Opinions

Schitterend!

Dit is zo'n emotioneel pakkende film waarin het complete plaatje gewoon klopt. Het is een film die de typische crowdpleasende clichés vermijd door bij de waargebeurde feiten te blijven (hoe erg die ook zijn). De kleding, de landschappen, de prachtige soundtrack, de erg sterke acteerprestaties (zeker de jonge hoofdrolspeler die subliem zo'n rol weet neer te zetten). Echt chapeau! Kortom een juweel van een film. Heb ik het al gezegd? Schitterend!

Ik ben er ook niet erg enthousiast over. Beetje te gelovig allemaal voor mij. Ik dacht een horrorfilm te gaan zien maar dat is deze in mijn ogen niet. Volgens mij is dit meer voor liefhebbers van een Rosemary's Baby bijvoorbeeld, waarbij ik ja echt geen voeling mee heb. Ik zal vast een gen missen om dit soort films goed te vinden. Dusja het is erg traag maar helaas weinig intrigerend vond ik. Ik werd op geen enkel moment echt in de film gezogen.

Leuke thriller die op geloofwaardigheid natuurlijk te kort schiet maar af en toe is een over-the-top filmpje als dit wel leuk. Je moet het zien voor wat het is en het is een prima actiefilm. Goed geschoten, Angelina Jolie speelt hier een prima versie als prequel op Atomic Blonde lijkt het wel. Qua plot is deze wel duidelijker, hoewel er uiteraard een aantal vreemde wendingen gebeuren waar de meeste reviewers het al reeds over gehad hebben. Desondanks heb ik genoten ondanks dat deze film me toch op de één of andere manier bekend voorkwam. Zou goed kunnen en dat maakt het ook leuk dat je een film als deze toch weer rap vergeet zodanig dat het de volgende keer weer even leuk blijft. Geen topfilm dus maar best aardig vermaak.

The Salvation is een zeer degelijke wraakfilm in westernformaat. De cast is alles behalve onbekend met Eva Green, Mads Mikkelsen, Jeffrey Dean Morgan en Jonathan Pryce. Er wordt dus sterk geacteerd. Ik heb lang gewacht voor ik opnieuw een film met Mads Mikkelsen keek, Hannibal vond ik maar niks en Valhalla Rising al helemaal niet. Ik denk echter niet dat het aan hem ligt maar aan de film/series waarin hij speelt. In Jeffrey Dean Morgan zag ik heel de tijd Negan uit de Walking Dead terugkomen. Hier speelt hij bijna exact dezelfde rol lijkt het wel.

Het verhaal is niet erg groots te noemen en ook niet origineel, maar er zit hier en daar een twistje in, waardoor de film niet te voorspelbaar is. De regie, soundtrack, sfeer en cinematografie zijn dan weer erg sterk waardoor deze toch 3.5* krijgt.

Het duurt even voordat de film op gang komt en je merkt al snel door de weinige dialoog in het eerste kwartier dat de hoofdpersoon niet veel te zeggen heeft. Zijn stoïcijnse blik herbergt een kille ziel. Bijna op zijn robots acteert Alain Delon zich een weg door de straten van Parijs. Wandelen en lopen, we volgen zowat iedere beweging die hij doet. Soms, tot vervelens, toe loopt hij trappen op en af. Maar de film intrigeert door het mysterieuze karakter van Jef Costello. De jas, de hoed, de handen in de zakken en de blik op oneindig.

Wat een figuur.

Ook is Le Samourai volgens mij een "groeier" bij herziening. De klasse straalt er vanaf, maar misschien moet het nog wat doordringen. Ik heb wel de eerste 50 minuten 2x gezien direct achter elkaar en filmisch is deze film gewoon top. Eerste film die ik zie van Melville, lijkt me een regisseur dat me kan liggen.

