Opinions

Onderhoudende thriller uit India die nooit echt spannend werd. Is een beetje onevenwichtig in tempo waardoor soms de aandacht wat verslapte. Een sterke vrouw staat centraal in deze film, dat mag ook eens. De plottwist is best goed en belangrijker nog geloofwaardig. Ook een Indisch feest wordt erbij betrokken en speelt een kleine rol van betekenis bij de ontknoping. Altijd interessant om over andere culturen bij te leren. 3.5*

Ric Roman Waugh is een regisseur die al wel bewezen heeft dat hij leuke films kan maken. In deze film werkt hij weer samen met Gerard Butler, maar deze keer duurt het al zo goed als een halve film vooraleer de film op gang komt. De intro is zeker te lang. Het is wel een erg actuele film natuurlijk, met de toestanden in het Midden-Oosten.

Het is al zot dat Amerikanen daar hun film mogen komen maken. Kandahar past de gewoonlijke formule toe maar werkte nergens al te zeer in op mijn zintuigen. Drama is er vrij weinig, meestal komt er meer tijd met familie in voor.

Dat blijft hier erg op de achtergrond. De actie is ok, maar blijft redelijk beperkt.

Redelijk maar toch wat slapjes voor Bustillo & Maury. Het verhaal is ondanks wat anders al wel vaker gedaan. Doet me ook denken aan Candyman bijvoorbeeld of Bloody Mary in de spiegel zeggen. Qua concept is het dus allemaal niet vernieuwend. Het moet het hebben van de kills. Die zijn in het begin eigenlijk nogal aan de zwakke kant. Dat lijken ze dan later zelf te beseffen en dan gaan de doden steeds brutaler en eigenlijk ook onrealistischer worden.

Nee, deze regisseurs kunnen echt wel beter.

In film 2 gaat de Karate Kid mee met zijn mentor Mr Miyagi naar Okinawa om er zijn stervende vader nog een laatste keer te zien. Eenmaal aangekomen in Tomi Village blijkt dat Mr. Miyagi er niet vergeten is. Zeker de vete met zijn oude, beste vriend Sato is nog niet beslecht en daar wijst Sato hem dubbel en dik op. Hij wilt met hem vechten tot de dood.
Daniel zelf komt in dit deel er vaak wat minder aan te pas. We krijgen hier vooral meer achtergrond van Mr. Miyagi die in deel 1 overkwam als een bescheiden man. Je zag dat hij gekweld was door zijn verleden maar hij sprak er niet over. In dit deel dus geen Elisabeth Shue meer wat ik persoonlijk wel jammer vond. Zij krijgt wel een goede vervanging want Daniel valt in dit deel voor een Japanse schoonheid.
Qua film is deel 2 duidelijk wat anders ingevuld dan deel 1. Het uitgangspunt van Mr. Miyagi blijft echter hetzelfde in beide delen: karate dient ter verdediging. Hij gebruikt het alleen als enkel vechten nog helpt. De films zijn niet slecht maar het geweldige van wat Cobra Kai hopelijk zal brengen heb ik nu ook nog niet gezien erin.

Aangezien ik ben aangeraden om Cobra Kai de serie eens te bekijken, vond ik dat ik eerst de films moest gezien hebben. Uiteraard is dan deel 1 het logische beginpunt en die viel best goed mee. De hoofdrolspeler Ralph Macchio ken ik niet dus lijkt me niet meteen iemand van de grote rollen geweest te zijn na dit avontuur. Echt een topacteur is hij eigenlijk ook niet. Toch zijn deze films wel vermakelijk. Het bevat een goede mix van actie, drama en romance. Mr Miyagi lijkt wel de bewaarder van de rust en de vrede. Elisabeth Shue in de rol van Ali speelt het vriendinnetje van Daniel Russo. Zij is een erg mooie dame die valt voor het karakter van Daniel. De film draait om de vete tussen Daniel en Johnny die als het ware beiden voor Ali vallen. Johnny heeft echter zijn kans al vanaf het begin van de film verkeken en kan het niet verkroppen dat Daniel meer succes heeft. De acting is niet van het hoogste niveau en ook de gevechten zijn met een korrel zout te nemen, toch is de film best vermakelijk.

