Opinions

“My mom was better at loving men than choosing them. With every new town came a new boyfriend.”

Aardig regiedebuut van Katie Holmes. All We Had is een voorspelbare film over een moeder en haar dochter die de eindjes aan elkaar proberen te knopen, en vanuit hun auto leven. Iedere keer als het iets beter met beide lijkt te gaan verprutst moeder Rita het weer. Dat dochter Ruthie zoveel geduld heeft met haar moeder is bewonderenswaardig, en hun gezamenlijke scenes zorgen dan ook voor de sterkste momenten. Vooral door het sterke acteerspel van Holmes en Stefania Owen. Holmes komt alleen niet met iets nieuws of origineels, en All We Had gaat een beetje als een nachtkaars uit.

“You want change without sacrifice, you want peace without struggle. The world doesn't work that way.”

Divergent vond ik een vermakelijke film maar Insurgent was een fikse tegenvaller. Allegiant zit er een beetje tussenin en heeft dezelfde sterke en zwakke punten als zijn twee voorgangers. De film ziet er visueel echt schitterend uit en het verwoeste Chicago en het nieuwe hypermoderne Bureau of Genetic Welfare komen prachtig tot leven.

Ook de acteerprestaties zijn zeker niet slecht en variëren van goed (Woodley, Watts (uiteraard), Daniels en Teller) tot adequaat (James en Elgort). Als laatste pluspunt noem ik de actiescènes want die zien er erg sterk uit. Jammer genoeg voelt het verhaal zo leeg, rommelig en vergezocht aan waardoor je nooit echt lekker in de film zit. Er wordt veel uitgelegd en de film wil een boodschap uitdragen, maar het blijft een Young Adult film waardoor er ook nog heel veel andere onnodige dingen in moeten zitten. Hierdoor voelt het verhaal als een ondergeschoven kindje aan. Maar als spetterend actieavontuur met veel vaart, een mooie cinematografie en leuke acteurs is Allegiant zeker geslaagd. En ik kijk best wel uit naar het laatste deel.

Allegro

Sterke film van Boe. Allegro heeft een apart en origineel uitgangspunt, en voor het grootste gedeelte heb ik genoten van het verhaal, het acteerwerk, de band tussen Zetterstrom en Andrea, en vooral de audiovisuele hoogstandjes. De film heeft een korte speelduur, maar toch zaten er in het tweede gedeelte wel wat scènes in waar het langdradig werd. Ik had wat meer scènes tussen Zetterstrom en Andrea willen zien, maar we krijgen dat oude mannetje en wat vreemde subplotjes. Het einde is ook wel erg abrupt, maar gelukkig is het eerste gedeelte ontzettend sterk. En Allegro verdient sowieso de originaliteitsprijs.

“I'm very good at pretending, Max.”

Sfeervolle Tweede Wereldoorlog film van Zemeckis met een sterke Pitt en Cotillard. Films van Zemeckis zitten vaak bomvol sentiment en hij wil de kijker vaak met een lach en een traan de bioscoop uit laten lopen. En alhoewel Allied door de setting wat harder en actievoller is, zitten alle Zemeckis elementen er weer in.

Pitt en Cotillard hebben een chemie die knettert van het scherm en vooral het eerste gedeelte in Casablanca is fantastisch. Complimenten ook voor de cinematografie want de film ziet er schitterend uit. Het verhaal is intrigerend en het tweede gedeelte ontaard in een kat- en muisspel, alhoewel er bij mij geen twijfel bestond dat Cotillard een Duitse spion was. Je introduceert zo'n verhaallijn niet om later terug te krabbelen. Het einde is heftig maar ook wel mooi. Films die eindigen met foto's van belangrijke levensgebeurtenissen van de personages krijgen me iedere keer weer (zie Titanic).

“Rock stars have kidnapped my son!”

Almost Famous heeft nog steeds niets van z’n magie verloren. De muziek, de kostuums, de acteurs, het straalt allemaal een heerlijke jaren 70 sfeer uit en regisseur Crowe verdient alle lof voor een sentimentele en nostalgische filmbelevenis. De acteurs en actrices hebben zichtbaar lol in het spelen van hun rol en de chemie onderling is waanzinnig.

