Opinions

Qua verhaal is Pacific Rim vrij zwak, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de visuals. Net in 4K gekeken en zulke pracht heb ik zelden gezien. De Jaegers zien er groots uit en het driften is een fijn extra gegeven. De Kaigu gaan na een tijd wat vervelen maar er is wel degelijk sprake van een geslaagde climax. De soundtrack is top evenals de actie. Wat een beetje minder was zijn de acteerprestaties van een aantal acteurs. Vooral die kerel Newt(on?) vond ik matig, die andere wetenschapper was een beetje raar maar speelde wel goed, Charlie Hunnam kon er mee door. Elba was zeer sterk. Perlman lijkt wel in een parodie beland.

Ik heb best genoten van deze film al is het niet direct een geweldig verhaal. Het bevat niet de humor van een Transformers (de eerste dan), maar deze film schittert dus op heel wat andere vlakken. Dat kleurgebruik is onwaarschijnlijk. Ook leuk hoe een slinger in beweging wordt gezet in een wolkenkrabber. Regen op een paraplu was onwaarschijnlijk mooi. Del Toro heeft oog voor detail, het moet gezegd zijn. Hong Kong, de neon en artificiële verlichting, Jaegers vs Kaigu, Hannibal Chau, enzovoort leek mij een knipoog te zijn naar Blade Runner. Al voelde deze film veel minder langdradig aan voor mij.

Ik hou wel van een film met een iets of wat historisch kantje. Deze heeft ook een meer mysterieus kantje en met betrekking tot het Beest had het misschien beter geweest het niet in beeld te brengen, want het ziet er niet zo goed uit. Qua verhaal en setting ken ik niet meteen een vergelijkbare film wat dus een absolute plus is.

De personages kregen de nodige aandacht wat ik altijd wel kan appreciëren. Muziek, kostuums, regie is allemaal mooi in orde en de film kijkt vrij goed weg. Juist op het einde vond ik het even wat stroever lopen. Ook de vechtscènes vond ik hier en daar wat repetitief. De acting is behoorlijk goed, ook al ben ik geen fan van Cassel. Hij is wel weer in de meest geschikte rol gecast, het moet gezegd zijn. Dit lijkt me wel een film die in de loop der jaren nog eens aan een herziening onderworpen wordt.

Heel leuke film met zowel komische als dramatische hoogtepunten. Hij kwam voorbij op de televisie en mijn moeder was er naar aan het kijken, en als zij al naar een film kijkt, kan ik moeilijk achterblijven. Ik kijk al uit naar deel 2 en hoop dat deze ook de gehele speelduur mij weet te vermaken.

Een denderend vervolg deze Paddington. Het blijft fris en hoewel de humor minder aanwezig is, is het verhaal erg leuk. Zeker een film voor op Kerstavond omdat het een topper is qua feelgood-gehalte en hoewel je misschien niet emotioneel wilt worden met je familie in de buurt, zou je hart wel eens kunnen breken als je in de glanzende ogen van Paddington kijkt. Soms zijn er een aantal zaken die te toevallig gebeuren om geloofwaardig te zijn, maar het is toch meer een familiefilm dat me dat niet stoort. Erg leuk zo'n film die zichzelf niet al te serieus neemt.

Palmetto behoort volgens mij wel tot het neo noir genre. Het is wel vrij kleurrijk in beeld gebracht maar dat hebben andere films op zich ook nog wel. Er is een femme fatale in het spel, zijnde Elisabeth Shue. Dit had evengoed gespeeld kunnen worden door Gina Gershon (die enkele jaren eerder in een topfilm in dit genre speelde Bound). Verder is er het typisch broeierige sfeertje (je ziet Woody dikwijls zijn hoofd afkuisen van het zweten), de Venetiaanse blinden ook en niet te vergeten de plottwists. Het is zeker niet de beste in het genre, maar denk dat het daarom ook wel een beetje een vergeten film aan het worden is. Toch is het zeker geen slechte film.

Speciaal niet zo echt mijn ding. Ik vond het ook redelijk traag allemaal. Ik zeg niet dat het verhaal niet goed was maar het tempo was te traag denk ik. Acting was ook wel redelijk goed net als de cinematografie en effecten. Er miste iets aan de vibe van de film waardoor ik het maar matig kon appreciëren.