Een beetje een langdradige film doordat er teveel verhaallijnen in zitten. Beter inzetten op 1 verhaallijn en deze sterk neerzetten zoals in bijvoorbeeld The Pianist. Het einde is zeer heftig. Zelden zo'n einde gezien. Jammer genoeg is het niet omdat het einde (laatste 10 minuten) 5 sterren waard is dat de rest van de film dit ook waard is. Soundtrack is prima.

Ik heb me hier zeker goed mee vermaakt. Het plot is natuurlijk voorspelbaar, maar dat doet er niet zoveel toe vind ik. Je kijkt deze film puur als amusement en voor de coole vechtskills, een ingewikkeld verhaal is niet nodig. Het enigste dat nodig was is inleving in het hoofdpersonage en ik leefde met hem mee. Ik wou dat hij wraak kon nemen op de man die zijn broer vermoord had. Soms was het wel wat repetitief qua vechten en ook in de opleiding. Na een gevecht dat hij verliest en JCVD het dan even rap afhandelt, doet hij praktisch opnieuw dezelfde training. Als je ermee verliest zou ik toch ook wat andere dingen uitproberen. Ik vind persoonlijk ook dat JCVD hem weinig technieken aanleert. Hij loopt, stampt kokosnoten kapot, loopt met een kar, vecht wat met zwaarden tegen Kavi (Georges St-Pierre), fietst onder water, etc, maar had iets meer muay thai mogen zijn.

3.0 à 3.5* een film hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn om goed te zijn.

Toch wel minder dan in mijn herinnering. De actie is goed, het verhaal is simpel. Eigenlijk is de actie omtrent O-Ren het beste wat de 2 films te bieden hebben. Ok, het is wat over-the-top. Ook tegen Copperhead is het wel goed.

Film 1 is dan ook beduidend beter dan film 2 die geregeld sterk inboet in het tempo. Uma Thurman heb ik eigenlijk buiten Kill Bill nooit veel zien acteren precies. Deze gaat van 4.5 naar 3.5*.

Pfoe, toch wel minder dan deel 1. Een stuk minder actie ook. De scène dat ze levend begraven werd is deze keer ook niet meer spannend omdat je weet wat er gaat gebeuren. Eindscène is behoorlijk anticlimax in mijn ogen. Ik ben hier zelfs een beetje teleurgesteld over. Deze film weet zich niet goed staande te houden bij een herziening. Althans dat is mijn mening. Veel gepalaver, maar eigenlijk soms niet al te boeiend voor op het einde met Bill. Deze gaat maar 2.5* krijgen van mij. Misschien iets te streng maar ik hou niet van overwaarderingen die niet terecht zijn.

Redelijke film, het lijkt wel een mix van Transformers met Predators. Het verhaal is dus niet erg ingewikkeld. Er is inderdaad weinig karakterontwikkeling en de dialogen klinken soms wat geforceerd. De acteurs zijn vrij onbekend maar deden het toch niet slecht dus al bij al goed voor eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Gina Gershon en Matthew samen in 1 film, dat moet wat geven. En ja het levert wel een paar speciale scènes op. Verder komt de film niet zo heel ver en is het behoorlijk marginaal. Wat een familie zeg. Ik vind deze film eigenlijk totaal niet vergelijkbaar met Bound. Misschien samen met Showgirls Gina's bekendste film maar die film had mijn inziens veel meer sfeer. Het pijpen van een kippenbout zie je daar natuurlijk ook niet. In Bound zie je passie en lust tussen 2 vrouwen, dit is eerder een soort van misbruik wat Matthew hier doet. Ik had hier wel meer van verwacht maar echt boeien deed deze film zelden. De seksuelere getinte scènes vallen op omdat ze behoorlijk absurd zijn. De eindscène is ook nog best spectaculair. Bruutheid en vulgariteit worden niet echt geschuwd in deze film. Wat dat betreft goed, want de preutsheid in Amerika is soms ontzettend groot. Tussen de paar echt goede scènes valt de film dan weer ferm terug en vallen de dialogen maar matig uit. Al bij al had ik hier meer van verwacht.

joshua1988, 0.5* geven? Wil je dat misschien eens toelichten? Dit is echt wel meer waard...

Qua horror houdt deze film het eigenlijk beschaafder dan verwacht. Het gruizige, grauwe Australische landschap is een perfecte plaats voor films als deze. Hoewel deze nergens zo expliciet gaat als bv. Wolf Creek dat doet, was deze film zeker niet mis.