Het hele gegeven van een 15-jarige jongen die een rockgroep mag volgen en erover mag schrijven voor Rolling Stone Magazine, sprak mij als tiener natuurlijk erg aan en de film heeft nog steeds een onweerstaanbare aantrekkingskracht. De jaren 70 die op prachtige wijze tot leven komt, Simon & Garfunkel, The Who, Black Sabbath, Led Zeppelin, Kate Hudson (jeugdcrush…), Crudup, Lee, Fugit, Deschanel en de geweldige McDormand en Hoffman, er is heel veel om van te genieten. Crowe heeft een perfecte balans gevonden tussen humor, drama, nostalgie en sentiment en de film voelt aan als een warm bad. Almost Famous is een film over een jonge jongen die geleidelijk aan volwassen wordt en wat harde lessen te verduren krijgt. Een coming of age verhaal die na al die jaren blijft boeien.

You sold your soul so many times nobody’s buying anymore

Aloha is een aardige romantische komedie van Cameron Crowe met een onnodig ingewikkeld plot en heel veel bekende acteurs in hoofd- en bijrollen. Bradley Cooper, Emma Stone, Rachel McAdams, Bill Murray, John Krasinsky, Alec Baldwin en Danny McBride maken hun opwachting en dat allemaal met het schitterende Hawaï als decor.

Brian Gilcrest (Bradley Cooper) werkt voor de Defensie en wordt naar Hawaï gestuurd om te werken aan de bouw van een satelliet, die gefinancierd wordt door de miljardair Carson Welch (Bill Murray). Deze Welch blijkt alternatieve redenen te hebben voor de bouw van de satelliet. Er zitten ook nog andere subplotjes in rond de bouw van de satelliet en het wordt steeds moeilijker te volgen. Dit komt vooral door de warrige regie en een hele geschiedenis die de karakters hebben met elkaar, zonder dat de kijker op de hoogte wordt gesteld van het hoe en wat.

Op Hawaï komt Brian weer in aanraking met zijn ex Tracy (Rachel McAdams), haar twee kinderen en zwijgzame man Woody (John Krasinsky). Captain Allison Ng (Emma Stone) heeft de taak om hem te beschermen en natuurlijk bloeit er iets moois op tussen de twee. Cooper en Stone hebben een goede chemie en vooral Stone is leuk als ietwat neurotische, snel pratende positivo Captain Ng. Rachel McAdams is goed als ex van Brian die nogal gefrustreerd is door haar zwijgzame man en haar gevoelens voor Brian. John Krasinsky is geweldig als deze zwijgzame Woody en heeft samen met Cooper één van de leukere scènes als ze een heel gesprek voeren met alleen hun gezichtexpressies, zonder een woord te zeggen. Ook Bill Murray en Alec Baldwin hebben goede bijrollen.

Waarom Cameron Crowe voor zo’n ingewikkeld plot heeft gekozen is mij een raadsel want met deze sterke, charismatische acteurs en het schitterende Hawaï als decor heb je al een win-win situatie. Aloha is een film met veel potentie en kleurrijke karakters, die helaas zichzelf in de voet schiet en daardoor niet tot volle wasdom komt.

“To be brutally honest, I think you have a morbid desire to burn in hell.”

Op zich een prima thriller. De acteurs met Morgan Freeman voorop zijn uitstekend en de spanning wordt goed opgebouwd. De film heeft aardig wat plottwists, met vooral de laatste die ik niet gelijk zag aankomen. Jammer genoeg drijft het verhaal ook erg op de plottwists en is het script zelf te middelmatig om indruk te maken. Maar Freeman en de andere acteurs verkopen het goed.

“When you least expect something great might come along. Something better then you even planned for.”

Stiller is een beetje hit and miss voor mij en Aniston vind ik meestal redelijk goed in dit soort films, maar Along Came Polly is het allemaal net niet. Het is allemaal iets te braaf voor een grove romcom en te weinig zoetsappigheid voor een romantische film.

