Opinions

Grappige film die mij wat deed denken aan een komische versie van Fincher's The Game. De hoeveelheid grappen in deze Game Night is enorm, uiteraard niet allemaal geslaagd maar het wordt nergens frustrerend omdat er veel grappen wel degelijk goed werken. Het is geen film waarmee je normaal echt strijk zal gaan maar wie humor heeft zal vele malen hartelijk kunnen lachen. Bateman speelt een beetje altijd zichzelf maar dat ligt ook volledig aan zijn gezicht en zijn stem. Je kan hem zo uit een miljoen andere acteurs halen gewoon door zijn stem alleen. McAdams zegt mij eigenlijk heel weinig als actrice. Films als The Notebook en Mean Girls, State of Play, etc heb ik (nog) niet gezien.

De held van de film is Jesse Plemons met een heerlijke rol. Die rol past hem verschrikkelijk goed, hij moest nog maar in beeld komen of ik begon al te lachen. Verder kent de film een aantal bekende deuntjes wat ik wel kon smaken in een film als deze. Ook het camerawerk is vlot en getuigt van veel kunde achter de schermen. Het is dus zeker niet zomaar een lullige parodie met 0 euro budget. Leuke filmreferenties ook, kan ik altijd wel smaken eigenlijk. De plottwists zijn heerlijk. Zeker de twist die geen twist blijkt te zijn lol. Goed gevonden. Aanrader voor als je wilt ontspannen met het verstand op een laag pitje.

Ik weet niet de hoeveelste film dit is van Fincher die ik gezien heb. De 5e of 6e denk ik, maar dit is voor mij wel zijn beste en ik denk niet dat hij nog beter zal doen met hetgeen me nog rest van zijn oeuvre. Toch vind ik ook dat deze film zich te intelligent voor denkt te doen. Ondanks dat het best goed in mekaar zit vond ik het toch ook wel een brug te ver. De grens was al lang overschreden, spel of geen spel. Nu ja om iemand echt te veranderen moet je misschien wel ver gaan. Ik kan het dus langs de ene kant wel begrijpen maar langs de andere kant vond ik het een twist te veel.

Verder durft de film soms de aandacht wat te verliezen door een aantal inkakmomenten zoals dat noemt. Maar goed, ik wou deze al lang kijken en het is zeker een prima film. Ik had eigenlijk wel meer iets verwacht richting Saw toestanden, totdat Douglas ging spreken met die twee kerels uit de bar die het spel al gespeeld hadden er levend uit waren geraakt en die er bovendien zelfs erg blij uitzagen dat ze het gedaan hadden. Dat vind ik toch ook een beetje een rare reactie. Natuurlijk weet ik niet welk spel zij gespeeld hebben, maar van het spel dat Douglas moest spelen zou ik nu toch niet blij worden.

Indrukwekkend debuut van Andrew Niccol. Ook mijn eerste film van hem die ik bekijk en het is meteen een meevaller. Het doet je nadenken over de toekomst en over hoe moeilijk het daadwerkelijk is om je dromen na te streven. Als je jezelf moet veranderen om je droom te kunnen waarmaken, dan is er toch wel echt iets grondig mis met de maatschappij waarin we leven. Nu ik snap nog wel dat ze voor (verre) bemande ruimtereizen mensen zoeken die niet onderweg sterven aan een banale hartaanval. Al denk ik dat je dat bij een perfect gezonde mens ook nooit voor 100% zekerheid kan uitsluiten. Ik denk dus dat de film mensen wilt aansporen om ten alle tijden hun dromen na te streven en er gewoon voor te gaan. De kans op succes is misschien vaak eerder laag, maar als het zou lukken ben je de gelukkigste vrouw/man op aarde.

Het concept van Gattaca is dus uiterst intrigerend: iemand anders zijn identiteit overnemen om je droom te kunnen waarmaken. Je hebt steeds die onderliggende spanning die overal op de loer ligt, want je kan ten alle tijden ontmaskerd worden. Ik denk niet dat ik zo zou kunnen leven, eerlijk gezegd. Na een tijd geraak je er misschien aan gewend maar zo'n job uitoefenen met de gedachte dat je elk moment kan ontmaskerd worden, zal vast leiden tot regelmatig slapeloze nachten.

Een minder punt aan de film vind ik dat het toevallig zijn broer is die detective is geworden en erachter komt. Wat ik wel goed vind is, dat de mensen die het geheim te weten komen, hem niet lijken te veroordelen maar juist appreciatie tonen dat ook een "invalide" of een mens met een gebrek tot zoiets in staat is. Visueel is het misschien een beetje saai voor een zogezegde SF maar verder is het zeker een film die iedereen gezien zou moeten hebben.

