Opinions

De drie grootheden in hun vakgebied samengebracht. Voor wie niet weet op wie ik doel: Stephen King, Stanley Kubrick en Jack Nicholson. Die grootheid voel ik echter nergens in deze The Shining. Het boek heb ik nooit gelezen en nu ik de film gezien heb, denk ik ook niet dat ik daar het geduld voor zou kunnen opbrengen (tenzij het zodanig verschilt van de film).

The Shining kent een zeer langdradige aanloop. Het loopt erg stroef en het lukt Kubrick niet om de aandacht vast te houden. Het eerste anderhalf uur wordt tegenwoordig verteld op minder dan een halfuur. Ik kan me niet voorstellen dat dit deel bij een herziening beter wordt. Jack Nicholson zijn personage kent best een voorspelbare evolutie. Vanaf de eerste minuut dat hij in beeld komt, merk je al dat er iets mee scheelt. De evolutie die zijn personage doormaakt is dus eerder klein. Dat Kubrick daar zolang voor nodig heeft, begrijp ik niet. Het maakt dan ook dat het enorm saai wordt. Je merkt ook dat hij dit soort film niet in de vingers heeft. Nu moet ik wel toegeven dat films over getormenteerde zielen mij meestal minder liggen. Het hoefde niet vanzelfsprekend te zijn dat dit ook bij The Shining het geval is, maar het blijkt dus toch geen uitzondering te zijn.

Op het einde komt er dan nog zo'n Psycho-achtige tune (al is die beduidend minder goed) aan op momenten die amper spannend zijn. Dit laatste halfuur mag dan wel het beste zijn wat de film te bieden heeft, het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om hier te geraken. Jack Nicholson acteert niet geweldig, hij overdrijft meermaals. Net zoals Sherry Duvall die in de meeste horrorfilms als eerste zou sterven. Ook Danny Lloyd acteert zwak, om van die Redrum stem nog maar te zwijgen. Misschien was de korte versie iets draaglijker geweest, maar voor de lange versie geef ik 1.5*.

Na de trailer gezien te hebben had ik hier wel zin in. De film zelf vond ik iets minder goed, waarschijnlijk doordat het tempo van de eigenlijke film toch net iets te traag blijkt te zijn en het verhaal soms wat lastig te volgen is. Een film met een niet-lineaire progressie als deze is uitstekend materiaal om te blijven gissen naar de motieven van de hoofdpersoon. De soundtrack draagt sterk bij tot de film en is zeker een pluspunt. Ook de bruutheid van de gevechten zijn een pluspunt. Bloed ontbreekt zeker niet. Shot Caller blijkt uiteindelijk meer een drama te zijn dan een actiefilm.

Het concept op zich vind ik wat vergezocht, lijkt me wel een ontzettend zware straf terwijl hij zelf eigenlijk ook slachtoffer is. Dit was toch wel duidelijk niet met opzet. Van Jon Bernthal zijn acteerprestaties kun je houden of je kunt er helemaal niets mee. Het viel uiteindelijk weer op maar of dat echt in de goede zin van het woord is, daar ben ik nog niet over uit. Coster-Waldau speelde prima.

Niet zo slecht als de rating doet vermoeden. Het blijft na al die jaren een hippe film met vrouwelijk schoon dus welke man (of vrouw) vindt dat niet prettig om naar te kijken.

Om eerlijk te zijn vind ik Showgirls een beetje The Neon Demon avant la lettre. Deze heeft geen horrorelementen en is visueel ongetwijfeld minder interessant, maar wel veel toegankelijker. Het is voor mij dus een fijnere film en deze keer stoorde ik me minder aan de rivaliteit tussen de dames. Ze hebben allebei wel iets. Van Gina Gershon ben ik fan van sinds Bound. Berkley kende ik niet, maar nu ik alles heb gezien van haar kan ik zeggen dat ik haar niet snel zal vergeten.

Het slechtste is nog dat bookend einde zoals dat blijkbaar noemt. Daar geef ik los een een punt aftrek voor. Veel te ongeloofwaardig.