De humor werkt ook niet echt (op één of twee scènes na) en waarom Aniston en Stiller nou verliefd worden is voor mij onduidelijk. Er is nou niet echt sprake van een bepaalde chemie tussen beide en de personages hebben weinig gemeen. Seymour Hoffman heeft wel een leuke rol en zorgt nog voor wat humor. Aniston is een innemende actrice en Stiller wisselt sterke prestaties af met zwakke maar samen zijn ze gewoon geen overtuigend duo. Jammer!

The Alphabet Killer

Een wat teleurstellende thriller met een trage opbouw en een verhaal dat maar niet spannend wil worden. Een jacht op een seriemoordenaar moet ijzingwekkende spanning opleveren maar in deze film is dat ver te zoeken. De sfeer is op zich wel lekker naargeestig en grauw en Dushku doet het wel aardig als politieagente die jacht maakt op de seriemoordenaar.

Zelf heeft deze Megan aardig wat psychische problemen maar naar het hoe en waarom blijft het gissen. Het verhaal kabbelt rustig voort en je zit eigenlijk te wachten wanneer er wat meer vaart in het verhaal komt. De dader komt op een gegeven wel heel nadrukkelijk in beeld, want de seriemoordenaar moet natuurlijk wel iemand zijn die dicht bij de hoofdrolspeelster staat... Het einde is op zich wel leuk gevonden maar spannend? Nee, nog steeds niet.

Already Tomorrow in Hong Kong

Praatfilms en ik zijn wel een goede combinatie. De Before reeks, Lost in Translation en recentelijk nog Before We Go van en met Chris Evans, het heeft iets betoverends om naar twee mensen te kijken die elkaar leren kennen en over van alles en nog wat praten. En als het dan ook nog gaat over twee mensen in een vreemde stad (voor één van beide in ieder geval) dan is het plaatje compleet.

Wat gelijk opvalt aan deze film zijn de natuurlijk ogende dialogen. Het zijn gesprekken die je zelf ook zou kunnen voeren met een vreemde waar je een connectie mee hebt, en er vallen soms ook gewoon (on)gemakkelijke stiltes. Hong Kong is ook een mooi decor en soms een karakter op zich. Wat een prachtige stad om dit soort film in op te nemen. Greenberg en Chung hebben een heerlijke chemie en het voelt vanaf de eerste seconde vertrouwd aan. Alsof je naar een nieuwe Hawke en Delpy aan het kijken bent zo goed zijn ze. Het einde is al vaker gedaan maar hier voelde het wat onnodig. Het lag er iets te dik bovenop wat ze zouden gaan doen en dan is zo'n einde onnodig. Zeker een aanrader!

“I thought this was a high-end restaurant. Why am I the only one wearing a tux?”
“Oh, sorry, I should have told you. Rich people are done with fancy clothes. Now it's all 4,000$ T-shirt that look like they were stolen off the homeless.”

Eén van betere romcoms van de laatste tijd. Ali Wong en Randall Park zijn fantastisch als jeugdvrienden die elkaar na een aantal jaar weer tegen het lijf lopen, en beide met nogal wat oud zeer rondlopen. Zijn moeder was net overleden, ze hadden seks, hij was bot, zij was gekwetst etc. Typische tienerproblemen.

Op zich doet Always Be My Maybe niet heel veel nieuws (vooral het einde het hangt van de clichés aan elkaar), maar Park en Wong vormen een heerlijk duo en door de scherpe dialogen en de rake humor blijft het een genot om hun avonturen te blijven volgen. Veel mensen zullen de rol van Keanu Reeves als hoogtepunt noemen en natuurlijk is dat ook een geweldig gedeelte, maar de film heeft gelukkig veel meer te bieden. Vooral Wong heeft een aantal geweldige momenten en is bijzonder grappig. Ook Park is goed op dreef en vooral zijn scenes als rapper zijn zeer geslaagd. Het einde is cliché, maar het weet ook op een mooie manier de verhaallijn rond de overleden moeder van Park af te ronden.

