Opinions

De film is me aardig meegevallen moet ik zeggen. Ik wou deze toch wel kijken vanwege het originele uitgangspunt. Italiaanse cinema is me, tot op heden, niet zo erg bekend maar alles wat ik van Italië ken bevalt me. Ik zag dus geen reden om deze film links te laten liggen, zelfs mijn tegenwoordig ietwat beperktere vrije filmtijd leek het toe te laten.

Het begin was inderdaad een beetje aan de zwakke kant en ik denk zeker dat degene die de film slecht raten hem gewoon te snel afzetten. Uiteindelijk is het eerste kwartier gezever maar misschien wel nodig als dat rugzakje met achtergrondinformatie dat je mee moet hebben om delen van de rest van de film beter te begrijpen.

Er zit zeker wat humor in de film (er gaat natuurlijk humor verloren in de vertaling) en de dialogen zitten goed in elkaar verweven. Het aantal geheimen dat geopenbaard worden is best veel, maar wie ben ik om dit in twijfel te trekken, heb het spel zelf nog niet gespeeld. Het einde is nu eenmaal een keuze van de filmmaker waar wij niks over te zeggen hebben. Het is op zich misschien een beetje jammer voor de ontrafelingen die tijdens de film gebeuren, maar langs de andere kant geeft het een goed beeld van dat niets is wat het lijkt en dat er heel wat koppels zijn die in een leugen leven.

Na wat ik als een heel goed begin beschouw, zakt de film even wat in om zich daarna toch weer te herpakken. In de rol van Charlie kon ik me zeker vrij goed inleven, heb zeker een aantal raakvlakken met hem. De muziek in de tunnelscène vond ik best sterk, hoewel ik normaal niks heb met David Bowie.
De interactie tussen Charlie en zijn leraar en ook met Emma Watson zijn erg sterk. Het lijkt ook allemaal niet gespeeld, daar schuilt toch ook wel de kracht van deze film. Iedereen heeft een goede chemie met elkaar. Ezra Miller speelt ook geweldig. De rating van deze film vind ik geheel terecht, ik zou zelfs zoiets geven maar zal maar naar boven afronden, 4*. Wist sinds een paar dagen geleden pas af van deze film, toch wel redelijk vreemd voor een film met deze waardering. Anyway, leuk om deze coming-of-age film eens gezien te hebben. De achtergrond met de tante vond ik wel wat vaag weergegeven. Heeft ze hem (seksueel) misbruikt? Ik ga ervan uit van wel, omdat zij blijkbaar zelf vroeger seksueel misbruikt werd door een familielid(?) en dus zelf ook vaak in het hospitaal heeft gelegen. Dat is ook typisch iets voor introverten, alles opkroppen en uiteindelijk dan toch breken. Was een beetje onduidelijk in de flashbacks vond ik, maar volgens mij heb ik het wel goed begrepen.

Deze film blijkt niet erg vaak bekeken te worden. Ik sta ook enigszins versteld dat er nog geen 700 stemmen op staan. Persona staat toch behoorlijk vaak in filmlijsten. Ik heb eigenlijk nooit filosofie of psychologie bestudeerd dus buiten een aantal belangrijke filosofen / psychologen heb ik verder niet echt een idee wat Jungiaans, Freudiaans, etc juist inhoudt. Het is dan ook wel eens interessant om vooral na de film eens te horen wat andere gebruikers hierover zeggen want ik ben een complete leek op dat vlak. Het was me wel duidelijk dat het ergens wat surrealistisch wordt doordat ze eigenlijk dezelfde persoon moeten voorstellen. Ik vind het echt straf dat er sommige gebruikers dit zo analyseren. Dit is wel een film totaal buiten mijn comfort zone eigenlijk. Analyse achteraf is boeiend maar de film zelf mist op zich sfeer, verhaal, etc dus ik was eigenlijk blij dat de film gedaan was. Ik heb sowieso al weinig met paranoia of meerdere persoonlijkheden in films. Zulke psychologische problemen heb ik nooit van dichtbij gezien of meegemaakt dus ik blijf dat maar vreemd vinden. Nooit gesnapt en geen idee of ik dat ooit zal snappen.

