Opinions

Redelijke film. Ooit al eens gezien, ik herinnerde me vooral de scène op het eind waar ze achter dat glas gaan staan. Verder wel redelijk, natuurlijk altijd moeilijk om een film alleen te dragen. Gelukkig is er de hond ook nog. Het praten tegen poppen vond ik wat ongeloofwaardig want paranoïde is hij zeker niet en hij heeft gezelschap van zijn hond. Dit is een genre dat me erg goed licht, survival en zombies/vampieren doen het altijd goed bij mij. Ook dit was vermakelijk en niet te melodramatisch zoals dat vaak bij vampierenfilms is. Het heeft meer een zombielook. Ik zit net Last of Us II te spelen alsook de serie te kijken en deze film staat er niet al te ver vanaf qua feeling.

I Am Mother is een nogal zeurderige film met een saaie aankleding. Dit zou kunnen werken als kortfilm maar deze speelfilm is hopeloos te lang. Op zich zijn de acteerprestaties best prima. Actiescènes zijn zeldzaam, het gaat vooral om het experiment. De film is op alle vlakken erg monotoon. Ik heb ook niet de indruk dat de film wilt dat je je vragen gaat stellen, ik heb in ieder geval dat gevoel niet. Ik blijf achter in verwondering: was het dat...? Eigenlijk mist deze film veel: spanning, mysterie, sfeer, ... en dan mag je nog de beste regisseur of actrices in je film hebben.

Leuke slasher. Deed me soms wat denken aan een Jeepers Creepers door die lange overjas van de killer, maar misschien valt hij beter te vergelijken met een Jason Voorhees die ook maar niet dood wil. Deze film heeft ook 2 behoorlijk knappe dames met Jennifer Love Hewitt en Sarah Michelle Gellar. Zeker in de eerdere Friday the 13th films wordt vrouwelijk schoon ook niet gemeden. Eigenlijk is het best een simpel verhaaltje met wat teveel toevalligheden maar de sfeer zit prima. Ook de acting is best behoorlijk goed. Ik ga sowieso het vervolg ook eens zien.

Interessante film met een boeiend concept en met gesprekken die aanzetten om er verder over na te gaan denken. Dit lijkt me ook een film die ik binnen een bepaalde tijd nog eens wil herzien. Een film die veel verschillende contrasten Amerika-India, verschil tussen de 2 vrouwen, verschil tussen wetenschap en religie, etc onder de loep neemt. Een film die niets probeert te bewijzen, maar die zowel boeiend kan zijn voor wetenschappers als spiritualisten. Origineel en verfrissend met een ingetogen soundtrack die een licht emotionele reactie aan de kijker tracht te ontlokken. Er zijn bij mij nergens tranen gevloeid, maar toch vond ik het verhaal an sich net als het einde uitstekend. Dat er gevoelens ontbraken betekent misschien dat ik niet genoeg binding had met de personages maar ook omdat de film qua sentimentaliteit niet over-the-top ging. Al bij al is dit zowat het enigste minpunt dat ik kan bedenken om deze niet op 5* te zetten, voor de rest genoten en een film die nog even gaat nazinderen.

Eerst en vooral wat is er met Helen Hunt haar gezicht gebeurd?
De film zelf begint goed en vanaf een bepaald stuk komen er twee personages bij die zich in het huis hadden verstopt voor onderdak. Het eerste deel van hun intrede is wel verre van een succes te noemen. Plots was heel de spanning en het mysterie weg.

In ruil daarvoor komen er behoorlijk wat plottwists langs die je mond doen openvallen. Eigenlijk vond ik het naar het einde toe dus echt geweldig (want ik hou van twists). Het ultieme einde verdiende misschien nog een soort van afsluiting met Hunt en haar zoon, zeker omdat de film absoluut niet lang aanvoelt.
Leuk thrillertje dat in het midden even inkakt om daarna groots af te sluiten.