Leuke Benny Chan film. Naast de verwachte actie in feite een verhaal over vriendschap. De drama pakte me wel niet echt, maar ik ben wel vrij impressed van de vriendschap van het trio. Ik had over de gehele twee uur wat meer actie verwacht, maar het gebrek aan actie wordt eigenlijk vooral op het einde goed gemaakt. Soundtrack vond ik zeker een meerwaarde. In het begin moest ik er wat inkomen maar gaandeweg kijkt de film vlot weg. De speelduur is wat lang voor een actiefilm maar het verhaal heeft natuurlijk ook tijd nodig om verteld te worden. Ik had zelf niet echt last van de speelduur. Toch dacht ik even na 1u50 zoiets dat de film afgelopen was. De keuze in het midden van de film, waar één van de hoofdrolspelers voorgezet wordt, is zonder twijfel het hoogtepunt van de film al vond ik het best grappig dat Einstein op het einde aan flarden geschoten werd. 3.5*

En plots was de film gedaan... heel onverwacht eigenlijk. Ik bleef achter met: was het dit? Speciaal einde wel met inderdaad vragen die achterblijven. Het einde geeft zeker de suggestie dat ze de kapitein Beybaba gaan vermoorden. Maar wat moet er van hun worden? Verhongeren ze? Worden ze gered? Ik hou soms wel van open eindes maar hier niet echt. Het open einde maakt voor mij de film zeker niet beter. Ik heb echter geen idee of dat dit een waargebeurd verhaal is of niet, maar als het zo is had ik liever het einde gekend.

De paar fragmenten poëzie die de regisseur ons voorschotelde zijn wel niet blijven hangen en ik ben ook bang dat deze film me niet lang zal bijblijven. Enkel het einde met de slakken en vooral de klimop zelf gaan me waarschijnlijk langer bijblijven. Of er enige symboliek achter de slakken zat weet ik niet, behalve dan om aan te duiden hoe traag deze film wel niet is. Het meest speciale is echter de klimopplant die uit oa de hoofdwonde van Ismail en de polsen van Nadir groeit. Wat de symboliek hierachter is weet ik niet helemaal zeker, aangezien de klimop bloed moest voorstellen. Ik lees net dat ivy een symbool is van wijn en rode wijn kan zeker met bloed geassocieerd worden maar misschien zit er nog iets anders achter.

Deze film heeft een zeer traag verloop en is een beetje speciaal. Je merkt wel hoe de sfeer veranderde naarmate de film vorderde. Eerst was het nog luchtiger, maar daarna werden de personages grimmiger en stilaan gek. Camerawerk en acteerwerk was zeker in orde.

Mooi geschoten film. Lekker ruig en bloederig. Veel actie, misschien zelfs iets teveel. Het voelde wel nergens repetitief aan en dat is een zeer groot pluspunt. Ik vond de setting van de brug en ook bij de landing in het begin zeer geschikt. Het komt in oorlog meer aan dan alleen maar schieten. Strategie, elkaar vertrouwen en voor elkaar in de bres springen tellen ook mee. Zo hoort het ook.

Ook prachtige momenten van diepzinnigere praat, normale menselijke gesprekken. Herinneringen aan thuis, aan betere tijden. Mijmerend, contemplerend en vooral een lichtpuntje zoeken in al dat oorlogsgeweld. Hoewel ik geen idee heb of dit waargebeurd is, kan ik het langs de ene kant wel begrijpen maar langs de andere kant vind ik het een wat vreemde missie.

Het einde is ook erg sympathiek, buiten dat laatste beeld. De vlag van Amerika... Why? Komt zo propagandistisch over.

Anyway, van de film zelf wel genoten. Het mist wel iets om echt een meesterwerk te zijn. De terugkomst van Ryan die in de armen van zijn moeder valt of iets in die aard, had de emotionele impact misschien wel groter gemaakt. Het is vooral de emotionele band die ik niet sterk genoeg vond. Al kan dat misschien bij een herziening verbeteren. Net geen 4.5* voor nu.

"Let the games begin!"

