Opinions

Uitstekende film. Het is niet erg origineel en het script is niet fantastisch maar Francesca Eastwood (de dochter van Clint say what?) weet deze film niet alleen te redden, ze maakt het erg kijkbaar. Zeker softer dan I spit on your grave maar die film kan ik eigenlijk niet uitstaan. Dat was erover. Deze MFA heeft ook nog eens een fijne soundtrack en is visueel ook vrij sterk. Ik durf hier zelfs 4* voor uit te delen, gewaagd net als sommige outfits van Francesca.

Dit is echt een pareltje van een film. Geweldige twists, heerlijke sfeer en een perfect einde dat bij een eerste kijkbeurt volgens mij bijna niet te voorspellen valt. Over bijna de ganse film hangt ook dat mysterieuze en ik probeerde heel de film lang te raden welk lijk er nu in dat tapijt lag opgerold (van in de beginscène). Ik werd goed op het verkeerde been gezet met al die twists die erin zaten, dus ja ik vind dit echt wel een zalige film. Het einde is natuurlijk erg verhelderend dus ik denk dat ik alles wel ongeveer snap nu.

Kortom dus een noirfilm dus die meer dan het bekijken waard is!

Wat een ritje zeg, wooohooo of moet ik zeggen jihaaaaa. Heerlijk gewoon, speakers op luid, bassen loeiend, gierende banden en gaan met die banaan. Dit had ik echt niet verwacht. De oude films zijn er in de verste verte niet tegen opgewassen. Van zeer saai gedrochten maakt George Miller hier gewoon een topper in het actiegenre.

Meestal ben ik niet zo voor van die kleurenfilters maar hier draagt het uitstekend bij tot de sfeer van de woeste wastelands. Qua verhaal is het weinig speciaal natuurlijk maar het is voldoende om geboeid te blijven. Onderlinge relatie tussen Furiosa en Max is ook wel de moeite. Waar dat heen gaat zie je in de film.

Dus zelfs al vind je de oude films maar niks, kijk deze toch maar eens. Echt vet! Ik neig bijna naar 4.5*.

Een bevreemdende film waarin eigenlijk weer 3 verhalen samenkomen. Wat dat betreft heb ik dit concept al vaker gezien. Deze is eigenlijk vrij saai. Ik snap niet waarom ze Barbara haar scènes in de kamers niet laten zien] Nu is het enkel de suggestie die wordt gegeven. Misschien was die tweede kamer te expliciet en brutaal geweest, maar bon het had zeker gekund, naakt was ze ervoor al geweest.

Magical Girl heeft een prima soundtrack en goede acteerprestaties. Het einde is nogal Tarantinoesque, wel verrassend. Ik was wel verrast dat die oude man de leraar plots neerschoot.

Antoine Fuqua, de zoveelste film die ik van hem zie. En de meeste vind ik erg goed. Hij is enorm goed in vermakelijke films te maken en hier doet hij dat ook, hoewel het verhaal echt heel dun is, zit het voor de rest wel goed. Ik denk dan aan de soundtrack en de shots die hij maakt waarvan er zeker een aantal zijn typisch voor westerns. Er wordt ook goed geacteerd met hier en daar een wat vreemd accent oa van D'Onofrio en Pratt. Ik vond de meeste personages van de Magnificent 7 wel leuk, Denzel eigenlijk de minste, maar ligt misschien aan het script.

Ideaal om is te kijken als ontspanning. Ik vond het einde met de vele actie eigenlijk zowat het minste van de film. Het begon zelfs wat te vervelen en repetitief te zijn.

Dit is waarschijnlijk zo een like it or hate it film, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het begin was wat aan de saaie kant maar voor de rest bleef Magnolia nog wel redelijk onderhoudend. Het is mijn eerste keer dat ik deze film zag en ik kan wel zeggen dat ik absoluut geen fan was van There Will Be Blood. Ik ben ook geen fan hiervan, maar het sprak mij wel iets meer aan. Ik keek "geboeider" al heb ik veel pauzes genomen.