Wat een coole film zeg. Soms wat opgeblazen misschien maar in de bergen is deze film echt genieten geblazen. Duidelijk niet voor iedereen weggelegd want deze film krijgt toch wel een veel te lage score naar mijn mening.
Ziyi Zhang en Jing Wu hebben een goede chemie ook al komt hun romance nooit echt van de grond.. Ook speelt Jackie Chan hier blijkbaar in mee volgens Google? Is me helemaal niet opgevallen.

Best wel een goede film. Een beetje een Alien(s)-rip off misschien. Naar mijn mening lijkt deze meer op film 2 in de Alien reeks. Er is behoorlijk wat actie en soms zelfs vrij bruut (tegen het horror af). Het blijft zo wat mysterieus hoe het allemaal in elkaar zit, maar dat vind ik juist goed aan deze film. Het legt niet teveel of te weinig uit. Goede acteurs, geen A-rollers misschien maar dat is maar goed ook. De actie is goed, de tegenstanders beangstigend, wie kan er vertrouwd worden en wie niet? Ja, leuk.

Een meer dan vermakelijke thriller is dit geworden. Ik ben wel voor dit type films van kleine ruimtes aka de Panic Room hier, hoewel het huis dan weer gigantisch groot was. Er worden sterke rollen neergezet door zowat alle acteurs. Jodie Foster vond ik heel geloofwaardig bij haar gesprekje aan de deur met de politie. Je moet het maar doen, ten eerste is het geacteerd en ten tweede lijkt het niet simpel zo'n situatie te verzwijgen. Ze praat haar er echter vlot uit of dat denkt ze toch, want de politie valt uiteindelijk toch binnen. Geen idee of het door haar toedoen was uiteindelijk, waarschijnlijk wel dan aangezien heel het huis omsingeld was.

Een beetje jammer is dan weer Foster haar onhandigheid bij enkele scènes, terwijl ze echter wel handig blijkt te zijn bij het maken van een alternatieve telefoonverbinding. De film had dus sneller gedaan kunnen zijn als die lamp niet tegen de grond was gegaan en ze gewoon had kunnen bellen

De film heeft zeker enkele sterke momenten, al is het einde een domper zoals Fisico hierboven al aanhaalt. Ik ben volledig akkoord. Daarom ook van mij een 3.5*.

Een jaren '70 film is altijd even afwachten wat het gaat brengen. Sorcerer (1977) heb ik onlangs bekeken en kon ik wel smaken. Vele andere films uit dit decennia vind ik echter te traag. Avonturenfilms en survival vind ik echter geweldig om naar te kijken en daarom wou ik het er toch op wagen. Papillon heeft me niet teleurgesteld maar ook niet met een wauw gevoel achtergelaten. Het is vooral Steve McQueen die de film weet te dragen. Samen met Dustin Hoffman zijn zij toch twee eigenaardige zielen in het strafkamp. Twee rasechte karakterkoppen.

McQueen is op zoek naar vrijheid. Zijn wens naar vrijheid is zo groot dat hij er alles voor zou opgeven, maar ondanks de tegenslagen (2 en 5 jaar eenzame opsluiting) en dus een extra beperking in vrijheid, denkt hij zelden aan opgeven. Hoffman en McQueen sluiten een deal, maar de relatie blijft niet enkel puur zakelijk. Ze worden vrienden en ik denk dat hun onderlinge vriendschap de film ook zo sterk maakt.

Wat mij betreft hoeft er geen remake te komen - lijkt me zwaar onnodig, vermits de film er niet eens zo oud uitziet. 45 jaar oud maar doordat alles zich zo afgezonderd afspeelt merk je weinig van de ouderdom van de film. Je hebt heel weinig referentie. Ik vind Charlie Hunnam wel een goede casting, Rami Malek ken ik niet zo goed, enkel van enkele afleveringen Mr. Robot maar die serie sprak me niet aan. Als ik de trailer bekijk, lijkt het erg op dit origineel. Hopelijk toch een wat andere insteek dan enkel een modern jasje. Van mij krijgt deze originele Papillon alvast een 3.5*, al denk ik dat dit een groeiertje kan worden.