Hier kan ik me prima in vinden. Geen interessante personages, een oeverloos geneuzel over politiek en Italiaanse tradities en geschiedenis waar ik niet in thuis ben. Er zitten zo ontzettend veel langgerekte scènes in. Traagheid mag maar dit leidt enkel maar tot saaiheid. Hoe mooi geschoten het ook is. Oh en ik vind Claudia Cardinale nogal overgewaardeerd qua schoonheid. Eenmaal 45 jaar was het beste er ook wel af en ik vond ze nu niet bepaald wauw in haar twintiger jaren.

Toch wel beter dan verwacht. Deed me denken aan een combinatie van Saw en the Condemned, maar gelukkig toch ook weer niet helemaal. Soms wel heel donker gefilmd, maar geeft natuurlijk wel een iets benauwender effect aan de kijker. Leuk voor is gezien te hebben.

Altijd interessant om een biopic te zien. Het is een beetje een dubbele biopic, het gaat over zowel de editor Maxwell Perkins en schrijver Thomas Wolfe. Van beiden had ik nog nooit gehoord, maar ik ben dan ook geen fervent lezer. De acteurs doen het prima, vooral Jude Law overtreft zichzelf. De muziek is eigentijds en dat hoort ook zo, ook de kleuren van de beelden suggereren de jaren '30. Het zet eigenlijk aan tot het lezen van zijn boeken vind ik, je kan alleen maar lof hebben voor zulke hardwerkende mensen. Desondanks is het zeer triest dat hij nooit een echt leven gehad heeft.

Ik vond de film in het begin wel traag maar daarna werd het boeiender.

3*

Ik ga iets raar zeggen. Ik vond deze Guy Ritchie film degelijk. Zo het hoge woord is eruit. Ik heb nooit echt gehouden van de stijl van Ritchie maar hier keert hij meer terug naar zijn roots zoals Snatch. Het verhaal is ook niet zo chaotisch al gewoonlijk, nog steeds vrij druk maar dat valt in vergelijking met andere films van hem ook nog wel mee hier. De dialogen zitten vaak vol met marginale scheldwoorden.

Van Matthew McConaughey wisten we al langer dat hij een film kon dragen. Hij wordt daarin nog eens ondersteund door bekende namen zoals Hunnam, Grant en Farrell. De manier waarop Grant het verhaal uitlegt, zorgt er ook voor dat de kijker het ook min of meer verstaat. De laatste jaren is meermaals gebleken dat Ritchie hier grondig in faalt, hier viel het mee.

Rampenfilms vind ik meestal erg leuk (misschien is dat een vorm van sadisme). Op zich kan ik me wel vinden in het concept van de film, maar de acteerprestaties zijn toch wel beneden alle peil. Normaal vind ik Butler heel cool maar hier viel het wel op dat hij blijkbaar net zijn verstandskiezen heeft laten trekken. Butler als een volleerd wetenschapper casten is zeker ook gevaarlijk, het past in geen geval bij zijn eerdere rollen dat hij hier ineens de slimmerik komt uithangen. Op dat vlak is hij wat miscast, doet me wat denken aan een Nicholas Cage in Knowing. Wie gelooft nu dat Butler of Cage wetenschappers zijn?

Genoeg geklaagd over Butler want eigenlijk is hij nog één van de beste acteurs in deze film. Zijn broer in de film ken ik niet direct maar is duidelijk een tweederangsacteur. En wat oogt Ed Harris hier oud... Ja ik vind hem nu toch wel snel verouderen, maar dat komt misschien door onlangs enkele films met hem gezien te hebben van een 20 jaar geleden. Over het dochtertje van Butler had ik even wat mijn twijfels, maar uiteindelijk verzorgt ze het sentimentele deel best goed. Meteen ook het sterkste punt van de film mijn inziens.

Amerikaanse heroïek en sentimentaliteit op en top, je moet er voor zijn. Ik kan dat meestal goed verdragen, maar toch voelt deze film vooral B aan door de acteurs. Verder zijn de rampen nogal raar en het tegengestelde van wat je zou verwachten (hittegolven in Moskou, tsunami's in Dubai, Rio de Janeiro dat plots Siberië wordt). Wetenschappelijk gezien lijkt het mij vrij onmogelijk dat er op een meter afstand een temperatuursverschil van meer dan 100 graden optreed. Een warme zee bevriest natuurlijk niet ogenblikkelijk door de beweging van zulke immense massa. Bovendien houdt water erg goed zijn warmte vast (hoge warmtecapaciteit).