Hoewel een deel van de film gaat over hoe de verhaallijnen met elkaar verbonden zijn, kreeg ik met de meeste personages slechts sporadisch een lichte connectie. Doordat het zo fragmentarisch is, zeker in het begin, zal deze film vast beter tot zijn recht komen bij een tweede kijkbeurt. Nu de 3 uur om zijn wil ik eigenlijk meer zien ondanks dat ik me vooral door het eerste uur heb moeten worstelen. Het is een raar gevoel. Het lijkt alsof ik de film niet echt afgemaakt vind en toch ook weer wel.

Anderzijds gaat het over liefde, aanvaarding, vergeving en natuurlijk toeval. Met als hoogtepunt natuurlijk dat het kikkers begint te regenen en zelfs de agent zijn pistool dat uit de lucht valt. Als je me binnen een paar jaar zou vragen wat ik nog van Magnolia weet is het waarschijnlijk de vallende kikkers. Een pluspunt is misschien dat, ondanks dat er eerder clichématige huiselijke thema's gebruikt worden, de film nergens voorspelbaar aanvoelde. Ik had totaal geen idee hoe deze film uiteindelijk ging verlopen.

De soundtrack was prima alhoewel ik niet denk dat er een lied zal bijblijven, tenzij ik de soundtrack nog is beluister. Ik ben sowieso al niet goed met muziek te linken met titels of groepen. De acteurs? Die deden het goed. Desalniettemin was het een beetje vreemd om Cruise in deze film te zien spelen, dat wel. Moore is zeker niet mijn favoriet en zelfs vrij irritant hier. Op de rest van de cast heb ik weinig aan te merken, het was zelfs grappig om Clark Gregg te zien in een kleine bijrol bij de show. Voorlopig 2.5*.

Ik vond dit vervolg misschien wel beter als de debuutfilm Dirty Harry. Meer actie en het plot vond ik persoonlijk ook een tikkeltje interessanter. Iets meer twists en daar hou ik van. Clint is zoals altijd super. Waarschijnlijk de meest getalenteerde man die de filmwereld gekend heeft. En hoeveel heeft hij wel niet gemaakt, wat een carrière die nog altijd bezig is op zijn 90 jaar. Misschien is dit een beetje een vergeten filmreeks aan het worden, nochtans vind ik het tot nu toe zeker de moeite om eens gezien te hebben.

Gewoon al het verhaal van wat de Koreaan heeft meegemaakt is erg indrukwekkend. Dat ze er dan een Japanner bijhalen die ook alles overleeft, is net hetgeen de film ongeloofwaardig maakt. Verder is het verhaal echt wel goed en reizen we met de personages naar belangrijke plekken tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De actiescènes zien er soms wat goedkoop uit. Bovendien vond ik het vaak rommelig gefilmd, al die Aziaten zijn sowieso al moeilijker uit elkaar te houden en als er dan zo gefilmd wordt verlies je soms wel het overzicht. Desondanks wel een goeie film. 3.5*

Zeker een goede film weer van James Wan. Het verhaal zit goed in elkaar en de horror is brutaal. Het is een vernieuwende film in het genre. In het begin deed het me denken aan Minority Report van Spielberg maar iets later gaat het toch een andere richting uit. De beginscène wordt ook later pas echt duidelijk. Echt goor is het niet maar ja een slasher is het wel eigenlijk. De film kent wat vanalles want in het begin lijkt het eerder een spookhuisfilm te worden. Ook dat is het dan uiteindelijk niet. Eigenlijk zeer knap gedaan van Wan. Ik denk dat sommigen zijn genialiteit in deze film nog niet hebben ontdekt.

Blij dat de film is afgelopen. Twee irritante kinders die om van in slaap te vallen saai acteren. Ze zijn wat irritant op hun eigen manier. Je zou zeggen dat het concept nog enigszins origineel is en dat zou best kunnen zijn maar de uitwerking liet toch hard te wensen over. Als je Del Toro's naam ziet dan weet je dat dit geen low-budget filmpje is. Dat zie je ook wel aan de effecten die zeker goed zijn.

Ik zat echter geen enkel moment in de film en dat met 2 acteurs die ik graag bezig zie. Jaime Lannister en Jessica Chastain. De ingrediënten voor een sterke film. Misschien is horror niet zo hun genre maar ik vond het niet hun fout. De fout ligt duidelijk bij het script en ook bij andere elementen die nodig zijn om sfeer op te wekken. Die missen hun doel compleet want de film is dodelijk saai.