Dit is een claustrofobische film maar eentje die toch wat ongeloofwaardig is. Ze heeft gerei en kan zich nog niet bevrijden. Die deur trap ik op enkele keren compleet naar de zak. Dan zit er een plank extra op en die kan ze ook gemakkelijk eraf kloppen want ze heeft een baksteen en een schroevendraaier. Gewoon met de baksteen de nagels eruit meppen. Daarna slot ofzo proberen en als het niet lukt ja trap dan de deur in, simpel. Nee, Caruso heeft al betere films gemaakt. De zus van Margaret Qualley is wel knapper dan haar zus Margaret vind ik persoonlijk. Dus dat is dan nog een meevaller om naar te kijken. Moet toegeven dat ik wat het zitten doorspoelen, het ging echt te traag vooruit.

Een herziening. Ik vond Shutter Island de eerste maal al vooral traag en ook niet echt de hersenkraker die sommigen beweren dat het is.
Vanaf het gesprek met de vrouw in de grot lijkt het me al heel duidelijk. Het gesprek met Noyce weer een behoorlijke clue in die richting. En zo zijn er vast nog sleutelmomenten die je in de juiste richting sturen.

Het acteerwerk van DiCaprio wordt alom geprezen maar ik vind hem hier eigenlijk niet echt speciaal. Hij heeft wel veel sterkere rollen op zijn naam staan dan hier wat verward staan te kijken.

Visueel vond ik precies dat er meer in had gezeten. Nu het belangrijkste dat ik miste was sfeer. Het was ook niet de typische drukte van Scorseses maffiafilms en ook geen voice-over voor een keer. Qua verhaal is de film eigenlijk wel sterk, maar het is niet altijd even vlot gebracht.

Zonder enige voorkennis deze film beginnen kijken. Ik wist dus niet dat het over de kartels in Mexico zou gaan. Ik vond de film behoorlijk tegenvallen en adhv de scores hier, op IMDB en weet ik waar nog enorm overrated. Het middenstuk liet echt te wensen over, 5 minuten autorijden waarin echt niks gebeurd, shots van de omgeving die weinig toevoegen, een beetje de gezinssituatie van Silvio de agent schetsen wat er uiteindelijk weinig toe doet imo. Ik kon me ook maar moeilijk inleven in de mannelijke hoofdrolspelers, ze doen heel de tijd maar zo vaag en als ze iets zeggen weet ik niet of ik ze moet geloven. Het ontbrak bij mij dus echt aan geloofwaardigheid. Bv. de actie net nadat ze de grens gepasseerd zijn, is toch niet realistisch. Het aanvallen van zo'n gecoördineerd politiekonvooi is gewoon pure zelfmoord zelfs voor iemand van het kartel, laat staan het koelbloedig elimineren van deze kartelleden in het midden van honderden burgers. Ik vond in tegenstelling tot wat velen blijkbaar vinden del Toro heel ongeïnteresseerd acteren. Dan vond ik bv. End of Watch een stuk beter. Misschien is het gewoon omdat Jake Gyllenhaal niet meedeed, die het in Prisoners en Enemy voortreffelijk deed en wat mij betreft veel betere films waren dan deze.

2* (en dat is te danken aan de night vision en de lijken in de muren, voor de rest weinig nieuws gezien wat mij betreft)

Geen goede film, maar nu ook weer geen slechte. Eigenlijk is alles aan deze film matig, niets springt er bovenuit. Daarom ook een gematigde score van 2.5*.

Ik heb hem bekeken Teejey. Het is absoluut een film die durft, maar de vraag die je je kan stellen is: ben je daar als kijker mee opgezet? Deze vraag kan ik niet direct met 'ja' of 'nee' beantwoorden.

Wat we al direct kunnen opmerken is dat The Signal visueel op bepaalde momenten verbluffend sterk uit de hoek weet te komen, zeker als we het budget in rekening nemen. Je kan dan alleen maar zeggen "hoedje af". Ongetwijfeld doet The Signal veel goed op het vlak van FX, maar er is ook een moment in het begin dat we bijna in een found footage film belanden en dat is zeker durven. Het is ten slotte een erg groot contrast met wat we bijvoorbeeld aan het einde krijgen. Ik vind het lastig om te zeggen dat ik geïrriteerd was hierdoor aangezien ik found footage meestal wel kan appreciëren als het schokkende camerawerk meevalt. Dat viel hier wel degelijk heel goed mee.

