Opinions

Goede actiefilm over WO II van Russische bodem. De actie is wel mooi in beeld gebracht, de tactieken en de technieken tijdens een tankgevecht. Erg knap vond ik die shots vanuit de lucht, waarschijnlijk met drones gemaakt, om een overzicht te krijgen van waar de tanks zich bevonden. Ook de inslagen van de anti-tank ammo werd in slowmotion en met een special effect gebracht. De acteurs waren goed, al is het een beetje jammer dat er weinig karakterontwikkeling was. Dat viel ook al tegen in Panfilov 28. Een 3.5* door de goede actie.

Trainspotting is ondertussen uitgegroeid tot een ware klassieker. Het is zeker een film met een unieke stijl en de personages zijn vrij iconisch. Spud, Franco, Mark en Simon. De geinige smile op Mark zijn gezicht. De domme uitdrukking van Spud is legendarisch. En de bijna karikaturale Franco is zijn lines duidelijk nog niet vergeten van 20 jaar geleden.

Voor een vervolg is het best geinig en voegt het in feite nog wel iets toe aan het open einde van het origineel. Deze film kon ik ook beter verteren, maar kent minder iconische scènes dan het origineel. Er komt in dit vervolg minder drugs en trippen aan te pas. Het is ook allemaal wat minder marginaal dan in de originele versie. Misschien voor velen een minpunt omdat dit toch gedeeltelijk eigenheid aan de film geeft, maar voor mij makkelijker behapbaar.

Het plot is niet erg ver gezocht. Mark Renton keert na 20 jaar terug en geeft zijn oude vrienden een bezoekje. Die zijn niet allemaal even blij met zijn terugkomst en vooral Franco (Carlyle) wilt hem kapot maken. Hiervoor ontsnapt hij eerst uit de gevangenis door zich te laten verwonden. In het ziekenhuis ziet hij zijn kans schoon wanneer de agent het nalaat om hem te handboeien.
In feite de zwakste scène van de film die wel het verdere verloop ervan weet te bepalen.
De sterkste scène van de film is misschien de scène die zich wederom in een wc afspeelt.

Zo, inmiddels aanbeland bij mijn 500ste mening en toevallig ga ik de 1000e stem bij deze film uitdelen. Ik had voordat ik aan deze film begon (door de titel) een andere film verwacht die meer in de lijn zou liggen met een 10 Cloverfield Lane. Hier neemt echter een onbenoemde psychische aandoening de overhand waardoor een normale man zijn leven drastisch begint om te gooien en iedere vorm van hulp lijkt te weigeren.

De pluspunten aan de film zijn de drama die goed de machteloosheid weergeeft van vooral zijn vrouw gespeeld door Jessica Chastain. Ook Shannon doet het erg sterk met zijn verwarde blik en angst voor wat komen zal. Ook hij voelt zich machteloos, maar waarschijnlijk vooral alleen. Hij heeft ook moeite om zijn fantasie te onderscheiden van de werkelijkheid.

De scène in de bunker springt er zeker bovenuit, het is erg traag maar toch ontroerend. Een tearjerker is het voor mij zeker niet geworden maar je voelde wel de emotionele beladenheid op het einde. De slotscène is prima, al had ze niet eens gehoeven. De traagheid is voor velen vast een minpunt, maar misschien is het ook wel de sterkte van de film. Het is een film met een onderhoudend sfeertje die begeleid wordt door een prima score, waardoor ik althans makkelijk de aandacht bleef behouden. Ik denk dat 3.5* toch wel op zijn plek is hier, je kan hier moeilijk om de acteerprestaties heen kijken.