Nu ik denk wel dat we in de toekomst met steeds extremer weer te maken gaan hebben, want je ziet nu al dat de seizoenen verschuiven. Vandaag iets van een 14 graden in het hart van de winter is natuurlijk extreem zacht voor de tijd van het jaar. Het wekenlange vriezen (de voorbije weken) in Amerika tegen de -40 graden is anderzijds ook extreem. Wat dat betreft ben ik het wel met de makers eens, maar niet dat de schuld enkel bij de mens ligt. Ook kosmische straling, zonne-activiteit, en vast nog een hele resem andere parameters hebben allemaal hun invloed op het klimaat.

Kortom dus een foute B-film dat speelt met interessante ideeën maar toch onderuit wordt gehaald door zijn eigen CG-tsunami.

Dit is een moeilijke om te beoordelen. Zeker omdat Flanagan echt een grote fan is van Stephen King zou het jammer zijn om hem hier af te gaan breken. Het ziet er allemaal heel verzorgd uit maar wat is dit moeilijk om boeiend te blijven. Ik denk echter dat het nog beter had gekund. Het duurt misschien ook gewoon te lang. Toch slaagt hij er bijna in. Het einde vond ik ook wat afgeraffeld en had zoals Onderhond hierboven ook zegt beter mysterieus kunnen blijven, maar de gore op het einde is wel redelijk jakkes zeg en die Moonlight Man zag er heerlijk creepy uit. Flanagan haat jumpscares las ik net, dus die zitten er dan ook niet bepaald in, maar het is toch zo'n film met een aantal momenten dat je even achteruit gaat zitten van jakkes vooral bij die hand wtf, heel die huid kwam er gewoon af. Hoewel de vadsigheid heeel erg beperkt is, is het toch dat ene moment dat ik volgens mij niet al te snel ga vergeten. Speciaal filmpje en op zich brengt het wat originaliteit binnen het genre dus dat kunnen we alleen maar toejuichen. Toch vind ik dit de minste Flanagan tot nu toe, vooral omdat het gemakkelijk een 20 minuten korter had gekund.

Eindelijk weer eens een leuke genrefilm! Ook al is Get Out geen rasechte horrorfilm, de spanning gaat echt lekker omhoog om dan op z'n Tarantino's te eindigen. Get Out bevat hooguit 1 of 2 jumpscares volgens mij, en ik was van Georgina die plots door de gang liep 's nachts wel even verschoten. Zo zie je maar je hebt geen vieze vuile monsters nodig die je 's nachts in bed komen lastig vallen, gewone mensen zijn vaak zelfs enger.

Get Out heeft ook een zeer goede soundtrack en er wordt ook goed geacteerd. Voorspelbaar? Bwah... niet direct voor of tegen dat argument. Ik vond de film qua concept best origineel. Of deze film beter of slechter had geweest met blanken ipv zwarte acteurs. Volgens mij had het weinig verschil gemaakt al denk ik dat de keuze louter voor het gemak is van wie bij wie hoort, als de tuinman blank was zou je misschien gaan denken dat hij gewoon raar is (en misschien in het complot zat van de familie) en niet dat ze in zijn hersens gepeuterd hebben. De keuze voor zwarte acteurs is dus volgens mij gewoon om enige mogelijk verwarring te vermijden.

Anyway, dit is een heerlijke sfeerfilm die hier en daar grappig uit de hoek weet te komen. Het duurt misschien even voordat het verhaal helemaal in de plooi valt maar ik vond het nergens saai. Traag is geen synoniem voor saai, zeker niet als je in de flow van de film zit. Must-see!

Prima film met Patrick Swayze die ik volgens mij nog nooit eerder zag spelen en Demi Moore (waar ik ook niet al te veel van gezien heb). Het verhaal is vrij origineel. Horror is het natuurlijk totaal niet. Film gaat eerder over een soort van loslaten en de rouw bij een onverwacht overlijden. Drama is aanwezig maar ook niet overdreven. De special effects voelen niet al te verouderd aan. Goede film, was me tot voor kort totaal onbekend eigenlijk.

Ghost in The Shell is min of meer de gevreesde Blade Runner rip-off geworden waarover anderen hier al spraken. Het ziet er weliswaar meer gelikt en artificiëler uit. Ik moet bekennen dat cyberpunk een genre is dat mij in feite niet lijkt te liggen. Dark City, The Matrix, Blade Runner en vast nog enkele anderen vond ik allemaal behoorlijk saai/tegenvallend. Nu dat wil daarom niet zeggen dat ik dit soort films gewoon moet laten liggen. Uit de comfort zone treden is goed en het is net zoals spruitjes eten, door het regelmatig te proberen valt het vast steeds beter mee.