Always Shine

Aardige film over een niet al te beste vriendschap, die door een korte vakantie ontaardt in een nachtmerrie. Grootste pluspunt van Always Shine is het waanzinnige acteerwerk van Davis, die van Anna een meelijwekkend maar vooral kwaadaardig personage weet te maken. Zonder van Anna een karikatuur te maken (wat makkelijk had gekund). FitzGerald is niet geweldig en personages blijven wel heel eendimensionaal, maar sfeervol is het wel. De regie van Sophia Takal is eigenzinnig, met een aantal aardige editing keuzes en close ups.

Amanda Knox

Sterke documentaire. Het verhaal rond Amanda Knox heb ik wel gevolgd, en de discutabele krantenkoppen vielen me toen al op. En om dan nu van de journalist Nick Pisa zelf te horen dat er veel leugens en verzonnen verhalen waren en druk van concurrentie was, is schokkend. Maar natuurlijk niet verassend.

De documentaire makers kiezen wijselijk geen kant, maar laten wel zien dat het bewijs tegen Knox niet erg overtuigend was. Het is schokkend dat ze in eerste instantie schuldig is bevonden met dit bewijs. Dat komt ook door Knox. Een wat vreemde dame die lacht op de meest vreemde momenten (in de rechtszaal net voor haar vonnis), een ingestudeerd praatje zit af te ratelen en ook halve waarheden verkondigt. Maar dat maakt haar nog niet schuldig. Hoe graag die rare Italiaanse rechercheur met zijn pijp en Sherlock Holmes fascinatie dat ook zou willen.

Amar

Intense Spaanse coming of age film. Amar heeft soms wat vreemde wendingen, onnodige subplotjes (alles met de ouders) en niet al te sympathieke tieners, maar door de jonge acteurs en indringende manier van filmen is Amar wel een film die je bijblijft. Op een gegeven moment weet je eigenlijk niet meer waarom Laura en Carlos zo goed bij elkaar passen, maar dat maakt het ook wel een realistisch portret over de eerste grote liefde. De laatste scene is vreemd, tragisch en wat ongemakkelijk, maar ook indringend, oprecht en op een bepaalde manier magisch. Alles wat Amar zo goed maakt zit in deze scene.

Amateur

Redelijk. Het grootste probleem van Amateur is dat je het allemaal al eens eerder hebt gezien, en zeker ook beter. Als sportfilm is dit allemaal redelijk standaard, met een jonge basketbalster die met allerlei problemen te maken krijgt. Er zitten zeker wat sterke momenten in de film (de laatste scene is indrukwekkend), en de hoofdrolspelers doen het prima. Iets meer inspiratie en scherpte had wel gemogen.

The Amazing Spider-Man 2

Dit tweede deel is naar mijn mening een beetje ondergewaardeerd. Ja, de introductie van Electro is flauw en de film is erg vol met drie 'badguys' en de verhaallijn rond de vader van Peter Parker. Ook de muziek was op sommige momenten erg storend. Daartegenover staat de geweldige chemie die Emma Stone en Andrew Garfield hebben en de spetterende dialogen in hun onderlinge scènes. Regisseur Marc Webb weet wel hoe je dialogen moet schrijven en hoe je een relatie tussen twee personages op een overtuigende manier brengt. Het is speels, humorvol maar ook emotioneel als het moet. Ook de combinatie tussen de actie- en dramatische scènes werkt goed.

Electro mag dan niet echt goed uit de verf komen, de Green Goblin is sterk uitgewerkt en wordt overtuigend gespeeld door Dane DeHaan. Jamie Foxx is als Electro niet echt gedenkwaardig en het materiaal is er ook niet naar. Het einde is uitstekend en smaakt eigenlijk naar meer (alhoewel dat niet meer zal gebeuren).

The Amazing Spider-Man

Vermakelijke maar een beetje overbodige Spiderman reboot. De film begint weer met het “origin story” over Peter Parker die gebeten wordt door een spin en vanaf dat moment bovenmenselijke krachten ontwikkeld. Een aantal jaren na de films met Tobey Maguire in de hoofdrol een beetje overbodig. Persoonlijk vind ik Andrew Garfield een betere Spiderman dan Tobey Maguire maar dat doet niets af aan het feit dat er weinig nieuws is onder de zon.

