Opinions

Ik vond het persoonlijk wat een teleurstellende film. Smile werd behoorlijk gehypet maar kon voor mij de verwachtingen zeker niet inlossen. De hoofdactrice is niet goed genoeg om de film te dragen vond ik. A-Train van de serie The Boys vind ik ook echt een slechte acteur. De andere acteurs zijn ook zwak. Buiten 1 geweldige jumpscare is er weinig horror aan deze film. Het lijkt meer een onderzoekende (politie)film bij momenten. Paranoia-achtige films zijn ook nooit zo mijn ding geweest.

Voor een volwassene heeft deze film wat mij betreft heel weinig te bieden. De humor is veelal totaal niet grappig, tot in vervelens toe worden dingen herhaald alsof ze dan grappig gaan worden... Gargamel komt soms is grappig uit de hoek maar voor de rest is het vaak vervelend en kinderlijke drukte troef. De muziek is te modern en helemaal niet passend bij de film met oa Alesso - Heroes en Eiffel - Blue (Da Ba Dee) als toppunt en dan vergeet ik er nog een aantal waar ik zo direct de titel niet van ken. Ik snap de keuzes nog wel maar nee dit past er eigenlijk niet zo goed bij. De stem van Grote Smurf vind ik overigens ook niet helemaal passen bij hem.

Het einde is ook erg jammer. Ze hadden beter enkele minuten eerder gestopt zodat Smurfin dood was, al zullen kinderen dit einde beter vinden.

Ik heb me geen moment verveeld met deze film. Het is duidelijk dat het niet de beste film van De Palma, ook omdat het niet echt een geweldige twist bevat. Cage is fantastisch in zijn rol (zie hem altijd graag overacten) en ook Gary Sinise speelt zijn rol voortreffelijk met de nodige koelte. Ook altijd fijn om Carla Gugino te zien.

Volgens mij de tweede keer dat ik deze zag, omdat ik wel een aantal dingen herinnerde. Het begin met Eddie Kim en Jackson die in het ruim van het vliegtuig probeert te geraken.

Yippee-Ki-Yay, motherfucker! was hier best op zijn plaats. Het enige wat hier eigenlijk ontbreekt is Bruce Willis. Die motherfucking slangen hadden dan geen schijn van kans gehad. De humor van de film kon ik ook wel waarderen, zeker op het einde wanneer Troy, die enkel 2000 uren speelervaring heeft op een vliegsimulator op de Playstation 2, een vliegtuig gaat landen.
Sommige dingen zijn een beetje belachelijk zoals die trap dat instort, ok er stond veel volk op maar een trap is gemaakt voor op te gaan staan. Voor de rest wel goed mee vermaakt dus krijgt deze nog 3.5*.

Aardige film om wat tijd mee te verdrijven. Natuurlijk weet je bij het begin al hoe het gaat eindigen, maar ik vond de acteerprestaties vrij goed. Het verhaal is best realistisch. Geen idee of het waargebeurd is, maar het zou weleens kunnen. Alleen was ik net niet helemaal overtuigd van hun liefde voor elkaar. Bijvoorbeeld op het einde wanneer de moeder vraagt of Greta wilt blijven voor het avondeten. Waarom hield Ben Greta niet tegen toen ze wou weggaan? Echte liefde laat je toch niet weglopen? Als hij niet wist dat ze op dat trouwfeest zou zijn, had hij haar misschien nooit teruggezien...

Ik had ook gedacht dat de moeder 'de bitch' zou spelen, maar die bleek echter toch wel (erg) vriendelijk. De rol van 'bitch' was in deze film weggelegd voor Susie Abromeit die hier de rol van Claire speelt en aangezien ik haar niet echt mocht, heeft ze haar rol goed vertolkt. Misschien geeft Katrina Law hier wel een goede boodschap aan journalisten, gun celebrities ook hun privacy. Niet iedereen staat graag elke week in de boekskes.