Nu hoe dan ook, ondanks dat ik de originele animatie niet heb gezien, kan ik wel besluiten dat ik hier niet bepaald van onder de indruk ben. Ook niet qua originaliteit eigenlijk. Een standaard verhaaltje waarin een cyborg haar geheugen probeert te weten te komen. Kan de SF wereld echt niet beter dan steeds dezelfde clichés te herontdekken? Ofwel is het met aliens, ofwel over de mens-robot relatie, ofwel een robot dat zijn geheugen kwijt is. Het is steeds zowat roeren in diezelfde soep. Ik wil graag eens wat anders dan tomatensoep, kervelsoep en erwtensoep. Een keertje met wat kip, een groentesoep, een vissoep, aspergesoep, er zijn genoeg mogelijkheden.

Scarlett Johansson vond ik ook maar een fletse acteerprestatie neerzetten hier. Eigenlijk heb ik nog maar 1 echt goede rol van haar gezien en dat was in Lost in Translation. Je zou toch denken dat iemand beter wordt in haar vak met meer ervaring, al heb ik al vaak gemerkt dat dat niet altijd het geval is. Ik heb zeker niet alles gezien van haar, ook omdat ik haar dus eerder overgewaardeerd vind als actrice.

Het verhaal vond ik nodeloos chaotisch voorgesteld, de actie is wel in orde maar komt nergens sterk over omdat het verhaal en de personages weinig te bieden hebben. Een 1.5*.

Prima film. Niet echt geweldig grappig, maar moest 1x behoorlijk hard lachen en vaak glimlachen. Qua komedie is het dus best geslaagd. De ontwikkeling van het personage dat Ricky Gervais speelt is wat minder geloofwaardig. Het einde is namelijk hartverwarmend wat je aan het begin niet zou verwachten. Zo zie je dus maar dat de grootste klootzakken ook ergens diep vanbinnen toch een bepaalde goedheid met zich meedragen.

Deze film moet het vooral doen met de oerdegelijke achting van McGregor. Echt spannend wordt het zelden. Er zit wel een onderhuidse spanning in de film doordat McGregor toch op zijn hoede moet zijn omdat hij zelf doorheen een web van intriges moet geraken. Pierce Brosnan heeft eigenlijk een kleine rol maar als je James Bond kan spelen kan je ook een gladde politicus spelen. Al bij al vind ik de film zeker wat te hoog gewaardeerd. De film is ook iets te lang naar mijn mening al wordt het nergens echt saai.

Ghostbusters is voor veel mensen ongetwijfeld nostalgisch terugblikken naar de jaren '80. Aangezien ik pas in de jaren '90 het levenslicht zag, kan ik hier niet over meespreken. Ik zie vooral een behoorlijk gedateerde film zowel op vlak van humor en voornamelijk op het gebied van de visuele effecten. Voor die tijd uiteraard prima maar in het huidige tijdperk lijkt dit op een film zonder budget. Een fascinerend practical effect is wel de weg die helemaal openbarst in het midden van NY.

Ik heb een aantal keren moeten lachen, maar tegenwoordig lijkt me dit meer een familiefilm. De film zit vol met fantasierijke elementen zoals Sumerische godheden die niet echt hebben bestaan. Wat me ook opvalt is dat Bill Murray precies altijd 50 jaar oud lijkt. Zou hij er als baby ook zo uitgezien hebben? Het enige verschil doorheen de jaren is zijn haarkleur en ik heb hem eigenlijk nog nooit als grappig erkend. Vreemd genoeg lijkt hij altijd op te duiken in van die eerder absurde komedies.

De introductie is behoorlijk lang. Eenmaal dat Sigourney Weaver op het toneel verschijnt, ontvouwt het ware plot zich pas. Ghostbusters steunt bovendien ook erg op typetjes. Louis Tully vond ik als "nerd" het grappigste, vooral hoe hij zich keer op keer weet buiten te sluiten uit zijn eigen appartement. Als laatste zou ik nog haast vergeten het overbekende themalied te vermelden. Dit komt een paar keer terug, maar nu ook niet overdreven of storend. Ik kan het wel appreciëren, maar hoef het nu ook geen 100x te horen op een avond. Een 2.5*/5.