Het einde trok dan in alle eerlijkheid op helemaal niks. Ook bijvoorbeeld Jaime Lannister die daar even opeens langs de weg staat. Ja hij had het bericht gekregen. Oké kan allemaal goed zijn maar hoe komt hij daar? Dusja, beetje zonde van de tijd want deze horror is eigenlijk ook totaal niet eng. Dat belooft voor It waar ik al geen fan ben van het origineel. 1.5*

Deze film toont dat ABBA liedjes in zowat elke situatie gebruikt kunnen worden. Het verhaal an sich is niet zo geweldig maar de liedjes kun je moeilijk slecht maken. Bijna elk liedje van ABBA is gewoon een topper. Amanda Seyfried doet het zeer goed, een aangename verschijning ook. Meryl Streep is ook zo iemand die ik op al mijn geziene films nog niet zo vaak heb zien spelen. Eigenlijk draait het verhaal om haar en niet om Sophie en Sky. Ze laat wel een paar valse noten vallen. Ik merk hier dat er veel mensen vinden dat Pierce Brosnan niet kan zingen. Ik vond het juist een geweldig timbre. Film nummer 2 zal ik ook wel eens kijken, het is te amusant om het niet te doen. Niet echt voor het verhaal maar de liedjes zijn gewoon top voor een avondje vermaak.

Geweldige film met Tom Hanks (wederom). Ik had het niet verwacht en het verhaal is simpel maar pakkend. Tom Hanks speelt ook niet meteen een vriendelijke meneer en toch leer je hem beter kennen, weet je wat hij heeft meegemaakt en ga je je in zijn schoenen verplaatsen. Dit is voor mij de beste (recentelijke = 2022-2023) film die ik dit jaar zag. De film heeft gewoon alles. Doet inderdaad ergens wat aan Gran Torino denken maar die was denk ik toch ook meer op het migratietopic gericht.

9 stemmen serieus... Dit is een pareltje van een film en deze film verdient veel meer aandacht.

Man Down is schitterend geregisseerd en Shia, ik ben onder de indruk. De rest van de cast zat ook goed in hun rol. Veel actie moet je niet verwachten, maar de dialogen waren op zich wel boeiend. In de film wordt ook vlot gespeeld met de tijd en de overgangen werden meestal snel duidelijk bv via het uiterlijk van Shia (baard/geen baard).

Wat Shia hier meemaakt is helemaal geen zeldzame gebeurtenis voor een soldaat aan het front en PTSD is daarmee ook geen zeldzame aandoening. Het einde van de film kan misschien wat verwarrend overkomen op sommigen maar het leek mij best realistisch. Dit is niet echt een thriller, maar des te meer een drama. Wat ben ik blij dat ik deze gezien heb. Hoe ongelooflijk ondergewaardeerd kan een film zijn. Must see!

Ja de flitsende montage kan misschien wat vervelend uitpakken hier en daar, maar mij stoorde het niet zo. Qua verhaal vond ik de film best pakkend op het einde. Dan heb je als scriptschrijvers, acteurs en regisseur zeker iets goed gemaakt. De band tussen Denzel en Dakota is daarom ook zeker geslaagd en dit maakt of kraakt deze film. Ik was tijdens het kijken van de film wat verrast over de toch wel bijzonder hoge score maar na het einde ga ik dit ook zeker geven. Er zit zelfs bijna een 4.5* in, maar hou het toch eerder op 4.25*.

Ramanujan is misschien wel de grootste wiskundige ooit. Als je zijn formules bekijkt is het echt ongelooflijk wat hij allemaal zo wist op te schrijven. Wat een inspirerende kerel, maar wat een drama dat hij maar 32 jaar is geworden. Stel je eens voor wat deze man allemaal had kunnen betekenen voor de wiskunde als hij een hele carrière had kunnen uitbouwen. 100 jaar later is nog steeds niet alles bewezen van de bewijzen en formules die hij wist te fabriceren met zijn geniale brein.