Quasi even goed als het eerste deel. Nog steeds bijzonder vermakelijk. Het hangt er wat vanaf, het nieuwe is er misschien wat af maar zo nieuw deed dat eerste deel ook niet aan. Vrij standaard slasher/thriller. Dit vervolg heeft ook iets meer plot dan de eerste film en meer twists. Het is niet de beste slasher maar zeker voor de liefhebber een prima film om plezier mee te beleven. Jennifer Hewitt is een knappe verschijning die zelfs geen goed script nodig heeft om naar te blijven kijken. Beduidend ondergewaardeerd hier op de site.

Vermits ik niet tot 29 november kon wachten en I Still See You al online gelekt is, toch maar eens bekeken. Ik was dan ook dusdanig onder de indruk van Scott Speer zijn vorige film Midnight Sun. Helaas kan deze film gebaseerd op het boek Break My Heart 1000 Times van Daniel Waters hier niet tegenop. Daarvoor is de film een beetje te cheesy bij momenten en vond ik het ook niet altijd goed uitgewerkt. Ik vraag me ook af wat er met Bella Thorne haar haar is gebeurd, echt lelijk imo. Het coolste van de film is het concept over remnants, overleden mensen die in The Event zijn "gestorven" en als een soort van hologram zijn achtergebleven. Deze hologrammen lijken zich steeds te herhalen en niet te variëren. Of is er toch meer aan de hand? Dit kan je ontdekken in de film.

Op het einde kent de film nog een leuk twistje en vond ik het plot ook redelijk uitgelegd. Belangrijk in een Scott Speer film is de soundtrack, dewelke ik weer erg kon appreciëren. Desondanks vond ik het net iets te Young Adult om hier echt van te kunnen genieten en was de chemie tussen Richard Harmon en Bella Thorne niet helemaal wat het moest zijn. Kleine tegenvaller dus.

Altijd boeiend om een biopic te zien van iemand die je niet kent omdat ze op haar hoogtepunt was een paar jaar voor ik werd geboren. Wel vond ik de film erg wisselvallig. Beetje docu/mockumentary achtig bij momenten en laat ik mockumentaries nu eens in het algemeen verschrikkelijk vinden. Langs de andere kant vind ik haar verhaal wel de moeite waard maar de interviews zeggen geregeld weinig extra of ze spreken elkaar tegen en dergelijke. Dat haalt het ritme echt uit de film.

Soundtrack is ook wel ok, met oa een herwerkte versie van Gloria van Umberto Tozzi. Door het white trash milieu waarin Tonya zich bevindt, zijn er een heleboel vreemde eenden in de bijt zoals de bodyguard Shawn en haar vriend Jeff. Ook haar moeder is niet erg empathisch om het zacht uit te drukken. Margot Robbie houdt de film echter recht en zat erg goed in haar rol. Wat ook leuk was zijn de credits, waarin je de echte Tonya Harding even aan het werk kan zien.

Prima film met een sterke Michael Shannon. Blijkbaar niet helemaal verteld zoals Kuklinski was. Hij wordt hier een beetje te sympathiek neergezet en op het einde krijg je bijna medelijden met hem. Het verhaal zelf is dus wat zwak gebracht van wat er zich in realiteit allemaal heeft afgespeeld. Bepaalde moorden wat aangepast en andere niet weergegeven in de film. Toch was het zeker een onderhoudende film, maar het verschil met de werkelijkheid is er wel en dat kan je niet door de vingers zien. Het mag dan nog een film wezen vanuit zijn standpunt.

My intention has only been to entertain, nothing more.

Daarin is de film toch net niet helemaal geslaagd. Het begin was goed waarin de romance tot stand komt tussen Eduard en Sophie, maar na zovele jaren was de klik duidelijk weg. Dat kwam bijvoorbeeld doordat Sophie hem niet eens herkende. Logisch want het is een andere persoon in de film, maar je gaat me niet zeggen dat je de persoon die je jarenlang niet kon vergeten niet meer herkend als hij recht voor je staat en meedoet met zijn goocheltruc.

