Opinions

Dit is gewoon een goede film, punt. Ik ben zeker geen fan van Rosamund Pike, maar met haar statische uitdrukking komt ze wel geloofwaardig over als psychopaat. Hetzelfde geldt een beetje voor Ben Affleck.
Alles is mooi in beeld gebracht, de film is misschien lang maar ik heb me nergens zitten vervelen. Op zich is het einde wel vrij logisch aangezien Affleck na zijn verklaringen op tv weinig anders kan doen dan bij haar blijven, lijkt me. Als hij vanaf het begin eerlijk had geweest, zag het einde er vermoedelijk anders uit maar dit zijn nu eenmaal keuzes die een filmmaker moet maken.
Gone Girl is gewoon een prima film, niet meer en ook niet minder. 3.72* komt aardig overeen met de score die ik zou geven. Helaas werkt MM met halve sterren en rond ik daarom naar boven af.

Dit is weer zo'n lastigere film om te beoordelen. In het begin had ik zoiets van dit is zo marginaal, té marginaal voor mijn smaak met al de 'fucking' die er terloops in de dialogen verschijnt. Dit is zo'n milieu dat me doorgaans minder licht. Straatcriminaliteit en van die low profile gangstertjes die wat zitten te dealen of te stelen. Nu, om de één of andere reden ben ik toch blijven verder kijken en qua onvoorspelbaarheid zit je met deze film wel goed. Er zijn duidelijk geen Hollywood invloeden, maar het einde over 'rehab' en van die toestanden was voor mij niet nodig geweest.

Ik had ook echt niks met Robert Pattinson zijn broer (ook al was die mentaal retarded). Gelukkig komt die er enkel in het begin veel in.
Dit is een beetje een neon-noir en qua muziek lag het me wel. Toch is het een grauwe misdaadfilm die door de neonverlichting en verfbom wat kleur krijgt. Qua verloop kent deze film een aardig tempo en zitten er een aantal leuke twists in zeg maar. Als ik eens een bank wil overvallen, dan weet ik nu hoe ik dit moet doen.

Uitstekende film weer van Bille August. Dit keer vertelt hij het verhaal van een gevangenisbewaker gespeeld door Joseph Fiennes. Opmerkelijk is hoe hij door zijn jeugd anders kijkt naar de Kaffirs en hoe dat zich vertaald in zijn omgang met Nelson Mandela. De vrouw van Joseph Fiennes wordt gespeeld door Diane Kruger en hoewel haar rol inhoudelijk weinig voorstelt, speelt ze wel zeer goed.

Beetje jammer is dat de film wat te weinig achtergrond geeft over wat er zich voor Robbeneiland heeft afgespeeld. Nu ik een viertal films van Bille August heb gezien, merk ik wel dat minder evidente vriendschappen een terugkerend thema zijn, zoals in 55 Steps. Of toch dat vijanden uiteindelijk een soort van respect/sympathie hebben gekregen zoals Javert en Valjean in Les Miserables. Ook in The House of the Spirits zet Jeremy Irons uiteindelijk zijn politieke ideologie aan de kant om Antonio Banderas te redden. Goodbye Bafana is natuurlijk licht politiek getint maar er is meer dan voldoende bekijks voor de minder politiek geëngageerde filmkijker.

Goodfellas voor de eerste keer gezien. Eigenlijk ben ik niet echt fan van Scorsese zijn werk tot nu toe. Cape Fear sprong er wel wat bovenuit maar films zoals Casino, Wolf of Wall Street (moet ik nog even afkijken), The Departed, ... vind ik allemaal goed/onderhoudend maar daar blijft het bij.
Ook bij Goodfellas is dat het geval. Een rise-and-fall verhaal over Henry Hill vertolkt door Ray Liotta die eigenlijk het onderspit moet delven voor Joe Pesci en Robert De Niro. Hun rol vond ik eigenlijk interessanter en vooral Joe Pesci is fenomenaal met dat stemmetje van hem.

