Opinions

Hoewel in mijn herinnering Les Misérables van 1998 veel minder focust op het revolutionaire deel, meen ik me te herinneren dat het toch wel een belangrijk deel is van het boek (dat ik ooit in het Frans heb moeten lezen in school). Het boek is een echte klassieker en het is dan ook niet onlogisch dat dit werk al meermaals verfilmd is. Deze focust volledig op het muzikale, vrijwel alles wordt gezongen. Vergelijkbaar met The Phantom of the Opera van Joel Schumacher wat dat betreft. Ook geregeld belachelijke teksten en dat verschil met Jackman in deze film en in The Greatest Showman is enorm.

Beste scène vond ik eigenlijk al meteen de openingscène die ook nog eens het belangrijkste deuntje van de film zou blijken. Verder vond ik Crowe onverwacht nog wel een sterke Javert. Grotendeels zingt hij ook wel de betere teksten vond ik persoonlijk. De cast is vrij indrukwekkend met namen als Jackman, Crowe, Redmayne, Bonham Carter, Hathaway, Seyfried en Baron Cohen. De ene is al wat vervelender als de andere. Zeker Bonham Carter zet in feite een sterke rol neer ook al is het een vrij hatelijke.

Ondanks dat er zeker kwaliteit in zit, is alles zingen samen met de lange speelduur hetgeen wat ook deze filmische musical de das om doet. Les Misérables van Bille August is vele malen beter.

Goede film, ik deel de mening van Boneka.

Er zit 1 scène in deze film waardoor ik zeker wist dat ik deze eerste film van de reeks ooit een keer had gezien. En dat is de scène waar Tom ondersteboven hangt om de NOC-lijst te kopiëren.
Het is dan ook grappig dat ik deze film van De Palma nog niet gereviewed heb aangezien Mission Impossible vaak 1 van de weinige films zal zijn dat het mainstream publiek van Brian gezien heeft. Het zal film 16 zijn en wellicht de regisseurs waar ik het meest van gezien heb. Zijn film noirs en hoewel hij ongetwijfeld hier en daar iets heeft afgekeken van Hitchcock is het toch echt een vakman.

Ik had onlangs een stuk gezien van deze MI maar ik was niet echt geconcentreerd en ik was niet mee met het verhaal. Deze keer met aandacht gekeken en het plot zit goed in elkaar. Ik had eigenlijk wel meer actie verwacht, maar spanning is er genoeg. Ik ga proberen de reeks eens achter elkaar in zijn geheel te bekijken, maar ik ben ook nog bezig met de reeks van Paranormal Activity.

Zeer goed deel weer van Mission Impossible. Hayley Atwell erbij, is zowat de mooiste vrouw die ook nog eens kan acteren die je kan strikken imo. De regie en cinematografie zijn wederom top. De stunts zijn soms echt insane. Hier en daar klein inkakmomentje misschien maar op een film van 2u45 is dat werkelijk weinig. De actie is geweldig, muziek ook. Qua drama en komedie miste er net dat tikkeltje om de 6e film te kloppen (wat ik de beste film vind tot nu toe). Zowat geen enkele reeks heeft zijn beste film zo laat buiten misschien Bondfilms en Fast and Furious 7 van James Wan wat een prachtig eerbetoon aan Paul Walker is geworden. Jammer dat het nu zo lang wachten is op deel 2, want die had ik gewoon direct willen zien. Ik ben nog lang niet Mission Impossible moe.

Beste film van de reeks, hands down. De twists en actie zijn om van te smullen. Iedereen die erbij hoort te zijn is er ook bij in deze film. Hoewel ik me nog steeds afvraag waar Paula Pattons personage heen is. Renner is hier ook niet meer van de partij maar dat vind ik niet erg. Ilsa Faust is een veel boeiender personage dan Brandt. Ook Solomon Lane is terug van de partij. Duidelijk de villain van de reeks. Na een aantal tussenfilms weten we nu eindelijk hoe het met Julia zit. Cavill is ook waardig voor zijn rol. Je weet dat ook hij een film kan dragen dus dat is altijd goed meegenomen. Qua verhaal vond ik deze echt goed. Vleugje drama op het einde maar zeker niet overdone. Top.