Eigenlijk is de eerste Saw beter dan ik hem bij de eerste kijkbeurt vond. Zaken die ik toen niet direct had opgemerkt snapte ik nu beter. Ik wist ook al niet meer dat hij verhaaltechnisch zo goed in elkaar zat. Dit is hoe een horrorfilm moet zijn, met heel wat twists, goeie gore en ziekelijke opdrachten. Natuurlijk wist ik al min of meer hoe het ging aflopen maar nu viel alles beter in elkaar. Dit is gewoon een film die je als horrorliefhebber moet gezien hebben. Ook die pop op zijn fiets is geniaal, ik moet er meestal hartelijk om lachen als die in beeld komt. En dat deuntje blijft steeds hangen als ik een Saw film kijk. Saw SoundTrack - YouTube = fenomenaal.

Een prima vervolg van de eerste film. Misschien een beetje voorspelbaarder wie hier zal overleven, maar toch is de ultieme ontknoping weer heel erg sterk. De personages zijn iets te stereotiep dat je al snel weet wie dit zal overleven. In tegenstelling tot in de eerste film gebeurd er misschien wel iets meer, maar daar waar de dialoog zo ontzettend sterk was is dit hier net iets minder. Ik heb we meer ontzettend vermaakt met deze herkijk.

Er is wel 1 ding dat ik niet goed snap. Hoe komt zijn zoon nu in de safe terecht? Dat is toch een ander gebouw. Oké er zit wat tijd tussen want Amanda had zich ondertussen verkleed in dat vettig gedrocht in dat bad, maar die detective Matthews zat al in het juiste gebouw dus zoveel tijd zat er nu ook niet tussen lijkt mij.

Eindelijk weer een Saw die terug in de buurt komt van de drie eerste delen. Het begint precies als een biopic over John Kramer, maar het wordt dan ineens erg bloederig en goor. Lang geleden toch dat ik soms toch wel wat expliciet vond. Het vorige deel was erg zwak. Jigsaw vond ik wel meevallen van de broeders Spierig. Ik moet wel zeggen dat ik nooit de delen ertussen gezien heb. Ooit komt het er wel eens van.

Echt een geinig filmpje dit. Scarface is zo'n film waar je je geen seconde mee verveelt ook al duurt die bijna drie uur. Het verhaal is prima en de vertolkingen zijn dat ook. Enkel het accent van Montana is soms een beetje te overdreven dat het mij op bepaalde momenten lichtelijk wist te irriteren. Verder wel een erg goede gangsterfilm over het leven van Tony Montana die begint als afwasser en hard werken om daarna aan de top van de criminele wereld te komen. Maar zoals het gezegde zegt: wie hoog klimt, kan diep vallen en dat vond ik wel prachtig verwerkt in het einde van de film waar hij van zijn balkon wordt geschoten en in zijn zwembad valt.

Scary Stories to Tell in the Dark is wat mij betreft één van de beste horrorfilms van dit jaar. Hoewel de hoofdrollen gespeeld worden door kinderen hoeft dat geen probleem te geven. Ze acteren zeker niet slecht. Het verhaal vond ik erg leuk bedacht. Ik hou sowieso van verhalen en deze bevat één groot verhaal en dan allemaal kleine verhaaltjes waardoor er steeds iemand sterft. De vraag is kunnen ze dit tegenhouden en vooral hoe? De uitkomst van dit verhaal houdt je tot het einde in de ban en de special effects zien er zeer goed uit. Er zitten ook momenten van drama en romance in de film. Ook is er aandacht voor de achtergrond van de belangrijkste personages en wordt er zo een sterk fundament gevormd voor de rest van de film. Øvredal bouwt verder op die basis.

Ja, het klopt dat de film op zich niet echt buiten de lijntjes kleurt maar het is een leuke wegkijker. Een mix tussen de typische haunted house films en Final Destination afgewerkt met een Goosebumps sausje. Tweede film dat ik zie van Øvredal en ook deze is erg goed. Een regisseur om in het oog te houden.