De films die ik van Scorsese heb gezien (zijn 'epossen' over de maffia dus) gaan eigenlijk vaak over hetzelfde namelijk het verlangen om succesvol te worden en uiteraard lukt dat altijd door één of andere louche bussiness op te starten. Drugs, chique maatpakken, mooie vrouwen (ook al is Lorraine Bracco geen Margot Robbie) en geweld zijn ingrediënten die vaak terugkomen. Toch wilt Scorsese geen geweld verheerlijken met deze film zo kan Joe Pesci zijn gedrag niet altijd door de beugel omdat hij soms zonder reden iemand doodschiet. Zijn gedrag wordt dan wel meestal afgekeurd door De Niro en Liotta. Ook het einde is een aanklacht in feite tegen het hele gangstermilieu ondanks dat normale werkende mensen worden afgeschilderd als sukkels of nobodies.

Over het algemeen heb ik me niet verveeld met de film. Scorsese heeft altijd wel iets te vertellen, maar is in mijn optiek iets te druk bezig met zijn voice-overs dat het daardoor altijd afstandelijk blijft. Ook zit er toch wel wat humor in en dat kan ik altijd wel appreciëren, zeker als de humor werkt en dat is hier wel vaak het geval.

Een heel leven gaan vertellen in een film is natuurlijk niet gemakkelijk en Goodfellas springt dan ook soms wat van de hak op de tak. Qua soundtrack vind ik de film niet al te legendarisch. Wel sprong voor mij een scène met De Niro eruit waarin hij wel in een reclame lijkt te zitten voor sigaretten. De muziek erbij is nog eens extra badass. Hoe rook je een sigaret op z'n De Niro's?

Wat Goodfellas dan weer goed doet is het gevoel oproepen dat je in dit wereldje altijd op je hoede moet zijn. Zelfs je eigen vrienden kunnen je belazeren en je ziet het niet eens aankomen. Tot een moment ervoor kunnen ze plezier met je maken en de volgende moment word je door je kop geknald. Zoveelste film in rij dus van Scorsese die me wel weet te vermaken maar me nergens op het puntje van mijn stoel zet. Ook wel geen film voor met meerdere mensen te kijken want als die hun mond niet houden ben je verloren. Ik keek nu wel alleen en volgens mij is dat de beste manier, tenzij dat iedereen de film al eens heeft gezien.

Gran Torino, heb er eigenlijk weinig over neer te pennen. De film was goed en onderhoudend met een einde dat gewoon subliem is. Eastwood speelt een uiterst geschikte brompot. Jup hij doet dat erg goed, ik weet niet hoe hij precies in het echte leven is, maar ja je ziet gewoon dat deze rol hem uitstekend ligt. De film kaart ook heel wat maatschappelijke thema's aan zoals straatcriminaliteit, kinderen die hun bejaarde ouders in een home willen steken, immigratie van andere culturen in je buurt, ... De film toont iig hoe Walt ermee omgaat, of dat hij er op de juiste manier mee omgaat is natuurlijk een andere vraag. Hier en daar is de film misschien een beetje trager, maar dat moeten we Clint vergeven hij is niet meer van de jongsten helaas. 4*

Dat er hier sommigen zijn dat dit als smaakvol en geestig bestempelen, kan ik moeilijk begrijpen. Nu ja, ieder diertje zijn pleziertje . Hoe dan ook ik vond sommige scènes echt gross: iemand de vinger van haar zus zien opeten of iemand aan een oogbol zien likken met haar tong.. Voor de rest viel het eigenlijk nog best mee maar zoals zo vaak weer gekeken zonder te weten over wat het ging. Ik kan zeker begrijpen dat hier mensen van flauwvallen of iets dergelijks. Mijn maag keerde zich toch ook even om, denk ik. Ik ben vrij veel gewoon en heb vrij weinig gevoelens maar dit was ook voor mij soms net erover haha.

