Opinions

Whannell was matig begonnen als regisseur met Insidious 3, waar ik me werkelijk geen snars meer van herinner. Zijn volgende langspeler, Upgrade, was dan weer wel een schot in de roos.
Met deze nieuwste film bewijst Whannell dat hij bij de betere regisseurs hoort van het genre. De film doet erg denken aan Hollow Man maar heeft een andere insteek. De spanningsopbouw is erg goed omdat iets wat je niet kan zien erg creepy is. Eenmaal dat je een monster of stalker ziet in een dergelijke film is het effect van het onbekende eraf en moeten er nieuwe manieren bedacht worden om angst aan te jagen. Helaas zijn die maar al te vaak niet erg inventief en loopt het af op een sisser. Dat had ik bij deze film eigenlijk niet. Bovendien zit er ook wel een mooie eindtwist in (al is die in feite best voorspelbaar).

Niet al te indrukwekkende vampierenfilm. Nathalie Emmanuel heeft het toch ook behoorlijk moeilijk vond ik om de film min of meer "alleen" te dragen. En ze is niet helemaal want er spelen genoeg acteurs/actrices mee, maar zo voelt het in de film wel aan. Deze valt zeker te skippen, niet al te bijzonder.

Ik zal wellicht nooit Scorseses grootste fan worden maar hij herhaalt zichzelf evengoed qua stijl. En dat mag op zich ook gewoon. Je beslist ten slotte nog steeds zelf wat je bekijkt en wat niet. Nu Scorsese heeft zo'n grote naam in de filmwereld vergaard dat je bijna niet rond zijn films heen kan.

De Irishman vond ik vooral veel te lang. Het verhaal is net zoals bij die andere ( hoewel lichtelijk) overgewaardeerde film van dit jaar, nl. Joker, te lang uitgesponnen. Verder zijn ook Scorsese zijn gewoonlijke voice-overs zoals gewoonlijk van de partij. Dit creëert de standaard afstand die je voelt tot de personages. Grotendeels is Frank Sheeran (Robert De Niro) de verteller van zijn eigen verhaal. Ik vond De Niro echter vrij zwak acteren bij momenten. Zijn gezicht staat zo krampachtig in dezelfde mimiek getrokken en hoe hij mensen neerschiet vond ik nogal klunzig overkomen. Ook zijn gezicht is vaak niet om aan te zien. Ik weet niet wat ze ermee gedaan hebben maar CG of schmink, het zag er echt niet goed uit.

Pesci is terug na een lang pensioen en acteert nog steeds grandioos. Zijn gezicht heeft een geweldig karakter meegekregen door de ouderdom waardoor het een wijs oud mannetje lijkt. Al Pacino lijkt op bepaalde momenten bijna te gaan kwijlen omdat hij zijne sabber niet kan binnenhouden. Misschien mist hij ergens een tand. Het verhaal is op zich vrij interessant maar het is te langgerekt en ondanks dat het misschien gespeeld wordt door grootheden van 40 jaar geleden zijn ze alle vier (Scorsese inclusief) over hun houdbaarheidsdatum. Pesci zal wellicht wel niet nog eens terugkeren uit pensioen en dat hoeft hij ook niet.

Gisterenavond deze zware kost voor het eerst naar binnengewerkt en ik weet nog steeds niet of ik hem goed vind of juist erg slecht.

Het eerste kwartier is in ieder geval erg slecht. Het begint met wat rondtollen van de camera, even fixeren op een lamp voor een halve minuut en de gevel van een huis. Heel donker gefilmd dat ik vaak amper wat zag, als ik me goed herinner was dat in de Rectum. Een homobar (niks tegen homo's dat zeker niet, maar wel over hoe het er aan toe ging). Het taalgebruik was niet om aan te horen maar is al genoeg vermeld, ik denk er net hetzelfde over. Beetje te marginaal allemaal voor mij. Cassel speelt dan ook nog eens een agressieve, opgefokte marginale macho. Niet uit te staan die vent. Walgelijke eerste 53 minuten en daarna wordt het eigenlijk niet veel boeiender. Wat ik dan ook niet snap is dat er velen hier inderdaad op de klok kijken, maar toch 5 sterren uitdelen. Dat is toch duidelijk teken dat dit gewoon niet om aan te zien is.

Als je dit filmpje moet kijken voor de mooie Monica Bellucci kan je beter gewoon op zoek gaan naar de desbetreffende scènes waar ze naakt gaat. Verder wordt geweld hier allesbehalve vermakelijk in beeld gebracht (in tegenstelling tot de meeste films) maar word je er ongemakkelijk en misselijk van. Hoofdpijn kreeg ik ook van de epileptische beelden en rondtollende camera.