Veel mensen lijken hier deel 3 precies het beste te vinden. Ik vond deel 2 en 3 eigenlijk het zwakste. Fallout moet ik nog zien weliswaar. Dit deel bevat naar mijn mening misschien wel de meest geschifte scène van alle MI films. En dan doel ik natuurlijk op de beklimming van de Burj langs de buitenkant. Verder is Paula Patton een lust voor het oog en zorgt Pegg voor de humor. Renner vind ik nu niet echt een meerwaarde maar goed. Luther (Ving Rhames) heeft hier een korte cameo, al snap ik niet waarom hij niet meedeed met de film. Wederom goed mee vermaakt.

Uitstekende film. Een prima bad guy ook met wat allure. Het lijkt ook echt een mission impossible te gaan worden in deze film. Solomon Lane lijkt Ethan en zijn team steeds een stap voor te zijn. Een sterke toevoeging is Ilsa Faust gespeeld door Rebecca Ferguson. Paar indrukwekkende actiescènes (alweer). Eerlijk gezegd vind ik het steeds beter worden. Ik vroeg me wel af waar Paula Patton is gebleven. Ik veronderstel dat het soms moeilijk is iedereen weer terug bij elkaar te krijgen. Ving Rhames en Simon Pegg zijn nu min of meer vast van de partij. Tom Cruise kan natuurlijk al helemaal niet ontbreken. Zijn liefdesleven bevat wel wat vreemde plotholes vind ik. Blijft altijd heel vaag. Ik ben volledig klaar voor Fallout.

Was weer een goede maar helaas laatste Mission Impossible. Een reeks die ik zeker ooit nog eens in zijn geheel zal herzien. Als je alles achter elkaar ziet dan besef je toch beter hoe goed deze reeks in feite echt is. Uiteindelijk is geen enkele film compleet standalone maar je kan ze wel makkelijk los van elkaar kijken. Deze film heb ik ook weer van genoten. Het is zeker niet de beste uit de reeks maar op zich wel een goed einde. Qua onmogelijke missie kon deze absoluut tellen. Tom Cruise wordt er ook niet jonger op dat merk je ook wel. Hij begint wat een Elon Musk body te krijgen, ik zeg wel begint, want gespierd is hij zeker nog. Als ik Cruise was zou ik zeker niet stoppen met films. Samen met Brad Pitt en enkele andere de beste van zijn generatie, ook al zijn er veel haters.

Ethan Hunt is vereeuwigd en zijn legacy zal wellicht nog blijven doorleven nadat Cruise er niet meer zal zijn. Topreeks! Ze gaan vast nog wel een serie ofzo beginnen met een nieuwe hoofdrolspeler, het zou me niet verbazen.

Duidelijk anders dan deel 1. Dat romantische was er in deel 1 niet, wel een beetje een femme fatale al vind ik Thandie Newton hier geen femme fatale. De typische noirelementen van De Palma alsook de regiestijl is compleet anders. Woo lijkt ook wat zichzelf te kopiëren met die afneembare maskers lijkt het wel Face Off 2. Het heeft een paar zotte scènes zoals Cruise die aan de rotsen hangt. Dat was nogal vergezocht wel maar zoiets blijft wel bij. De eerste film had een interessanter plot en was misschien ook wel wat ingewikkelder. Ik had deze film ook al eens gezien maar dat wist ik pas bij het kijken. Benieuwd of ik deel 3 al eens gezien heb.

Ik vond het eigenlijk niet zo een denderende film. JJ Abrams is zeker geen slechte regisseur maar het verhaal kon me minder bekoren om de één of andere reden. Het voelt aan alsof er een aantal plotgaten in de film zitten en het springt soms een beetje van de hak op de tak. Er zitten een aardig aantal actiescènes in en de manier waarop Cruise een sprint lijkt te trekken van een dikke kilometer is behoorlijk grappig. Seymour Hoffman is een goede villain. Hij is niet direct een vechtersbaas maar vanwege zijn intelligentie en sadistische kantjes maakt hij het Cruise erg lastig. Wat ik me wel afvraag is hoe het nu zit met de romance van Cruise:Plots is Cruise hier samen met Julia. Wat is er met Nyah gebeurd?