Pet Sematary vond ik een vermakelijke Kingverfilming. Het origineel heb ik niet gezien maar dat ga ik ongetwijfeld wel eens doen, want dit lag me wel. Ik vind Jason Clarke wel een prima acteur voor horrorfilms. In Winchester was ie ook best goed. Ik weet niet wat het is maar misschien komt hij met zijn gezicht daar beter tot zijn recht. De film kent de nodige dosis drama en horror zonder dat het van beide teveel wordt. Op een bepaald moment is het ook wat mysterieus. Mooie cinematografie, de film voelt nergens goedkoop aan. Het einde is dan ook nog eens gedurfd, al weet ik dus niet of dat in het origineel ook zo was. Het ging plots wel iets te snel vond ik. Op basis van mijn kijkervaring vind ik een 3.5* wel op zijn plaats.

Leuke familiefilm die inderdaad wat doet denken aan een Mowgli uit Jungle Book. Het verhaal is wel een beetje anders, er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel vond ik. Emotioneel werd ik er nergens door geraakt.

Bryce Dallas Howard en Robert Redford doen het zeer goed. Karl Urban brengt wat spanning in de film als een soort van 'villain'. De draak zag er wat lomp uit en op bepaalde momenten is hij dat ook wel een beetje. Oakes Fegley vind ik nu niet echt een spectaculaire kindacteur, ook niet in The Goldfinch die ik was begonnen maar nog niet heb afgekeken.

Te veel zang. Kan dat? Ja, dat kan. Ik weet niet hoe het met de andere verfilmingen van The Phantom of the Opera zit, maar in dit deel wordt er teveel gezongen. Die zang is ook niet altijd even zuiver. Dat merk je aan Patrick Wilson en aan Gerard Butler. Gerard heeft wel iets rauws in zijn stem en dat werkt wel goed bij de teksten die wat meer power vergden, maar gewoon tekst zingen om te zingen is eigenlijk voor geen van de drie hoofdpersonages weggelegd. Rossum doet het meer dan behoorlijk. Hier en daar zit er een sterke scène in, maar globaal genomen schreeuwt het overgrote deel het vierletterige woord 'saai'. Bijvoorbeeld deze scène

Daar laat Schumacher wel even zijn talent zien.

Het grootste deel is echter maar zwak aan tekst en die wordt dan ook nog eens voor 90% gezongen. Een bedenkelijke keuze die mijn inziens slecht uitpakt. Het verhaal brengt weinig nieuws in mijn ogen, een clichématige driehoeksverhouding met een einde dat in de sterren geschreven stond. Het grootste minpunt is misschien ook nog eens de speelduur die eigenlijk max. anderhalf uur had moeten zijn.

Aangezien men deze Philadelphia als een klassieker beschouwd, vandaag maar eens bekeken. Niet direct mijn type film, dat werd al meteen duidelijk. Tom Hanks en Denzel Washington doen zeker hun best maar het wordt al snel duidelijk hoe de film zou gaan eindigen. Ook niet voldoende scènes die er echt uitspringen wat mij betreft om een zogenaamde klassieker te zijn. Voor mij is het dat althans zeker niet. In 1993 waarschijnlijk erg actueel, nu daarentegen is aids zo goed als onzichtbaar geworden omdat de ziekte goed onder controle kan worden gehouden door aidsremmers. De film deed me dan ook vrij weinig. Muziek was wel goed, de operascene wel speciaal. Philadelphia is puur Oscarmateriaal en heeft er dan ook 2 gewonnen. Wel in orde om eens te bekijken maar daar blijft het dan ook bij.

Leuke film over geneeskunde in de tijd dat de Oosterse landen op het vlak van wetenschap in feite verder stonden dan de westerse wereld. Ibn Sina of Avicenna heeft blijkbaar echt bestaan en zou behoorlijk veel invloeden op ons denken hebben gehad. Bijna zoveel als een Aristoteles. Dat is wel straf want in al die jaren dat ik gestudeerd heb en het tot ingenieur heb geschopt heb ik nooit eerder van Ibn Sina gehoord. Ik zie ook dat er nog 2 boeken extra zijn geschreven over Rob Cole. Wel jammer dat ze niet verder verfilmd zijn. Aan het aantal stemmen hier te zien snap ik wel waarom, je zou er meer verwachten bij dit soort films.

Tja, een film die zich weer slimmer wilt voordoen dan het in werkelijkheid is. Voor mij is dit basiswiskunde. Zo worden er heel wat wiskunde thema's kort aangehaald over het al dan niet aanwezig zijn van een patroon in Pi. Net dit artikel even gelezen, best interessant: Pi day: Pi might look random but it's full of hidden patterns | The Independent - independent.co.uk.