Ik heb al behoorlijk wat oorlogsfilms gezien maar dit is toch wel 1 van de beste. Een film die sterk doordringt met een heel goede acteerprestatie van Bernhard Bettermann. De film duurt 2.5 uur maar die vliegt voorbij. Ik hou van survivalfilms en dit is daar een prachtig voorbeeld van. Indien ik de documentaire van The Greatest Story Never Told over Hitler niet had bekeken en vervolgens de naam van Cornelius Rost had gegoogled had ik deze parel misschien nooit ontdekt. Je ziet hier op Moviemeter ook al dat dit in feite een vergeten film is. Nochtans een hele mooie die op het einde zelfs bij mij een traan wist los te werken. Wat een sterke mens.

Bayona is zowat mijn favoriete regisseur maar deze film had ik nu niet meteen verwacht van hem. Zeker niet slecht maar omdat ik het verhaal al kende van de film Alive weet deze nergens te verrassen. Als de verwachtingen hoog zijn is het natuurlijk moeilijk om ze in te lossen want het is zeker goed neergezet allemaal. Ik vind het wel een goede progressie dat Bayona terug meer nationaal lijkt te werken vermits dit Spaanse acteurs zijn. Ik hoop dat hij als volgende terug met een originele film komt. Hij is zeer goed in drama, maar ook horror en cinematografisch fantastisch. In mijn herinnering is Alive beter maar toen kende ik het verhaal nog niet, dus dat is wat oneerlijk. Ik geef ze dus beide dezelfde waardering, want ik denk uiteindelijk niet dat deze moet onderdoen.

Eigenlijk vrij goed. In het begin stoorde ik me een beetje aan de snelle montage, beetje overbodig veel knip-en plakwerk voor mensen die in een vergaderzaal zitten te converseren. De keuze van de verschillende shots vond ik dus niet altijd gerechtvaardigd, maar hoe verder de film vordert hoe interessanter het visuele ook wel oogt. Zeer leuke close-ups en zelfs freezen van de tijd met onder meer een flesje melk en een krant die in de lucht hangt.

Het verhaal vond ik bovendien ook best goed met een origineel idee. Het mist hier en daar wat spanning, maar mijn interesse verloor het niet. Wat ik fijn had gevonden was dat er verschillende ziektes explicieter werden uitgelegd, eventueel ziektes die een normale kijker niet eens kent. Het hoeft niet altijd kanker te zijn waarop de focus moet liggen. Elke ziekte verdient aandacht en dan leer je er als filmkijker ook weer wat mee bij.

De muziek is op verschillende vlakken echt wel vet moet ik zeggen. Hopkins doet het zoals altijd prima, Jeffrey Dean Morgan kan je moeilijk losdenken als Negan maar hij slaagt er wel in. Abbie Cornish zag ik onlangs in Geostorm, rollen in de FBI liggen haar wel. Farrell vond ik een wat vreemde keuze en miste misschien wat achtergrond. Voor de acteerprestaties hoef je Solace op zich niet te kijken maar, de stijl, het verhaal en de soundtrack zijn bovengemiddeld.

Pfoeh, hier kan ik heel erg weinig mee. Geen plot, geen karakters, veel nietszeggende voice-overs en close-ups en een hoopje steracteurs wiens talent eigenlijk verknoeid wordt door deze 'film' te maken. Aan de titel zou je verwachten dat het over muziek gaat maar het gaat eerder om de emoties van de personages. Erg slordige montage ook, het ene geknip na het andere lijkt het wel, bah. Ik veronderstel dat je ervan moet houden maar deze Malick kon me geen seconde interesseren.

Sorcerer, mijn tweede William Friedkin film. Nog nooit The Exorcist gekeken, paar keer aan willen beginnen maar dan dacht ik, nah duurt te lang. Dat schrikt me wat af aan een horrorfilm en zeker eentje die uit de jaren '70 komt. Bovendien vind ik exorcismes niet zo geweldig interessant meer.