Peter Jackson noemde dit een zeer intense horrorfilm en ik moet zeggen hij heeft wel een punt voor een deel van de film. Ik was behoorlijk onder de indruk want het was iets over halfweg echt wel heftig. Vooral hoe Riley zichzelf verminkte was ontzettend zot en je maag keert er toch van om. Dat heb ik niet vaak dat ik zoiets heb van "oei, straks kan ik er niet van slapen". Dat dacht ik maar heb er verder niet over gedroomd. Dit smaakt zeker naar meer. De acting was niet altijd even zuiver en je merkt wel dat het hier en daar niet perfect is. Het einde vond ik ook wat snel afgehaspeld. Vandaar blijf ik toch steken op maar 3.5* eigenlijk. Maar qua horror was het best expliciet en brutaal. Meer van dat. Hopelijk groeien deze regisseurs en blijven ze in dit genre ipv Marvel film 356 te maken.

Ik heb helemaal niks met klassieke muziek maar het is soms eens goed om uit de comfortzone te treden, ook al is het maar op filmgebied. Tár wordt goed vertolkt door Cate Blanchett maar toch vond ik het verhaal erg langdradig. Dit kon toch perfect in anderhalf uur? Er gebeurde vaak bitter weinig en hoewel Cate Blanchett uiteraard prima acteerde was het ook geen prettige hoofdpersoon om te volgen. Dat hoort ongetwijfeld bij de vertolking natuurlijk. Er gebeurt ook weinig memorabel. Voor een film als dit hoor je misschien nog geen 10 minuten muziek wat me wel verbaasde. Ik heb serieus moeten doorbijten om de film te voltooien en dat zegt gewoonlijk wel wat. Ik ga maar 2* geven.

Echt een ondergewaardeerde horrorfilm. Zeer goed verhaal, origineel concept, acting was ook behoorlijk ondanks de nog jonge acteurs. Hier en daar ook wat humor. Ik kende de regisseur(s) niet maar ben eens benieuwd wat ze nog zoal gemaakt hebben want dit smaakt toch naar meer. De monsters waren ook echt knap gemaakt, zag er niet low budget uit. Het einde was ook niet al te voorspelbaar. Ook een horrorfilm waar je je niet al te veel stoort aan de beslissingen die de personages nemen. Hoe Haley (Harriet Slater) de tarotkaarten uitlegt is wel zot, maar blijkbaar is ze er een expert in. Hier en daar ook mooi staaltje denkwerk van haar. Soms ook een geslaagde jumpscare. Er was iemand achter mij in de zaal dat tegen men stoel stampte van het verschieten.

Ondergewaardeerd zoals ik al dacht. Het was een beetje moeilijk om erin te komen omdat er lange tijd weinig tot niets gezegd wordt, maar de interactie tussen Tau en Julia maken het wel interessant.

Allerlei filosofische vragen worden gesteld en elk stukje informatie maakt Tau meer menselijk en gaat die stukje bij beetje anders reageren. Ik had ook niet door dat Gary Oldman Tau speelde. Maika Monroe heeft wel echt het talent om een hele film te dragen en dat bewijst ze hier (opnieuw).

Daarbij komt ook nog eens een geweldige cinematografie. Qua spanning vond ik het redelijk. De villain in dit hele verhaal is niet erg boosaardig. Dat komt alleszinds minder vaak voor. Voor een single location film vond ik dit best geslaagd.

Moeilijk weer te geven wat ik er precies van vind. Taxi Driver is een film met zowel pluspunten als minpunten in mijn ogen. Het pluspunt is De Niro en het einde dat er wel mocht wezen. De minpunten zijn dat het wel erg donker gefilmd is soms (ik had wat last van zonlicht, waardoor ik mezelf in mijn tv zag ipv de film, dus heb ik de zon uiteindelijk maar buiten gejaagd). Verder is de soundtrack echt niet mijn ding en ziet het er wat gedateerd uit (wat logisch is). Ook de speelduur vond ik wat te lang.

De film bevat echter een aantal prachtige scènes met oa. de bekende 'You talkin' to me?
quote en het gesprek met de Secret Service agent vond ik ook schitterend. De shootout mocht er ook wezen.
Laat ik het houden op 3,5*.