De film huisvestigt een sympathiek koppel en in tegenstelling tot andere horrors/thrillers van dit soort weet je al meteen dat deze twee kerels slechteriken zijn. Vaak wordt er eerst de indruk geschept dat het toch om een vriendelijke man ofzo gaat die dan uiteindelijk door en door slecht blijkt te zijn. Hier gebeurt dat ook maar niet in functie van de kijker, enkel voor het koppel. Dit zorgt mede voor een klein verschilletje in de beleving.

Goed acteerwerk, een doorsnee verloop maar tevens een vrij sterk einde. De scène met het blikken schieten was zowat het enige originele dat ik heb zien voorbij komen. Ik wist even niet hoe het zou aflopen aangezien Chook geen kant meer op kon. Ik dacht dat de vogel gaan vliegen was,
maar het verhaal nam een andere wending (die ook logisch was) waarin hij de politie neerschoot. Wat de blik van Sam naar Ian op het allerlaatste moest betekenen snap ik niet echt. Iemand een idee?

Ijskoud. Apatisch. Saai.

Na The Lobster van Lanthimos gezien te hebben had ik wel een absurde film verwacht en door de horroraanduiding verwachtte ik er zelfs nog wat meer van. Maar jongens, wat is dit slecht! De acting van elk personage is zo onecht, zo gemaakt. Heel de film is zo stijf, houterig en gewoon niet naturel. Vreselijke soundtrack ook. Deze artsy fartsy is niet mijn smaak. Dat het parallellen vertoont met één of andere Euripides zijn werk maakt het nu ook niet beter.

Ik snap ook echt niets van de meeste reacties en dialogen in de film. Dit zegt een normale mens toch niet. Zinnen zoals van je hebt mooie handen. Een dokter heeft altijd mooie handen. De film zit vol met tal van deze voorbeelden.

Van die dialogen die op niets slaan. Als je niets te zeggen hebt, zeg dan niets. Van zo'n nutteloze dialogen krijg ik het. Wat boeit mij het of de armband van je horloge van leder of metaal is? Dat einde ook...

Een loze film zonder inhoud dat is het. Buiten dat ene dilemma dat de film je voorschotelt is er niets te zien. 2u is hopeloos te lang. AFVOEREN!

The Killing is voor mij tot op heden 1 van de oudste films die ik zag. Wennen aan zwart-wit doe ik meestal heel snel, maar het was niet alleen daaraan dat ik moest wennen. Het is allemaal zo stijf en gaat naar het theatrale af. Dan ook nog van die kartonnen personages die zo vlak zijn als wat eigenlijk. Er zitten enkele knappe scènes in The Killing, maar het overgrote gedeelte van de film is niet erg boeiend. De voice-over die steeds verteld welk tijdstip het is, begint na een tijdje te irriteren. Moest dit nou echt? En ook, hoewel het wellicht veel met haar personage te maken heeft, weet die Shelly na verloop van tijd erg irritant te worden. En bovendien ook haar man die helemaal niet gemaakt is voor dit soort werk.

Wat dat betreft komt het einde wel een beetje als een verrassing waarin de shoot-out heel slordig in beeld is gebracht. Ook de muziek vond ik een beetje té, uiteraard ook wat ouderwets maar voor die tijd vast modern. Krappe 2.5*

King Arthur: The Game

Ja hoor, de titel is hier totaal verkeerd. Dit is gewoon een videogame geworden. Al die fantasy hoort niet thuis in het verhaal van King Arthur. Het is een typisch gevalletje van schoenmaker blijf bij je leest. Al blijf ik erbij dat Guy Ritchie één van de slechtste regisseurs is van de afgelopen 15 jaar. Het is lang geleden dat ik zijn echte misdaadfilms die alom geprezen zijn in de wandelgangen heb gezien, maar echt goed heb ik ze zelfs nooit gevonden. De gewoonlijke Ritchie-elementen zijn dus weer talrijk aanwezig. Een chaotisch verhaal (Ritchie is by far de slechtste storyteller in heel de filmindustrie), een snelle montage die zogenaamd hip zou moeten zijn en marginale Britse dialogen die niet grappig noch boeiend zijn.