Regisseur Marc Webb is bekend geworden door de film (500) Days of Summer en dat zie je af aan de frisse en sprankelende dialogen en sterk uitgewerkte personages. De kracht van The Amazing Spider-Man zit hem dan ook in de relatie tussen Gwen Stacy en Peter Parker. Andrew Garfield en Emma Stone zijn geweldig samen en hun onderlinge samenspel is een genot om naar te kijken. Wat een chemie hebben die twee! De actiescènes zitten goed in elkaar maar een slingerende en spinnenweb schietende Spiderman gaat op den duur wel vervelen. Het grootste minpunt van deze film is Rhys Ifans als dr. Curt Connors/The Lizard. Hij is als bad guy totaal niet dreigend en straalt niets uit. Garfield is een geweldige Spiderman en samen met Stone verdient hij eigenlijk een betere film. Webb weet het allemaal leuk te brengen en vervelend of saai wordt het nergens. The Amazing Spider-Man is 136 minuten puur vermaak en heeft geen pretenties om meer te zijn dan dat. Ook wel eens lekker.

America’s Sweethearts

Een wat suffe film die nog enigszins wordt gered door de acteurs. Met acteurs als Zeta-Jones, Roberts, Cusack, Crystal en Tucci kun je het dan ook niet snel fout doen. Vooral Zeta-Jones, Tucci en Crystal zijn goed op dreef. Maar de grootste ster is natuurlijk Christopher Walken, die in een kleine cameo iedereen doet verbleken. Jammer dat de film voor de rest zo middelmatig en voorspelbaar is.

“Do you ever feel like you are waiting for something to happen, but you don't know what it is? But it's that thing that could make your life special."

Intrigerende film over een stel studenten, die willen inbreken in de universiteitsbibliotheek om een aantal kostbare boeken te stelen. Het is interessant om te zien wat deze studenten drijft, en de scenes/interviews met de echte personen voegde ook echt iets toe aan het verhaal.

Fictie en realiteit vloeien moeiteloos in elkaar over, en soms lijkt het bijna een documentaire. American Animals laat ook zien hoe moeilijk het is om een overval te plegen, en de voorbereidingen zorgen voor de nodige humoristische scenes. De overval zelf is spannend in beeld gebracht, en dat alles helemaal mis gaat zal niemand verbazen. Reservoir Dogs wordt genoemd, maar dit zijn uiteindelijk toch een stel amateurs die grote fouten maken. Sterk geacteerd door Peters, Jenner, Keoghan en Abrahamson.

American Assassin

Lekkere actieknaller. Het beste gedeelte van American Assassin is eigenlijk de lange beginscene met de terroristische aanslag op het strand, en van daaruit ontstaat er een wraakverhaal verpakt in een voorspelbaar 'we moeten de wereld redden van een nucleaire aanslag' verhaal.

Het script is gelijk het grootste manco van de film, met Taylor Kitsch die ook geen indruk weet te maken als bad guy. Maar O'Brien is een sympathieke hoofdrolspeler en laat zien dit soort films wel te kunnen dragen. Vooral het samenspel met een schmierende Keaton (de martelscene alleen al) levert vermakelijke scènes op. Het tempo ligt hoog, en de actiescènes zitten goed in elkaar en zijn soms ook aardig hard. Zo'n scene met Annika (Negar), die liever zelfmoord pleegt dan in handen van de bad guy te vallen zie je toch niet zo vaak in dit soort films. Meestal redt de good guy het meisje... Al met al is American Assassin een actiefilm die precies doet wat je ervan verwacht. Prima.

“My name is Lester Burnham. This is my neighborhood; this is my street; this is my life. I am 42 years old; in less than a year I will be dead. Of course I don't know that yet, and in a way, I am dead already.”

Wat een briljante film. Sam Mendes legt hier op magnifieke wijze de ziel van sommige personages bloot en laat zien wat er achter de ogenschijnlijk happy façade schuil gaat. American Beauty speelt zich af in een goede woonwijk waar alle buurtbewoners ogenschijnlijk gelukkig wonen. Maar eenmaal achter de voordeur...