Erg matig, maar ook het seizoen over de Nogitsune vond ik destijds in de serie al niet zo goed. Je had het al aan de titel zelf kunnen raden als er The Movie bij staat is het gewoonlijk een echte B-film. En dat is jammer voor eens serie als Teen Wolf. Dit verdiende meer want dit was wel een geweldige serie ondanks dat het maar op MTV kwam. Ook jammer dat Stiles en Kira er onder andere niet bij zijn. Soms merk je dat het niet al te vloeiend is in de film qua dialogen of editing. Ook het verhaal was ik niet echt onder de indruk, maar het is wel gemakkelijk te volgen ook al is het lang geleden dat je de serie zag.

Een beetje gelijkaardig aan zijn voorganger al is deze een tikkeltje beter mede door Stephen Amell en de introductie van Bebop en Rocksteady. Niet dat ze echt grappig waren maar het was wel een olijk duo. Het oogt allemaal heel mooi (natuurlijk ook Megan Fox). Wel oke om is gezien te hebben, er zijn veel slechtere films, gelukkig ook betere met een beter verhaal. Als je tijd teveel hebt en je verveelt je dan is deze film iets voor jou.

Een zwakke film. De script en het acteren zijn van een laag niveau en als je hierover een film maakt, wees dan als filmmaker niet te preuts. Dit is geen horror eigenlijk en grappig vond ik het ook nergens. Je hebt slechte films en belachelijk slechte films die daardoor grappig worden, deze valt in de eerstgenoemde categorie. De intro duurt ook ontzettend lang en dan krijg je nog een aantal keer een herhaling van zetten.

Leuk concept maar op deze manier geen langspeelfilm waard.

Ongelooflijk dat dit geschreven is door de scenarist van The Guest , Blair Witch en You're Next. Het concept is nog vrij origineel maar de horrorelementen zijn voorspelbaar en de acteerprestaties ondermaats. Echt een borefest en het einde kent een twist die volgens mij werkelijk geen steek houdt. Toch uitgekeken dus het sfeertje was nog wel oké.

Christopher Nolan zijn centrale thema is tijd. Ook hier doet hij verleden, heden en toekomst met elkaar versmelten. Daarmee is het meeste dan ook gezegd want er is werkelijk geen touw vast te knopen aan alles wat gebeurd. Ergens blijf je kijken omdat je het probeert te begrijpen, anderzijds interesseerde de film geen moment. Nolan vergeet opnieuw de basis van een goede film en dat is karakterontwikkeling. Een heldere uitleg is niet altijd nodig maar in deze film word je ingegooid zonder enige uitleg. En de uitleg die komt is vaak het ultieme geneuzel waar je al helemaal niks mee bent. Een nieuw gevalletje zoals Inception, maar waar dat verhaal nog duidelijk te vatten is, is dat hier niet het geval. Een strenge afstraffing van mijn kant. 1*

Redelijke expliciete bodyhorror/slasher deze Terrifier. De man in zijn clownspak is wel eentje die ik volgens mij na 1 mep neer zou slagen, dus qua geloofwaardigheid heb ik me hier wel wat lopen frustreren. Deze kerel is werkelijk de grootste kwiet die er rondloopt en niemand slaagt er in om hem te verslaan. Verder wel aardige horror op zich, niet bepaald preuts. Ook een paar speciale kills (zeker de naakte vriendin die hij in twee zaagt vanaf haar geslachtsdeel). Echt aanraden zou ik deze film niet, beetje te goor ook voor mijn kameraden vrees ik. Die kunnen dit niet aan

Weer een Vlaamse film die ik kan wegstrepen, eentje die ik al een tijdje wou zien eigenlijk. Eentje met een leuke wetenschappelijke inbreng, wat je wel kan verwachten van Lukas Bossuyt die burgerlijk ingenieur heeft gestudeerd. Heel benieuwd wanneer hij een nieuwe langspeler uitbrengt. Is dit het begin van de Belgische Nolan, of misschien noem ik hem maar beter niet zo. Ten slotte ben ik geen zware fan van Nolan maar ze spelen wel allebei met de tijd. De personages zijn ook beter uitgewerkt dan in bv. Nolan zijn Inception. Alleen al daarom vind ik deze film beter. Je leeft meer mee al hadden ze het misschien beter bij één alternatieve realiteit gehouden, nu worden er iets teveel stukjes opnieuw gebruikt.