Goede film, maar inderdaad ook duidelijk een Oscarfilm. Nu je kunt moeilijk naast de prestatie van Al Pacino kijken in deze film. De man draagt de film niet, hij IS de film.
Eerlijk gezegd vond ik het een heel onderhoudende zit en je voelt dat Al Pacino lang alleen is geweest en al een lange tijd zijn zegje niet heeft mogen doen. Dat stoort hem duidelijk want de tijd dat hij kolonel-luitenant was ligt al lange tijd achter hem. Hij speelt een klootzak, maar wel eentje die je naarmate de film vordert niet alleen maar gaat respecteren, maar ook appreciëren. Ook de jonge kerel leer je tijdens de film steeds beter kennen. Vanaf het begin bleken ze elkaars tegenpolen te zijn en zoals zo vaak passen die erg goed samen. Ze houden elkaar in het gareel en in deze film beschermen ze elkaars toekomst

Por Una Cabeza is een schitterend tangonummer uit 1935 en Al Pacino steelt de show terwijl hij een knappe deerne Gabrielle Anwar leidt. Het werd ook gebruikt in Schindler's List. Dit nummer blijf ik nog even na-neuriën.

Wat ik wel straf vond is dat ik tijdens de film de dialogen gewoon onderhoudend vond maar eenmaal de film bijna was afgelopen, snakte ik naar meer. Het gebeurt niet zo vaak, na er reeds 2u30 op te hebben zitten, dat je gewoon nog verder wilt kijken. Het einde is uitstekend met nog eens Pacino die een dijk van een speech aflevert. De laatste minuten vind ik eigenlijk een beetje onbevredigend. Ik blijf het zeggen, ik wil meer zien. Toch 4*.

Eindelijk eens gezien. De lange speelduur en het zwart-witte hebben me heel lang weerhouden om Schindler's List eens op te zetten ondanks dat ik wel redelijk fan ben van oorlogsdrama's en zeker die van de Tweede Wereldoorlog. Ik ben heel blij dat ik gekeken heb want het is een geweldige film, boeiend van begin tot eind en het einde is heel erg mooi. Ik ben er nog niet over uit of ik hem in mijn top 10 ga zetten want wil liever minder bekende films erin laten staan dan een film met 7000+ stemmen. Moeilijk te zeggen of ik de film beter had gevonden in kleur. Ik vind zwart-wit wel iets hebben omdat het zo gemakkelijker is om de grauwheid van de oorlog in beeld te brengen. Het is sowieso allemaal kleurloos en het leven is voor vooral de Joden erg uitzichtloos, waardoor kleuren het teveel zouden opvrolijken. Enige minpuntje is de taal, dus 4.5*.

Mysterieuze film die hier en daar iets duidelijker verteld had mogen worden. De grote lijnen zijn duidelijk al voelt de film soms wat fragmentarischer aan. Het is ook vrij sfeervol want anders zou het een saaie zit zijn alsook de dialogen zijn nog wel de moeite. Uiteindelijk niet echt een plotwist maar hoe alles in elkaar zit wordt op een gezapig tempo uit de doeken gedaan. Ik was weleens benieuwd naar een andere film van Tornatore nadat ik Cinema Paradiso 5* had uitgedeeld. Deze haalt echter nergens dat niveau al was het ook geen slechte film. Het is gewoon te fragmentarisch en het hoofdpersonage Irena liet me te koud om echt met haar mee te leven.

Ik ga me toch bij het kamp van de flopfilm scharen. Er wordt mooi geprobeerd om zo wat een ode of eerbetoon te brengen aan verschillende oude videogames zoals Pac-man, Streetfighter, Earthbound en vast nog andere referenties. Dat maakt de film misschien ergens origineel maar voor mij wekt dat geen nostalgie op, is het op geen enkel moment grappig en ja Michael Cera is gewoon een enorm slechte acteur. Je kan evengoed een bezemsteel zetten die praat. Geen greintje emotie heeft die gozer op zijn gezicht.

Het hele verhaal houdt natuurlijk ook helemaal geen steek. Precies of alle 7 ex'en wraak gaan nemen op Ramona's nieuwe boyfriend. Zo knap is ze ook niet, totaal niet mijn type iig. En Michael Cera staat hier te boek als een soort player, wie gelooft dat? Nee deze film heeft eigenlijk geen enkele scène waarbij ik echt geïnteresseerd begon te volgen. Edgar Wright heeft beter materiaal geschoten.