Een avonturenfilm spreekt me altijd wel aan. Het origineel heb ik niet gezien maar staat in de top 250. Deze heeft bijzonder weinig stemmen ook. De introductie voelt wat lang aan met een beetje backgroundstory van vooral Dominguez (Schneider) en de Fransman Serrano (Cremer). Geen idee of de introductie dus echt nodig is want je zou dit volgens mij perfect kunnen kijken vanaf een minuut of 45-50 ver. Vanaf dan beginnen de voorbereidingen op de tocht en vooral de tocht is indrukwekkend. Nooit eerder zoiets gezien wat altijd wel fijn is. Knap acteerwerk ook. Verhaaltechnisch kon het beter maar de tweede helft van de film is top.

Na zijn meest recente film A Bag of Marbles dacht ik van ik moet eens meer zien van de regisseur Christian Duguay en na zijn miniserie over Hitler koos ik hiervoor. Het was bijzonder lastig om aan dit prachtige stukje film te geraken maar ondanks de povere kwaliteit waarin de film bestaat is het absoluut de moeite om te kijken. Ondanks dat ik helemaal niet gelovig ben, zie ik wel graag Italiaanse film en zeker als ze over de Tweede Wereldoorlog gaan.

Het verhaal mag dan een romance bevatten, ze is mooi en de twee hoofdrolspelers hebben wel de nodige chemie met elkaar. Jammer is de taal natuurlijk die zoals gewoonlijk in het Engels is. Italiaans en Duits hadden de film wat extra glans gegeven. Het budget was vast niet al te hoog maar verbazingwekkend genoeg vond ik het een kwalitatief goede film. De special effects zijn zwak maar er wordt gelukkig niet vaak van gebruik gemaakt. De acteerprestaties waren naar zeker in orde. Aanrader.

Sound of Freedom is een film waar wel wat rond te doen is geweest en nog steeds is. Ik heb de commotie errond totaal niet gevolgd eigenlijk, ik wou de film zeker wel eens zien want het is toch een film die lef toont. Zoiets wil ik dan wel zien. Jim Caviezel ook, chapeau dat hij deze rol wou doen. Blijft gevaarlijk om zoiets te doen als acteur of makers. Mensen actief in deze kinderhandel zullen dit zeker niet appreciëren, dus met gevaar voor eigen leven een film maken, respect. Het is dan ook nog wel een sterke film. Ergens had ik nog net iets meer ervan verwacht dus hij gaat blijven steken op 4*.

Ik dacht eerst dat het niets voor mij zou zijn maar blijkbaar schuilt er toch een romanticus in mij.

Deze film viel echt veel beter mee dan verwacht, adhv de reviews hier dacht ik deze zelfs over te slaan. Ik ben eigenlijk oprecht blij dat ik dat niet gedaan heb. Visueel prachtig en ik geef toe hier en daar zitten er een paar zwakkere dingen in het script maar verder is het soms zelfs grappig en op andere momenten was ik ontroerd. En dat is mooi, dat is wat ik van een film verwacht.

Ik dacht in het begin, je moet geen Interstellar of The Martian verwachten, zo goed zal ie niet zijn. Het is eens wat anders, maar ik heb me er zeker en vast even hard mee geamuseerd als met die andere twee. Deze film heeft vast een veel lager budget ook en het viel niet echt op. Dit soort films (ruimtefilms in het algemeen) zijn absoluut mijn ding.

Stel jezelf eens de vraag, waarom zou een groot acteur als Gary Oldman hierin mee willen spelen? Dan moet hij het toch een goed script gevonden hebben? Ik vond hem zelfs niet eens de ster hier, dat was Asa Butterfield en Britt Robertson. Ik vond de muziek erg goed (maar ik ben heel tolerant op dit gebied - ik luister bijna alles graag). Ja, deze film had van mij nog langer mogen duren. Nu de waardering. Ik weet ook dat de film wetenschappelijk gezien zijn gebreken kent, maar dat heeft me eigenlijk nergens gestoord. Laat de film gewoon op je afkomen, je hoeft hier niet na te denken! Je moet hier gewoon van genieten 4*