Als ander minpuntje zou ik ook zeggen dat de metamorfose van Matteo Simone er niet zo goed uitzag. Verder vind ik het altijd wel leuk als er kwantummechanische effecten in films worden gebruikt. Het levert altijd een mindfuck op omdat ze geregeld ingaan tegen je natuurlijke intuïtie. In deze film is het zeker geen overkill, het hoort erbij maar we worden niet overdonderd met wetenschappelijke vaktermen die ze enkel bij hogere natuurkunde zien aan het unief. Het wordt nergens moeilijk of toch niet voor mij, maar de doorsnee Vlaming kan hier inderdaad misschien iets minder mee.

Ik vond het een tamelijk heftige film eigenlijk. Snuff movies vormen een smerige business en dat gevoel blijft heel de film wel aan je plakken. Het is een film waarin je precies gans de tijd bekeken wordt omdat de hoofdrolspeelster zich ook vaak bekeken voelt. Ik maak het niet vaak mee dat ik een film zo beklijvend vind, maar deze slaagt daar echt goed in. Zo zie je maar weer dat een hoog budget niet nodig is voor een goede film. Het is heel de tijd spannend en het is moeilijk om als kijker 1 van de mannen waar Angela mee omgaat voor haar thesis te vertrouwen. Hier en daar zakt het tempo wel een beetje in maar voor een debuutfilm is dit wel zeer goed. Debuutfilms zijn natuurlijk meestal onafhankelijk van grote studios en dan zie je meteen echt talent. Ik denk niet dat ik verder al iets gezien heb van Amenabar ook al heb ik al tig keer geprobeerd om The Others aan te zetten. Steeds weer kies ik voor een andere film, maar ooit komt het ervan.

Ingetogen film inderdaad waarbij ik in het begin echt geen idee had waarover dit nu ging gaan. Het is een slowburner en de link met Lost in Translation kan ook van ver gemaakt worden. De eenzaamheid van beide mensen ontstaat hier niet vanwege de taalbarrière maar omwille van hun anders-zijn. Toch is de sfeer heel anders. Ik vond het dromen dat ze allebei een hert waren een beetje een excuus om ze bij elkaar te brengen.

Het dierenleed is niet fraai om aan te zien en zal niet alleen vegetariërs doen opkijken maar zeker ook weeral vleeseters. Of het daarom draait in deze film, ik denk het niet. Het gaat over introverte mensen die ondanks dat ze erg koel kunnen overkomen toch branden van verlangens of enthousiasme. Ze hebben het gewoon moeilijk om dat over te brengen. Het zijn denkers, geen doeners. Ik denk niet dat er verder iets mis is met Maria, ze is gewoon zwaar introvert en ze heeft weinig empathie. Ze gaat niet eens wenen wanneer ze zelfmoord wilt plegen. Het lijkt haar bijzonder weinig moeite te kosten om haar pols over te snijden met glas. Haar poging tot zelfmoord vind ik eigenlijk wat overdreven, hoewel introverten vaak alles opkroppen omdat ze er met niemand over willen/durven praten, zal er meestal wel iets meer tijd overgaan vooraleer ze zoiets drastisch beslissen (denk ik).

Naar mijn mening is de film wat te traag (te veel details vertragen de film) en de romance is ook niet helemaal wat het moet zijn. Ik werd niet echt warm van hun liefde. Al komt hier weer terug wat ik hiervoor schreef, enthousiasme en passie zijn moeilijk uit te drukken voor iemand als Maria (en Endre). Het concept is dus vrij origineel en echt erg zou ik het niet vinden moest deze de Oscar winnen voor Beste Buitenlandse film.