Behoorlijk goed. Het einde kent een behoorlijke goede twist. Ik had wel een vermoeden dat er iets niet helemaal pluis was maar dit verwacht je natuurlijk totaal niet. Lijkt wel een coronafilm maar het is al van 2018. Veel online Facetimen en dergelijke. Beetje in het genre van The Guilty en The Call, maar wel vanuit een ander perspectief.

Veel van wat er gezegd wordt in de documentaire is op zich niet nieuw. Je kan je ogen ervoor sluiten maar het is de realiteit. Een studie van 2006 concludeerde al dat er in 2048 geen vis meer te vinden zou zijn. Als je de schattingen van vispopulaties ziet zal het wellicht dit decennium gebeuren imo. Het is allemaal gelinkt aan de overbevolking van de mensheid. Elke crisis die er zit aan te komen is eraan gelinkt. Als dit niet snel wordt aangepakt dan zal de natuur het voor ons doen. Als je twee keer nadenkt weet je dus wat er nu aan het gebeuren is.

Ik vond deze horrorfilm een beetje overdone qua gore en jumpscares dat het niet meer werkt. Het is zeker goed gedaan daar niet van maar het is té. Het verhaal kabbelt in het eerste uur ook best veel dat je tegen dan al bijna ongeboeid zit te kijken van gebeurd er nog iets en dan krijg je erna gewoon overkill. Er is geen goede balans en dat is dodelijk voor deze film. Ik vond er ook bijzonder weinig plot aan. Bovendien is de film duidelijk te lang. Ik had er meer van verwacht want ik weet dat Indonesische films lekker bruut zijn, anders dan Franse horror maar ook best goor. Er waren zo wel een aantal goede effecten te zien en daaraan merk je dat het budget van deze film vast niet klein was, maar helaas kon het me niet bijzonder goed bekoren.

Het verhaal is eigenlijk heel simpel. De film is eigenlijk 1 grote zoektocht. Naar een vriendin, naar een negatief, naar werk. De film heeft dus een verkeerde titel. The search of Walter Mitty had het moeten zijn lol. Ik vond het geen verkeerde film. Simpel verhaal maar met lollige momenten. Goede chemie tussen Stiller en Wiig. Het tempo ligt ook hoog waardoor de film geen moment verveeld.

Secret Window is een film met een aantal zeer bekende gezichten: Johnny Depp, John Turturro en Maria Bello. De film geeft goed weer wat een scheiding met een mens kan doen en de plot wist me aardig te verrassen. Door de korte zit gaat deze film niet snel vervelen.

Kortom: zeker een kijkbeurt waard!

"Love is a journey"

The Sessions vertelt het verhaal van Mark O'Brien, een man die aan een ijzeren long ligt voor het grootste stuk van de dag, maar ook een man met veel humor. De film is dus een soort van tragikomedie met een vurige wens van het hoofdpersonage. Hij wil niet als maagd sterven.

Niet eenvoudig als je je bed niet eens uit kan. Gelukkig is er hulp. Ik vond het een mooi verhaal en ik wist niet dat dit bestond. Althans ik ga er nu vanuit dat zogenaamde "sex surrogates" bestaan. Helen Hunt speelt hier sterk en gooit bij het naderen van haar houdbaarheidsdatum om volledig naakt te gaan, alles uit de kast. Echt expliciet worden de seksscènes niet, het is dan ook geen porno, maar voor een speelfilm is het al tamelijk gedurfd. Maar Helen Hunt zal dit ook voor niks hebben gedaan. Ik weet het niet zeker, maar ik kan me voorstellen dat hier wel een soort taboe rond hangt. Op het einde zegt ze ook gewoon dat ze een huisvrouw is.

Het einde is prima en geeft een goed gevoel. Mark's leven lijkt compleet en beter geëindigd dan hij had kunnen dromen. Misschien jammer dat de liefde van zijn leven weinig rol krijgt.