Damn, dit is een onbehaaglijke film. Laatste keer dat ik zo dat gevoel had was bij de film mother! van Aronofsky. Het Nederlandse koppel is echt kwaadaardig maar komen over als een sympathiek koppel tot je ze beter leert kennen. Qua onderhuidse spanning en onbehaaglijkheid scheert de film hoge toppen want dat is prima gedaan. De geloofwaardigheid zelf is helaas wel zeker een punt aftrek waard want als je 2x wegrijdt en nog niet wegkomt dan verdien je het bijna om te sterven lol. Het is ook straf hoe dat Nederlands koppel omging met dat oncomfortabele gevoel, ze worden niet kwaad of niks. Spreken nergens van ondankbaarheid en dergelijke. Deze film had zo goed geweest als er niet zo van die ongeloofwaardige stukken in hadden gezeten. Toch nog een 3.5*.

Degelijke coming-of-age film maar echt speciaal vind ik het nu ook niet. Ik vond Shailene en Miles Teller ook een ietwat vreemd koppel, hun relatie was nogal braaf en mistte chemie. Het leunde hier en daar zelfs tegen de awkwardness aan. Toch kan ik me wel vinden in de film. Al vind ik de overgang eerder passen bij een student die na hogere studies op de arbeidsmarkt wordt gegooid. Ze zien er ook gewoon geen 18 uit maar eerder 23-25.

Teller is een hele geliefde kerel, iedereen kent hem, iedereen komt hem graag eens tegen. Zijn grootste probleem is dat hij op het punt staat om af te studeren en hij geen toekomstvisie heeft en dat steekt niet alleen bij zijn ex-vriendin gespeeld door Brie Larson maar knaagt ook aan hem zelf meer dan je op het eerste zicht zou denken. Teller leeft in het nu, zo vader, zo zoon. Frappant natuurlijk en hij beseft het. Ga ik ook zo worden als mijn vader of besluit ik om er toch iets beters van te maken?

De speeltijd is voorbij en het is ook voor hem een vorm van besef, nu begint het echte leven. Het leven van een volwassene. Frappant is ook de scène waar Teller aan zijn wiskunde leraar vraagt (zalige leraar btw): "Do you even want to graduate?" waarop Teller zegt: "I don't know. Everyone is telling me I gotta move on, but I don't see what's so great about being an adult" en vervolgens aan zijn leraar vraagt "Are you happy?". Een antwoord was niet eens nodig, de leraar zijn gezicht sprak boekdelen.

Dan merk je op het einde bij de proclamatie dat iedereen klaar lijkt te zijn voor de volgende stap, voor de toekomst. Iedereen lijkt weg te gaan, terwijl hij achterblijft. Hij voelt zich eenzaam en alleen, terwijl hij zoveel vrienden heeft. Daarom zegt hij volgens mij tegen zijn moeder dat niemand van hem houdt. Natuurlijk houdt zijn moeder van hem (ze heeft hem ten slotte jarenlang beschermt tegen zijn vader) en of Shailene nog van hem houdt, ik denk het wel.

De soundtrack is me niet echt opgevallen, dus vast niets bijzonders. Persoonlijk vind ik het einde een beetje simpel. Het speelt een beetje met de suggestie, maar toch ook weer niet. 3*

Soms heb ik eens nood aan een lekkere actiefilm ook al vind ik ze vaak te eenvoudig van plot en komen ze niet verder dan drie sterretjes. Actie is en blijft vermakelijk. Speed is een film uit mijn geboortejaar die ik nog nooit gezien had. En wat voor eentje dan nog. Ik vind Keanu Reeves echt een zalige acteur eigenlijk, maar hier is hij gewoon een held met balls of steel. Misschien iets te fel aangezet maar dat kan je even goed zeggen van John (Bruce Willis) in Die Hard.