Overgewaardeerd in mijn opinie. Mississippi Burning schuwt de clichés, de stereotyperingen, veralgemeningen en het in hokjes denken niet. Good cop, bad cop, corrupte agenten, iedereen lijkt lid van de KKK, alle zwarten steken hun hoofd in het zand om iets aan het witte geweld te doen, het racisme werkt in 1 richting, enzovoort.

De film begint best wel goed, maar na een tijdje wordt het eigenlijk afgezaagd. Ook de personages zijn weinig uitgediept. Enkel Gene Hackman krijgt een beetje achtergrond. Dat is behoorlijk zwak voor een film van deze lengte, want daar start een goede film voor mij. Er wordt teveel gefocust op het centrale thema van de film: rassenhaat. Het verhaal op zich is weinig mysterieus en spannend al helemaal niet. 2*

Moana. Wat een fijne film. Het begint erg indrukwekkend, heel wat prachtige liedjes. Overigens vond ik de liedjes meestal het sterkste van de film. Qua humor is het dan weer wat slapjes, een 2-3 tal grapjes is te weinig voor deze speelduur.

De animatie ziet er enorm goed uit. Mooi gesynchroniseerd ook met de mondbewegingen tijdens het praten/zingen. The Rock viel me een beetje tegen of misschien lag het aan zijn personage, ik vond Maui soms vrij irritant. De (bewegende) tatoeages van Maui zijn dan weer wel leuk gedaan. De stemactrice (Cravalho) van Moana daarentegen doet het echt heel goed. Moana is een fijn personage wat de film ook gewoon fijner maakt.

Na een heel sterk eerste halfuur zwakt de film helaas een beetje af, maar dat kon je wel verwachten als je bijna eenzaam op zee zit. Het niveau blijft daarna een beetje hetzelfde met een vrij sterk einde, hoewel het natuurlijk wel voorspelbaar is. Ik kan me inbeelden dat Te Ka een beetje eng kan zijn voor de kleinere kinderen die deze film zullen bekijken.

Ai, ai. Weinig interessante film die totaal naar de vaantjes wordt geholpen door druk gedoe met voice-overs en dialogen die te geschreven zijn. Ook visueel is het heel weinig interessant, buiten dan de enorme decolleté van Jessica Chastain. Met zo een decolleté verwacht je dan ook een naaktscène maar die komt er niet. Ze mist daardoor ook een beetje overtuigingskracht in haar rol. Ik had haar meer femme fatale verwacht.

De film deed me van ver een beetje denken aan Casino maar deze film heeft de sfeer niet die Casino wel heeft. Het drukke gedoe van dialogen en voice-overs deed me erg aan Scorsese zijn maffiafilms denken. Er is hier echter nauwelijks iets spannends te beleven en dit zorgt ervoor dat de film lichtjes verveeld, mede dankzij de lange speelduur. Na 2u20 had ik nog steeds weinig binding met Molly. Het einde voelde een beetje onafgemaakt.

Moloch een horrorfilm van Nederlandse makelij. Geen idee of ik al eerder een Nederlandse horrorfilm zag. Ik ben er niet meteen erg wild van, het duurde allemaal wat lang. Vond het redelijk vaag lange tijd. Uiteindelijk wordt het allemaal dan weer duidelijk, dat is dan weer het andere uiterste. Er waren ook wendingen waar ik niet zo bijzonder van onder de indruk was. Een doorsnee film dus en niet meteen een must-see, zelfs niet in het genre.

Deze film is echt fantastisch! Lang geleden dat er een film mij tot tranen toe kon bewegen. Ik ben van nature redelijk ongevoelig maar deze film wist de juiste snaar te raken. Ik vond deze veel minder afstandelijk dan Pan's Labyrinth dat mij amper wist te raken. Liam Neeson speelt hier ook eigenlijk de rol van zijn leven als stemacteur. Een betere casting van het 'monster' was niet mogelijk. Het kind speelde ook echt goed, net als Felicity Jones. De animaties die in de film voorkomen waren bovendien prachtig en al de verhalen hadden een morele les te vertellen. De soundtrack is ingetogen maar o zo doeltreffend. Het is met andere woorden dus een zwaarmoedige film, maar wel een hele goede die ik iedereen kan aanbevelen.