Ghostland is de nieuwe van Laugier maar kan voor mij toch niet tippen aan Martyrs, dat veel meer gore had en waarbij het einde een soort van openbaring was. Het einde was mooi en walgelijk tegelijk, voor zover dat kan. Ghostland daarentegen vond ik nogal een B-film en ik had al snel door dat de Beth gespeeld door Crystal Reed (welbekend van Teen Wolf) een vlucht was naar een fantasiewereld. Ze verdringt alles wat er in de echte wereld met haar en haar zus gebeurd en leeft als het ware door in haar eigen droom.

Wanneer het dus duidelijk wordt in de film, is de lol er natuurlijk al af. Er waren teveel hints naar hoe de plot zich zou ontwikkelen en ook het einde is erg triviaal gekozen. Het cliché van de standaard slasher druipt er vanaf. Verder is het erg vaag en mist het uitwerking. Desondanks weet Laugier wel op een sfeervolle en angstaanjagende manier een angstig gevoel op te wekken in de onderbuik. Ben helaas bang dat dit een film is die mij niet al te lang zal bijblijven. Op dat vlak wil ik hem dan ook nog best belonen, want het merendeel van de horrorfilms slaagt hier niet in, maar voor de rest springt er niet echt iets bovenuit bij deze Ghostland.

Goede film. Paar scènes met een zeer sterke spanningsopbouw waar zelfs vele horrorfilms nog iets van kunnen leren. Cate Blanchett is uitstekend gecast als medium. Zij heeft ook de ideale uitstraling voor deze rol. Het einde was me sneller duidelijk dan de ontknoping tijdens de film en dat is jammer want het had anders een uitstekende film geweest. Nu heb ik zo'n gevoel dat de makers het er iets te dik opgelegd hebben.

Een film met een duidelijke moraal die je het best kan beschrijven door middel van een volkse wijsheid, namelijk boontje komt om zijn loontje of je oogst wat je zaait.

De film is een beetje een slowburner maar gelukkig zit de spanning en sfeer er goed in. Ik ben ook tweemaal zo hard verschoten dat ik half rechtveerde. En ik denk niet dat er 3 minuten tussenzaten... niet goed voor mijn tikker Het overkomt me ook zelden en zeker zo kort op elkaar. Toch wel verrassend en het getuigt van de kwaliteit van oa. de editing die zeer sterk is. Bateman speelt zoals in Ozark, een beetje dezelfde persoon. Edgerton speelt ook heel geloofwaardig en de mimiek van Hall zegt vaak meer dan woorden.

De film speelt ook mooi met hoe jij naar de personages kijkt die gespeeld worden door Bateman en Edgerton. Eenmaal je ze echt leert kennen, merk je dat je er eerst geweldig naast zat. Visueel is het niet echt bijzonder. Het einde voelt niet helemaal af, al is het dat waarschijnlijk wel maar op de één of andere manier ben ik er niet zo kapot van.

The Girl with all the Gifts is inderdaad de zoveelste zombiefilm, maar benadert het thema op een andere manier. Het is bij vlagen erg origineel en dat is het grootste pluspunt van deze film. Het tempo van de film mocht misschien iets hoger aangezien er uiteindelijk niet zo superveel gebeurd op bijna 2 uur. Ik had soms het gevoel dat we in een serie zaten die maar 2 uur bleek te duren.

Gemma doet het hierin weer prima en het meisje vond ik op zich wel een interessante figuur. Het einde is zeker origineel met de dormante sporen die onder invloed van hitte openbreken en de ganse omgeving besmetten. Ik vind het alleen raar waarom ze het doet, oke de tijd van de mensen is zogezegd voorbij maar zij kunnen perfect overleven in een wereld met nog een handvol gewone mensen. Andersom gaat niet want elke gewone mens wordt een zombie. Waarom doet ze ms. Justineaux (Gemma Arterton) dit aan, ze beschouwd haar toch als een 'vriendin/moederfiguur'? Justineaux gaat dit echt niet overleven want hoe komt ze aan eten als ze niet uit dat lab kan geraken? Ik snap dan ook niet waarom Justineaux nog verder les zou geven aan die kinderen die haar zo goed als de dood hebben ingejaagd. En hoe gaan deze zombiekinderen zelf aan eten geraken als iedereen een zombie is of eten ze zichzelf dan op?

Ik blijf dus met wat vragen zitten bij het einde waarbij ik toch moet besluiten dat het einde eigenlijk wat afbraak doet aan de rest van de film. Ik ga hem ondanks het einde een 3.5* geven en dat halve punt extra is vanwege een vernieuwende kijk op zombies.