Het einde zit uiteindelijk goed in elkaar en blijkt de ultieme illusie te zijn. Een beetje jammer vond ik de geestachtige verschijningen, die wat mij betreft toch niet de benodigde wauw-effecten teweeg wisten te brengen. De sfeer en de muziek vond ik daarentegen wel goed passen bij de film.

Wel goed, spannend zeker en vast, maar niet op-puntje-van-de-stoel spannend. Eigenlijk had ik er net iets meer van verwacht op dat vlak maar ook qua gore. Franse films vind ik vaak erg rauw en bruut maar dat viel hier op zich iets te goed mee. Ik verwachte me duidelijk aan iets meer. Het is wel een leuke soort home invasion film. Dat is toch wel 1 van mijn lievelingsgenre omdat meestal hand-in-hand gaat met een slasherfilm. Eden Lake is te lang geleden voor mij om mee te vergelijken. Het voelt ook wel anders als The Strangers maar dan vind ik The Strangers wel de betere film. Ook Hush kan ik mensen aanraden die dit wel leuk vonden, hoewel die wel net iets anders is door het kenmerk van doof zijn.

Goede film over de loopgravenoorlog. Jammer dat de band met de personages minimaal bleef, want verder is het best wel prima. Schrijnend hoe deze mannen jarenlang hebben moeten leven voor eigenlijk niks. De zinloosheid van oorlog, zelfs de laatste minuten voor de officiële Wapenstilstand werd er gevochten. Dat wist ik niet. Zo zie je maar dat je leven afhankelijk was van 1 of andere generaal die de nederlaag niet kon verkroppen. Het verschil tussen mensen en beesten wordt soms klein in oorlogstijd. Er wordt een bepaalde haat gecreëerd tov de vijand, hoewel die net als al de andere soldaten gewoon zijn opgedragen om dit te doen. Om echt goed te zijn vond ik het verhaal wat te zwak. Ook weinig echt memorabele scènes.

Volgens mij heb ik ooit al wel iets gelijkaardigs gezien als deze film. Beetje een Benedetta meets Rosemary's Baby meets Eraserhead. Die 2 laatsten zijn al niet mijn meest geliefkoosde films dus dit vond ik ook niet echt geweldig. Natuurlijk voelt deze iets meer slasherachtig aan waardoor het me al iets beter meeviel. Sydney Sweeney doet wel veel verscheidene genres moet ik zeggen. Dit lukte ook wel. Ze riep me een beetje teveel op het einde. De film brengt niet meteen iets nieuws, maar vermits de speelduur niet lang is valt het allemaal wel mee. Een 2.5*.

Het verhaal is niet al te origineel maar weet wel te vermaken. Het ziet er heel aardig uit allemaal, goed geregisseerd en ook de muziek was wel in orde. Bovendien wordt er ook nog is goed geacteerd. De film vond ik op zich niet zo spannend, maar de actie was degelijk. Ook een paar leuke scènes zoals het gevecht met de prikkeldraad, de waterkoker-scène en de monoloog tegen de kat. De film bevatte hier en daar een beetje drama, waarbij het mooi was om te zien dat Charly, ondanks dat hij iedereen koelbloedig neerschiet, er toch alles aan doet om zijn familie te beschermen.
Geen topfilm, maar wel 1 van de betere actiefilms.

Ik had deze film ooit al (gedeeltelijk of in zijn geheel, geen idee) gezien. Bayona is voor mij op dit moment 1 van mijn favoriete regisseurs omdat hij met The Orphanage en vooral A Monster Calls twee erg goede films heeft gemaakt. Ook deze is uitstekend. De focus ligt misschien iets te hard op het gezin, maar lijkt me logisch. Je kan moeilijk 200 verschillende gezinnen filmen, want dat zou gewoon niet hetzelfde effect hebben want je leert die mensen niet kennen. Je moet vreemden eerst ontvreemden en dat gebeurt hier (lijkt me) op een heel realistische manier. We krijgen een vrij duidelijk beeld geschetst van de familie en hun achtergrond. De dialogen zijn misschien niet altijd even boeiend maar wat verwachten sommigen? Filosofisch gekeuvel met diepzinnige betekenissen? Het zijn normale gesprekken met normale mensen die op vakantie zijn (gelukkig maar).