Matige film. Ik ken de game niet, had er zelfs nooit van gehoord. Kan me voorstellen dat die best fun was, hack and slash. De film zelf kent wel een zeker over-the-top gehalte. Er zit veel actie in wat de film snel vooruit doet gaan. Eerste halfuur haf ik wel eerder de neiging om de film niet uit te kijken. Het gaat daarna wel iets beter met de introductie van wat nieuwe personages. Dit is echt een verstand op nul film. Je kan zelfs andere dingen doen tijdens de film en dan kan je nog volgen.

Niet echt slecht maar ook niet goed. Sam Rockwell heeft hier zo zijn momenten in de acting. Een beetje wisselvallig in het tonen van emoties. De chemie met zijn kloon, basically zichzelf, is soms wat zoek. Maar wie zoekt die vindt, en uiteindelijk vindt hij ze wel want in het tweede deel kreeg hij me net iets meer mee. De soundtrack wordt dan ook beter of met name is de soundtrack vooral sterker aanwezig. Visueel vond ik het best te smaken.

Moon is een verdienstelijke poging van Duncan Jones, maar verder dan dat komt hij voor mij niet. En ik weet ook wel dat een one-man show nooit makkelijk is, maar je moet de kijker geboeid kunnen houden en dat weet hij niet te doen. Nochtans ben ik een grote fan van de ruimte (al doet de setting uiteindelijk te weinig ter zake en dat is een gemiste kans). Volgens mij ligt het vooral aan de schrijver die hier niet met een al te sterk script afkomt. Hierdoor komt Moon niet verder dan de zoveelste kloon, AI, machine film omdat het niet clever genoeg is in de plot.

Kevin Spacey heeft een niet al te grote rol maar voor een AI systeem is hij aardig geschikt. Dat robotachtige in zijn stem heeft hij wel. Hetgeen ik het meest jammer vind is dat ik hier iets "nieuws" van had verwacht, maar het is (zoals tbouwh zegt in zijn review) een mix van een in mijn ogen goede film The Martian en een gedrocht 2001: A Space Odissey. Voor de visuals ga ik nog een half punt meer geven maar op hoger dan 2* kom ik niet. I know, ik ben wellicht iets kritischer wanneer het op ruimtefilms aankomt.

Rampenfilms zijn altijd mijn guilty pleasure geweest. Deze film haalt het nu wel niet bij veel andere rampenfilms. Het verhaal is zowat het meest ongeloofwaardige concept ooit in dit genre denk ik en het voelt ook niet echt goed uitgewerkt. Sam Tarly uit Game of Thrones brengt nog hier en daar wat humor en gelukkig vind ik zowel Patrick Wilson als Halle Berry prima acteurs zodat het geheel best meevalt. Emmerich's beste film is dit natuurlijk helemaal niet. Ik denk dat deze film wel met de meeste wetten van de fysica tart wat niet de bedoeling kan zijn. Dan gaat men er een eeuwenoude galactische oorlog en AI bijsleuren om het toch verklaard te krijgen.

Een film die wordt uitgeroepen tot Beste Film van het jaar heeft me al vaker teleurgesteld. Deze film vond ik uitermate saai. Ik heb zelfs spijt dat ik de twee uur uitgekeken heb. Moonlight scheen nochtans zó goed te zijn. Ik zie het niet, echt niet. Te weinig inhoud, typische maatschappelijke thema's, een deprimerende vibe en door de film op te delen in drie specifieke delen krijg je nooit echt de tijd om in het "verhaal" te komen. Ook de acteur die Chiron speelde moest zo nodig in elk deel een nieuwe kerel zijn. Vooral die laatste, hallo kroket, van een smalle panlat is ie bijna tien jaar later een boom van een kerel geworden.

Soms nog goed dat Chiron weinig zei want de meeste dialogen waren zo inhoudsloos als een zwembad zonder water.