Ook qua soundtrack is de film best intrigerend want samen met het mysterie ben je wel benieuwd hoe de film verder gaat. In de tweede fase van de film, eenmaal dat Nic (Brenton Thwaites) en zijn vrienden in het onderzoekscentrum belanden, verliest de film een beetje zijn grip. De pacing zit niet altijd even lekker hier en de locatie wordt al snel eentonig. Dit proberen ze wel wat op te beuren door kleur te brengen door bijvoorbeeld de gehele kamer in het rood te hullen wat op zich een leuke afwisseling was. Je wordt hier net als de hoofdpersoon gedeeltelijk aan je lot overgelaten. Wie zijn deze "mensen"? Wat doen ze hier? Wanneer er dan de meest banale vragen worden gesteld door Lawrence Fishburne denk je echt van wat in hemelsnaam is hier aan de hand? Stukje bij beetje wordt er wel een tip(je) van de sluier gelicht, maar er blijft een deel zeker voor interpretatie vatbaar en er zijn zaken gebeurd met Jonah en Haley waar je nooit een antwoord op krijgt. Hoe is Jonah aan dat beschermende pak gekomen? Je kan het wel raden natuurlijk, hij was een onderzoeker te slim af en hop hij is met die meneer zijn pak weg. Ook hetgeen er aan de hand is met Haley is nogal ... onduidelijk? Nog een vraag die ik me stel... zit er een betekenis achter de beginscène waar Nic aan een kind uitlegt hoe hij moet spelen en hem een dollar geeft?

In de derde fase, dat eigenlijk één grote ontsnapping moet voorstellen, krijgen we zeker nog een speciaal einde waaruit dus volgens mij blijkt dat ze vanaf hun eerste ontmoeting met Nomad op een buitenaards ruimtestation zaten. Of zitten ze in een soort van artificiële intelligentie met Lawrence Fishburne als verpersoonlijking? Moet ik Nic zien als een soort virus? Is Nic een personage die belandt is in een videogame? Het is me echt niet duidelijk eigenlijk. Het probleem is misschien ook dat ik zo goed als niks weet van hacken en zelfs met een herziening niet veel ga bijleren. Nu goed, moest The Signal ooit een herziening krijgen kan ik hem best nu al goede punten geven. 4* dus, op het gebied van entertaining een te hoog cijfer (eerder 3*) maar de film is wel origineel in concept en zet aan tot nadenken (of een vorm van gokken wat er nu aan de hand is )

Signs is een film die ik nog nooit gezien had, maar al wel van had gehoord. Het was ook lang geleden dat ik nog eens een Shyamalan had gezien. Split was de laatste, maar kon niet bekoren. Waarin Shyamalan voortdurend faalt is het brengen van dialogen. Die lijken echt door een alien geschreven. Je zou zeggen deze films gaat erover maar om de mensen zo te laten spreken gaat mij wat ver. De gesprekken zijn zo gemaakt en soms zelfs awkward.

Ook Mel Gibson en Joaquin Phoenix slagen er niet in om gevoel in de film te brengen. Dat is bijzonder jammer want eigenlijk vind ik Signs een drama. Door het drama verliest Gibson zijn geloof en uiteindelijk vindt hij het terug. Pff... Shyamalan komt ook veel te laat met zijn karakterontwikkeling. Dat hele ongeval met zijn vrouw had veel vroeger moeten komen. Tijdens de intro van de film dacht ik, nice coole intromuziek. Helaas blijft dat niet zo. Er zijn wat kenmerken van een thriller aanwezig en soms is het inderdaad zelfs een beetje spannend, maar de aliens zien er naar mijn mening weinig bedreigend uit. Leuk concept maar hier had veel meer ingezeten.

Films over het geloof kunnen meevallen, maar ze kunnen ook zwaar tegenvallen. Silence is een voorbeeld van dat tweede. Ik voelde nergens emotionele betrokkenheid bij de personages. Het gaat tergend maar dan ook echt tergend sloom vooruit. Een schildpad is haast sneller. Een film die bijna drie uur lang de vraag stelt waarom God niets doet tegen al dat lijden is me veel te lang. Er is ook geen soundtrack aanwezig en ergens begrijp ik wel waarom maar van sfeer is er daardoor ook al geen sprake. Het is twee uur wachten tot Neeson weer in beeld verschijnt. En zelfs dat was een teleurstelling.