Kevin Spacey is weergaloos en de avonturen van Lester vormen het hart van de film. Ongelukkig met alles in zijn leven besluit hij om alles anders aan te pakken, met alle gevolgen van dien. In het begin is het nog bijzonder grappig maar Mendes verandert moeiteloos van toon en het wordt steeds donkerder en dramatischer (zonder die zwarte humor helemaal los te laten, echt knap). De film ziet er fantastisch uit en er zitten een aantal weergaloze scènes in. Naar een scene zoals met die vliegende plastic zak zat ik ademloos te kijken. Verbijsterend mooi met de muziek erbij ook. Alle andere acteurs waren ook uitstekend met Bening en Bentley als uitschieters. American Beauty blijft een meesterwerk.

“The loudest one in the room is the weakest one in the room.”

Geweldige gangsterfilm met Washington, Crowe en Ridley Scott als drie-eenheid from heaven. Met deze drie geweldenaren kan het eigenlijk niet fout gaan en American Gangster is dan ook tweeënhalf uur lang puur genieten. Van de heerlijke jaren 70 sfeer, de weergaloze soundtrack, de acteurs en het bekende maar interessante rise and fall verhaal.

Washington kan dit soort rollen waarschijnlijk nog in zijn slaap spelen, maar hij is er dan ook erg goed in. Crowe is ook sterk als ietwat vadsige rechercheur die Washington op het spoor komt en hem achter de tralies wil laten verdwijnen. Veel details worden door Scott maar kort aangestipt en dat is misschien het enige minpunt. Heel diep wordt er niet ingegaan op de heroïnehandel en het politieonderzoek en Scott wil duidelijk de vaart erin houden. Spijkerhard wordt het op één of twee scènes na niet maar dat vond ik wel passen en verfrissend. Frank Lucas is een slimme en rustige man die zo weinig mogelijk aandacht wil trekken. Het einde is bijna feel good te noemen met de bromance tussen Lucas en Roberts. Helemaal niet erg want het is eens wat anders, en de film kan het hebben. Echt genoten.

“Jesus, what a night!”

Sterke film. American Graffiti geeft een mooi inkijkje in een andere tijd, maar het voelt tegelijkertijd ook erg vertrouwd aan. Nog een laatste avond samen met je vrienden of met je vriendin van de middelbare school doorbrengen, voordat je allemaal de weide wereld intrekt en (naar alle waarschijnlijkheid) elkaar uit het oog verliest. Of in ieder geval elkaar een stuk minder gaat zien.

Als je warme gevoelens koestert voor je middelbare schooltijd, dan zal Graffiti als een nostalgische trip aanvoelen. Gewoon lekker rondrijden met je vrienden, bekvechten met je vriendin, meisjes versieren, alcohol drinken, niet te veel nadenken over je toekomst etc. Je kent het wel, het makkelijke leven. Maar dan gesitueerd in de jaren 60 met schitterende auto's en aanstekelijke muziek. En dan heb ik misschien wel de grootste kracht van Graffiti nog niet genoemd. De cinematografie en gewoonweg de look van de film is waanzinnig mooi.

“So I guess this is where I tell you what I learned - my conclusion, right? Well, my conclusion is: Hate is baggage. Life's too short to be pissed off all the time. It's just not worth it.”

American History X is een ijzersterke dramafilm die op overtuigende wijze laat zien dat vooroordelen, beïnvloeding van een vader of broer en één enkele gebeurtenis een persoon kan veranderen van een bevlogen en slimme student in een gevreesde en nietsontziende neonazi. Vanaf het allereerste moment weet de film je te raken met een aantal scènes die niets aan de verbeelding overlaten, en gelijk duidelijk maken met wat voor film je te maken hebt. Derek Vinyard is een complex en moeilijk te begrijpen persoon, maar regisseur Tony Kaye geeft op ingenieuze wijze steeds iets meer prijs over de beweegredenen en het verleden van Derek.