Prima film tot het einde nadert. De beste van de drie die ik gezien heb van regisseur Joon-ho Bong. Snowpiercer was niet echt mijn ding en ik kan niet zeggen dat ik me daarmee geamuseerd heb. Okja is een film met een typische boodschap van milieuactivisten. Alleen vond ik die boodschap nogal falen omdat enkel Okja gered werd en haar soortgenoten werden verder geslacht. Met die film ging hij voor mij de mist in en ook Jake Gyllenhaal speelt er misschien wel zijn zwakste rol.

Nu Parasite vond ik wel een film met een interessant concept. Dat wordt redelijk goed uitgewerkt en soms is de spanning zeker voelbaar. Ik vond het vooral filmisch strak gestileerd. Het huis is ook een mooie locatie.

Wat ik vooral niet goed vond aan Parasite is het einde dat erg gehaast aanvoelde. Eerst en vooral begrijp ik niet waarom de vader het plots in zijn hoofd krijgt om Mr. Park neer te steken op het feest? en ten tweede hoe komt de zoon aan het geld omdat huis te kopen en wie zegt dat de vorige kopers het huis zouden verkopen? Mooie utopie maar de realiteit is vaak iets anders. Nee, ik vond dit einde wel echt te vergezocht. Een film dat maar voor 90% deftig is uitgewerkt en de schrijvers hebben er nog snel een einde bijgeflanst. 1* aftrek.

Ik had ook weinig verwachtingen vermits ik al zeer slechte dingen had gehoord. Historische films blijven wel één van mijn favoriete genres. De geschiedenis zelf kende ik niet achter deze tijd in Rome, ik wist ook niet dat er ooit een tweeling geregeerd had als keizers. Historisch gezien blijkt het niet allemaal even accuraat te zijn. De acting is ook niet echt zo goed vond ik, maar waar ik me het meest aan stoorde waren de miscasts. Ik vind Denzel een goede acteur maar wat hij hierin doet, sorry maar voor mij eerder een Razzie waardig dan een Oscar wat ik dan weer bij anderen lees. Hij heeft zeker betere rollen gespeeld, maar ik zie vaak toch dezelfde mimiek in Denzel zijn acting. Ook die tweeling verschrikkelijk. Paul Mescal wordt dan net het vaakst als afgedrukt als de miscast in deze film, maar ik ben het daar niet mee eens. Hij deed dat best goed. Al bij al moet ik zeker niet te negatief zijn over de film want ik vond het goed meevallen en de film keek vlot weg. Het is al erg lang geleden dat ik Gladiator zag maar ik denk dat het voor een sequel met zoveel verwachtingen nog wel behoorlijk standhoud.

Nu vliegt Shyamalan wel erg ver uit de bocht. Ik vond Split al erg matig maar dit is gewoon slecht. Enkel het begin is degelijk. McAvoy speelt zijn persoonlijkheden wel duidelijk en vond hem overtuigender dan in Split. Ik had ook helemaal geen verwachtingen dus kon alleen maar meevallen. Helaas was het een tegenvaller.

Eindelijk Edward Zwick zijn oeuvre eens doorspitten want volgens mij heeft de goede man schitterende films gemaakt die me heel goed zouden moeten liggen. Ik heb enkel The Last Samurai ooit gezien en die vond ik heel goed. De volgende weken staan er dus nog een aantal Zwick films op het programma want ook deze viel best in de smaak.

De Amerikaanse Burgeroorlog is meestal iets minder mijn ding, maar deze film kent een goede karakteropbouw wat de film dat extraatje geeft. Ja, je gaat hier zelfs bijna oprecht meeleven met de soldaten. Hier en daar komt er wat religieuze, opmonterend gespeech aan te pas maar het blijft het luchtig en de sfeer zit helemaal goed.

Freeman en Washington zag ik helemaal niet als hunzelf maar als een echte soldaat en dat verdient een kus van de juffrouw en een bankje vooruit. Misschien wel van beiden hun beste rol die ik al gezien heb, want laat me eerlijk zijn vooral van Washington ben ik nooit zo echt fan geweest.

Heel belangrijk in deze film is ook de rol van de kolonel Shaw die een enorme ommekeer in karakter maakt om dan dapper zijn einde tegemoet te snellen. De eindfase is een heldhaftige ode aan het 54e Regiment begeleid met schitterende muziek. Ik was er precies zelf bij zo goed was dit einde. Boeiend amusement dus, gequoteerd door mezelf met 4*.

Ik ben eindelijk aanbeland bij The Godfather. Zulke films zeiden me vroeger niet zoveel, maar nu heb ik er ondertussen toch een aantal grote in het genre al gezien. De zogenaamde beste trilogie in dit genre echter nog niet. Ik kan onmogelijk zeggen dat The Godfather een gewone film is. Zelfs ik geef toe dat het dat niet is. Momenteel zie ik er echter nog geen 'Beste film aller tijden' in, maar wat niet is kan ooit nog komen.