Ik vond dit echt een inspirerende film (zeker als je interesse hebt in wetenschap/wiskunde zoals ik). Goed geacteerd, Irons als G.H. Hardy was super en Littlewood (Toby Jones) kwam soms grappig uit de hoek. Ook Patel deed het meer dan degelijk. Qua wiskunde mocht er voor mij gerust nog meer van aan bod komen, ik besef natuurlijk dat het geen documentaire is, maar toch. We krijgen hier, in ieder geval, meer wiskunde dan dat we echte wetenschap kregen in The Theory of Everything (voor de rest was die film natuurlijk dik oke). Ik begrijp natuurlijk dat bij een teveel aan wiskunde heel wat kijkers afhaken. Al denk ik echter dat deze film toch vooral wetenschappelijk gerichte mensen aantrekt.

De Afflecks zijn de laatste tijd goed in films verzinnen waarin ze weinig emoties moeten laten zien. Hoewel je hier zou zeggen dat het omgekeerde nodig was. Ik vond Casey Affleck enorm statisch en te monotoon praten voor zijn rol. Ik vond hem veel beter dan zijn broer acteren in andere films maar in deze film moest ik meteen aan Ben denken.

Iedere mens heeft een andere manier om te rouwen. Het is dus moeilijk te duiden hoe goed Affleck hier daadwerkelijk acteert aangezien iedereen op een andere manier omgaat met verdriet.
Casey Affleck is een gebroken man en dat zie je aan zijn houding. Toch vind ik het raar dat er bij Affleck amper tranen aan te pas komen. Je kinderen verliezen in een brand die jezelf dan nog veroorzaakt hebt moet zowat het ergste zijn dat een vader kan overkomen. Je ziet wel hoe overbeladen hij is door schuldgevoel en hij toont ook op een typisch mannelijke manier hoe hij alles opkropt vanbinnen en langzaamaan hoe hij erdoor wordt verteerd. Maar ja, toch vind ik het raar dat hij zo goed als nergens weent, een sterke man als Casey die weent had deze film volgens mij nog harder gemaakt.

Al bij al wel een drama dat erg realistisch overkwam op mij. Een ongeluk is snel gebeurd en het leven kan enorm snel voorbij zijn zoals bij zijn broer het geval is. Maar qua inleving vond ik de film net niet sterk genoeg. Ook mocht de film iets korter zijn van mij, het was een behoorlijke zit.

Jakkes, om eerlijk te zijn haat ik dit soort trips. Ik wist ook niet dat het een trip zou worden. Plus de film is zo vaag dat ik hem niet eens wens uit te zien. Qua sfeerschepping was het soms nog best uit te zitten maar oa *die elektrische flitsen* bijna een minuut lang kon ik echt niet naar kijken. Dit is nu toch gedaan om mensen migraine of een epilepsieaanval te bezorgen? Niet dat ik daar last van heb maar ik deed soms toch mijn hand voor mijn ogen.

Overmatig kleurgebruik ook, te experimenteel en arthouse voor mij, maar ik weet ondertussen al wel dat er daar best veel fans voor zijn (of toch op MM).

Vermoedelijk aanraders als je van Refn's Only God Forgives en The Neon Demon houdt. Mix dit met Suspiria en Requiem For A Dream en je krijgt waarschijnlijk iets zoals dit. 1*

Een nogal langdradige film die echte spanning mist. De muziek is ook niet altijd wat het moest zijn. Dit is zo'n film die ik volgens mij morgen al vergeten ben. De film is net onderhoudend genoeg om te blijven kijken maar de speelduur had ook korter gemogen. Petersen speelt hier op de automatische piloot en dan hebben we nog de Tooth Fairy Tom Noonan die nergens weet te overtuigen. Cox deed het nog het beste van allemaal. Enigste echt goede punt is waarschijnlijk nog het camerawerk.