Wat een spanning terwijl het concept eigenlijk redelijk simpel is. Ik stond vaak verbijsterd naar mijn TV te staren. Waanzinnig wat Jack Traven (Keanu Reeves) hier allemaal doet. Zoals ze zeggen in de film: "Slim ben je niet, maar je beschikt over een stel enorme kloten". Toch is de busrit misschien iets te lang en schiet het inhoudelijk soms op een paar vlakken tekort om de hele tijd zo spannend te blijven.

Sandra Bullock vind ik een heel fijne actrice om naar te kijken, zeker in haar beginjaren. Zij en Keanu spelen ook heel sterk samen, de chemie is er wel degelijk. Dit is zo'n vermakelijke busrit zeg. Een dollemansrit misschien maar ik heb al vaak op een bus gezeten en toch heb ik dit nog nooit meegemaakt. Wat is het leven saai hahaha! Ook Dennis Hopper heb ik al een aantal keer bezig gezien, leuk psychopaatje speelt hij hier. Oh man, I like it!

Niet alleen qua spanning en plot is Speed om de duimen van af te likken. Speed heeft ook nog eens een bloedstollende soundtrack die in de meest spannende momenten op komt draven. Er zijn niet veel actiefilms die dit beter doen. The Rock is nog wel epischer. Speed soundtrack , fantastisch nummer gecomponeerd door Mark Mancina. Ja, toch?

Ik ben wel benieuwd naar het vervolg, al heb ik voorlopig geen idee of Keanu en Sandra er in meespelen. Sowieso is dit één van de beste actiefilms uit de jaren '90, al moet ik er nog veel zien. De film is ongeveer even oud als mezelf en enkel aan het verkeer en misschien een aantal kapsels zie je tekenen dat we er niet jonger op worden.

Matig maar toch beter dan verwacht. Enkel de geloofwaardigheid is een beetje ver zoek aantal ontsnappingspogingen, enorme spijker meermaals in en uit voet halen, sheriff die meedoet, .... Ik ben ook niet direct een believer van dit soort voodoo-achtige praktijken. De gore is nog wel goed, verhaal in feite ook wel. Tempo was ook allemaal in orde, juist de geloofwaardigheid en je ziet een beetje dat het low budget is.

Matige film. Vooral de acting is nogal slapjes. Qua vulgaire scènes is het eigenlijk nog best ok. De horror mag er zijn, behoorlijk expliciet. Van een oud regisseur van Saw vond ik het wel een beetje te slap. De dialogen zijn in feite niet zo slecht maar Chris Rock hoort gewoon niet thuis in een horrorfilm. Ik was ook verbaast om Samuel L. Jackson te zien. Kleiner rolletje dat wel.

Een aparte film en in dit geval eentje waar ik maar niet in kwam. Het begint nochtans sterk, maar dat is dan ook de enigste moment dat ik het een beetje spannend vond. Het is nogal langdradig en de gesprekken zijn dialogen die een normale mens vaak niet eens zou zeggen. Dan heb ik het niet alleen over de maniac die McAvoy speelt (dat die van een andere planeet komt kan ik nog begrijpen want hij is gewoon gestoord) maar ook wat Dr Fletcher allemaal zegt en de tienermeisjes. Die Casey begint er bijvoorbeeld gewoon een normaal gesprek mee! Kind, je bent ontvoerd!

Hetgeen ook telkens de spanning, voor zover die er al was, uit de film haalde waren de sessies met Dr Fletcher. Erg saai!
Wat ook erg goedkoop overkwam is het feit dat de meisjes hun kleren maar wat moesten uittrekken om toch nog de mannelijke kijker wat te vermaken.