Ik denk dat mensen die The Neon Demon goed vinden deze film zeker moeten zien. Daar zou ik deze het meest mee vergelijken hoewel hier (denk ik) minder symboliek in zit. De vibe van de film is toch een beetje hetzelfde en de gore is soms vrij shockerend. Ik vind het beide tamelijk slechte films al heb ik ze weten uit te kijken. Volgens mij is dit gewoon een thema dat mij niet ligt

Tjonge, jonge wat een geklungel weer van een ruimtefilm. Eerste maal dat ik Gravity zie nadat ik al van vrienden had gehoord dat het niet veel soeps was. Professionele astronauten gedragen zich alvast niet zo onnozel als George Clooney en klungelen zeker niet zoveel tijdens een reparatie als Sandra Bullock. Een ruimtewandeling wil je sowieso zo kort mogelijk maken, omdat een kleine scheur in het pak of het uitvallen van de klimaatregeling catastrofale gevolgen kan hebben voor de persoon die er in zit.

Wat ik ook niet zo goed begrijp is waarom Bullock Clooney (aka de belachelijkste astronaut in de geschiedenis van de mensheid) niet naar zich toetrekt als ze daar samen hangen te bungelen met nog een paar touwen rond Bullock haar benen/voet. Vooral het wegvliegen van Clooney verder de ruimte in vind ik vreemd aangezien het op die hoogte toch nog vooral de aarde is die hem 'aantrekt' (gravitatie). Nu goed op die manier waren we daarna mooi verlost van hem.

Dan het hele satellietgegeven uit de film. Er wordt vanuit Houston melding gemaakt dat er een satelliet geraakt is in een LEO (Low Earth Orbit) en toch vallen alle communicatiesystemen uit? Het ISS bevindt zich op veel lagere hoogte (ongeveer 400km boven de aarde) dan communicatiesatellieten die op een hoogte van ongeveer 36000 km geostationair blijven 'hangen'. Hoe kunnen deze dan vernietigd worden? Er is ook sprake van een snelheid van 30.000 km/h dat het puin zou vliegen en dan zie je het puin gewoon aankomen? Een kogel zie je ook niet uit een pistool vertrekken en aankomen...

Verder begint op een gegeven moment Sandra Bullock te wenen omdat ze het waarschijnlijk niet gaat halen. Ik denk niet dat haar tranen gewoon vanaf haar ogen gewichtloos zouden worden. Leuk voor een 3D effect misschien maar weer niet erg correct. Toevallig weet ze iets later één of andere Chinees te bereiken via een bepaalde radiofrequentie. Na een moeizaam contact (zo lijkt het wel) verliest ze zichzelf volledig en wordt ze even een hond. Het laatste wat ik nog raar vond is dat haar 'terugkeercapsule' of pod helemaal niet bestendig lijkt te zijn tegen de wrijving met de dampkring. Er ontstaat zelfs vuur binnenin..? Daarna verdrinkt ze maar gelukkig kan ze zich redden om tijdens de slotminuut dat waterige zand te kunnen vastgrijpen. Houston, we made it!

Natuurlijk is het niet allemaal slecht. Er is veel ruimtepuin en het kan zeker schade en chaos veroorzaken daarboven. Toch was beter geopteerd voor op zijn minst al 2 andere acteurs die je niet kent. Ik kan noch Clooney noch Bullock serieus bekijken als astronaut. Ze hebben veel te veel rollen gespeeld die je niet kan wegdenken bij het kijken van deze film. Ook hadden ze Bullock iets meer kleren mogen laten aantrekken, al heeft ze nog steeds een mooi figuur. Ik denk niet dat iemand zo in een ruimtepak gaat. Visueel zag het er best goed uit, maar het script dat kon beter. Weinig boeiende dialogen en de personages zijn weinig ontwikkeld.