Dit is nochtans een genre waar ik erg van hou en dus, ondanks al mijn vooroordelen en negativiteit omtrent de naam Ritchie, heb ik toch maar gekeken. En ik heb het ongeveer de ganse film uit weten zitten. Toch twijfelde ik al in het begin na een snelle montage om deze draak af te zetten. Het is uiteindelijk een slang die de hoofdrol speelt. En een enorm grote. Te belachelijk voor woorden maar er zijn vast mensen die geïmponeerd waren door dit gigantische schepsel dat uit een computerprogramma is ontsnapt. Een genrefilm als deze daar hoort al die computergegenereerde shit niet in thuis. Het is ook dat wat The Hobbit veel minder goed maakt dan LOTR al is dat een andere discussie.

Ik vond het echt een goede film over de slag van Azincourt. Is ook prima te combineren met Joan of Arc erna. Het geeft wat meer achtergrond. Wat ik jammer vond is dat de film stopte. Ik zou dit graag zien verder gaan in een serie eigenlijk.

Chalamet is de beste jonge ster van het moment, no doubt. In Beautiful Boy, mijn favoriete film van vorig jaar, schitterde hij al en nu doet hij het hier in een totaal andere setting. Kippenvel bij zijn speech voorafgaand op de veldslag. Die getuigt van zijn grote klasse. Hij speelt erg koel altijd en daar barst hij volledig los, vet om te zien.

De film is misschien een iets te grijze kleur maar het is niet de grijze muis in dit filmgenre. Het potentieel kwam er wel degelijk uit. Goede soundtrack, niet te opvallend maar mooi begeleidende muziek.

Duidelijk meer geschiedkundig gericht dan de vorige twee. Het is ook een heel andere vibe. Minder luchtig maar best wel boeiend. Rating hier vind ik opvallend laag. Ja er is minder actie maar dat doet toch weinig af aan het verhaal van de film dat behoorlijk goed is.

Geen slechte film. Misschien een beetje stijf op een aantal vlakken maar wat wil je het is dan ook een film over het Engelse koningshuis. Gelukkig dat George Rush de film toch nog wat vermakelijk weet te maken. De soundtrack is vrij solide en kan je weinig slechts over zeggen. Helaas is het allemaal wat braaf om echt memorabel te blijven, al zegt de titel natuurlijk al veel. Ik had ook niet eerder een film gezien die eigenlijk in zijn geheel ging over stotteren.

Ik vond het een leuke film. Een soort van rise-and-fall verhaal met zowel komische als dramatische aspecten. Woody Harrelson is een prima keuze voor de rol van Roy Munson. Kan met zijn gezicht prima doorgaan voor allerlei rollen. De andere 2 hoofdrollen zijn voor de Amish Ishmael gespeeld door Randy Quaid. Net zoals Vanessa Angel heb ik hem niet eerder zien acteren. Verder heeft Bill Murray nog een smerig bijrolletje die hij eigenlijk met verve vertolkt. Je zou hem zo in elkaar rammen haha, alleen is hij het in feite niet eens waard.

De film wist me geregeld te doen lachen. De grappigste film is het niet, maar het is tevens ook een goede roadmovie/avontuur. Er is dus meer dan komedie alleen in deze film. Behoorlijk underrated wat mij betreft.

Een sequel is altijd gevaarlijk. John Wick 2 en Guardians of the Galaxy 2 deden het allebei een heel stuk minder dan hun voorganger, dus waren de verwachtingen ook hier niet zo hoog. Desondanks vond ik de eerste Kingsman één van de beste films van 2014. Of deze eraan kan tippen, hmm net niet vrees ik. Het is vooral het nieuwe dat er nu af is en deze film was misschien net te lang.

Egerton is sowieso een acteur die ik graag bezig zie want de films waarin hij meespeelt zijn meestal vermakelijk en grappig. Wel kan hij beter wat Mijnenveger spelen want dat is een ontbrekende skill voor een Kingsman. Firth is een stijve hark die hier toch tot leven komt. De beweging doet hem deugd. Strong blijkt dan weer een John Denver fan te zijn en zingt explosief mee uit volle borst. Verder kunnen we ook Pedro Pascal niet vergeten die net als in Narcos de strijd tegen drugs aangaat en verliest. Moore is zoals altijd wat irritant maar dat past dan weer aardig bij haar rol. Halle Berry zien we in een beperkte rol, beetje miscast vind ik eigenlijk. Ook over Tatum en Bridges valt weinig slechts te melden. Je merkt het dus wel een echte topcast.