De omgekeerde chronologie had volgens mij niet echt gehoeven, hoewel je op deze manier wat betreurt wat er met Monica Bellucci (zogezegd in de toekomst) is gebeurd. Het was vast de intentie van Gaspar Noë om de kijker zo te verkrachten met misselijkmakende beelden en eigenlijk is ie er nog heel goed in gelukt ook. Dus daarom weet ik niet of ik dit goed moet vinden achteraf bekeken. Qua vermaak brengt deze film helemaal niks, het is zelfs een hel om uit te kijken naar mijn mening (ik wou al stoppen met kijken na 12 minuten, maar toen dat een mug mij lastig viel speelde de film gewoon verder en leek het camerawerk alleszins wat te verbeteren).

Dit is dus echt een heel moeilijke film om juist te waarderen. Ik ga het bij een 2.5* houden.

Lijkt wat op een modernere vertelling van 1984 van George Orwell, als ik eerlijk moet zijn. Het heeft er in ieder geval wel wat van weg. Leugens en bedrog om de mensen te doen gehoorzamen. Zeer actuele film toch wel en een beetje een verborgen parel. Ik denk dat ik zowat enkel nog Soldiers of Benghazi van Bay moet zien, maar ja dit is er eentje die toch wel wat apart is tov zijn andere films. Hier en daar wat spectaculaire actie maar de film heeft een zeer goed verhaal. Ook het einde is top. Een uitstekende film. Ewan McGreggor is stilaan 1 van mijn favoriete acteurs aan het worden. De chemie met Scarlett Johansson is ook sterk.

Over het algemeen ben ik het wel eens met Kondoro. De film duurt veel te lang en zeker het tweede gedeelte is erg zwak. Pennywise komt er uiteindelijk ook gewoon veel te weinig in voor. Bovendien is die clown helemaal niet eng. Het komt allemaal nogal kinderlijk over en is misschien leuk voor 8-jarigen maar niet voor een volwassene. Of je kan heel slecht tegen horror want It is totaal niet spannend noch eng. Het eerste deel begon veelbelovend en zou ik een 3.5* geven maar het tweede deel is werkelijk 1-1.5* waard.

Ook het acteerwerk is erg matig. Dat van de kinderen vond ik nog beter als die van de volwassenen. Enkel Beverly Marsh en misschien Ben zijn een verbetering. Richie's oudere versie vond ik een heel irritante kerel. De film kent een aantal leuke practical effects, maar die spin op het einde trok op niets. Ook steeds dat geknuffel alsof ze nog 10 jaar waren, ging er echt wel over na een tijdje. En dan heb je zo van die random momenten waarop Eddie zegt dat hij nog maagd is omdat hij nooit van iemand gehouden heeft, buiten van zijn vrienden. Djeezes, man. Verman je wat! Enge settings kent de film ook meestal niet. Het zijn meestal gezellige goed ingerichte rustieke plaatsen zoals een hotel of de lokale bibliotheek waar Pennywise in te zien is. Dan verlies je al meteen een heel stuk van de sfeer die de omgeving kan opwekken. Een bibliotheek is wat mij betreft niet spannend, ook al staan er misschien duizenden spannende boeken in. Nee, gewoon nee.

Met een vrij goede openingsscène was de toon, dacht ik, gezet voor een uitstekende horrorfilm. Helaas is het dat niet geworden. Natuurlijk lagen mijn verwachtingen al laag want ik vond Muschietti's vorige film Mama ook al een zwakke horror. Volgens mij komt de mama dus ook in deze film terug, waar dat op slaat mag iemand me wel eens uitleggen. Ik bedoel, waarom zou je een personage uit je vorige film in een adaptatie van een boek gaan steken dat zich op een totaal andere plaats afspeelt in een andere tijd? Een faal van jewelste mijn inziens die ook nog eens heel goedkoop overkomt. Natuurlijk gaat het hier voornamelijk over de clown Pennywise die men eng wilt laten lijken maar het niet is. In dat opzicht is Curry's Pennywise beter, met een minder eng hoofd maar geloofwaardiger en een geduldigere verschijning. In deze film is It overal aanwezig. De editing in deze film is ook slecht want geen enkele jumpscare werkt. Je probeert nog te vatten wat ze net gezegd hebben (een mop of iets dergelijks) of daar is de volgende verschijning van Pennywise alweer. Zo werkt het natuurlijk niet... Opbouw jongens!