Dan meer naar het einde toe: Die dokter die had gewoon zijn naam kunnen roepen om te overleven maar ze deed niets? Nee ze schrijft het gewoon op een papiertje, fuck logics!
Bovendien zien we van al zijn persoonlijkheden uiteindelijk maar een kwart ongeveer. Dezelfde persoonlijkheden keren steeds terug lijkt het wel. En meestal is het McAvoy die gewoon andere kleren aandoet. Topacting wel, oke ja geregeld was hij erg goed (bijvoorbeeld die dansscène), maar niet elke persoonlijkheid vond ik even goed gelukt. Natuurlijk was hij het pluspunt van deze film, want Anya Taylor-Joy had steeds dezelfde uitdrukking op haar gezicht.

Nja, wat mij betreft toch wel erg teleurstellend. Maar ik ben niet zo iemand die per se mee moet gaan in de hype van deze film. Nog net 2* voor het originele concept dat helaas ten onder gaat door een te zwak script en een ontbrekende spanningsboog.

Buiten wat halfnaakte meiden en wat muziek is hier weinig aan te beleven. Ze denken allemaal dat dat het leven is maar uiteindelijk druipen ze toch af naar hun eerdere normale leven. Het is leuk om even alle remmen los te laten maar de realiteit haalt je toch zo weer in. In tegenstelling tot waarschijnlijk vele anderen heb ik nooit veel gehad met feesten en heel de nacht uitgaan en je lazarus zuipen. Natuurlijk heb ik dat wel een aantal keren gedaan maar achteraf bekeken denk je van waarom. Leuk voor over na te praten wat je in die toestanden allemaal hebt uitgestoken misschien.

Ben helemaal niet akkoord met de lauwe meningen. Deze film is beter dan enig andere Alien rip-off die ik al gezien heb. Als ik moet kiezen tussen Alien of deze Sputnik kies ik ook voor Sputnik. Goed gemaakt, geweldige rol van Oksana Akinshina die mij doet denken aan alle zorgpersoneel in de ziekenhuizen. De special effects zijn goed met een knap gemaakte alien en een top soundtrack. Persoonlijk hou ik wel van een mix van genres. Waarom zou dat niet kunnen misschien? Deze film bewijst net dat het wel kan.

Spy Game is een degelijke spionage thriller. Goed uitgevoerd, veel dialogen en het typische gezwets bij de CIA. Regels zijn belangrijk, maar wie zich er niet aan houdt kan in de problemen komen. Geen idee of dit de moraal is die Tony Scott ons wou bijbrengen. Of misschien moet je soms gewoon je eigen ding doen en de rest aan het lijntje houden.

Robert Redford is niet meteen een acteur dat ik al vaak heb zien spelen. Hij draagt de film wel. Brad Pitt verbleekt er wat tegen, maar zijn rol is dan ook minder sterk. Het sterkste stuk is hoe Nathan Muir (Redford) op zijn laatste werkdag bij de CIA zijn werkgever eigenlijk goed liggen heeft. Misschien eens goed dat de rollen worden omgedraaid.
Het is ook frappant dat wanneer je je hele leven gewerkt hebt bij een bedrijf, het gewoon stopt bij die laatste dag. Niet eens een afscheidsreceptie of feestje en het interesseert de andere collega's eigenlijk niet, tenzij degene waarmee je elke dag mee hebt samengewerkt. Dat zal misschien niet overal zo zijn zijn, maar dit viel me heel hard op. Hoe belangrijk je ook denkt te zijn - ooit komt ook jouw tijd om te gaan.

Ik vond deze A Serbian Film eigenlijk heel goed meevallen. Dat komt voornamelijk omdat het niet erg expliciet gefilmd wordt, zeker het pornografische niet. Daarbij zag ik het einde al van mijlenver aankomen, maar ook dat is totaal niet expliciet dus valt het goed mee.

Nee, ik had hier qua ranzigheid toch nog heel wat meer van verwacht. Waarom deze film zo nodig altijd als ziekelijkste film wordt beoordeeld snap ik niet helemaal. Ok, qua concept is het aardig ziek om te bedenken maar de uitvoering is wat mij betreft te preuts om er echt de kriebels van te krijgen. Martyrs, Irreversible, A l'intérieur, etc zijn wat mij betreft een stuk heftiger om naar te kijken dan dit.