Wat mij betreft een overgewaardeerde film. Nogal hysterisch en marginaal gedoe. Ligt me toch wat minder zulke drukdoenerij. Ook echt geen niveau in de dialogen. De personages zijn abnormaal achterlijk. 1 voor 1 lopen ze letterlijk in de handen van Leatherface. Die moet ze gewoon de kop in slaan met een hamer. Ik heb nu de 3 oudste films gezien van de reeks en qua verhaal is deze echt de slechtste imo en de personages het domste. Soms lijkt het bijna een parodie te worden bv. wanneer Leatherface minutenlang achter dat blondje aanloopt.

Deze is al even slecht als nummer 1. Wat een slechte acteurs, het zijn gewoon amateurs ipv acteurs. En dat geschreeuw heel de tijd dat op geen jota trekt. Het leuke hier is misschien nog de locatie. Die is wel spectaculair. Wat een lair/cave. Op zich ook beetje uitdieping qua achtergrond. Dus dat is ook een pluspunt. Voor de kills moet je het ook niet echt doen. Dennis Hopper voegt ook niet al te veel toe, maar geeft tenminste wat tegenstand. Vooral het begin is beter, nadien vervalt het een beetje in de slechte dialogen van deel 1.

Dat het een remake is van de originele Texas Chainsaw Massacre uit 1974 is al snel duidelijk. De details zijn wel anders en de film is minder vervelend. Ik vond de Leatherface familie hier geloofwaardiger dan die marginale pummels uit het origineel. Ook gewoon betere acteurs in het algemeen met Biel en R. Lee Ermey. Die laatste is natuurlijk vooral bekend van Full Metal Jacket. Ik begrijp zeker dat Jessica Biel hiermee is doorgebroken. Goed gedaan, zij maakt de film. Dat had het origineel ook niet, daar waren alle personages achterlijk. Dat viel hier ook niet zo op. Hier en daar kon hun keuze misschien beter maar al bij al beduidend geloofwaardiger dan in het origineel. Meestal zijn remakes niet beter maar deze is dat wel (sorry voor de fans van het origineel). Niet dat ik snel fan zal worden van deze reeks, tijd om er even iets anders doorheen te gooien en dan ga ik weer verder met de volgende delen.

Een film met een grote moodswing. Het contrast bij de scène waar de drie soldaten uit volle borst beginnen mee te zingen met "What is love" en het vervolg van de film is groot. Je ziet meteen dat ze alledrie erg psychisch lijden onder wat ze hebben meegemaakt. En elk op hun eigen manier. Ze worstelen met zelfmoordgedachten en kunnen bij niemand terecht. Zo zijn er honderdduizenden in Amerika, The Land of Oppurtunities. Een land dat haar eigen mensen laat creperen en zo zijn er tegenwoordig meer dan genoeg. Maar goed dat is dan weer een ander verhaal.

Er is geen hulp, er is geen opvang en er zijn geen joboppurtuniteiten voor veteranen. Zo komt het water hun aan de lippen te staan want zelfs al ben je veteraan je kan misschien beter zelf voor je kop geschoten zijn, dan dat je iemand aan flarden ziet geschoten worden. Nu moet ik zeggen dat ik het verhaal wel kan waarderen, maar dat het naar het einde wat begon te slepen. Een aardige film dus over PTSD, maar mijn favoriet blijft Man Down (weinig bekeken film maar volledig in mijn stijl en subliem in de plot).

Paar mensen kraken deze film wel erg af, mijn inziens. Nu goed, ik heb ook al beter gezien. Ik vond het ook spijtig dat Gina Gershon meteen stierf. Qua gore is het wel ok. De dader zag ik niet echt aankomen, dus wat dat betreft is dat wel geslaagd. Lang zal ik deze film vast niet onthouden, maar het is ok voor eens tussendoor te zien.