Minder eng dan ik me herinnerde, maar toch wel behoorlijk creepy. Voor een low budget film als deze is dit toch een heel bekende filmreeks geworden. Het is ook gewoon erg angstaanjagend om een demon of geest constant in je huis te hebben. Iets wat je niet kan zien is altijd angstaanjagend als je er niets over weet. Het is die onwetendheid dat je bang maakt. Beetje zoals met covid dat nu ondertussen duidelijk meer een schrikbewind is geworden dan wat anders, maar goed dat heeft niets met de film te maken. Het gekke is dat ondanks dat Katie bezeten is er toch dingen rondom haar gebeuren zonder dat zij iets doet. Zeker dat Ouija bord, Katie was niet eens thuis. Het is echt een film die je alleen moet kijken in het donker. Slapen heb ik goed gedaan maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo gerust in zijn bed kruipt.

Deze is wel weer iets minder als deel 3. Er zitten wat dooie momenten in en een beetje zwak qua schrikmomenten. Op het einde moet het dan weer allemaal rap rap gaan. Katie komt in deze film ook weer terug. Deze film speelt zich af na deel 1 en 2, 5 jaar later als ik me niet vergis. Voor mij zijn deel 1 en deel 3 wel het best qua griezeligheid. Dit deel en deel 2 zijn wat saaier. Topfilms zijn het niet maar wel enigszins vermakelijk en demonen hebben altijd wel iets mysterieus. Dat blijft hier steeds het geval. Echt een uitleg krijg je niet dus je blijft kijken op zoek naar meer informatie.

Het komt niet zo vaak voor maar deze film intrigeert. Het doet nadenken. Het is een beetje trippy maar niet té. Het is een experimentele film maar het gaat wel degelijk over iets. Het gaat over Parijs. Hoe Parijs zich voelde na de terreur. Dat Parijs wordt verpersoonlijkt door Anna. Zij is Parijs en Parijs is haar. Zij omvat de angst en ligt in de knoop met zichzelf. Parijs is haar stad, het maakt wie ze is en zij maakt Parijs tot wat het is. Op dit moment is ze op zoek naar zichzelf. Alles is troebel. Wat haar vriend van haar verlangt kan zij hem niet geven. Parijs is niet Barcelona. Parijs is gewond en heeft het vertrouwen verloren, net zoals zij, in andere mensen. Ze rouwt. Ze wil zich niet meer binden. Ze is alleen. Ze heeft geen ambities. Is er zelfs nog een toekomst? Alles verbrokkelt. Net zoals haar relatie. Maar na al dat verdriet neemt ze er vrede mee.

Ik weet niet of ik de film helemaal begrijp. Vast niet maar ik denk dat ik wel op het goede pad zit. Het einde wordt steeds meer style over substance. De dialogen worden weggedrukt door een dromerige voice-over. Het lijkt wel poëzie. Waarschijnlijk één grote metafoor. Het maakt uiteindelijk niet zoveel uit. De film wilt je meevoeren en dat doet het vreemd genoeg wel. Maar niet helemaal tijdens de film. Het begeestert mij vooral achteraf. En dat is weinig films gegeven.

Paris, Texas is een film die me al lange tijd wel intrigeerde om eens te kijken. Ik denk sinds ik The Straight Story heb gezien met Harry Dean Stanton. Dat was ook een eenvoudige, maar zeer mooie roadmovie. Dat is deze ook maar bij deze film voelde ik het niet zo als bij The Straight Story. Wenders schiet soms mooie kleuren met betrekkelijk simpele shots. De muziek lijkt ook tamelijk eenvoudig. Het geeft Paris, Texas een beetje een western-achtige feeling.

Het tempo ligt traag, maar de sfeer die is er (gelukkig) wel. Een hoofdpersoon dat de eerste 25 minuten niet spreekt is ook tamelijk ongezien. Harry Dean Stanton heeft echter zo'n karakterkop dat hij geen spraak nodig heeft om geboeid te blijven kijken. Emotioneel werd ik nergens gegrepen, al vind ik Paris, Texas zeker geen slechte film. Je moet tijd maken voor deze film - want het heeft niets gemeen met de rush van de huidige maatschappij. Het is zoals een kabbelend beekje, je kan jezelf er in onderdompelen en je laten meevoeren door de stroming. Ik verwacht wel dat ik deze film binnen een aantal jaren nog eens ga kijken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat deze beter wordt met een herziening.