Het omslagpunt in de gevangenis komt dus niet echt uit de lucht vallen, omdat je als kijker weet dat Derek ooit ook alleen maar een bevlogen student was zonder racistische motieven. Door beïnvloeding van zijn omgeving en één gebeurtenis (dood van zijn vader) is het anders gelopen, maar het is interessant om te zien dat een aantal gebeurtenissen in de gevangenis zijn denkwijze veranderd. Deze karakterontwikkeling kan alleen door een erg sterk acteur worden gespeeld, en Edward Norton is zo'n acteur. Norton is grandioos, en de maniakale blik in de ogen van Derek als hij wordt gearresteerd zal mij nog het meeste bijblijven. Maar hij is ook sterk als de milde Derek die de gevangenis verlaat met nog maar één missie, breken met het verleden. Furlong is ook voortreffelijk als Danny Vinyard, het broertje van Derek die maar al te graag in de voetsporen van zijn grote broer wil treden. Danny’s loyaliteitsdilemma wordt knap uitgewerkt en inlevend gemaakt, waardoor de impact van het einde ook een stuk groter is. Het gebruik van zwart-wit (verleden) en kleur (heden) maakt de film sfeervoller en past mooi bij de toon van de film. Een imponerende en indrukwekkende filmbelevenis.

“So you're a southern girl. A real American honey like me.”

Indrukwekkende film. American Honey is een roadmovie, een coming of age film en een romantisch drama ineen over een groep jongeren die de Amerikaanse Midwest doorkruisen om door het verkopen van tijdschriften aan geld te komen. Jongeren met weinig toekomstperspectief maar natuurlijk wel met dromen. Regisseuse Arnold weet een prachtige balans te vinden tussen het deprimerende leven van de jongeren en de optimistische dromen die ze allemaal hebben. Het wordt nooit te zwaar op de hand.

Ik moest er even inkomen, maar na een half uur kwam ik een flow terecht en begon de film echt indruk te maken. De acteerprestaties zijn allemaal degelijk, met nieuwkomer Lane en de knettergekke maar wel steengoede LaBeouf als uitschieters (dat meisje met een Darth Vader obsessie is ook hilarisch). Het grootste pluspunt is de muziek. Rauwe rapmuziek wordt afgewisseld met Springsteen en Rihanna en het geeft de film een geheel eigen karakter, en het maakt het allemaal erg sfeervol. Net zoals de prachtige beelden van de Amerikaanse Midwest. De camera zit dicht op de acteurs en dat geeft een documentairachtig gevoel. De eindscene met Star die onder water verdwijnt en boven komt kun je zien als Star die haar oude leven achter zich laat. American Honey wordt aangeduid als een film voor een nieuwe generatie. Dat is een deprimerende, realistische, maar ook best hoopgevende gedachte zo aan het einde van 2016.

“When you are offered a favor or money, take the favor, not the money. Jesus said that, didn't he?”

American Hustle is puur entertainment. David O. Russell staat bekend om zijn sfeervolle films vol met kleurrijke personages, gevatte dialogen, passende muziek, snelle regie en aparte montage en Hustle is geen uitzondering. Het verhaal rond oplichters, FBI-agenten, politici, gangstertypes en geschifte huisvrouwen gaat alle kanten op en je komt soms oren en ogen tekort om alles waar te nemen. Wie speelt dubbelspel? Wie licht wie op? Wie is loyaal aan wie? De film houdt deze vragen lang in het midden en op een gegeven moment vertrouwd niemand elkaar nog.

Ook qua toon veranderd de film per minuut. Op het ene moment zit je naar een screwball komedie te kijken, het andere moment waan je jezelf in Goodfellas. Maar O. Russell behoudt ten alle tijden zijn zo kenmerkende luchtige toon en de film zit vol met humorvolle dialogen en ronduit hilarische scènes. De film begint wat rommelig en heeft wat te veel tijd nodig om alle personages te introduceren maar na ongeveer een half uur komt de film echt op gang. Het gedeelte rond het feest in een casino met de geweldige cameo van De Niro is werkelijk fantastisch. Alle personages komen samen en de scene tussen Lawrence en Adams zal ik niet snel vergeten. Bale is fantastisch als vadsige oplichter die toch de vrouwen makkelijk om zijn vingers windt en heeft een mooie chemie met Adams en Lawrence. Adams loopt er werkelijk prachtig bij maar blijft vreemd genoeg ook een beetje vlak. Daar dacht ik pas aan toen de film was afgelopen dat dan weer wel. Lawrence overtuigd als geschifte huisvrouw en steelt samen met Bale de show. Hun scènes samen zijn net brandend buskruit. Renner speelt ingetogener dan ik van hem gewend ben en speelt eigenlijk ook het enige personage waar je iets om geeft. Cooper was ook goed maar toch de minste van het stel. American Hustle is rommelig en iets te lang maar ook een heerlijke filmbelevenis. De acteurs, de kostuums, het haar, de jaren 70 sfeer, de muziek, het tempo.... Genieten geblazen.