Marathon Man is een thriller zoals ze ze niet meer maken. De zogenaamde paranoia thriller. Ik ben er nog niet echt bekend mee maar hopelijk zijn er toch betere dan deze. Nu moet ik wel bekennen dat het verhaal niet helemaal mijn ding was. Of misschien eerder de manier waarop het verfilmd is. Ook ik ging eigenlijk blanco de film in zoals ik bijna altijd doe en ik merkte dat ik moeite had om de touwtjes aan elkaar te knopen in het begin. Zo duurt het bijna een uur voordat de twee broers elkaar terugzien. Ik wist eerst ook niet dat het broers waren.
Dustin Hoffmann was ook veel te oud om een student te spelen. Eigenlijk echt slecht gecast maar hij speelt wel goed. Szell is best een coole villain.

Verder zijn er wel een aantal leuke ontwikkelingen en scènes. Al wegen die niet op tegen het behoorlijk stroeve eerste uur. Visueel typisch jaren 70, dat grauwe grimmige grijs. Vooralsnog lijkt dit mijn minst geliefde decennium te worden met een uitschieter zoals Jaws. Al moet ik nog veel zien.

Boeiende film over wat er daadwerkelijk achter de schermen gebeurd als het misgaat en er dient verkocht te worden (margin call) om de investeringsmaatschappij/bank te redden van het faillissement. Best een indrukwekkend begin ook. Zeker ook straf hoe een model plots de hele boel op stelten kan zetten. Quasi zo boeiend als The Big Short die wel indrukwekkender is qua informatie over wat de financiële crisis van 2008 echt getriggerd heeft, maar desalniettemin doet deze ietwat kleinschaligere film het zeker niet slechter op vlak van entertainment.

Altijd interessant om een film te zien over een persoon waar je nog nooit van gehoord hebt. Ik heb zelf ook helemaal niets met kunst, maar vermits ik ondertussen al vrij veel gezien heb van Bille August, wou ik deze ook eens bekijken. Het is zeker niet zijn beste film dat kan ik al meteen vertellen. Het is een soort van driehoeksverhouding. Zeker de relatie tussen Sören en Marie is nogal bijzonder. Speciale man, vast subliem in zijn vakgebied maar qua chemie met Marie was ik nergens echt overtuigd. Birgitte Hjort ørensen heb ik al eerder zien spelen, maar ze maakt op mij altijd een koele indruk. Ze heeft weinig mimiek en expressie in haar gezicht. Niettemin is ze niet onprettig om naar te kijken. Ze kan een film dragen zonder meer.

De film breekt eigenlijk pas echt los op het einde waarbij Vibeke de dochter van Marie en Soren voor een hartverscheurende keuze wordt gesteld. Ik voelde deze loodzware vraag gewoon door het televisiescherm in mijn lichaam dringen. Ik voelde alles zwaar worden. Nooit eerder heb ik dit meegemaakt bij een film. Zo een prangende vraag waarbij welke keuze gemaakt wordt, er altijd verloren wordt. Door het einde verhoog ik met een vol punt. 4*

Wat een ontzettend mooie biopic. Ik had er al wel eens een stuk van gezien en nu dat die op tv was eens vanaf nul begonnen. Ja dit is nu eens een steengoede film, een film die die Italiaanse sfeer weet te brengen en dan de ontroerende snaar weet te raken. De muziek is ook ontzettend leuk en Matteo Simoni brengt de liedjes van Rocco best wel goed.

Luigi Lo Cascio is natuurlijk ook geen onbekende voor wie La Meglio Gioventu heeft gezien. Al vind ik dit toch een sterkere rol. Magnifiek hoe verslagen hij er bij zit na zijn ongeval in de mijn. Binnen 6 maanden zouden ze hun huis verliezen. Alles was voor niets, heel zijn leven lang heeft hij voor niets gewerkt. Ik had echt medelijden met de arme man. Er zijn geen woorden voor om de gevoelens bij die scène goed te kunnen beschrijven. Wat Rocco daarna doet aan het einde kan je natuurlijk als zoetsappig beschouwen, maar who cares. Ik vond het geloofwaardig en gemeend. Na al die jaren is zijn vader eindelijk trots op hem. Graag meer van dit, wat een parel.

Dit filmpje is ok, maar van een Liam Neeson film verwacht ik steeds dat ietsje meer. Blijft een goede acteur, hij wordt wat oud voor de echte actieflick (dat beseft hij zelf ook). Hier komt hij nog best goed uit de verf, maar het script is middelmatig. Echter is het een prima filmpje om 's avonds van te genieten in je luie zetel.

