap’s ‘Avengers Assemble!’, Captain Marvel, Valkyrie, Spider-Man, Pepper Potts en de laatste scene tussen Paltrow en Downey Jr… Geweldig. En nogmaals, de laatste scene is een perfecte afsluiter. Hoe nu verder? Guardians of the Galaxy plus Thor? Sign me up. Ik denk dat James Gunn en Taika Waititi handenwrijvend naar deze film hebben zitten kijken, want de mogelijkheden voor hun respectievelijke franchises zijn eindeloos. Vooral de manier waarop Gamora terugkeert is slim gedaan door de Russo’s. Hulk, Sam als de nieuwe Captian America met Bucky aan zijn zijde, Ant-Man en The Wasp, Captain Marvel, Spider-Man, Black Panther die zijn ding doet etc. De Marvel franchise gaat verder, maar Endgame is een geweldige afsluiter van de eerste 11 jaar en een feest voor de fans.

“You're strong... but I could snap my fingers... and you'd all cease to exist.”

Nadat Infinity War was afgelopen wilde ik eigenlijk gelijk weer de bioscoopzaal inlopen voor de volgende voorstelling. Het mooie aan de Marvel films is dat je na 18 films ook echt een band hebt opgebouwd met deze personages. Van Iron Man en Spiderman t/m Cap en de Guardians, na 18 films ken je ieder personage en zijn/haar karakter, eigenschappen en motieven. Ze zijn allemaal ontzettend goed uitgewerkt in hun eigen films, en daarom werken deze ensemble films zo goed. Wanneer de Guardians Thor ontmoeten weet je wat er gaat komen (veel humor), en het is fantastisch. Cap, Black Widow en Black Panther zijn dan weer wat serieuzer, en ook dit werkt.

MVP’s van de film zijn Thanos, Gamora (hun scènes zijn fantastisch), Thor, Rocket (sweet rabbit ha!) en toch ook weer Iron Man (RDJ blijft een held). Thor, Rocket en Groot die Wakanda instormen is een waanzinnige scene, en op zich al een bioscoopbezoekje waard. Maar de scènes tussen Gamora en Thanos zullen mij het meeste bijblijven, en hoeveel er in de volgende film ook teruggedraaid gaat worden, haar “dood” deed pijn. Wat er gebeurd na de ‘snap’ is verrassend en geweldig gedaan, en de Russo broers verdienen complimenten hoe vloeiend het allemaal aanvoelt, en hoe ze bijna achteloos al deze personages bij elkaar weten te brengen. De ruim tweeënhalfuur vlogen voorbij, en ik kan niet wachten op Avengers 4. De originele Avengers zijn aan zet. Dit is een feest ‘10 years in the making’.

El aviso

Redelijke Spaanse “puzzelfilm”. Het script zit ingenieus in elkaar, maar soms had ik wel een beetje het gevoel dat de regisseur het slimste jongetje van de klas wilde zijn. Niet erg, maar het gaat wel ten koste van de personages, die allemaal wat vlak en eendimensionaal blijven. Alleen Garrido weet als moeder van Nico nog wat emotie over te brengen, maar zij heeft jammer genoeg een wat ondergeschikte rol. Voor de rest is dit wel weer Spaanse degelijkheid, en interessant blijft het zeker.

“Why should we be here talking, arguing? Believe me Anna, words are becoming less and less necessary; they create misunderstandings.”

Wat een schitterende film van Antonioni. L'Avventura lijkt in eerste instantie te gaan over de verdwijning van Anna, maar het gaat uiteindelijk om zoveel meer. Het personage Anna staat eigenlijk symbool voor de gehele film. Vervreemding, niet weten wie je bent en wat je wilt, vriendschap, verliefdheid, afhankelijkheid, depressiviteit, het liefst willen verdwijnen etc. Het zijn allemaal elementen die Antonioni op een uitstekende manier in zijn film weet te verweven, en daar komt dan ook nog de schitterende cinematografie en locaties bij.

Met uitstekend acteerwerk van Vitti (prachtige actrice) en Ferzetti. De laatste scene tussen beide laat zien dat we eigenlijk met twee verloren zielen te maken hebben die misschien wel verliefdheid zijn, maar toch vooral veel verdriet hebben.

“Not seeing them, it's not the same as forgetting. Is it?”

Sfeervolle thriller/horror film. Een groot landhuis, geesten, krakende deuren en vloeren, een creepy kind, een twist in het verhaal etc. Het is allemaal niet nieuw wat The Awakening laat zien. Maar het script zit goed in elkaar en de regie is uiterst effectief.

Vanaf het begin word je de film ingezogen door een heerlijk beklemmende sfeer en sterk acteerwerk. Hall, West, Staunton en Wright (Bran Stark!) leveren allemaal puike acteerprestaties af, en ook de muziek, de schitterende production design en de cinematografie dragen bij aan een film die langzaam onder je huid gaat zitten. En dan heb je niet veel schrikmomenten of expliciete horror nodig. De persoonlijke twist op het einde maakt de film af, en regisseur Murphy laat het aan de verbeeldingskracht van de kijker over wat er verder gebeurd.

“Hello. My name is Leonard Lowe. It has been explained to me that I've been away for quite some time. I'm back.”

Mooi menselijk verhaal met een excellerende Williams en De Niro als dr. Malcolm Sayer en Leonard. Acteergrootheden die Awakenings, dat op zichzelf al een sterke film is, nog beter weten te maken met hun geïnspireerde acteerspel.

Awakenings stelt de vraag wat iemand tot mens maakt? En hoever je als arts moet gaan om een persoon voor even weer mens te laten zijn. Wanneer is het tijd om iemand los te laten? Het is pijnlijk om te zien dat Leonard weer symptomen van Parkinson krijgt, maar je begrijpt ook dat hij zo lang mogelijk wil strijden. Hij heeft zijn moeder, zijn vriendschap met Sayer, en is voor het eerst verliefd op een vrouw. Zaken om voor te strijden, maar je weet ook dat dit niet zo door kan blijven gaan. Pijnlijk, maar realistisch.

“I wouldn't go on living with you if you were dipped in platinum. So go on, divorce me. Go on, divorce me! It'll be a pleasure.”

Kluchtige romcom/screwball komedie met sterk acteerwerk van Cary Grant en Irene Dunne. Grant is altijd goed in dit soort rollen, en hij heeft een fijne chemie met Dunne. Dit soort film staat of valt vaak met de chemie tussen de hoofdrolspelers onderling, en gelukkig is dit in The Awful Truth dik in orde. De film heeft een aantal zeer vermakelijke scenes en vooral de manier waarop Jerry en Lucy elkaar het leven zuur proberen te maken, en hun nieuwe relaties proberen te saboteren, levert komische situaties op. Met uiteraard een feel good einde, wat door Grant, Dunne en de scherpe dialogen gelukkig ook nog een vilein tintje heeft.