Amusante vampierenfilm die me de fijne vibe van The Walking Dead een beetje gaf. Eerst dacht ik dat het zombies waren maar het worden vampieren genoemd. Het is wat een atypische vampierenfilm. Doordat het meer richting het zombiegenre gaat, ligt de film me ook beter. Niet echt tijd voor romances. De actie is goed, het is een toffe roadmovie. Acteurs waren me onbekend, net zoals de regisseur maar een zeer degelijke film is het geworden. Het verbaast me zelfs een beetje dat er geen vervolg van is gekomen.

Prima film! Ik heb net wat over de Battle of Stalingrad gelezen en de film ziet er vrij waarheidsgetrouw uit. In 1941 probeerden de Duitsers Moskou te veroveren, maar toen dat niet lukte splitste Hitler zijn leger aan het Oostfront in 2 en ging het Zesde Leger op weg naar Stalingrad. Stalingrad veroveren zou overigens de moraal van het Rode Leger sterk doen dalen, zo dacht Hitler omdat de stad symbool stond voor de prestige van Stalin.

Zo gepland, zo gedaan werd Stalingrad bijvoorbeeld eerst platgebombardeerd door de Duitse Stuka (bommenwerpers) waarbij een 40.000 Russen zouden gesneuveld zijn. Achteraf bekeken sneden de Duitsers hiermee in hun eigen vingers, want in man-op-man gevechten bleken ze minder sterk te zijn. Hoewel de Duitsers op een bepaald moment een heel groot deel van Stalingrad hadden ingepalmd, werd het uiteindelijk een barre winter en deden de Russen in november 1942 uiteindelijk een georganiseerd tegenoffensief: Operatie Uranus onder leiding van generaal Zjoekov. De Roemenen en Italianen, die uiteraard meevochten met de Duitsers, werden al snel onder de voet gelopen door het Rode Leger. Doordat Hitler absoluut Stalingrad wou behouden, werden een kwart miljoen Duitse soldaten uiteindelijk volledig omsingeld door de Russen. De Duitse Luftwaffe trachtte tevergeefs hun enorme leger te bevoorraden, maar slechts een klein deel van de bevoorrading bereikten daadwerkelijk hun doel. Er stierven daardoor heel erg veel soldaten aan honger of aan de bijtende koude of ziekte, iets wat ook duidelijk in het tweede deel van de film te zien is. De wanhoop nabij en zich in de steek gelaten door hun eigen land, waren er vast ook bij die gewoon zelf het loodje legden zoals in de film.

Nu dan wat meer over mijn indruk van de film. Ik kon er in het begin niet zo heel goed inkomen en voordien wist ik eigenlijk zo goed als niets van wat zich er had afgespeeld. Op bepaalde stukken vond ik het even wat saaier maar over het algemeen is het wel een sterke film. Ik denk ook dat een herziening waarschijnlijk nog beter zou uitpakken. Eigenlijk wel een must-see voor de liefhebber van oorlogsfilms.

In mijn ogen is Stand By Me ook wel wat overgewaardeerd. De vriendenkring zit vol met stereotypes. De soundtrack is top maar dat en een paar puike scènes is het enige wat echt goed is aan deze film. Voor de rest is het een roadmovie waarin vrij weinig gebeurd. Waarom zou je zelfs je leven wagen op de sporen voor een lijk op te sporen?

Natuurlijk valt de boodschap over vriendschap wel in de smaak. Heeft er iemand betere vrienden gehad dan op zijn 12e? In mijn geval vind ik het moeilijk. Je schept een ander soort vriendschap naarmate je ouder wordt, maar of mijn vrienden van toen beter waren als die van nu, ik weet het niet. Je leert ook pas echt je vrienden kennen als je wat langer tijd met elkaar doorbrengt. Voor een aantal uur ga je je nog niet aan elkaar irriteren of zetten sommigen misschien zelfs een masker op, maar dat kan je niet blijven volhouden.