Seven Years in Tibet is op zich een heel onderhoudende film maar persoonlijk doet het me weinig. Dit is misschien wel de minste rol van Pitt ook, die hier toch vaak een nogal vreselijk Duits accent probeert te verwezenlijken. Hij zou dit beter gewoon niet hebben gedaan want het werkt enkel wat op de zenuwen. Dat Tibet onderdrukt werd door het communistische China onder Mao wist ik al en echt veel meer zie je er nu ook niet van in deze film. Het is zowat een film die wat identiteit mist al hangt dat wel samen met de hoofdpersoon. Ook Tibetanen die nog nooit een buitenlander gezien hebben, zullen geen Engels spreken.

Wat een slechte film zeg. Zeker het plot is wel heel erg onrealistisch, maar ook sommige scènes zijn belachelijk. De dialogen zijn weinig boeiend. De film weet ook niet echt goed wat het wil heb ik de indruk. Een paar voorbeelden van wel heel vreemde scènes is wanneer Chloë Grace Moretz uit de vlieger valt en dan door de explosie van een ander vliegtuig terug in haar eigen vlieger wordt gekatapulteerd. WTF! Een andere scène is helemaal op het einde wanneer ze besluit dat wezen met haar blote handen in elkaar te gaan slaan. Ook wanneer ze uit haar pod langs de buitenkant van het vliegtuig haar baby gaat redden is compleet achterlijk.

De acting van Chloë is ook niet echt bijzonder. Dat dit als horrorfilm wordt voorgesteld is ook wel vergezocht. Geen aanrader.

Redelijk maar niet de beste Hitchcock, zeker niet. Er zit wel een soort onderhuidse spanning in. Het moet best onaangenaam zijn om met een moordenaar in huis te leven. Hoe ze blijft zwijgen is bewonderenswaardig, de vraag is echter of het slim is want ze laat bijna 2x zelf het leven. 2 sluwe moordtechnieken om het op een ongeval te doen lijken. Het verhaal is simpel wat wel vaker het geval is bij Hitchcock. Less is more is soms gewoon beter. Van een mysterie is in feite nooit echt sprake. Er wordt ook geen poging gedaan om het mysterieus te houden. Dat is ook wel apart. Van de acteurs kende ik eigenlijk niemand, maar heb ook niet bepaald veel films uit deze tijden gezien.

Een film dat met een lekker deuntje begint maar daarna toch een halfuurtje op gang diende te komen. Daarna wordt het steeds beter en kijkt het nog wel aardig weg ook. Shallow Grave is zeker geen hoogvlieger maar vermakelijk genoeg op zijn tijd. De soundtrack vond ik wel goed voor zover die aanwezig was.

Ik vraag me wel af hoe dat geld uiteindelijk onder de keukenvloer terecht is gekomen? Bij mijn weten komt dat niet in de film voor en het lijkt me straf dat Eccleston dat geld er ongemerkt kon ondersteken. De personages vond ik niet bijster interessant en veel sfeer zat er ook niet in. Het draait dan echter een beetje anders uit dan ik zou gedacht hebben, dus voorspelbaar zou ik het niet durven noemen. Ook McGreggor die op het einde met dat mes op de grond blijft liggen is wel heel erg vreemd. Kan er niemand een ambulance bellen voor die arme stakker haha? Ik moest ook even wat wennen aan de accenten, maar daar wende ik vrij snel aan. Een leuk tussendoortje.

Dit is wel een film waar je je niet al te veel vragen moet stellen. Als je er niet teveel over nadenkt is deze film zeker niet slecht. Natuurlijk zitten er dingen in die vragen oproepen: waarom eet de haai de walvis niet op? Nja, waarom? Had misschien liever zin in een stukje mens, wie zal het zeggen? Is die beet wel realistisch? Tja, met zo'n grote mond en aangezien dat haaien meerdere rijen tanden achter elkaar hebben moest dat been er duidelijk af zijn, maar who cares? Er zou niet veel survival zijn moest dat been er af zijn, nee, dan was ze direct dood. Ik vond de wond er voor de rest wel realistisch uitzien, net als het litteken op het einde van de film.
Ook het doden van de haai verloopt erg simpel, te simpel. Ik had alleszins een ander einde verwacht ofwel dat ze gered werd via helikopter of reddingsboot, ofwel dat ze zou sterven en dat haar videobericht dan toch bij haar vader en zus aankwam.