De film is misschien net wat te lang maar toch verdiend deze 4*.

In Bruges. Een prachtige locatie (waar ik zelf nog maar 1 of 2 keer in de binnenstad geweest ben, wel al een aantal keren meer het station gezien ) en een topcast leveren een degelijke, onderhoudende doch niet meesterlijke film af. De komedie is toch vaak ver te zoeken, daarvoor is het geheel te zwaarmoedig, te grauw en vooral te serieus gebracht. Het is een aparte film met een originele inkijk op hoe het verder moet nadat je het helemaal verknalt hebt als huurmoordenaar. De dialogen zijn een sterk punt van de film, maar verbleken zelfs bij een aantal mooie shots van de stad gehuld in de duisternis. Zo is ook de soundtrack schitterend, vooral bij de achtervolging op het einde tussen Ralph Fiennes en Colinn Farrell was het genieten geblazen. Zeer indrukwekkend! Wel wat langgerekt, want hoe kun je van zo dichtbij telkens mis schieten...?

Er hadden van mij ook nog wat meer typisch Belgische dingen benoemd mogen worden. De film is ten slotte halvelings een cultuurtrip. Homobier tegen het beste bier in de wereld zeggen is iets wat gewoon niet kan Net zoals 'shithole' zeggen tegen Brugge. Het is misschien voor de grap bedoeld maar iemand als Farrell neem ik juist serieus want hij is verre van een komiek. Ik ben ook niet van Brugge afkomstig, helemaal niet, maar ik denk dat het één van de mooiste steden van België is. En daar sluit ik mee af.

Fijne avonturenfilm waarin we de walvis uiteindelijk te weinig in beeld krijgen. In het begin moest ik me wel een beetje over het feit zetten van dierenleed maar ik wist dat dit vermoedelijk allemaal cgi was. Ik las er nog een artikel op na en het blijkt ook effectief dat er (gelukkig) geen enkele walvis geschaad is.

Vervolgens slaat het avontuur een hele andere weg in die we al eerder hebben gezien bij Unbroken, Life of Pi, All is Lost en ga zo maar door. Het is gewoon allemaal een beetje van hetzelfde maar desondanks nog wel vermakelijk om is gezien te hebben.

Even een Carpenter tussendoor kijken. Hoewel het lekker begint met een heerlijke muzikale intro, gaat het al snel mis. Het begin is nog goed maar eenmaal dat we in Hobb's End belanden hebben we het beste wel gezien.
Begrijp me niet verkeerd, er zitten absoluut een paar schitterende scènes in zoals die agent van Sutter Cane die met een bijl op een raam komt afgestrompeld om Sam Neill aan te vallen. Of die gozer op zijn fietsje in het donker. Of het uitknippen van de boekcover om er een kaart van te maken.
Dat was het zowat.
Steeds meer neemt fantasie het over van realiteit en hoe vager het allemaal wordt, hoe minder het me ging boeien. Het is ook niet direct de meest sfeervolle horrorfilm. Buiten een uitstekende Sam Neill is deze film te plotgedreven en te overambitieus. Het lijkt allemaal intelligent maar door de slechte uitwerking komt het eerder rommelig over dan dat het daadwerkelijk een sublieme plot is. 2.5* door het verhaal dat ik wel origineel vond.

Erg matige horrorflick. Er wordt wel geprobeerd om het wat interessant te houden door er geen alledaags slashertje van te maken maar dat lukt geen enkel moment. Dat hele timeloop-gedoe maakt het zeker niet beter. Er wordt vanalles bijgehaald maar de makers werken eigenlijk niks deftig uit.