The Great Escape is geen film die je zomaar even bekijkt, het is toch een serieuze tijdsbesteding met bijna 3 uur op de klok. Echt vervelen deed deze film me eigenlijk nergens, maar echt spannend werd het ook nergens. The Great Escape is vast bestudeerd geweest voor Prison Break maar haalt dat niveau echter nooit. Dat ligt vooral aan de personages. Het lijkt alsof je in deze film direct wordt ingesmeten en dat vind ik wat jammer. Bovendien spreken de Duitsers weer Engels of toch meestal en dat is altijd zonde.

Nochtans aan steracteurs geen gebrek. Vooral Steve McQueen viel me erg positief op, het is volgens mij de eerste film die ik van hem heb gezien maar daar wordt vast snel een vervolg aan gebreid. Een meesterwerk is dit voor mij niet. Nipte 3.5*

The Great Wall. Ik ben er zelf al op geweest en het ziet er toch niet zo goed meer uit als in de film. Natuurlijk zijn er ook heel wat fantasietjes bij verzonnen om voor wat extra strategie te zorgen in deze toch wel breinloze actiefilm. Eigenlijk is het verhaal zo voorspelbaar als wat en is het niet meer dan een vermakelijk tussendoortje. De speelduur is gelukkig een pluspunt. We zien een Matt Damon die wel zijn best doet maar nooit in de problemen komt omdat hij alles op de automatische piloot kan acteren. Een beetje hetzelfde voor de rest van de cast. Tian Jing viel dan wel positief op. Is wel oké voor als je niks te doen hebt en niet wilt nadenken (dat kan al eens gebeuren ).

La La Land vond ik helemaal niets. Whiplash wel, maar is niet direct een musical. Veel andere musicals heb ik afgezet ik denk maar aan Sweeney Todd en Into the Woods. Films zoals Pitch Perfect vind ik nog wel vermakelijk. Maar The Greatest Showman was echt leuk en de film geeft een sterke boodschap. Hier en daar vond ik de muziek wat vreemd beginnen in het midden van een gesprek maar in de meeste gevallen wordt het na een aantal dwaze zinnen wel leuk. Heel raar is ook dat ik de meeste nummers precies al wel eens gehoord had, misschien had ik toevallig eens de soundtrack opgezet op YouTube.

Natuurlijk is Hugh Jackman ook één van mijn favoriete acteurs. Geweldige man. Zac Efron speelt voor een keer ook eens een niet komedische rol en dat gaat hem nog wel vrij goed af ook. Michelle Williams heeft eigenlijk een minder grote rol dan ik had verwacht en het is ook toevallig dat ik haar nu twee films op rij zie spelen, echt opvallen doet ze niet. Goede actrice maar niet direct mijn favoriete. Dus, zelfs voor niet-musicalliefhebbers zou ik toch een poging wagen. De film begint met muziek en eindigt er ook mee dus je gaat snel zien of het iets wordt of niet! Het is een soort van rise-and-fall verhaal waarin kansen worden gegeven aan mensen die eigenlijk verstoten zijn door de maatschappij. Aanrader!

Nice, eigenlijk had ik weinig zin om Green Book te kijken na het zien van de trailer maar ik heb me erg vergist. Nu ik denk dat je dit verhaal gewoon niet op basis van een trailer kunt gaan beoordelen.

De film is natuurlijk de perfect gebakken spek voor de bek van de Academy. Ik weet ook nog niet of Green Book de verdiende winnaar is van de Oscar voor Beste Film, maar ik vermoed van wel. Viggo is hier briljant. Dat Italiaanse accent en dat schunnige taalgebruik kon ik erg smaken. Evenals die calzone en al dat andere lekkers. Ook Ali speelt zijn rol uitstekend en het contrast met Viggo is groot, maar het werkt wel.

Het eerste uur zit vol met schunnige grappen en grollen om dan tijdens het tweede uur te eindigen met drama/feelgood. Keurig binnen de lijntjes misschien maar keurig desalniettemin.