Zeker geen typische Scorsese. Minder druk in de dialogen en de voice-overs zijn ook minder aanwezig dan in tal van andere van zijn films. Het is natuurlijk zijn goed recht om deze film te willen maken maar ik heb me steendood verveeld.

Zeer onderhoudende film over een onderzoek gevoerd door Jodie Foster en de rest van de FBI die eigenlijk ondergeschikt zijn in dit hele verhaal. De dochter van een senator is namelijk ontvoerd omdat ze wat te dik staat en Buffalo Bill zou graag een lekker warme bontjas maken van haar huid. Zijn schmink en zijne eyeliner komt dan beter uit. Om enige vooruitgang te boeken gaat Foster te rade bij een sluwe dokter Hannibal Lecter. De man is niet vies om zijn tanden te gebruiken en je levend op te eten, dus voorzichtigheid is geboden.

Meestal ben ik niet zo van de seriemoordenaar films of toch niet wanneer het gaat om een zoektocht. Een slasher variant op dit genre kan ik vaak wel smaken. Films als deze zijn vaak een opeenvolging van clues en toevallig passen de puzzelstukjes meestal wel en komt het onderzoek daadwerkelijk tot een einde. (Zodiac van Fincher pakt dit anders aan, maar dat terzijde).

Ik weet niet of ik het vervolg Hannibal ooit al gezien heb, ik dacht eigenlijk van wel en Red Dragon / Manhunter heb ik beiden wel gezien. Ik wist dus wel wie Hannibal Lecter is en je merkt wel dat Hopkins deze man uitstekend vertolkt of toch intensiever als Brian Cox in Manhunter. Jodie Foster daarentegen is lichtelijk vervelend met dat accent. Ik weet niet direct of dat natuurlijk is bij haar.

Ook de slotscène is een beetje jammer van dat luide gekreun wanneer ze telkens opnieuw een deur inbeukt. Zo verraad je toch elke keer opnieuw je positie? Ik snap dat ze bang was maar echt slim was het niet. Niet dat ik weet wat normaal is in zo'n situatie, dus ga ik er ook niet verder over oordelen. Spannend was het wel, maar wel een wat lame semi-einde... Ze was ontzettend benadeeld en toch schiet ze hem nog steeds aan flarden...

Wat ik wel apprecieer is dat wanneer ik zeg: jup, nu is de film afgelopen, het 5 seconden later ook echt afgelopen is. Dat is de perfectie nastreven
Toch maaaaaar 4* van mijn kant of misschien ben ik gewoon te streng voor dit type films.

Ik ken het spel niet maar het zal vast beter zijn dan de film. Het begin vond ik goed opbouwend, strak geschoten en gewoon een mooie cinematografie. Eenmaal dat the shit hits the fan in Silent Hill gaat het bergafwaarts.

Het is ten eerste niet eng of spannend en ten tweede verpesten de special effects voor mij erg veel. Het verhaal zit ook nog vol gaten en Sean Bean is compleet overbodig. Een toch wel waardeloze rol niet normaal. Verder wordt zelfs het camerawerk wat repetitief na een tijd.

Ik weet niet of ik het mag zeggen maar ik heb stiekem wel genoten van deze "wappie"-film. Ik zal de gelijkenissen met de actualiteit hier verder niet trekken, maar ja dit had ik niet verwacht toen ik deze film begon te kijken. De kleine Art is echt geweldig. Volledig eens met hem ook. De waarheid komt altijd uit een kindermond zeggen ze... Ja, een nogal aparte film ook omdat ik eigenlijk komedie en horror verwachtte. Horror was er eigenlijk niet, komedie ook zeer weinig. Het is een praatfilm en ondanks dat de meeste personages me totaal niet konden bekoren, maakte Art de film wel voor mij althans. Van ver lijkt Silent Night misschien een beetje zoals The Invitation, die zit wel wat vaag in mijn herinnering dus neem dit maar met een korrel zout.