Ik vond ook het verschil in acting opvallend. Patrick Wilson is een bekende horroracteur en als je hem dan ziet samenspelen met deze C-rangs acteurs, dan begrijp ik niet wat hij in deze film doet. De regisseur heeft natuurlijk Cube op zijn naam maar of hij dat niveau ooit nog zal halen, betwijfel ik ten stelligste.

Na een kwartier had ik het al gezien eigenlijk. Hoog gras blijft hoog gras en dat uitzicht verveelt elke minuut een beetje meer.

Eigenlijk een extreem actuele film dit. Mensen betalen in tijd, maar om overbevolking tegen te gaan, zorgt de overheid of elite in dit geval dat de kostprijs om te leven stijgt. Jij als simpele garnaal bent een vogel voor de kat. Dit is hyperinflatie maar op een manier dat wij nog lang niet hebben meegemaakt. Hoewel het er zit aan te komen. De film volgt Justin Timberlake als simpele garnaal die leent met zijn moeder om te overleven. Dit zien we nu ook overal gebeuren in de echte wereld. Na enorme pech krijgt hij een enorme meevaller en besluit hij tegen het systeem te vechten. Een meevaller is de snelle romance die ontstaat met de dochter van de rijkste man. Samen dumpen ze plots een enorme hoeveelheid "valuta of tijd" in de massa van de getto's. Het systeem klapt op die manier in elkaar. Dit is ook wat er uiteindelijk met ons financiële systeem zal gebeuren. Watch and learn zou ik zeggen. Prima film.

Ik ben het eigenlijk meer dan eens met Fonzzz002. Het enigste ietwat interessante personage is eigenlijk Leonardo DiCaprio. Dat is dan ook de enigste waar je echt een achtergrond van krijgt. Al de rest van de personages zijn zo vlak als het maar kan zijn. Je weet er zo goed als niks over. Is dat een probleem? Goh, misschien niet per se want als je elk personage gaat inleiden had de film misschien 4 uur of meer geduurd. Dat gezegd zijnde is de film soms wel echt lastig te volgen. De motivaties van we doen nu dit zijn soms redelijk onduidelijk gemotiveerd en verdienen ofwel een betere uitleg ofwel heb ik het niet goed begrepen. Geef toe het is moeilijk in 1 kijkbeurt te vatten. Ik moest mij ook door de eerste 100+ minuten worstelen, want het echte verhaal begint pas daarna. De film is daarvoor niet meer dan gemiddeld.
Daarvoor worden de 'extractors' gerecruiteerd en wordt uitgelegd hoe ze de inplanting gaan doen etc etc.

De score van Hans Zimmer is dan weer uitstekend. Van de acteerprestaties kan ook weinig slecht gezegd worden, het zijn allemaal stuk voor stuk toppers. Niet tegenstaande dat dit een indrukwekkende, complexe en 'dromerige' film is miste ik gewoon de connectie met de personages. Voorlopig 3*

Aardig in zijn genre, wel wat overacting maar zeker vermakelijk. Hou sowieso wel van een slasher op zijn tijd en hier is de vrouw redelijk badass alleen is ze soms ontzettend bang en soms maakt ze de meest ingenieuze en dodelijke valstrikken om Moonface op zijn minst eens goed te verwonden. Moonface deed me in het begin denken aan de Creeper uit Jeepers Creepers. Het einde is verrassend maar een wauw-gevoel houd ik er ook weer niet aan over.