Na deze eerste zit blijf ik achter met gemengde gevoelens. Zo kwam de sfeer in deze eerste film, die zo fantastisch zou zijn, niet echt bij mij naar binnen. Het logische gevolg was namelijk dat ik zeker in het eerste anderhalf uur gewoon niet in de film geraakte. Nu heb ik deel 2 ook al gezien en ik moet zeggen dat ik het meestal niet langer dan een halfuur volhoud zonder even te pauzeren. Nu, ik pauzeer sowieso waarschijnlijk relatief veel ten opzichte van andere mensen maar gemiddeld hou ik het toch wel langer vol dan 25 minuten. In deel 1 was dat vooral in het begin dus nog erger. Ik vond het echt een saaie bedoening.

Het vreemde is echter dat nadat ik de film gezien had dacht van dit had wel iets, het is misschien toch een goede film. Hmmm... ik weet alleen niet waarom ik dat denk. De fans hier zullen ongetwijfeld zeggen: omdat het gewoon zo is... Ik denk ook dat de eerste film zeker even wat tijd vergt omdat er best veel personages geïntroduceerd worden. Helaas ontging me soms een naam of kon ik het niet bij een bepaald gezicht plakken - heeft vast ook te maken met mijn aandacht die te snel verslapte. Er zitten echter een aantal dingen in de film die gebeuren maar waar er nadien verder niks meer gedaan wordt. Het beste voorbeeld is volgens mij de tijd die Michael doorbrengt in Sicilië en waarbij hij weduwe wordt nadat Apollonia in een bomauto die voor Michael bedoelt was stapt. In de rest van de film wordt er nergens nog een woord over haar gerept.

Dan de acteurs, natuurlijk een fenomenale cast met Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Cazale. Ik ben nog steeds niet helemaal weg van Marlon Brando zijn zogenaamde method-acting. Ik vind hem zelfs moeilijk verstaanbaar en met zo een stemmetje vind ik hem zelfs niet geloofwaardig als maffiabaas. Ik ben vast de enige persoon op Aarde die er zo over denkt, maar dat vind ik niet erg. Al Pacino vind ik erg goed en ook de anderen moeten niet onder doen.

De overgangen tussen Italiaans en Engels zijn wel een fijne extra en dat zie je niet al te vaak in andere films. De soundtrack vond ik lange tijd maar niks en hoewel ik het nog steeds niet geweldig of iets dergelijks vind, heb ik de soundtrack inmiddels in de armen gesloten of geaccepteerd. Voorlopig ben ik misschien (te) streng in mijn eindoordeel, maar ik beoordeel nog steeds een film hoe ik het ervaar en dan kom ik bij mijn eerste kijkbeurt toch niet verder dan 2,5*.

Part II voor het eerst gezien. Het deel over Michael vond ik persoonlijk minder dan in part I. Ik had al het gevoel dat de transformatie compleet was na deel I, maar hier doen ze er nog een schepje bovenop. Hij is geworden wat zijn vader niet wou dat hij werd. Een koude, zielloze man die zelfs zijn familie uiteindelijk afstoot. Waar part I eigenlijk nog bestaat uit een liefdevolle familie die voor elkaar opkomt, is het nu allemaal veranderd. Waar Vito Corleone in de flashbacks, overigens prima gespeeld door De Niro, nog veel moeite doet voor een arm vrouwtje dat uit haar huis is gezet, is dat in part II niet meer het geval. Er wordt nu enkel geluisterd naar de big guys. Het toppunt van deze ommekeer is natuurlijk de moord op Fredo, die je al lang had voelen aankomen want Michael zei dat hem niks mocht overkomen wanneer moeder nog leefde.
Leuk is ook het contrast tussen de opgang van Vito Corleone en de neergang van Michael Corleone.

Ik vond persoonlijk het deel met Robert De Niro het leukste om naar te kijken, waarschijnlijk omdat Al Pacino niet meer zo toegankelijk was in deze film. Bovendien ligt het tempo misschien zelfs nog lager als in part I. Niet dat dat per se een probleem hoeft te zijn, maar ik vind de sfeer nog steeds niet voldoende om de film vloeiend te kunnen kijken.