Passendaele... Ik ben ooit in het museum geweest en het park erachter, was wel interessant en daarna nog een bezoek gebracht aan Tyne Cot Cemetery. Aan al die begraafplaatsen daar in de buurt kan je wel merken dat dit een zeer cruciale plaats was in de Eerste Wereldoorlog. Erg veel slachtoffers zijn hier gevallen.

Ik vind het ook wel eens fijn om een film over WO I te zien, het gaat vaak over WO II. Misschien is WO I wat minder filmisch interessant omdat loopgraven er steeds hetzelfde uitzien. Nu pakt deze film het wel iets anders aan. Het duurt lang voordat we uiteindelijk in Passendaele aankomen en dat vond ik wat jammer. Het voelde te geromantiseerd aan. De acteerprestaties zijn niet geweldig sterk, Paul Gross vond ik redelijk en de verpleegster Dhavernas ook, maar haar broer nee sorry. Verder een heel voorspelbaar verloop, al moet ik vaststellen dat het geheel wel vermakelijk is en goed in beeld wordt gebracht.

Intrigerende film met een lekker deuntje. Een vleugje killer queens, femme fatale en de perfecte moord. Dit is was je krijgt in Passion. Helaas iets minder erotische getinte thriller dan wat ik aan de titel had vermoed. Ook de splitscreen die De Palma zo vaak toepast is er weer, ditmaal beweegt die een beetje naar links en rechts. Het einde is te zot voor woorden. Ik heb de film zonder ondertitels gezien dus misschien heb ik het niet goed begrepen maar werd Noomi Rapace nu op het einde vermoord door de tweelingszus van Rachel McAdams? Die was toch dood of heeft nooit bestaan? Nou ja, misschien kan die detective het verhinderen. Open einde dus en erg suggestief. I like it.

Pfoeh, heftig werk dit van Mel Gibson. De rest van zijn films heb ik allemaal wel al eens gezien al is het tijd om Braveheart en Apocalypto ook eens te gaan herzien. Dit vind ik een zeer moeilijke film om juist te beoordelen.

Langs de ene kant is de film veel te lang en lijkt het dat Gibson enkel wilt shockeren en provoceren. Is al dat expliciet geweld nodig? En moet het echt zolang duren? Dat is zo'n lastige vraag om op te antwoorden. Want langs de andere kant leef je zeker mee en wil je gewoon dat het stopt. Wie dat niet wil, kan best eens een psychiater raadplegen. Anderzijds heeft het ook wel iets inspirerend. Hoeveel kan een mens verdragen? Na Martyrs gezien te hebben blijkbaar heel veel. Dit hoort ook thuis bij de torture porn eigenlijk.

Wat ongelooflijk is, is de acteerprestatie van Jim Caviezel. Zo'n sterke rol zie je zelden. Zoals een Viggo Mortensen die gewoon zijn personage Aragorn wordt in de LOTR. Straf dat hij niet meer filmrollen heeft gekregen als je dit ziet.

Hetgeen me dus wel stoort is de inhoud van de film. Er is heel weinig achtergrond en dat maakt de beweegredenen van dit alles vrij onduidelijk. De personages zijn totaal niet uitgewerkt. Ik ben een atheïst (zoals steeds meer mensen tegenwoordig ) en ik ken dus zeker niet elk detail. Dit maakt de film nog langdradiger dan het al is. De film kent ook weinig dialoog. De echte kracht zit natuurlijk in de beelden en de aanwezigheid van de massa. Een erg krachtig moment is wanneer Jezus kracht put uit het feit dat hij zijn familie ziet en toch weer opstaat. Ook al kunnen ze het enkel maar aanzien, dat ze er zijn geeft hem toch de moed om door te gaan. Een film die ik niet snel zal herzien, dat staat vast.