Tja sorry maar dit is eigenlijk vrij slappe kost. Veel te lang, ongeloofwaardige actie en Harrison Ford is veel te oud voor dit werk. Het verhaal weet dan ook nog eens weinig te bieden. Eerlijk gezegd snap ik niet wat een Mads Mikkelsen hier bijvoorbeeld in komt doen. Dit is basically een B-film. Waste of time and money. Snap nog steeds niet dat ze deze reeks weer nieuw leven wouden inblazen. Uitmelkers

Verhaal klinkt interessant maar Argento kiest meer voor zijn blauw-rode visuele kleurcontrasten qua stijl. Style over substance dus weer. Muziek is imposant en bombastisch aanwezig, soms wat té. Ik vond het allemaal wat van de hak op de tak springen. Introductie van de personages gebeurt in feite gewoon niet of ze gaan al dood. Soms moeilijk een touw aan te knopen. Voorlopig niet meteen mijn regisseur maar ben dan ook substance over style persoon. Plot en goede personages met goede chemie is wat een goede film maakt voor mij, niet cinematografie en stijlelementen dat is bijzaak om een goede film te krijgen. Ik wist ook niet dat dit in feite onderdeel is van een trilogie, daar de films precies weinig met elkaar te maken hebben qua plot. Binnenkort toch maar deel 3 eens kijken.

Infinity Pool is mijn eerste film van Brandon Cronenberg, zoon van. Wat fijn dat ook Brandon zulke originele ideeën als zijn vader lijkt te hebben. Het is maar een kwestie van tijd voor er echt een pareltje uit zijn mouw verschijnt denk ik dan. Mia Goth, tja, ze lijkt tegenwoordig bijna in elke horrorfilm mee te spelen. Beetje zoals Samara Weaving een tijdje geleden. X vond ik goed, maar of dat door haar kwam ik betwijfel het eigenlijk. Pearl viel volledig op haar schouders en die film kon me totaal niet bekoren. Ook hier denk ik niet dat ze de film beter maakt, ja ze gaat inderdaad vrij makkelijk uit de kleren. Alexander Skarsgard is nog iemand waar het in de familie zit. Vader Stellan zal vast trots zijn. Alexander is hip met The Northmen, Big Little Lies, Godzilla vs Kong, etc. Ik zie hem een beetje als een jonge Aaron Eckhart. Ook hier doet hij het wederom prima. Het concept van de film is op zijn zachtst gezegd speciaal te noemen. Hier en daar slaat Brandon Cronenberg een trippy weg in voor de film. Op zijn minst ben ik nu wel benieuwd naar zijn twee andere films.

Insomnia van Nolan, nergens zie je eigenlijk zijn hand terug vind ik. Dit kon evengoed door Erik Van Looy geschoten zijn. Misschien zou je het kunnen vertellen aan de personages die weer karakter missen zoals in zowat alle films van Nolan. Waar Nolan sterk in is, zijn visuele aspecten maar ook die blijven uit. Het blijft een sfeerloos geheel, onderhoudend maar niet meer dan dat. Het kabbelt maar voort en je blijft kijken. Daar is het meeste dan mee gezegd.

Verder vind ik dat de acteurs op de automatische piloot spelen. Pacino kan veel beter. Swank en Williams zie ik niet zo vaak spelen, maar doen het ook niet meer dan gewoontjes. De personages hebben weinig chemie. Het voelt allemaal leeg aan en van spanning is al helemaal geen sprake. Het einde is nog het beste maar echt warm kreeg ik het er niet van in dit ijzige weer.

Ondergewaardeerd. Maar echt zwaar ondergewaardeerd. Ook nog eens betrekkelijk actueel eigenlijk. Elsa Pataky is een onwijs stoere chick en ze wordt grappig genoeg aangemoedigd door haar man die in 1 of andere elektrowinkel werkt. Actie is meer dan behoorlijk en het verhaal kent ook de nodige twists. Spannend heel de tijd. Hier en daar flirt het natuurlijk met de ongeloofwaardigheid maar dat nemen we erbij. Dit verdient echt wel beter, ik snap niet waar mensen soms naar op zoek zijn in een actiefilm als je dit dan zo slecht beoordeeld. Nu goed ik heb wel vaker een afwijkende mening.