Erg goed. Ik ben niet bekend met Trier zijn vorige films maar deze had al snel mijn aandacht nadat ik de vergelijking met Carrie las. Er zijn zeker elementen die terugkomen zoals bovennatuurlijke krachten, welja ik weet niet in hoever telekinese bovennatuurlijk is in het geval van Carrie en ouders die christelijk zijn. Het christelijke gedeelte is hier wel duidelijk beperkter. Tegenwoordig is het christendom ook wel gemoderniseerd en dat zie je zeker terug in de reactie van de ouders. Er wordt wel een paar keer gebeden maar daar blijft het eigenlijk bij.

De romance is ongelooflijk sterk vond ik. Wat een aantrekkingskracht hadden Eili Harboe en Okay Kaya wel niet. Super! Wat ik ook niet vaak voorheb is dat ondanks het toch wel trage tempo ik heel sterk in de film werd meegezogen en dus gemakkelijk wegkeek. De film heeft me eigenlijk nog steeds niet losgelaten. Ik dacht wel dat deze me zou liggen en dat was ook het geval.

Dringend eens meer zien van Joachim Trier.

Het camerawerk is uitstekend met prachtige shots en de personages zijn levensecht. Ruime 4*.

Prachtige film over Stephen Hawking. Ik had al eens een documentaire gezien waarin ze zeiden dat hijop ongeveer 20 jarige leeftijd gediagnosticeerd werd met de vreselijke ziekte ALS. 2 jaar gaven ze hem en hij leeft nog altijd. Deze man is echt een icoon, ik heb zoveel bewondering voor hem, altijd al gehad en ook altijd al geïnteresseerd geweest in kosmologie.

Persoonlijk mocht het van mij heel wat wetenschappelijker zijn. Maar de menselijke kant achter dit verhaal is zeer fijntjes uit de doeken gedaan. Superb geacteerd van Eddie Redmayne, die ik vooral ken van The Pillars of the Earth. Klasse! Die Oscar heeft hij dik verdiend!

Ook de rol van Felicity Jones die Jane Wilde vertolkt was goed geacteerd. Humor en emotioneel moeilijkere momenten wisselen zich regelmatig af. De maker van het script heeft duidelijk een goed evenwicht gevonden.

Aanrader!

Pff, wat een lange zit zeg. Heel de tijd vroeg ik me af waarom ik verder bleef kijken. Er zijn een paar leukere scènes maar zoals Onderhond oa al eerder aangaf vond ik de acting vaak ook over de top en vond ik het personage van Daniel-Day Lewis nergens bijster interessant. De setting kan ik op zich nog wel smaken, net zoals No Country Old Men die in diezelfde buurt is opgenomen en deze is toch 1 van mijn lievelingsfilms.

Deze film zit ook echt vol met zo'n slechte achtergrondmuziek. Soms leek het of dat we in een horrorfilm zaten en dat er spanning moest worden opgebouwd. Hele vreemde muziekkeuzes die totaal niet bij die bepaalde scènes pasten, soms ook jingel jangel dat je oren er bijna zeer van begonnen te doen. Ik zeg wel 'bijna', mijn oren doen het nog, gelukkig maar! De fans van deze film gaan waarschijnlijk op de tenen getrapt zijn maar ik zeg ook maar hoe deze film bij mij binnenkwam en ik ontving deze niet bepaald met open armen. DD-L mag nog de pannen van het dak acteren, zoals ik bij vele recensies lees, het maakt de film maar dat ietsie pietsie draaglijker om uit te kijken wat mij betreft. 1.5*

There's Something about Mary hebben ik en een koppel maten willekeurig opgezet. Zoals jullie misschien wel weten ben ik vaak niet zo happig op komedies omdat ze meer tegenvallen dan wat anders. Deze was wel aardig en kent zeker een aantal zeer grappige scènes, toch is de speelduur een groot minpunt.