Zijn vorige film Honest Thief zou ik ook nog moeten zien, zal ook niet echt goed zijn maar gewoon vermakelijk en meer heb je soms niet nodig.

Eigenlijk toch een sterke film hoor. Ik denk dat als je van een film als The Ophanage houdt en dus van de stijl van regisseur A. Bayona dit ook wel iets voor jou kan zijn. Het tempo ligt zeker laag maar het einde was de trage opbouw meer dan waard. Ik vond het even zelfs lekker verwarrend. Billy, Sam en Jane waren toch dood, maar dan waren ze er weer of alleszinds zag Jack ze. Dat vond ik best verwarrend omdat het toen nog niet duidelijk was dat hij aan meerdere persoonlijkheden leed. Al had ik tijdens de film wel het gevoel dat zijn familie eigenlijk dood was.

De film speelt dus wel een beetje een mindfuck spelletje met de kijker en hoewel je dat tijdens een eerste kijkbeurt pas heel laat beseft, gaat dit zeker de waardering sterk verhogen. Het script zit, volgens mij dus, straf in elkaar en de twist(en) zag ik slechts gedeeltelijk aankomen. Zoals joolstein al schreef, kan je hier best zo blanco mogelijk in gaan. Ik ga hier dan ook niets verder aan toevoegen want je moet het zelf eens proberen. Ligt het je niet, geen probleem maar je mist een prima film die meer kijkers verdiend.

Deze wou ik eigenlijk al veel langer zien maar ik had even een kleine degout van Matt Damon. Hier speelt hij echter wel goed in. Films over de ruimtevaart vind ik altijd wel leuk om te zien omdat het me altijd hard geïnteresseerd heeft. Zeg maar wetenschap in het algemeen eigenlijk.

Wat een prachtige beelden van 'Mars'. Ik vond dat er ook een aantal mooie momenten in zaten qua humor maar ook qua drama. Het einde is wel een beetje voorspelbaar natuurlijk, het had ook anders gekund namelijk dat ze faalden om hem op te halen en dan had je pas een drama gehad.
Er komen een paar fijne liedjes voor in de film. Het is echter muziek waar je in een film als deze weinig fout mee kan doen. Een ander klein minpuntje is natuurlijk dat Matt Damon als botanist ook de Rover weet te hacken, zelf water weet te maken, zijn Rover weet te verhitten via het verval van de plutonium, etc. Het is allemaal een beetje teveel. In een normale crew ben je met 6 en heeft iedereen zijn eigen specifieke vakgebied, maar Matt Damon doet het hier even allemaal zelf.
Het blijft wel een goede film ook al is het uitgangspunt van de film erg eenvoudig, toch had ik nergens het gevoel dat de film begon te slepen. Ik zou persoonlijk de film eerder categoriseren als zijnde Drama en niet als Actie.

Damn zeg. Psychologische terreur op en top. Toch even een halfuur op mijn positieve moeten komen. Het verhaal is vrij vaag maar de grote lijnen zijn wel duidelijk. Ik heb nog te weinig van de echte heftige films gezien om te zeggen of het nog erger kan. Waarschijnlijk wel want ik heb niet direct de film willen stopzetten. Dat had ik bij Irréversible wel maar ik kan helemaal niet tegen verkrachtingen. Torture porn zoals dit daar kan ik een stuk beter tegen al is het uiteindelijk niet zo te doen om de gore maar om het toppunt van menselijk lijden en het worden van een martyr die een andere wereld kan zien.

Een vergezocht verhaal maar origineel is het wel. En o zo deprimerend. Het is een beetje van alles. De toon verandert ook naarmate de film vordert dus je bent best gewapend tegen verschillende soorten horror. Het eerste deel zie ik meer als slasher en is hier en daar misschien ook wat eng voor sommige mensen. Daarna voel je eerder medelijden (met die vrouw dat voor haar gemarteld is geweest en ze 'probeert' te helpen). Bij dit stuk keerde mijn maag zich toch wel om. Het eindigt dan in de zwaarste psychologische terreur dat een mens kan verdragen of niet verdragen zeg maar. Om dan te eindigen met iets wat je als een soort van verlichting kan zien, het ultieme doel. Ik weet niet of je dat een mooi einde kan noemen.