De muziek is leuk en geeft ongetwijfeld status aan Stand By Me. Voor de rest vind ik het, buiten de treinscène en het 'eindgevecht' een nogal doorsnee coming-of-age.

Sterke film die ik eigenlijk wat uit het oog was verloren. Gelukkig nu toch gezien en ik werd niet teleurgesteld. Erg mooie nummers en hoewel ik niet direct een Gaga fan ben, vond ik haar wel sterk zingen. In het acteren deed ze lichtjes onder voor haar tegenspeler Bradley Cooper. Maar als je deze film kan afleveren als regiedebuut, petje af! Die Rick Grimes look staat hem ook bangelijk goed. Ik vind dat hij zo veel meer een karakterkop heeft dan gladgeschoren. Tot op heden vond ik hem zeker niet uitermate goed maar dit was een sterke acteerprestatie. Die serieuze rollen zijn meer zijn ding lijkt me. A Star Is Born is één van de beste films die ik dit jaar heb gezien (al zijn dat er wel een heel stuk minder dan de vorige jaren).

Sinds kort ben ik geboeid door Star Trek, ik wist eigenlijk nooit waar te beginnen. Er is zoveel materiaal om te kijken, lezen, enzovoort. Een dikke week geleden besloot ik The Original Series te beginnen kijken, heb ondertussen een aantal afleveringen gezien en het is elke aflevering een ander verhaal. Hoewel de special effects in de jaren 60 nog niet alles waren, oogt het best goed.

Deze film is toch wel prachtig qua special effects. Het verhaal is ook wel een stukje ingewikkelder dan een aflevering van TOS. Het is even wat chaotisch vond ik, maar wordt wel goed uitgelegd erna. De cast is natuurlijk geweldig, wat een namen zeg. Persoonlijk kon Mr Spock mij het minste bekoren van allemaal. Ook de prille liefde tussen Lt. Uhura en Spock paste naar mijn mening niet. Hoe kun je nu verliefd worden op iemand die zijn gevoelens nooit uit?

Ik heb al verschillende films met Anton Yelchin gezien (Odd Thomas, Green Room, Rudderless, ...) en daar was hij al geweldig maar dit vond ik zijn beste rol. Dat accent, geweldig gewoon! Zo jammer dat hij er niet meer is, 1 van de beste jonge acteurs van de laatste jaren.

Chris Pine en Karl Urban hadden een goeie chemie samen, McCoy is veel geestiger dan in TOS. Of het gepast is voor een dokter om zo een grapjurk te zijn weet ik niet, maar het is wel leuker om naar te kijken. Eric Bana had ik zelfs niet herkend om eerlijk te zijn. Een pluspunt is natuurlijk de rol van Leonard Nimoy, de enige echte Spock imo.

Deze is wel duidelijk de minste van de 3 films uit de nieuwe reboot. Het eerste kwartier had al gemakkelijk weggelaten kunnen worden en bevat een aantal cringy dialogen waardoor het lijkt alsof de personages vreemden zijn voor elkaar wat natuurlijk niet zo is. Het verhaal is niet meer dan redelijk en de visuele effecten zijn natuurlijk goed. De humor op het einde maakt het ook nog wel wat goed.

Magere 3.5*.

Wederom een geweldige Star Trek film. Waar deel 1 van de reboot eerder de focus legt op op komedie is dit deel meer gericht op drama. Dat is ook vrij goed gelukt zeker nu je de personages al beter hebt leren kennen. De visuele effecten spatten van het scherm en ik dacht niet dat ik het ooit ging zeggen maar wat speelt Benedict Cumberbatch hier geweldig in. In sommige rollen is hij geweldig en in andere rollen kan ik hem niet uitstaan maar hier is hij wederom subliem en geloofwaardig. Ook de rest doet het weer leuk en werd ik gewoon droevig bij een scène met Chekov (RIP Anton Yelchin). Hij zal niet snel vergeten worden door mij, wat een zonde van al dat talent. Hop naar het laatste deel!