In de film vertelt men ook het voor mij erg bekende verhaal van hoe Archimedes eens in zijn bad zat en tot een geweldig idee kwam. Dat doe ik ook regelmatig maar tot nu toe nog geen geniale ingeving van die orde helaas De moraal van dat verhaal vond ik nog wel interessant want ik zei eigenlijk net hetzelfde als wat Max zei tegen Sol.

Dan komt ook de Rij van Fibonacci nog even langs om van daaruit de gulden snede uit te leggen en uiteindelijk te komen tot spiralen (die dan mooi in beeld gebracht worden door melk die zich verspreid in koffie en uitgeademde rook). Eigenlijk wordt er hier naar fractalen toegewerkt maar daar gaat men dan niet op in.

Men springt dus eigenlijk nogal van de hak op de tak zonder uit te werken wat alles met elkaar te maken heeft. Zo kan iedereen wel een film maken over wiskunde zonder er ook maar iets van te snappen. Men heeft het wel over verbanden die men legt met de aandelenmarkt en met getallen uit de Thora, maar ik mis uitwerking.

Het zwart-wit is niet zozeer een heikel punt aan deze film, maar de korrelige beeldkwaliteit en het camerawerk vond ik op momenten eerder storend. De muziek heeft wel iets hypnotiserends en kon ik wel smaken.

Het belangrijkste punt van de film gaat wel over paranoia natuurlijk. Van teveel kennis kan je zeker paranoïde worden als je te geobsedeerd geraakt door iets. Veel mensen willen waarschijnlijk eerder slim worden, maar de supergenieën die willen misschien juist het omgekeerde. Natuurlijk zal een gat boren in je schedel niet je intelligentie doen verdwijnen. Je zal de volgende dag niet rustig op een bank zitten, maar wel dood in een kist of oven liggen.

The Pianist, wat een zeer sterke oorlogsfilm met een zeer geloofwaardige Adrien Brody. De film zit vol met tragische momenten. Duitse soldaten die Joden vernederen door ze voor hen te laten dansen. Een kind dat in Brody zijn armen sterft. Een man die om wat eten vecht met een vrouw en het vervolgens opeet terwijl het op de grond ligt. Een oude man in een rolstoel die uit het raam wordt gegooid omdat hij niet rechtstaat voor de Duitsers. Een rij mannen die uit de groep worden gehaald, plat op de buik moeten gaan liggen en vervolgens 1 voor 1 worden neergeschoten. Szpilman (Brody) die van zijn familie gescheiden wordt. Szpilman die op de piano speelt zonder hem aan te raken uit angst om ontdekt te worden. Echter blijken niet alle Duitsers wreed te zijn, een zekere Hosenfeld brengt hem eten en geeft hem zijn Duitse mantel. Zo zie je maar dat er ondanks een oorlog toch nog menselijkheid kan bestaan.

De pianomuziek op zich vond ik nu niet zo geweldig, niet dat ik er veel van ken, maar heb al mooiere pianostukken gehoord. The Pianist is een film die op een uitstekende manier de harde realiteit van 5 jaar oorlogsvoering op een getalenteerde Jood weergeeft en daarom alleen al verdient deze verfilming van een waargebeurd verhaal een 5*.

Een erg ingetogen drama met niemand minder dan de man van de overacting (of dat wordt toch vaak zo gezegd), Nicholas Cage. Hier toont hij de andere kant van zijn kunnen. Echt zeer goed geacteerd. Ik ben onder de indruk. Jammer genoeg kan ik dat eigenlijk niet zeggen van het script. Er hangt een zeer grote vaagheid over de film en ik kan daar tot een bepaald niveau goed mee overweg maar je mist hier achtergrond en bonding tussen de personages. De film ademt op bepaalde momenten echt sfeer. Het begin had iets meer tijd moeten nemen met het varken. De connectie van de kijker en de band tussen Cage en het varken is amper gevormd of het varken wordt al gestolen. Toch een 3.5* door de speciale sfeer/muziek en Cage zijn uitstekende acteerwerk.

Ondanks dat ik eigenlijk ben opgegroeid met POTC heb ik nooit echt de neiging gehad om de films een tweede keer te bekijken. Ook heb ik een aantal games van POTC gespeeld op de playstation en was ik maximum level op POTC Online. Geen idee of dat spel nog bestaat, zal ik eens moeten opzoeken.