Als fantasyliefhebber, dit zowel in vorm van boeken, films als games kan ik wel zeggen dat ik hier wel naar uitkeek. Vermits de productie van A24 is dacht ik al van dit wordt iets speciaals. Echter viel het me enorm tegen. Het belangrijkste aan een film blijft na alle films die ik zag nog steeds de plot en die is amper aanwezig. Je mag nog een prachtige cinematografie hebben, ik werd niet meegezogen met de sfeer en dan is het tempo echt abominabel traag hier. Qua vreemdheid is het in het straatje van Midsommar. Maar als je fan bent van historische films en van horror/fantasy houdt is dit imo nog steeds een slechte film. Echt niet mijn cup of tea maar dat is moeilijk te zeggen op basis van een trailer. Voor liefhebbers van arthouse zoals Midsommar, de nieuwe Suspiria bv kan dit misschien leuk worden, maar ik vond het helemaal niks.

Eindelijk The Green Mile gezien. Even gespreid over twee avonden waar ik gewoon anderhalf uur na elkaar keek. Meestal verslapt mijn aandacht sneller maar hier bleef het boeiend.

Na de eerste helft dacht ik van ik snap nog niet echt waarom deze nu zo speciaal is. Geen probleem dacht ik, heb ik wel vaker bij klassiekers. Het was zeker onderhoudend maar ik mistte toch een tikkeltje sublimiteit oa in de dialogen en het acteerwerk.

De tweede helft wordt het zeker beter en ontroerend, maar niet op een melige manier. Ik heb zelfs een traantje weggepinkt. Het verhaal is misschien wat bovennatuurlijk en mysterieus, maar daar hou ik zeker van. Het is geen top 10 plek waard daarvoor neigt het eerste anderhalf uur te veel maar een 4. Voor het geheel net een 4.5*.

Voor de eerste keer sinds corona nog eens een bioscoop bezocht. Het was kiezen tussen de nieuwe film van Nolan of Greenland. De trailer van Greenland sprak me meteen aan en de vergelijking met The Impossible is achteraf gezien zeker op zijn plaats. Beide films zijn erg krachtig in het drama. The Impossible heb ik twee keer met veel plezier gekeken en deze film ga ik wellicht ooit nog eens zien.

Rampenfilms zijn misschien ergens mijn guilty pleasure maar Greenland doet wat mij betreft weinig fout. Het begint met de achtergrond van Gerard en zijn familiale situatie te schetsen. Hierdoor werkt de rest van de film extra goed.

Op een gegeven moment begint Gerard als bouwkundig ingenieur zich steeds meer af te vragen of het niet erger is als wat de media tot dan toe rapporteert. Op deze manier wordt de mainstream media eigenlijk kritisch benaderd op een subtiele manier. Eenmaal terug op het feest, sijpelt de omvang van deze ramp steeds verder door via de media en een tweede bericht van Homeland Security. Het ongeloof dat er mensen uitverkoren worden is dan ook groot bij achterblijvers. Dat is hard om mensen achter te laten die net nog bij jouw thuis op een gezellig feest zaten. De scène met een wanhopige moeder die haar kind met Gerard wilt meegeven werkt veel beter door hun korte introductie op het feest.

Eenmaal aangekomen op de militaire luchthaven shit hits the fan. Hun zoon heeft zijn insuline vergeten in de auto en Gerard moet zich van hun scheiden om dit alsnog op te halen. Iets later loopt het dan helemaal mis doordat hun zoon afgekeurd wordt omwille van diabetes.