Ik snap dat deze film een krachtige boodschap wil uitzenden naar deze haatdragende wereld toe en ik hoop dat het taboe beter doorbroken is na deze film. Ik snap dat zwarte mensen die ook nog eens homoseksueel zijn het allesbehalve makkelijk hebben, maar ondanks dat de boodschap nog zo moedig mag wezen, de film zelf vond ik gewoon erg langdradig en zal me waarschijnlijk niet lang bijblijven.

Moonstruck is ook niet meteen een al te bijzondere film. Een soort van driehoeksverhouding waarin er twee keer de liefde wordt gevonden of toch niet. Een spaghetti romance kan je deze film ergens wel noemen. Bijzonder weinig inhoud en de chemie die ontbrak eigenlijk volledig. Desondanks kijkt de film aardig weg, maar hart en ziel ontbreken hier wel. Flans er een volle maan bij en dankzij de maan vindt de vrouw de man. We maken er "Moonstruck" van, als dat geen goede titel is weet ik het ook niet. Overgewaardeerd.

Tja, redelijke middenmoot blockbuster. Ook een beetje teveel young adult voor mij om nog echt van te genieten. Het plot is een beetje gewoontjes terwijl het concept best leuk is. Er wordt dan naar mijn aanvoelen iets te weinig mee gedaan, buiten de special effects die schreeuwen eigenlijk naar meer. Maar ik heb me zeker wel vermaakt en dat blijft het belangrijkste met dit type film. De acting is ook zeker niet slecht. De spanning komt nergens tot zijn recht. Ook Hugo Weaving kan deze film niet redden en zet deze keer niet echt een iconisch personage neer.

Een film met wel een intrigerend einde, waar veel meer mee had kunnen gedaan worden. De inleiding valt veel te lang uit, het duurt namelijk 60 minuten voor het deel waar de film om draait begint. Ik dacht eigenlijk dat het een horrorfilm was maar het is toch een andere horror dan waar veel horrorfans op zullen hopen dan. Dus we zien eigenlijk gemakkelijk een halfuur aan screentime dat totaal niks toevoegt. Gemiste kans.

Ik dacht eerst dat dit een serie ging worden maar dat had ik dus precies verkeerd gezien. Het bleek een vrij doorsnee actiefilm te zijn. Jennifer Lopez doet het zeker niet slecht en ondanks haar 53 jaar kan ze door haar jeugdigheid gemakkelijk een rol van een 35-jarige spelen. Ondanks haar schone snoetje heeft ze toch ook gewoon veel talent. Het ontbreekt haar misschien wat aan een echt goed script. De actie is niet al te hoogstaand natuurlijk. Dan vond ik Elsa Pataky sterker uitpakken in de (naar mijn mening) sterk ondergewaardeerde film Interceptor.

Ik ben helemaal niet religieus dus ook niet zo bekend met alle Bijbelse verhalen waardoor ik het eigenlijk niet door had dat deze film eigenlijk meerdere lagen heeft. Het komt niet zoveel voor dat ik een film niet direct doorzie voor het doel dat die geschreven werd, maar dit is er dus eigenlijk wel eentje.

Het zal je dan ook niets verbazen dat ik dit gewoon bekeek als een psychologische thrillertje met een hele hoop wtf-momenten. Wel leuk op zich want ik kreeg soms een heel vreemd gevoel dat ik volgens mij nog nooit eerder heb gehad. Een soort combinatie van angst, onmacht en woede tegelijk.

Ik ben wel van plan om nu eens verder de meningen van anderen te lezen want het kan niet anders dan dat deze film reeds over-geanalyseerd is. Ik heb niet alles gezien van Aronofsky maar dit zou wel eens zijn beste kunnen zijn. Voorlopig 4*.