Prima review, Fisico! Ook ik vond het egoïstisch hoe hij omging met zijn ouders en zus. Op een bepaalde manier is hij ook ondankbaar. Zijn ouders wouden en konden hem heel wat materiële dingen geven en steunden hem in het halen van een hoger diploma. Dat was niet genoeg voor Mr. Supertramp, het was zelfs téveel. Hij heeft dat geld niet nodig, hij heeft die auto niet nodig, hij heeft enkel een boekje nodig over welke planten hij nu kan eten en welke niet. Ik kan hem ergens wel begrijpen hoor, maar een rebellie in je eentje kan je niet winnen en keert uiteindelijk toch tegen je.

Geluk zit zeker in kleine zaken die je met geliefden (vrienden, familie,...) kan delen. Toch vraag ik me af, was hij echt gelukkig toen hij stierf? Volgens mij toch niet. Van een vergiftiging word je niet bepaald gelukkig, gok ik. En had hij geen spijt dat hij nooit meer iets had laten horen aan zijn familie? Vast wel. Ok, zijn ouders hadden de laatste tijd veel ruzie en dat soort dingen maar het zijn ook maar mensen die proberen hun leven te leven. En ja, zij doen het volgens de regeltjes van de maatschappij die ons oplegt om te werken en te presteren. Is het verkeerd om daar als mens in mee te gaan? Ik denk het niet, want aan het einde van de film weten we hoe het met de andere optie afloopt. Het toppunt is dat McCandless goed weet hoe de wereld in elkaar zit, maar hij wil er niet aan meedoen. Dat is dan ook zijn goed recht, maar wat heeft het hem nu eigenlijk écht opgeleverd?

Al bij al vond ik het een boeiende zit, een film als deze doet me altijd wel even stilstaan bij de echte zin van het leven en bij de verderfelijkheid van de maatschappij. Voor mij staken de scènes met de oude veteraan Ron Franz erbovenuit. Erg oprecht en geen vals gemaakt sentiment, knap! Uiteindelijk ben ik niet voor of tegen Alex zijn beslissingen. Het vergt zeker ballen om alles achter te laten, maar langs de andere kant bleef ik onverschillig gewoon op basis van de manier dat hij zijn familie had achtergelaten. Zijn dood deed me dan ook weinig, hoewel hij in het algemeen een vriendelijke kerel leek te zijn. Bij het einde van de film wou ik graag nog meer zien. Met de muziek en sfeer van deze film had ik gerust nog een uurtje kunnen doorkijken.

Goede film vond ik zelf. Logan Marschall Green zie ik altijd wel graag bezig. Lijkt vrij hard op Tom Hardy, maar doet wat mij betreft eigenlijk niet onder. Freida Pinto is een mooie verschijning. De muziek vond ik een sterke bijdrage geven aan de spanning. Er heerst een zeker mysterie en er zat een knappe jumpscare in. Ik schrik niet snel van jumpscare maar dit was knap gedaan. Camerawerk is erg stijlvol, zeer gelikt allemaal. Eigenlijk 1 van de betere recente films die ik gezien heb. De lage cijfers begrijp ik niet maar goed ik heb wel vaker een andere mening.

Invictus is de zoveelste sterke film van Clint Eastwood. Zeker naar het einde toe heb je een zalige sportmatch. Dat maakt sport zo mooi, zelfs als toeschouwer kan je ervan genieten. Die Lomu van Nieuw-Zeeland, wat een beest en dan zie je hoe de Springbokken zich compleet smijten voor hun land. Keer op keer. Uiteindelijk is het misschien vooral een film over Mandela die het rugby gebruikt om de apartheid voorgoed "te vergeten". Het begin vond ik onderhoudend maar het einde is gewoon sterk geschreven en gespeeld. De spelregels van rugby hadden misschien wel een beetje meer uitgelegd mogen worden. Het blijft vrij vaag maar je kan het uiteindelijk wel volgen. Termen als try en scrum mochten van mij wat duidelijker uitgelegd worden. Ik heb er wel een idee bij nu maar geen idee of het klopt.