Vanaf daar begint de krankzinnigheid en het egoïsme van mensen toe te nemen. Hamsteren en overvallen zijn typische verschijnselen in dit soort situaties. Het gaat zelfs zo ver dat een man die Alisson en Nathan mee laat liften, Nathan ontvoerd om ook naar de bunker op Groenland te geraken. Hopeloosheid en machteloosheid maken zich meester van Alisson die even lijkt op te geven maar zich snel herpakt.
Ondertussen loopt het bij Gerard uit de hand en vermoord hij een man in zelfverdediging. Wat later in de film zet hij deze gruwelijke daad om in een heldendaad Van antiheld naar held.
Dat moet ik de film wel nageven. Het toont dat in zulke apocalyptische situaties het ieder voor zich is en dat het slechtste in de mens als eerste zal bovenkomen. Nadien krijgen ze last van hun geweten en proberen ze weer hun medemens te helpen, zolang dat niet ten koste van het eigen gezin moet.

Het einde zelf lijkt me het moeilijkste voor de schrijvers. Hoe werk je dit het best af? Ze maken hier volgens mij min of meer de juiste keuze. Ze gaan voor een ijzersterk gezinsbeeld voor de ramp zich volstrekt en daarna wordt het allemaal zwart. Adembenemend moment. De eerste beelden erna zie je de totale destructie van steden overal ter wereld. Smooth. Dan hoor je contact over de radio en kennen we het langverwachte einde met een hoopvol spelend vogelpaar Natuurlijk is het allemaal op zijn Amerikaans, maar ik vond het bijzonder goed vertolkt door de acteurs en ik kan me ook vinden in de keuzes die het script maakt. Een dikke 9/10, ook door de vijftigtal boxen in de cinema die je gewoon letterlijk wegblazen.

Greyhound is een behoorlijk inhoudsloze film, want in feite is het wat oorlogje op zee en daar stopt het ook. Veel informatie of achtergrond krijgen we niet mee. Gelukkig is er nog Tom Hanks die het 1 en ander weet te redden. Het is een soort van film waarin de daden van 1 man centraal staan. Een held zonder scrupules. Greyhound is op basis van het verhaal weinig opzienbarend, maar als er één punt is dat het vernoemen waard is dan is het de soundtrack. Die vond ik best gaaf en geeft de film de spanning die het nodig heeft. Veel tempo en een korte speelduur, dan maakt het nog niet zoveel uit dat er weinig verhaal is.

Vermakelijke film dus maar ik mis iets wat het echt goed maakt. De situatie is soms ook behoorlijk onoverzichtelijk (hoort er misschien bij) en dat maakt het er niet makkelijker op om de film te volgen.

Toch wel de beste comedy dat ik dit jaar gezien heb. Het is soms misschien wat plat maar zo heb ik het wel is graag. Ik ben helemaal geen fan van New Kids dat vind ik dan weer niet grappig, maar deze film is op sommige momenten echt lachen. Zeker een aanrader!

Dit filmpje eens opgezet uit pure verveling. De verwachtingen waren daarom dus vrij laag. Maar damn dit is een goede film! Kutcher speelt hier een rol die hem op het lijf geschreven is, dat zie je. Beetje dat macho type, die denkt dat hij elke vrouw kan krijgen, maar ondanks dat heeft hij een klein hartje. Hij komt bijvoorbeeld op voor zijn vriend Hodge die al voor de 3e keer de opleiding van reddingszwemmer succesvol probeert te beëindigen. Ook Kevin Costner speelt erg goed. Ondanks dat hij de beste reddingszwemmer ooit is, zet hij toch zijn trots opzij om Kutcher naar een hoger niveau te tillen. Hij leek lange tijd niet overweg te kunnen met Kutcher maar uiteindelijk leken ze vader en zoon. Ze waren vrienden geworden en kregen een wederzijds respect voor elkaar. De film is naar mijn mening vrij onvoorspelbaar en niet erg clichématig. Hij wordt ook nergens saai. Zeker een aanrader om eens gezien te hebben.