Matige western. Het verhaal is nog wel ok, al vond ik het een beetje onduidelijk op een bepaald moment, maar wat de film naar beneden haalt is het totale gebrek aan spanning. Geen enkele badguy schiet raak buiten 1 keer. Dat tart de realiteit natuurlijk. De actie die dus rijkelijk aanwezig is, doet de aandacht weinig goeds want het is allemaal voorspelbaar en repetitief. De acteurs doen het goed. Kevin Costner gaat er een beetje over maar het valt nog mee. Ook de muziek is soms wat te bombastisch aanwezig al geeft dat ene deuntje wel een bepaalde identiteit aan deze film.

A Simple Plan deed me wat denken aan Fargo maar is in mijn opzicht een stuk beter. De personages zijn intrigerend en je komt op korte termijn al te weten hoe zij denken, wie ze zijn en waarom ze het doen. Deze film heeft een sterk script en deed mij op het einde eigenlijk nadenken over de vraag zou ik nog wel kunnen verder leven moest je zo gevochten hebben voor geld dat je eigenlijk niet toebehoort maar wel gevonden hebt en het nadien niet kan gebruiken (omdat ze het kunnen opsporen adhv serienummers). Je wereld stort in, denk ik dan. Nu goed uitzicht op een beter leven is één ding, maar kan je leven met de gedachte dat je dit alles voor niets hebt gedaan? Dat je je eigen broer hebt neergeschoten voor niets.

Dat maakt het einde best sterk want het komt eigenlijk een beetje uit de lucht gevallen. Verder kon de film me aardig bekoren, hier en daar is ie een tikkeltje sloom maar de film is zo intrigerend en weet je te grijpen dat ik daar weinig last van ondervond. Wijlen Bil Paxton doet het zeer goed maar staat misschien toch een beetje in de schaduw van Billy Bob Thornton die nogal een type neerzet. De vrouw van Paxton in de film herkende ik niet, eens opzoeken in wat ze nog heeft meegespeeld.

Prima film van Sam Raimi.

Mooie film dit. Ik ga deze zeker aanbevelen aan vrienden. Een onbekende cast buiten de ouders van Conor, maar verder goed geacteerd. In het begin moet je misschien een beetje open-minded zijn, het is zeker geen standaardfilmpje. De typische Ierse sfeer doet deze film alleen maar eer aan. De woorden en dialogen zijn goed gekozen, waarbij de gevoelens vaak overgebracht worden via de muziek. De film heeft ook een mooie moraal: als je jong bent, streef je dromen na en ga er gewoon voor.

Sinister is wel één van de engste Amerikaanse horrorfilms die ik al heb gezien. Van het niveau The Conjuring en Insiduous zeker wat de jumpscares betreft. Ik vond het een boeiende film met zeker een paar uitstekende jumpscares. Het einde vond ik eigenlijk iets minder. De achtergrond van Bughuul is goed gevonden dat wel. De vraag is of die informatie echt nodig is. Films als Paranormal Activity leggen eigenlijk ook zo goed als niks uit en dat houdt het mysterie meer in stand. Daarom was ik denk ik enigzins wat teleurgesteld met het einde. Ik ga deel 2 wel eens kijken, maar zo te zien hoef ik er niet teveel van te verwachten.

Minder goed dan deel 1, zoals wel vaker het geval is. De cast is nieuw buiten de sheriff deputy uit deel 1. Ik vond het vooral een stuk minder eng als deel 1. Weinig jumpscares waar deel 1 toch wel in uitblonk. Verder meer tijd gemaakt voor een romance. Op zich niet slecht gedaan maar het einde vond ik dan ook nogal zwak. Kon men nu echt niets beter verzinnen dan ze aan het kruis te hangen en ze in brand te steken Bughuul is nergens dreigend zoals in deel 1. Het mysterieuze is er nu ook wel af, wat jammer is.

Sisters is duidelijk gebaseerd op Psycho van Hitchcock. Voor mij gingen er dus al meteen lampjes knipperen dat er een plottwist zat aan te komen. Natuurlijk maakt De Palma geen één op één remake, dus qua concept is het nog wel interessant. Ook het zwart-wit is hier niet aanwezig. Ik moet zeggen dat ik toch minder gepakt werd door de sfeer. Het was niet mysterieus genoeg zoals bij Psycho met een griezelige spanning die je steeds op het puntje van je stoel houdt.