Goede film over een soort van driehoeksverhouding. Gevoelens is altijd moeilijk. Op een bepaald moment denk je de twee Koreanen gaan voor een relatie gaan, op de andere denk je het zijn ook gewoon een soort zielsverwanten. Je hebt vooral het gevoel dat hij een relatie wilt en dat hij na al die jaren nog steeds van haar houdt. Haar kon ik moeilijker doorgronden maar op het einde zie je toch dat het kiezen voor haar echtgenoot haar toch verdriet doet. Ze houdt haar sterk ervoor (weer die wandeling zoals 24 jaar eerder zonder iets te zeggen, zielsverwanten begrijpen elkaar zonder woorden?) Ik ben wel onder de indruk van deze debuutfilm van Celine Song. Zeker een regisseuse om in de gaten te houden, al denk ik dat ze eerst en vooral schrijfster is, maar dat leidt volgens mij net tot de allerbeste films. Denk maar aan Carpenter, McQuarrie, Tarantino,...

Met deze antimilitaristische prent werd Paths of Glory lange tijd geweerd in onder meer Amerikaanse legerbasissen maar ook in Frankrijk en Zwitserland was het gedurende lange tijd verboden de film te zien. Kubrick was in die tijd ook nog geen al te bekende regisseur want The Killing was niet direct een succes. Toch wou Kirk Douglas deze rol absoluut aannemen en is het ook dankzij Kirk dat deze film het daglicht zag. Hij weigerde hiervoor een andere rol. Misschien de juiste keuze zou ruim 60 jaar later blijken.

Nu goed, wat vond ik er eigenlijk van? Het deed me eigenlijk wat denken aan Dunkirk, vermits er nooit een vijand of een Duitser dus in beeld komt. Maar de dreiging ligt hier veel meer op de loer tijdens de veldslag. Het oorlogsgeweld is met de toenmalige middelen geweldig uitgevoerd. Je merkt dat het allemaal wat theatraal overkomt. Er ligt wel veel emotie in het einde van de film. De machteloosheid is duidelijk op de gezichten te zien. Enkel Dax behoudt zijn koel en gaat in tegen zijn overste die alleen uit is op een extra ster. Het einde voelt wat overbodig aan, al zie je hier dat muziek mensen dichter bij elkaar brengt.

Ik heb The Patriot vroeger een aantal keren volledig gezien en aangezien ik nu wat ouder en ongetwijfeld anders naar films ben gaan kijken, wou ik eens zien of de film nog steeds zo goed was.
Het was nog steeds dik in orde maar ik vond het allemaal net wat minder dan vroeger. Hoewel ik patriottisme best kan smaken, is het wel allemaal net van het goede teveel. Maar de muziek van John Williams blijft geweldig, de acteerprestaties zijn sterk en de nodige drama zit er allemaal in.
Zelfs ik moest een aantal keer bijna een traan wegpinken dus de emoties zijn er en je moet je niet schamen om die zakdoek boven te halen.

De actiescènes zien er ook goed uit. Qua één op één gevechten vond ik het wat minder, maar globaal gezien zijn de veldslagen en het kostuumdesign fenomenaal te noemen. Jason Isaacs speelt een schitterende antagonist en ik haatte hem vroeger enorm om deze rol. Nu weet ik dat de man gewoon een ijzersterke rol speelt. De sterkste scènes vind ik nog steeds hetzelfde onder meer wanneer Susan eindelijk praat en niet wilt dat haar papa weer weggaat, daar smelt je toch volledig voor. Of de priester die zijn geweer in de handen van Gabriel gooit om Tavington te doden. Of het moment tussen Benjamin en Gabriel met de appel. Je ziet dat het niet altijd actie hoeft te zijn om voor een sterke scène te zorgen. Ik zou nog steeds 4* geven. Het blijft een geweldige film.

Ik had een goede film verwacht en die heb ik ook weer gekregen van Peter Berg. Hij slaagt er als geen ander in om een heikel thema goed te verfilmen zonder echt te gaan over-dramatiseren. Berg probeert hier juist te inspireren en positief te eindigen.