Eindelijk gezien, toen deze in 2014 uitkwam eigenlijk nooit echt de zin gehad om te kijken, maar nu deze zowat wordt bestempeld als de beste Marvel film kan ik moeilijk achterblijven. In het begin is het even goed opletten hoe de wereld(en) in elkaar steken en wie tegen wie is, maar uiteindelijk is het verhaal relatief eenvoudig. Het geheel doet wat denken aan een typische Star Trek film (uit de reboot). Ik vond het wel een vermakelijk schouwspel alleen zoals hier vast al talloze keren eerder is gezegd, is de humor soms wat te geforceerd waardoor het soms wat irritant of kinderachtig gaat overkomen. Gelukkig voor de film nemen ze op tijd wat gas terug met flauwe moppen en wordt het toch geregeld wat serieuzer. De muziek is een aaneenschakeling van bekende deuntjes en het ene past al beter dan het andere maar ik stoorde me er niet zoveel aan als in Suicide Squad. Het einde van deze film is best goed en ik ga binnenkort zeker deel 2 eens bekijken.

GotG 2. Een sequel die duidelijk te lang duurt. Het team wordt uit elkaar gehaald en dat merk je ook duidelijk. Alles is zoek, het geheel rommelig en chaotisch. Ondanks dat is Kurt Russell wel een degelijke antagonist. Het is jammer dat er zoveel op spektakel wordt gefocust en dat ging bij mij al heel snel vervelen. Er zijn wel een paar grappen leuk, maar over het algemeen vond ik deze toch minder humor hebben als de vorige (die ik vorige week nog zag). Het einde van de eerste film vond ik ook een pak sterker. Deze sequel is gewoon een aaneenschakeling van wat de eerste zo populair maakt, alleen wordt er minder gefocust op wat ik leuk vond aan de eerste namelijk de humor, de soundtrack en de binding tussen de personages. Dit is nu allemaal teruggedraaid naar 50% van dat niveau. Vorige stond op 4* deze gaat op 2*. Streng maar rechtvaardig.

Behoorlijk zwakke film. Enkel deel 1 vond ik echt leuk en grappig, maar het tweede deel kon dat al helemaal niet meer benaderen en dit derde deel is zeker al niet beter. Het verhaal vond ik ook best zwak. Waar het eerste deel gemakkelijk in de top 3 van beste Marvel films past, zitten de volgende 2 films misschien eerder bij de flop 3. De ratings doen iets anders vermoeden wat ik vreemd vind maar goed blijkbaar zijn de mensen tegenwoordig rapper tevreden want veel soeps is het niet qua films de laatste tijd.

Een film waar je de meeste moeite hebt met de titel te onthouden is een keer wat anders dan anders. Het verhaal zelf is in feite tamelijk eenvoudig, maar in al die eenvoud wordt een prachtige film gecreëerd. De verrukkelijke Lily James is altijd fijn om naar te kijken en speelt wederom een mooie, warme rol. Haar Amerikaanse echtgenoot is een zeer gladde kerel en het is dan ook niet verwonderlijk dat Lily James in deze film valt voor de charmes van Michiel Huisman. Ondanks dat je weet waar het naartoe gaat, heb ik werkelijk genoten van de landschappen alsook de dialogen en het verhaal.

Matige film maar ik vind het sowieso al een vrij zwak verhaal. Eigenlijk snap ik niet dat de ene na de andere Pinokkio film wordt gemaakt. Iedereen kent Pinokkio natuurlijk van de groeiende neus als hij liegt. Die van Benigni heb ik afgezet, deze met de familie gekeken dus daar was dat wat moeilijker. Nee, voor mij mag het stoppen. Geld kan beter besteed worden en het is zonde van het talent van Del Toro dat hij zich met een stomme remake gaat bezighouden, ook al doet hij hier en daar zijn eigen ding en is de animatie wat apart. Min of meer stop motion precies.

Terwijl de Westerse wereld volledig gehyped werd door Dunkirk, waren ze in Zuid-Korea vooral gehyped om deze film. The Battleship Island.