De typische splitscreens van De Palma worden op de juiste momenten ingezet en creëren op hun manier spanning. Ik vond het begin het sterkste maar in het laatste halfuur verslapte mijn aandacht. Het einde werd me wat chaotisch al was ik ook moe. Natuurlijk lang niet de beste film van De Palma maar ook lang niet zijn slechtste. Ondertussen aanbeland aan nummer 17.

Speciale film met een langzaam tempo. Een karakteranalyse van twee gebroeders. Een typische western is dit helemaal niet. Je hebt wel een westerngevoel door de schietgevechten, saloons, dorre landschappen, paarden, etc. Speciaal maar vond het wel enigzins interessant. Zeker met dat product om goud te laten oplichten. Dat blijft wel vaag maar dat het een bijtend product is dat is duidelijk. De film kent een aantal ongewone plotwendingen en dat houdt de film, samen met de puike acting, de hele zit wel boeiend.

Viel mee, avontuurlijke vakantiefilm. Niet echt te veel gefocust op survival. De piraten die hun spotten met hun reddingsbootje zijn gevaarlijker dan dat ze ooit zonder eten of drinken zouden vallen lijkt het wel. Deze film vond Margot Robbie het beste met Harrison Ford hoorde ik in een interview met haar waar toen ook Harrison Ford aanwezig was, dus ik dacht ik zet hem eens op. Was zeker niet slecht, maar nu ook nergens echt goed.

Niet de spannendste thriller in het genre maar wel eentje met een goed verhaal. Het lijkt een beetje een haunted house-film te gaan worden maar dat is het nu ook weer niet helemaal. Hudson heb ik volgens mij nog niet vaak bezig gezien. Ik ben ook niet zo voor romantische films of komedies, maar ze heeft een knap gezicht. Ik vind haar nog wel hard lijken op Jennifer Lopez eigenlijk.

Over The Skeleton Key kan ik verder niet al te veel kwijt. Het heeft een interessant verhaal over hoodoo en het al dan niet geloven erin. Ik kende eerlijk gezegd enkel voodoo dus dit was nieuw voor mij. Verder een boeiend plot dat je gedeeltelijk wel ziet aankomen maar niet direct aan denkt dat het Justify en Cecile zijn die steeds nieuwe gedaantes aannemen zoals ze ook deze keer proberen.

The Quake is weer een prima rampenfilm van Noorse bodem, maar kent een wat lange opbouw. Hierdoor ging de kijkbeurt in het begin logischerwijze een beetje vervelen. Op die manier weet deze Bolgen niet te overtreffen, maar het is in geen geval een zwakke film. De drama is lichtjes cliché opgevoerd. Verder vond ik het wel sterk geacteerd. De special effects zien er ook goed uit.

Fijn dat er nu ook leuke blockbusters gemaakt worden in Scandinavië en dat is maar goed ook want de ideeën in Hollywood lijken al gedurende lange tijd op.

Doet zeker denken aan The Call maar haalt wat mij betreft dat niveau niet. Misschien omdat Halle Berry uiteindelijk zelf actie ondernam en het hier single-location blijft. Dat wordt na een tijd eentoniger. Er zit op zich wel een goede twist in maar ik voelde me nooit echt erg aangesproken door het verhaal. Dat Antoine Fuqua er nu een remake van aan het maken is met Jake Gyllenhaal vind ik eigenlijk ook overbodig. Er zijn toch betere films als dit en zoals ik al zei aan The Call komt deze wat mij betreft echt niet. Ik vond Halle Berry ook veel empathischer overkomen dan deze man. Maar het was gewoon de spanning die nooit echt zo fel was als The Call. Misschien als je die film niet gezien hebt dat het beter is maar nu blijft het bij een goede poging om een alternatief op die film neer te zetten.