Diaz is in deze film tamelijk mager, maar misschien was dat toen sexy want ze heeft niet veel om het lijf. Dillon is zoals gewoonlijk een gladjanus die je niet kan vertrouwen en Stiller vond ik goed gecast voor zijn rol. Het einde neemt nog een leuke wending maar eindigt zoals het een goede feelgood film betaamt.

Een film van Carpenter is meestal origineel. Zo ook deze They Live die mij op verscheidene momenten goed vermaakt heeft. They Live is een film die moeilijk onder 1 noemer te plaatsen valt. Zo zijn er sci-fi elementen zoals het teleporteren, maar ook voor mensen die van een beetje actie houden lijkt me dit een fijn filmpje. Voornamelijk het gevecht tussen de twee voornaamste acteurs van de film is er eentje om van te genieten. Steeds opnieuw slaan ze elkaar verrot en geen van de twee weigert op te geven. Heerlijk om te zien! En dat om gewoon een bril op te zetten. Van doorzettingsvermogen en koppigheid gesproken.

Het is niet Carpenters’ beste film maar dat is dan ook wel moeilijk met parels als Halloween, The Fog en The Thing op je naam. Zeker wel eens interessant om te zien.

Redelijke film die vooral tijdens de roof spannender had kunnen zijn. Het ging daar allemaal iets te vlot, iets meer spanning had de film zeker deugd gedaan. Verder wel mooie shots natuurlijk tijdens de roof.

Het einde is iets te theatraal geacteerd naar mijn mening. De bad guy overtuigt ook niet erg hard en Caan doet dat evenmin in de scènes met zijn Jessie (Tuesday Weld). Het eerste uur had bovendien wat korter gemogen, ik had wel het gevoel dat er een aantal zaken konden weggelaten worden omdat ze uiteindelijk niet zoveel toevoegen aan de film. Verder een speciale soundtrack en heel wat uniek camerawerk. Jammer dat het verhaal eigenlijk voor het overgrote deel niet erg verrassend was.

Wat zijn die effecten van de jaren '80 toch gruwelijk goed, erg jammer dat het vandaag bijna allemaal uit de computer komt. Wat een gedrochten van 'dingen' werden hier geschapen. Hele goede film met een sterke soundtrack die spanning weet op te bouwen en een uitstekende Kurt Russell. Het was me eigenlijk al direct duidelijk dat de film om hem heen ging gebouwd worden, wat wel logisch is want hij is een geweldige acteur. Dit soort locaties doen het ook wel altijd vooral omdat je geen kant op kan. Het enigste wat je kan doen is het beste ervan maken. Vertrouwen is ook een belangrijk thema van deze film en is dan ook heel goed uitgewerkt, net als het verhaal. Doordat de film speelt met het feit dat je niemand kan vertrouwen zelfs Kurt Russell niet is het moeilijk om zelf iemand te gaan vertrouwen en er een band mee te krijgen.

Die computer ook, wat een grappig ding met een pixel of 100. Ik heb nooit zelf in de jaren '80 geleefd maar het is wel zalig om terug te keren naar die tijd

Ik vond het wel ok. Het blijft boeien ook al duurt de film lang. Dat stoort me eigenlijk nergens. Misschien wordt het nog wat te snel afgehaspeld op het einde. Geesten krijgen in deze film ook eens een ander aspect. Ze kunnen ook goedaardig zijn. Dat zie ik toch niet vaak in films. Deze film kent een grootse leugenaar als hoofdpersoon, iemand die liegt en bedriegt en er nog mee wegkomt ook. Zeer actueel allemaal ook lol. Zijn echte motieven blijven eigenlijk wel vaag of misschien heb ik die indruk gewoon. Het loopt pas echt mis door die aanbevelingsbrief die hij vervalst had.

Een aardig Netflix filmpje.