Een film die weeral sterk de erbarmelijke omstandigheden in tijden van oorlog en in de mijnen daar schetst. Deze oorlogsfilm bevalt me beter dan Dunkirk. Ondanks dat het moeilijker is omdat ik die Koreaanse namen niet kan onthouden, ging ik toch meeleven met de vader en de dochter. De rest van de personages krijgen niet voldoende karakteropbouw mee om een band mee te krijgen, maar wat speelt die dochter weer de pannen van het dak. Je kent ze misschien nog van Train To Busan.

Qua plot vond ik het in het eerste uur een beetje nodeloos ingewikkeld gemaakt en is de film niet altijd even consistent. In het tweede uur krijgen we een visueel prachtig drama met een aantal twists. De film bevat een gezonde dosis heroïek en als je van onder meer Saving Private Ryan houdt, dan kan dit wel eens voor jou zijn.

Het verhaal is eigenlijk best in orde en qua actie mag deze film er ook zeker zijn. Niet teveel, niet te weinig. Het is ook goed in beeld gebracht en zeker niet repetitief. De romance is helaas niet al te uitgewerkt. Sean Penn doet het heel goed met zijn afgetrainde (en waarschijnlijk opgespoten) lichaam. Zijn karakterkop doet het altijd goed. De rest van de cast is ook niet van de minste maar Javier Bardem en Mark Rylance vond ik toch eerder irritant dan goed acteren. Mooie speelduur voor een actiefilm maar ik heb me er niet aan gestoord.

Qua verhaal eigenlijk een zoveelste Battle Royale, The Condemned, Belko Experiment en ga zo maar door.

Ik vond het zeker niet slecht maar nu ook niet bepaald een meesterwerk. Samara Weaving is wel een beetje de rijzende ster in het slasherlandschap. Maar een horror kun je dit nu niet noemen. De focus ligt hem voornamelijk op de actie met de nodige humor. Door deze luchtigheid krijgen we een gebrek aan geloofwaardigheid. Ik denk dat het voor mij daarom niet echt werkte.

De soundtrack op zich is geweldig met erg bekende meezingers. Dat vind ik fijn zolang het past. Op zich snap ik de keuzes hier wel maar toch werkte het voor mij meestal niet. Ook in bv. Suicide Squad vond ik dat er een overdaad was aan bekende nummers. Daniel Radcliffe doet het zoals gewoonlijk uitstekend en Samara Weaving speelde hier erg marginaal waardoor ze toch weer laat zien verscheidene persoonlijkheden te kunnen neerzetten. Al bij al een leuk tussendoortje.

Erg sterk met een verhaal dat op het eerste zicht redelijk alledaags is maar het uiteindelijk uitdraait op een soort van mindfuck. Ik heb zo een beetje een Lost Highway gevoel, waarschijnlijk zit het makkelijker in elkaar maar er is wel degelijk iets vreemds aan de hand. Het valt ook niet erg hard op, wat ontzettend straf is. Ik heb ook nog nergens iets gelezen hierover maar plots was Jens, de hoofdrolspeler George geworden. Wat erg vreemd overkomt op mij is dat het lijkt alsof de cyclus zich herhaalt met Jens die erg goed heeft leren trompetteren net zoals George die van de ene dag op de andere verdwijnt (logisch want hij ligt dood in
de beerput). De overvallers willen hun geld dan terug, dat Jens niet meer weet liggen (of dat nog niet begraven is?)

Anderzijds lijkt Jens gewoon de naam van George over te nemen om een nieuw leven te beginnen en zijn vroegere zorgen compleet achter zich te laten.

Zoals je merkt ben ik er niet helemaal over uit.

Govinda, de regisseur zei dat hij hier vijf jaar aan geschreven en gewerkt had en ik kan het best geloven. Het zit ziek slick in elkaar en ik wil hem misschien wel herzien als de mogelijkheid zich gaat voordoen. Mindblown. 4.5*