Wingard kan behoorlijk goede films maken, helaas is hij nu ingepalmd door Hollywood en houdt hij zich bezig met remakes van Aziatisch bronmateriaal. Zo stond ook I Saw The Devil op het programma maar of die film er gaat komen is dan weer een andere zaak. De vorige film Godzilla: KOTM heb ik al snel afgezet. Deze film is wel iets beter. Zeker de gevechten mogen er wel zijn. Maar het verdere verhaal van de Hollow Earth theorie en dan die complottheoristen was echt de logica zelf haha. Bekend is de cast niet maar dat deert in feite niet. Juist Alexander Skarsgaard en Kyle Chandler kende ik, maar veel voegen zij ook niet toe. In feite draait de hele film toch gewoon om Kong en Godzilla en Mechagodzilla.
Een teleurstelling toch wel. Wingard maakt normaal ook gebruik van synth muziek of andere coole elektronische muziek. Daar was hier eigenlijk ook niks van te merken.

Erg zwak. Het verhaal wist me nergens te grijpen. Dan houdt het snel op. Het is nogal verwarrend gebracht. De personages hebben nul diepgang.

Het is een wezenlijk verschil met Godzilla uit 2014, die ik best entertainend vond. Hier zat ik nergens in de film. Ik heb na 50 minuten geen zin om nog verder te kijken en dat gevoel had ik al na 10 minuten. Qua acting is het nogal middelmatig en het ziet er visueel niet zo denderend uit. Van de regisseur had ik wel iets beter verwacht. Veruit zijn zwakste film tot nu toe.

Lange tijd getwijfeld om deze te gaan zien. Toch wel voornamelijk ook door de lengte en de berichten dat het wat langdradig zou zijn. Die berichten zijn inderdaad gedeeltelijk voor waar te nemen aangezien voornamelijk het eerste uur iets korter had gekund. Na een tijd verschuift de toon van de film ook en wordt alles een pak serieuzer vanaf dat de hoofdpersoon zijn dochter bezeten is geraakt door de Demon. Na een heel uur als een incompetente kluns van een politieman rondgelopen te hebben, beseft hij plots dat deze shit echt very real is en dat hij in actie moet schieten.

Voor fans van exorcismes en het occulte is dit absoluut een aanrader. Het verhaal is best origineel al heb ik exorcismes nooit eng gevonden. Gelukkig is het interessant om te zien hoe er in de Koreaanse cultuur met zulke kwade demonen wordt omgegaan. De film bevat ook een aantal twists en een hele hoop gejank zoals je van de titel eigenlijk kan verwachten. De acteerprestaties zijn desalniettemin erg goed al kon die dochter nogal krijsen zeg. De soundtrack was goed en probeerde spanning te brengen maar slaagde daar eigenlijk niet echt in bij mij.

Het laatste uur is erg goed alleen jammer dat het daarvoor iets minder was en ik zelfs zou begrijpen dat je als kijker zou afhaken. Het is geen meesterwerk maar door de originaliteit kom ik toch uit op een ruime 3.5*, net geen 4*.

Gold is een film die ik een tijdje lang voor me uit had geschoven. De film deed me een beetje denken aan The Founder hoewel ik het verhaal van Gold beter vond. De eerste reviews waren niet echt bijster goed en daarom bleef deze film wat langs de zijkant liggen om toch op een later moment misschien eens te kijken. Ik vond het in ieder geval geen zonde van de tijd want het was een boeiend verhaal gebaseerd op het waargebeurde Bre-X Minerals schandaal dat zich in de jaren '90 afspeelde in Canada. In hoeverre deze film historisch correct is weet ik niet maar dat interesseert me eigenlijk geen fluit. Het is een film, geen documentaire of een research paper betreffende het onderwerp.

Matthew McConaughey speelt een gekke snuiter met een vadsig bierbuikje maar hij schittert met zijn kale knikker als nooit tevoren. Ook Edgar Ramirez valt positief op en samen vormen zij een geweldig duo die zonder al te veel moeite 2 uur vol weten te lullen. Leuk om eens gezien te hebben.

Een degelijke film van een boek dat ik niet ga lezen. Niet echt mijn genre en duidelijk ook nog eens veel te dik. Het zal ongetwijfeld beter zijn dan de film die soms wat in stukken bijeen is geraapt alsof er net een bom is afgegaan. De acteurs zijn behoorlijk matig zowel de jonge als oudere Theo. Ansel Elgort mag dan misschien bekend zijn, ik vind hem niet bepaald goed acteren. De jonge Boris heeft wel wat flair en valt het meeste op. De oude Boris is dan weer een zwak aftreksel daarvan. Hij probeert die trekjes nog mee te geven in zijn spel, maar slaagt daar maar deels in. Nicole Kidman heeft een klein rolletje en zag ik daar nu Bill Barberis als slechterik in Amsterdam? Goed voor hem.