Een erg realistisch drama. Ik ben niet altijd fan van Wahlberg maar dit is weer een betere rol van hem. Hij wordt niet al te veel geportretteerd als held, buiten dat hij meestal toevallig in de buurt is. Hij speelt een gewone politieman die problemen heeft met zijn knie, gelukkig niets wat een pilletje niet kan verhelpen .

Iets later komt dan wellicht het meest emotionele moment van de film wanneer Wahlberg alleen bij zijn vrouw op de sofa zit en waar hij haar vertelt dat hij haar niet had moeten laten komen voor die brace. Etc etc. Ook het einde was prachtig met die jongeman die met zijn 'running leg' de marathon opnieuw heeft afgelegd en zijn vriendin, die haar beide benen heeft verloren, in de armen valt.

Adil en Bilal gooien weer met hun shit. Het is niet helemaal mijn shit maar ondanks dit verheven taalgebruik geraak je er na een tijdje wat minder gevoelig voor. Ik had ook de indruk dat het scheldgehalte iets afnam naarmate de film vorderde. Na een halfuur begin je tot de conclusie te komen dat Patser ook nog een verhaal heeft.

De film past nog steeds in hun straatje betreffende racisme en bendes. Black ging daar ook over maar had een heel andere sfeer. Veel donkerder gefilmd terwijl het bij Patser flitsend en neonisch is (is dat zelfs een woord). Ik vind wel dat ze wat overdadig veel gebruik maken van timelapses. Ook die filmreferenties zijn steeds hipper aan het worden. Taxi Driver, Scarface, Kickboxer, Breaking Bad en ga zo maar door passeren allemaal de revue in Patser. Dat is leuk tot op een bepaald punt - overdaad schaadt zeggen ze wel eens in de volksmond. Natuurlijk is dit persoonlijk.

Ik wens ze in ieder geval veel succes met hun avonturen in Hollywood. Bad Boys lijkt me na Patser wel een logische keuze.

La Pazza Gioia is een gekke roadmovie over 2 gekken die ontsnappen uit de instelling. De ene gek is niet erg boeiend, met name Beatrice. Erg vermoeiend mens, nu als dat haar rol was, speelt ze het wel zeer goed. Beatrice zwijgt namelijk geen seconde wat je als erg vervelend gaat ervaren als je er eenmaal op begint te letten. Helaas vond ik haar totaal niet interessant in tegenstelling tot de recensenten boven mij.

Het is ook helemaal geen komedie volgens mij. Ik heb hoogstens een keertje gelachen. De achtergrond van de andere vrouw, Morelli, vond ik boeiender (zeker richting het einde toe) en voegt wat dramagehalte toe aan de film. Voor de rest is het vooral onzin, wat natuurlijk enigszins in de lijn ligt met wat je kan verwachten als je met gekken op stap bent.

The Peanut Butter Falcon heeft zeker zijn mooie momenten maar voor mij mist er toch iets echt memorabel. Het is ten tijde grappig omdat Zak zegt wat hij denkt en dat leidt soms tot grappige uitspraken. Dat zag ik ook al in Down The Road, wat een fantastisch programma is in België, met personen met Down syndroom die samen op reis gaan (onder begeleiding). Als je dat programma gezien hebt is deze film helaas minder sterk.

Er zijn een aantal zaken in de film die me wat tegenvielen. Zo vond ik het jammer dat Dakota Johnson bleef zoeken en ze de twee "voortvluchtigen" uiteindelijk terugvond. Hierna volgt er dan nog een soort romance tussen Shia en Dakota. Ook die twee lui waarvan Shia hun gear heeft opgeblazen, blijven hun achtervolgen. Ik vond dat allemaal bijzaak en het leidt af van waar de film echt over gaat: de band tussen Shia en Zak.

Ik vond het toch minder dan X. Het tempo gaat er hier soms volledig uit en het is naar mijn mening minder interessant. Meer een slowburner dan X. Minder kills. X had ook dat sensuele en erotische, hier is het een veel stijvere bedoening. Ik had hier veel hogere verwachtingen van maar die werden helaas toch niet ingelost. Mia Goth is een speciale actrice, dat staat wel vast na deze film. Ik ben wel benieuwd naar het derde deel. Een aparte filmreeks dat is het zeker.