Ondanks dat er weinig gesproken wordt, bleef de film voor mij wel boeiend. Het duurt gelukkig ook maar een klein anderhalf uur. Een beetje zoals 127 hours. The Shallows was misschien iets minder realistisch, maar het is dan ook een totaal andere setting. De actrice heeft een strak lichaam en is eigenlijk wel een lust voor het oog, bovendien acteert ze ook wel goed. Ook de soundtrack die soms te horen is, kon ik wel smaken. Ik denk wel niet dat de film me heel erg lang zal bijblijven, maar zeker goed voor een avondje in de zetel.

Prachtige film. Ik heb niet alle films van Del Toro gezien maar ik vind hem tot nu toe de beste. Ja, beter dan Pan's Labyrinth inderdaad. Het verhaal is eenvoudig maar het maximale wordt overal uitgehaald. Het verhaal doet wat denken aan Belle en het Beest maar de Disney sfeer is er helemaal niet. Er heest een veel killere jaren '60 Koude Oorlog sfeer die gedurende de ganse film begeleid wordt door een zeer geschikte soundtrack. Er is veel oog voor detail in deze film. De decors en kledij ademen ook deze sfeer uit.

Sally Hawkins is briljant en haar rol is erg veelzijdig. Van dansen tot poetsen tot gebarentaal tot masturberen in bad. Het zou me dus in geen geval verbazen moest zij een Oscar hiervoor krijgen. Ook de cinematografie en het camerawerk is fantastisch. Del Toro krijgt hiervoor, no doubt, Oscar voor beste regie. Michael Shannon doet het ook erg sterk in zijn vrij eendimensionale rol. Het zijplotje met zijn familie is dan weer een beetje overbodig naar mijn gevoel, maar kwaad kan het niet. De Russische infiltratie in een Amerikaanse faciliteit of omgekeerd is wel vaker uitgevoerd zodat het uiteindelijk nog vrij voorspelbaar uitdraait allemaal.

Ik had deze film nog nooit gezien dus het was wel eens tijd om daar verandering in te brengen. De hoge score verbaast me niet, het is een goede film en erg toegankelijk voor het grote publiek. Bovendien gaat het in de kern eigenlijk over de zin van het leven en hoe vriendschap daarin belangrijk is. Een onderwerp waar iedereen wel iets mee heeft en zich makkelijker in kan inleven.

Een 9.3 op imdb vind ik dan weer wat teveel van het goede. De film heeft zeker wel zijn mankementen en ik vond het eigenlijk best voorspelbaar, niet tegenstaande dat het goed in elkaar zit. Films met een leuke plot of twist(s) vind ik vaak heel goed. Moest de film me op het einde echt weten te raken hebben had ik 4.5* gegeven mede door de voorspelbaarheid en een aantal minder geloofwaardige stukjes, maar dat kon The Shawshank Redemption dus niet.

Deze film straalt ook een gigantische rust uit vond ik. Zowel Tim Robbins als Morgan Freeman stralen dat uit, Robbins vooral door zijn houding en Freeman door zijn vertelstijl. De rest van de personages zijn minder belangrijk maar dragen zeker hun steentje bij. Er is niet echt een acteur die uit de boot valt, hoewel de introductie van Tommy Williams wel een te groot toeval lijkt en ik hem eigenlijk niet zo leuk vond.

Ik wist al dat een aantal vrienden van mij deze film goed vonden en ook bij Movielens stond deze al een tijdje op de eerste plek bij mijn persoonlijke suggesties. 4.23* zou ik geven volgens Movielens, welja ik denk dat het wel zoiets zou zijn haha. Ik hou de film dus op 4* maar het is een ruime 4.