Ik heb me voortreffelijk geamuseerd met deze rampenfilm. Het doet wat denken aan Die Hard in een nieuw jasje en het einde deed me sterk denken aan Con Air. Je kan zeker zeggen dat er wat clichés inzitten en dat is ook waar, maar de film wilt gewoon entertainen en slaagt daar uitstekend in. Toch wel de moeite met surround sound en dan vooral het middenstuk is episch. Natuurlijk weet je dit is gewoon opgenomen voor een greenscreen maar dat moet je achter je kunnen laten.

Prima actiefilm dus waar je veel plezier aan kunt beleven als je niet te kritisch gaat kijken. Voor mij echt wel 4*.

Niet zo goed als gehoopt. Weeral even geleden dat ik de film zag, ik dacht een review geschreven te hebben maar blijkt toch niet het geval. Ik vond het een beetje een mengeling tussen Zwartboek en Dunkirk en deze valt dan ook qua rating er tussenin wat mij betreft. Zwartboek is prima, Dunkirk vond ik vrij zwak. Het probleem is dat je ook in deze film weinig band maakt met de personages. Verder is het allemaal keurig gefilmd maar qua memorabele scènes of verhaal behoorlijk zwak voor dit budget. Wat mij betreft eigenlijk zonde van het geld, ook al zie ik graag oorlogfilms. Het had zoveel beter gekund.

Haha dit is wel echt een B-film. De moorden zijn weinig expliciet eerder suggestief. Dat is een beetje jammer. Acteerwerk is ook erg matig. Je ziet dat hier geen professionele begeleiding is geweest voor deze film echt in goede banen te leiden. Het is te geacteerd. De eindscène is wel een serieuze twist die had denk ik niemand zien aankomen; , al wist ik wel al lang wie de killer was. Duidelijk te braaf voor een slasher.

Niet al te speciaal deze film die over echte vriendschap zou moeten gaan, maar daar dan niet helemaal in opgaat. Ik weet niet, het is zoals ik al wel vaker heb gezegd een film met De Niro en dan weet je meestal dat je een degelijke film gaat zien maar het meesterwerk (dat geregeld anderen erin zien) zie ik dan weer niet. Enerzijds toestanden in een gevangenis of hier dus tuchthuis die je wel vaker hebt gezien in films en anderzijds een rechtbankdrama dat ook weer nergens in uitblinkt. Buiten dan de manier waarop de rechtzaak verloopt want die is vrij apart. Ik vind het ook wel raar dat Brad Pitt hier advocaat mag zijn tegen zijn eigen vrienden. Niemand weet er zogezegd iets van maar het blijft toch maar raar. Zoiets zou nu zeker niet meer kunnen dus wat dat betreft is de film gedateerd.

Sleepers is duidelijk te lang voor de inhoud van dit verhaal. Visueel ziet het er een typische jaren '90 film uit. Een stijl die me eigenlijk wel goed af gaat. Sentimenteel vond ik de film zeker niet, al is de film op een bepaalde manier wel wat deprimerend natuurlijk en bij het einde voelde ik me toch een beetje triest. Dat zorgt er dan toch voor dat ik 3.5* ga geven ipv 3*.

"What happened to your face?"

Voor fans van het actiegenre is dit nog wel een goede film. Hier en daar kent Sleepless zelfs een leuke twist en ondanks dat het verhaal misschien niet speciaal is, wordt er toch vrij veel uitgehaald. De speelduur is absoluut een plus want langer had deze film zeker niet mogen duren. Ik heb de indruk dat Sleepless een beetje mee wilt gaan op het succes van een film als John Wick want het hele gebeuren in de club had er wel wat van weg. Een verschil tov. John Wick is dat er meer met de vuisten wordt geknokt. Verder ook een fijn sfeertje begeleid met heerlijke rapmuziek.

De film kent inderdaad een aantal vreemde keuzes maar wie denkt in zulke situaties nog volledig helder na? Bovendien ook fijne aftiteling.

Vermakelijk als slasher. Mooie meiden maar we krijgen enkel een bloot mannenlichaam te zien. Die vrouwelijke regisseurs toch, dat lag er wel wat fel op. Waarom zo preuts tegenwoordig? De kills, hoewel soms wat soft, waren wel ok. Het ziet er redelijk gelikt uit maar ook nergens echt uniek. Vervelen doet de film wel nooit.