Ik dacht eerst dat dit een soort van Witte van Sichem ging worden, maar dan ook een Zweedse manier. Pelle heeft misschien wel wat streken soms maar natuurlijke lang niet zoals de Witte. De film gaat meer over de uitzichtloosheid van sommige mensen. Eenmaal je oud bent, wordt het moeilijker om nog iets te ondernemen. Pelle is nog jong en zijn vader houdt hem ergens tegen. Het feit dat hij en zijn vader gemigreerd zijn vanuit Zweden naar Denemarken, zorgt ook voor hier en daar denigrerende blikken.

Max von Sydow is recentelijk overleden en hoewel ik hem al bij naam kende, was dat nog niet zolang. Meestal zit hij niet in mainstream films en dat is waar de meeste mensen het bij houden. Ik kijk soms al wel eens Europese cinema maar ik sta nog maar aan de beginfase denk ik dan. Als mensen zeggen dat ik al veel films gezien heb dan denk ik: dat klopt helemaal niet, er is nog zo ontzettend veel te ontdekken.

Zo dus oa. von Sydow zijn oeuvre. Een man met een gezicht dat je niet snel vergeet en zeker een getalenteerd acteur.

Dit is mijn 10e film van Bille August maar het is bijlange niet zijn beste (vind ik). Daarvoor bevat de film te weinig memorabele momenten. Het blijft heel alledaags (pesten, uitbuiting, liefdesperikelen, enz).

Vreselijk "vervolg" op Train to Busan. Alles aan deze film is eigenlijk slecht: de CGI, de acting, het verhaal, maar vooral de CGI is pijnlijk onrealistisch. Je lijkt haast in een game te zitten bij autoachtervolgingen en dat kan écht niet meer in 2020. Voor diegene die deze film op het lijstje hadden gezet vanwege het geweldige eerste deel, ik kan hem alleen maar afraden. Er zit wel voldoende actie in zodanig dat het op zichzelf niet té saai wordt maar verder is dit gewoon een gedrocht. Zeker omdat het van dezelfde regisseur komt verwachtte ik toch meer als dat we hier gekregen hebben.

Misschien het zoveelste one-hit-wonder, al heb ik Psychokinesis nog niet gezien.

Goede vermakelijke film. Ideaal no brainer filmpje. De film duurt misschien wel ietsjes te lang door teveel van hetzelfde. Het einde is dan weer vrij onverwacht en het raakte me zelfs nog ook, vooral door Mark Wahlberg en Diane Lane hun relatie dan alsook de speech van Linda (Mary Elizabeth Mastrantonio) die me wel wist aan te grijpen. Ik zeg niet dat Wahlberg hier het best geacteerd heeft maar ik heb al mindere en betere acteerprestaties van hem gezien. Ook Clooney, Diane Lane, Fichtner en Reilly doen het absoluut naar behoren. De film is een beetje een mengeling van films als de recente The Finest Hours, The Guardian en in de vroege middenfase kent die zelfs een raakvlak met Jaws. De soundtrack was soms maar zo-zo.

Een samenwerking tussen Costner en Eastwood, wel dat wou ik wel eens zien. Het is een rustig drama over een crimineel die in feite een kind ontvoerd en er dan een speciale band mee opbouwt. Deze film zou op school vertoond kunnen worden als zijnde een mooi voorbeeld van het Stockholm-syndroom. Heel memorabele scènes zijn er misschien niet maar door de eenvoud is het wel een goede film. Dit keer vrij weinig Clint in de film, het is dus vooral Costner en de kleine "Buzz" die de show stelen.

Misschien niet de beste film die Eastwood heeft gemaakt, maar ook deze is zeker de moeite om eens gezien te hebben. De titel spreekt echter te weinig aan om deze film tot een echte klassieker te maken.

The Perfection is een film met een zeer vlotte pacing en best een hoop plotwendingen. De muziek is ook heerlijk authentiek vond ik. Kleurgebruik is ook fijn. Acting kan misschien iets beter maar zeker op een degelijk niveau. Een heerlijke film dus, tot nu toe de beste horror van de afgelopen tijd. Us was ook zeker goed maar deze heeft een vlotter tempo. Het was een beetje onverwacht, maar het was beter dan ik had gehoopt.