“I'm the gringo who always delivers.”

Vlotte film met een Tom Cruise die zich duidelijk als een vis in het water voelt. Charismatisch, flamboyant, excentriek, gehaaid en arrogant, een personage als Barry Seal is gemaakt voor Tom Cruise. American Made heeft het bekende rise and fall verhaal, maar echt zwaar op de maag wordt het nergens. Dit is een vlotte en frisse film, en meer The Wolf of Wall Street dan Scarface. Geen probleem, alhoewel het donkere einde daardoor weinig indruk maakt. Wie een Denzel Washington in Training Day einde verwacht komt van een koude kermis thuis.

“So uh, "shaved" is the expression?”

Nog steeds onweerstaanbaar leuk. Ik heb American Pie in mijn jeugd ontelbare keren gezien en ik ben opgegroeid met Jim, Chris, Kevin, Stifler, Paul etc. Natuurlijk is het nu allemaal wel wat minder dan bij de eerste kijkbeurt maar nog steeds heeft Pie zijn charme en magie niet verloren. Sommige scènes hebben nog steeds een iconische status voor mij en de grappen en personages blijven leuk.

Stifler, Jim's Dad en Jim blijven het leukst en Biggs, Scott en Levy blijven helden. Kaye Thomas vind ik bij herziening wel wat tegenvallen en Ian Nicholas en Klein waren sowieso wat saai. De chemie tussen de jongens is wel erg sterk. Wie niet tegenvallen zijn de dames. Elizabeth, Hannigan, Reid en Suvari zorgen niet voor de humor maar zijn wel erg leuk. Lyonne blijft wel grappig en had best een wat grotere rol mogen hebben. Een vriendengroep, hormonen, seks, mooie dames, “Prom”, een rare vader, een webcam (Hello Nadia!), een taart en natuurlijk Stifler’s Mom… Alle ingrediënten voor een geslaagde tienerkomedie die nog niets van zijn charme heeft verloren.

“Ladies, I am down with the funky shit.”

Nog steeds leuk. De vrienden komen bij elkaar om de zomervakantie feestend door te brengen in een schitterend zomerhuis aan het strand. Echt alle personages komen weer langs en alhoewel de ene een grotere rol heeft dan de andere, is het een feest van herkenning.

Alle acteurs hebben zichtbaar de tijd van hun leven en het is heerlijk om anderhalf uur met deze personages door te brengen. Je kent de karakters door het eerste deel en de vele knipogen naar de originele Pie werken uitstekend. Toevoegingen zoals het broertje van Stifler en de grotere rol van Sherman werken ook goed en ze zijn gelijk uitstekend op hun plaats. Biggs, Levy en Scott zijn nog steeds helden maar ook Hannigan vond ik geweldig. Band Camp! En de droge Lyonne als Jessica blijf ik ook weergaloos vinden. Wat ook bijdraagt aan de heerlijke zomerse sfeer is de muziek van onder andere The Offspring en Sum 41. Dit tweede deel gaat op dezelfde voet verder als het eerste deel en dat is maar goed ook.

“Politics is perception.”

Een redelijke romantische presidentsfilm met aangenaam acteerspel, veel politieke intriges en prima speeches (de hand van Sorkin is duidelijk zichtbaar). Het is allemaal nog aardig actueel (jammer genoeg soms) en Douglas, Benning, Sheen (nu als adviseur), Fox en Paymer spelen hun rol sterk. De interactie tussen de personages is vermakelijk en de dialogen zijn soms vlijmscherp. En vooral Douglas zorgt ook nog voor wat humor in een voor de rest ook luchtige film.