De actiescènes waren leuk, niet bloederig zoals verwacht en geweldig in beeld gebracht. Vaak ook een lekker nummer erbij en genieten maar. Ja, heerlijk! Het verhaal is eigenlijk wel wat simpel voor een film van deze speelduur maar nergens heb je het gevoel dat het tempo te laag wordt. Een must-see!

Degelijk op het vlak van komedie, ik heb zeker een aantal keren gelachen. Ik snap wel dat dit geklasseerd wordt onder neo-noir omdat je zou kunnen zeggen dat Michelle Monaghan hier een beetje de femme fatale speelt en op het einde is er ook nog is de typische twist.

Het plot is zonder twijfel rommelig te noemen en de voice-over vertelstijl doet er soms nog een schepje bovenop. De acteurs spelen best oké, maar zeker niet geweldig. Toch is het een vermakelijke film geworden die gemakkelijk wegkeek.

Kiss The Girls begint goed maar blijkt na een uur niet veel meer te zijn dan een standaard politiethrillertje en eenmaal dat dat gebeurt begin je ook al snel te merken dat het script maar zozo is. Niet dat Morgan Freeman er niets mee kan. Door Freeman heeft deze film vast een hogere score, alsook Ashley Judd die wel een goede chemie met hem ontwikkeld tijdens de film. Verder weinig aan te merken op de sfeer (toch wel typisch jaren '90) en de goede soundtrack en cinematografie. Het grootste minpunt blijft het verhaal en ondanks alles wat weinig binding met de personages. Zeker met het nichtje hadden ze meer kunnen doen, want de seriemoordenaar vond ik uiteindelijk niet heel overtuigend.

Knives Out was wel een film waarnaar ik uitkeek. Toch was ik niet helemaal overtuigd om er voor naar de bioscoop te gaan. Het begint nogal zwak met lang uitgesponnen ondervragingen waar je gewoon wordt ingegooid. Stukje bij beetje ontrafelt het echte belang van het verhaal wel maar dat duurde me net iets te lang. Ook het belachelijke accent van Daniel Craig was bijna een reden om de film vroegtijdig te beëindigen. Verder vond ik Jamie Lee Curtis niet echt goed acteren. En wat is zij snel oud geworden.

Gelukkig is de bevallige Ana de Armas een pluspunt in de film. Haar onschuldige gezicht past perfect voor haar personage. De interessantste rol van allemaal is misschien nog wel die van Chris Evans, die pas laat echt in de film voorkomt. Wat mij vreemd lijkt is hoe dat er bij Ana de Armas al iets afbreekt van dat houtwerk om naar boven te klimmen en dat het dan niet eens zou afbreken bij Chris Evans. Het verschil in gewicht is zeker 30 kilogram.

Wanneer de plot zich helemaal ontrafelt, zat ik erg geboeid te kijken naar de afloop. Daarom toch 4*.

Ik vind single location films en home invasion wel een top thema in films, maar dat blijkt dit dus niet helemaal te zijn. Wat dat betreft is het ergens origineel, maar eigenlijk ook wel behoorlijk ver gezocht. Geen idee waarom een Dave Bautista in een film als dit meespeelt. Goed voor hem natuurlijk dat hij ook voor zulke projecten gevraagd wordt natuurlijk. Niet enkel als krachtpatser wordt gekarakteriseerd.

Shyamalan is een regisseur die altijd wel met iets origineels komt en tegenwoordig zijn zijn scripts iets minder "buitenaards" qua dialogen. Vroeger vond ik ze vaak niet vloeiend overgaan. Geen slechte film maar hij heeft er al leukere gemaakt.

Had gisteren even totaal geen idee wat te kijken en toen zag ik dat deze op de tv was geweest. Cage kan me meestal wel bekoren maar hier vond ik hem minder geloofwaardig. Een astrofysicus aan MIT dan nog, onzen Cage, hahaha

Ik vind het lastig om te beoordelen, op zich heb ik me niet verveeld maar toch lijkt het alsof hier meer in had gezeten. Waarom krijgt Cage zijn zoon ook stemmen die hem dingen influisteren?
Wat is er zo speciaal aan dat manneke? Hij krijgt gewoon toevallig die brief van Lucinda? En het is ook redelijk straf dat enkel de kleindochter van Lucinda stemmen hoort, maar de dochter niet. Genetics ftw.
Kan natuurlijk maar toch.