Verder had ik toch het gevoel dat er behoorlijk wat scènes verandert zijn in vergelijking met het eerste deel van de miniserie. De meeste hebben als doel eng te zijn maar falen daar wederom in en de reden is simpel. It zou in feite over echte vriendschap moeten gaan en daar wordt veel te weinig aandacht aan besteed. Er hadden veel maar ook veel meer momenten moeten ingezeten hebben van echte vriendschap! Muschietti moet eens goed naar bijvoorbeeld LOTR kijken, daar zie je echte vriendschap tussen de Hobbits. In It gaat het vaak zelfs de totaal tegenovergestelde kant op met Richie en Bill die vechten, zichtbare jaloezie om Beverly, Stanley die alleen wordt gelaten Zo heb je ook Bowers die direct de kinderen haat van de Loser Club. Waarom?

De kinderen vond ik bijna allemaal slecht acteren. Georgie deed het nog het beste maar heeft maar een kleine rol. Ik ben het nu niet gaan opzoeken maar volgens mij is Beverly een stuk ouder dan de rest. Een jaar of 16? Mike ook. Eddie en Ben zien er daarentegen 10 uit. Dat was in de originele toch echt een stuk beter. Eddie was hier echt een vervelend kind terwijl je dat eerder van Ritchie zou verwachten. Ook totaal geen interactie met Bill hier, geen idee hoe het in de boeken zit maar in de miniserie waren het twee handen op één buik. De chemie tussen de kinderen was daar veel beter! Enkel op het einde lijken ze het eindelijk door te hebben hoe het moet. De bende begint voor elkaar op te komen en dit leidt dan toch nog tot een degelijke afsluiter. Helaas komt er dan nog een awkward kusje aan te pas op het einde. Op zich ben ik nog wel benieuwd naar het tweede deel want het is nu ook niet extreem slecht. Zeer zeker niet, het mist gewoon doel. In de miniserie was het volwassen stuk zeer zwak, er is dus nog hoop om het vervolg beter te doen.

In tegenstelling tot de meesten vond ik dit deel wel beter. Op horrorvlak blijft er niks te beleven want ben net zoals in de vorige film geen enkele keer verschoten. Ik denk ook niet dat mijn hartslag veel naar omhoog is gegaan bij de jumpscares. Wat dat betreft denk ik dat Muschietti beter een ander genre eer aandoet ipv horror.

Ik heb een aantal keer goed gelachen eigenlijk met Ritchie dan vooral (wat ook komiek blijkt te zijn). De vervelende kinderen uit de eerste zijn hier vervangen door een aantal van de betere acteurs vandaag de dag. Dit deel ziet er ook wel een stuk beter uit dan het origineel uit 1990. Verder vond ik hem omwille van de speelduur nog best goed uit te zitten.

Hmm, deze film is wat lastig om in te schatten volgens waarde. Ik had hier zeker wat goede verwachtingen bij want de trailer zag er nog vrij sfeervol uit. Eigenlijk is er qua setting, soundtrack, acteerprestaties, camerawerk, ... weinig mis. Ik vond het gewoon niet zo heel spannend om naar te kijken en sommige gebeurtenissen roepen meer vragen op dan dat ze beantwoorden. Niet heel erg, maar rationeel gezien worden niet steeds de juiste beslissingen genomen. Zeker niet als je elkaars vertrouwen wilt winnen. Ik vond het ook wat makkelijk dat ze niet gingen kijken naar wat de hond uiteindelijk aan het blaffen was. Het vraagt om uitleg maar die krijgen we nooit, dat vond ik wat slapjes uitgewerkt. Wat ik ook jammer vond is dat ze na die scène met die 2 mannen in het bos het er verder eigenlijk niet over hebben. Het leek me wat functieloos, zeker omdat er sowieso al een bepaalde dreiging van buitenaf was. Al bij al nog wel oké, maar ik vond het iets te lang duren voor hetgeen de film bood.

Leuk om eens gezien te hebben. Deze film met Nicolas Cage en Bridget Fonda kende ik nog niet. Gisteren op tv gezien met Kerstavond. Viel me goed mee. Muriel heeft een enorm irritant stemgeluid en ze heeft ook nog eens een onsympathieke rol. Dat ze op het einde haar geld verliest aan Jack Gross die haar fortuin plundert, is haar helemaal gegund. De film gaat over de twee belangrijke dingen in het leven, liefde of geld. Het hangt af van wie je bent want de ene kiest voor geld en de ander voor liefde.