Heeft wel iets, maar mist ook iets. Voor een niet getrainde regisseur is het zeker niet slecht. Natuurlijk zit Norton al gemakkelijk 20 jaar in het vak en heeft hij met heel wat grootmeesters mogen samenwerken. Het sfeertje was alom tegenwoordig en dat maakt dat de film niet snel saai wordt. Je zit er al vrij snel in, maar qua verhaal werd ik er nergens wild van. Beetje Chinatown-achtig inderdaad, maar wat mij betreft vooral interessanter geacteerd / geregisseerd en een broeierig sfeertje. Blijkt voorlopig toch niet echt mijn genre te zijn, die politieke misdaaddrama's.

Musicals zijn inderdaad hit or miss bij mij. Deze valt toch eerder in het straatje van miss. Kidman kon me niet echt bekoren en het verhaal is te voorspelbaar. Het lijkt wel een soort mengelmoes tussen Les Miserables en Phantom of the Opera. McGregor doet het zeker goed, ik ben wel fan geworden van hem door oa Big Fish. Star Wars zou ik een keer moeten doorspartelen, maar ik heb verschillende films gezien maar vond het nooit echt bijzonder. Ik ben sowieso meer voor (medieval) epische fantasy dan scifi.

Nu om het nog over deze film te hebben, vond ik de regie wel opvallend. Zeer levendig met een misschien iets te levendige editing. Overacting is er ook wat veel in deze film.

Een absoluut geweldige film. Dat had ik totaal niet zien aankomen. Ik dacht altijd van die film gaat over een man die zich in een vrouw verkleed. Zal wel iets vreemd en stom zijn. Niets is minder waar, het is een hilarische komedie met ook heel wat ingetogen, familiale momenten. Erg goede chemie ook tussen de kinderen, de moeder en Robin Williams. De soundtrack is van Howard Shore dus dan weet je dat de muziek top is.

Sally Field speelt erg geloofwaardig haar rol. Ze staat op haar strepen maar natuurlijk heeft ze ook een hart. Ik snap haar volledig en eigenlijk doet ze niet direct iets verkeerd, maar het is gewoon erg jammer hoe het allemaal verloopt voor de vader. Ik veronderstel dat het voor velen ook wel een herkenbaar thema is. Scheidingen tussen ouders gebeurt nog steeds dagelijks in ontzettend veel gezinnen. Ik heb zelf geen gescheiden ouders maar toch leek dit me een realistisch beeld van een scheiding. Scheiden doet lijden, maar er is vast ergens een gulden middenweg.

Vrij goed maar met iets teveel subplotjes. De opbouw focust eigenlijk lange tijd op de twee verschillende gezinnen die elk een familielid hebben die meevecht tijdens de oorlog. Het verschil is echter groot. Bij de blanken besteden ze er weinig aandacht aan Jamie de gevechtspiloot. Bij de zwarte familie bidden ze allemaal jarenlang voor de oudste zoon Ronsel dat hij veilig mag thuiskomen.

Het interessante is dat Jamie en Ronsel eigenlijk de hoofdpersonages van de film zijn. Maar dat wordt pas na ruim een uur in de film duidelijk. Er zijn zeker wat emotionelere en pakkende momenten, het echte wauweffect blijft uit maar desalniettemin een prima drama. Ook niet te politiek aangezet naar mijn mening.

Sterke film van Clint. Het deed me wat denken aan The Straight Story maar dan met een vrij vergezocht (en toch goed gevonden) misdaadplot. Ik doe mijn hoed af voor Clint, wat hij nog kan op zijn 88ste daar zou ik ook voor tekenen. Het is fijn om het leven door de ogen van een oude knar als Clint te bekijken en het is nooit te laat om jezelf te verbeteren (vooral in de ogen van een ander). Ik heb me twee uur lang vermaakt met de luchtigheid van de film alsook de spanning die steeds om de hoek loert. Niet alle dialogen zijn even geweldig maar die ene zin op het einde van de film hakt er wel op in. Tranen in mijn ogen maar ze rolden niet naar beneden. Daarom net geen 4.5*.

Niet slecht, ook niet spectaculair goed. Ik had iets meer zang verwacht om eerlijk te zijn maar het bleef beperkter dan vele andere animatiefilms ondanks Nefer in de film zelfs even een zangcarrière leek te gaan nastreven.. Verhaal is simpel, beetje melodramatisch gebracht soms maar het werkt op zich wel.