Het leuke aan de film is natuurlijk ook de overgang van genres. Ik denk dat zowat alles wel wat voorbij komt: mysterie met Lucinda als 'horrorelement', drama, thriller, sci-fi en met Cage ga je normaal al snel de komischere toer op al was dat hier niet echt het geval of het kwam er niet uit. De CGI had ook beter gekund, nu niet om te zeggen dat het niet om aan te zien was want ik stoor me daar meestal niet echt snel aan. Wat wel vaststaat is dat Cage hier niet de prijs zal krijgen voor beste papa. Vergeet zijn zoon af te halen op school, wilt de wereld redden maar laat zo eigenlijk Diana zijn zoon meenemen, vindt zijn zoon weer terug om hem vervolgens mee te geven aan aliens afkomstig van de Pleiaden. Of misschien moet je eerder kijken naar the bigger picture: Cage die de mensheid wil redden door zijn eigen zoon op te offeren
Net geen 3.5*.

Ik verloor toch ook wel mijn interesse na pakweg een 3 kwartier in de film. Het begint wel goed maar het sprak me allemaal niet zo aan. Hetgeen wel echt goed was, was de CGI. Qua vormgeving en fantasie van een comawereld is het wel indrukwekkend te noemen. Ik zeg niet dat het verhaal slecht was maar er waren te weinig interessante gebeurtenissen. Niet spannend en qua dialogen weinig boeiend.

Een film die geeft waarvoor je komt. Spectaculaire special effects, actie actie actie en dus puur vermaak. Kom je voor een andere reden, kan je beter wegblijven.

Ik hou persoonlijk heel erg van dit soort survivalachtige avonturenfilms, ook al is dit de zoveelste remake. Ik heb me geen seconde verveeld. Soundtrack was ook prima. 4*

Ben het volledig met je eens, hier was niks grappigs aan en ik denk ook niet dat deze film zichzelf wou beschouwen als een komedie (kan me natuurlijk vergissen). De animatie ergens in het midden van de film vond ik dan wel vrij goed gelukt, maar voor de rest heeft de film weinig te bieden.

Ik vond dit nog wel een vlotte actiefilm. Voor mij zeker geen flop. De actie is best vernieuwend, onmenselijk maar origineel. Zo ook de tegenstanders. Je vraagt je nu af of er in de echte wereld ook zulke mensen rondlopen. Veel dingen zoeken de extremen op zo dus misschien ook dit soort "tak" in de wetenschap? Of het nu kan of niet, de film zat best prima in elkaar. Avontuurlijk. De landschappen hadden misschien wat cooler gekund, dat lijkt me een beetje een gemiste kans voor de cinematografie van de film.

Ja, visueel is deze film een ware pracht, jammer genoeg bleef het daar voor mij wel bij. De film is niet grappig, kent een simpel verhaal en is gewoon te gericht op kinderen. Het verhaal voelde maar heel gewoontjes aan.

Ik denk wel dat ik deze film een 15 jaar geleden wel goed zou gevonden hebben, het is een fantasierijk avontuur en daar kickte ik vroeger wel op. Ik moet echter vaststellen dat ik die periode precies ontgroeid ben. Het eindgevecht was ook maar behoorlijk matig tegenover de gevechten tegen de zussen. Dat had het hoogtepunt van de film moeten zijn, maar werd het niet. Na het zien van de film blijf ik ook met een leeg gevoel, had er meer van verwacht. Ik denk dat het script beter had gekund, met meer humor erin, maar nu bleef ik wat op mijn honger zitten.

Blijkbaar vergeten op te stemmen zie ik nu. Kursk zit al wat verder in mijn geheugen maar ik herinner me wel dat er spanning in zat. Leuk is ook de dialoog tussen de Russen en de Britse marine om de crew te redden. Toen deze ramp zich in realiteit voltrok was ik nog te jong om dit echt te volgen. Ik kende het verhaal dan ook niet en had er in feite nog niet echt iets over opgevangen moet ik bekennen. Het wordt niet te dik aangezet vind ik en het einde is wat de film verdiend.