Als je het gevoel van ongemakkelijkheid en misselijkmakendheid wilt aansterken dan is dit de film voor jou. Zelf zou ik dit aan niemand aanraden maar het is wel een bepaalde ervaring. Best goed dus voor hetgeen de film wilt teweeg brengen.

Ludiek filmpje met Jim Carrey die ik altijd wel kan waarderen maar eigenlijk zijn populairste jaren had vooraleer ik oud genoeg was ervoor. Ook vond ik de special effects uitstekend (zeker voor 1994). Ik wist niet dat Cameron Diaz hier al in speelde, dacht altijd dat There is Something About Mary haar doorbraakrol was, maar misschien vergis ik mij want hier laat ze een uitstekende indruk na. De film had een goed verhaal. Het concept van het masker is natuurlijk wat heel de film maakt anders had het weinig om handen.

Ik ben helemaal geen fan van Anderson zijn werk. Na There Will Be Blood (1.5*) en Magnolia (2.5*) heb ik het nu geprobeerd met The Master. Misschien wel zijn meest boeiende film die ik tot op heden heb mogen aanschouwen, maar tevens zitten er in Magnolia net iets meer memorabele scènes. Eerlijk gezegd, duidelijk een film die een herziening kan verdienen als de tijd het toelaat. Dit is speciaal werk, traag zoals je dat ook van een Kubrick kan zeggen maar dan vaak met een pak minder humor en een hoop meer scènes waarvan je zegt wat is nu het nut van deze scène. Daarom is dit echt wel een lange sleepfilm. Veel gepauzeerd, overigens ook bij de andere films die ik gezien heb van Anderson. Het begin ging nog vrij vlot maar na een uur vond ik het steeds minder interessant. Hier en daar heb je wel een aantal boeiende dialogen maar het is toch uiteindelijk een vreemd zootje bij elkaar gegooid. Het lijkt soms wel of Anderson heel veel geschoten heeft en daarmee dan zijn film in elkaar heeft gestoken zoals fruit in een blender. Het past meestal wel maar soms zit er een mindere keuze in of iig een keuze die weinig functioneel is.

De film is verhaaltechnisch minder interessant en moralistisch waarschijnlijk niet eenduidig en dus voor iedereen anders, toch zijn er een aantal sterke punten aan The Master. Zeker het acteerwerk is erg sterk te noemen met Phoenix en Hoffman die elkaar ook naar een hoger niveau lijken te tillen. Ook de cinematografie en soundtrack zijn bovengemiddeld, maar dat alles is natuurlijk ondergeschikt aan de inhoud van de film. Wederom een 2.5* voor een film van Anderson.

Prima film van Ridley Scott. Ook eentje waarin Nicolas Cage volledig tot zijn recht komt. Je kan moeilijk iemand anders bedenken die dit in zijn plaats zou kunnen spelen. De twist vond ik leuk en het is nadien ook boeiend om te zien hoe Cage er mee omgaat. Verder benadert Cage zijn job niet echt als misdaad maar eerder als kunst. Hij is er best trots op dat hij met zijn trucjes anderen hun geld aftroggelt. De wet van de sterkste (of sluwste) lijkt lange tijd te gelden totdat hij zelf bespeeld wordt via zijn eigen zwakte. Hij laat iemand toe in zijn leven waarvan hij denkt dat het zijn dochter is.

Best wel slecht, hoewel ik de film heb uitgekeken, kon deze me nooit bekoren. Ik kreeg nooit echt een band met de personages, die waren veel te vlak.

De acting was ondermaats tot matig, de ene doet het al wat beter dan de andere. Je ziet dat de meeste kinderen/jongeren uit de film weinig ervaring hebben, Allie Marie Evans (Max) kon de film niet dragen. Het verhaal werd nooit interessant. Er was geen entertainment en de film kon niet snel genoeg eindigen. Net als mij, leken de acteurs zichzelf ook te vervelen: te weinig passie, te weinig inleving.

Zeker geen aanrader. Ik denk dat zelfs de fans van de boeken dit een flop zullen vinden.