Om het over de film te hebben moet ik toch wel vaststellen dat ik het eerste uur vrij belabberd vond. Ik was zeker vermoeid op het moment dat ik het eerste uur keek maar de grappen van Sparrow en de logica van de gebeurtenissen waren voor mij te belachelijk. Het was echt gênant slecht. Gelukkig verschuift de nadruk van het tweede uur meer naar het verhaal ipv al die cheesy grappen. En hoewel er zeker een paar geslaagd te noemen zijn, is het meerendeel gewoon meh.

Het einde is helaas zo voorspelbaar als wat. Wat wel gezegd moet zijn is dat ik de CGI best zotjes gemaakt vond. De romance is wat te gemaakt ook al doen Brenton Thwaites en Kaya Scodelario het meer dan behoorlijk.

Goede film met een opmerkelijke vertelstijl. Het eerste deel is zeker het beste en de 2 volgende delen zijn aan elkaar gewaagd. Daarbij is het ook toevallig hoe het verleden toch weer opgerakeld wordt in de derde akte. Een beetje te toevallig allemaal, maar vooral het einde voelt niet af.

Verder had ik ook nergens het gevoel dat ik dit "verhaaltje" nooit eerder gezien heb. Ok, het is op een speciale manier verteld maar je weet vanaf de dood van Gosling dat de baby als hij groot is, wilt weten wat er met zijn vader gebeurd is en eventueel zelfs wraak wilt nemen. Op zich is het goed dat we hier eigenlijk de 2 kanten van het verhaal kennen. Het laat je meeleven met beide partijen, maar toch wordt de film nooit sentimenteel. Ik vind dat eigenlijk wat jammer, want ik zie wel eens graag een film die écht weet te ontroeren. Deze film had dat misschien gekund, maar nergens krijg je zo een emotioneel moment. De film zet je wel wat aan het nadenken over de moraal maar ik denk eigenlijk niet dat de film erg lang gaat blijven hangen.

De acting in deze film is natuurlijk heel goed met op kop Ryan Gosling en Ben Mendelsohn. Bradley Cooper doet het ook prima al kan ik niet zeggen dat ik een megafan ben. Zijn zoon is echt een opgeblazen kwal. Wat een vreselijke etter.

Mooie film die volledig draait om Kerstmis en waarover Kerstmis eigenlijk echt gaat. De Kerstgedachte. Verbondenheid, solidariteit, warmte, vriendschap, etc. Ik wist bij het opzetten wel dat het een Kerstfilm was maar niet dat het een animatie was grappig genoeg. Maar verrassend genoeg was dit wel goed genoeg om te kijken. Nu moet ik zeggen, ik ben niet zo een enorme Kerstvierder. Mensen zouden elke dag van het jaar zo warm moeten zijn, maar het komt er vaak enkel uit met Kerstmis. Zo cadeautjes onder de kerstboom doen we in onze familie nooit. Ergens misschien jammer maar ik doe niet mee met de wat bijna iedereen doet. Vaak is dat toch maar consumeren om te consumeren, als ik iets nodig heb zal ik het zelf wel aankopen. Anyway, dit is een fijne film om eens gezien te hebben. Het is een beetje standaard wat de personages betreft. Je voelt ook dat er wat een kinderlijke romance in zit, al komt die er niet echt uit. Tom Hanks herken je heel goed in het uiterlijk van zijn personage. De beste scène is voor mij waarschijnlijk wanneer de trein ontspoort. De magie van Kerstmis op het einde is mooi maar nogal voorspelbaar.

Kijken die handel! Wat een goede film met een geweldige cast. Ik kon haast niet geloven dat ik Kit Harington (Game of Thrones), Sacha Roiz (Grimm) en Kiefer Sutherland (24) in dezelfde film zou tegenkomen.

De gevechten waren zalig om te zien. Ik leefde helemaal mee met Atticus en Milo. De spanning op het gezicht van Cassia was duidelijk zichtbaar in de arena. Ongelooflijk hoe je mee gezogen werd in dat gevecht in de arena. Eigenlijk moest de naam van Milo voor mij niet vermeld worden, voor mij was het John Snow die daar stond te vechten. Dat de naam echter wel vermeld wordt, was meteen ook het kantelpunt in de relatie tussen Milo en Atticus. Vanaf nu waren ze echt vrienden, makkers, broeders.

Op de special-effects is weinig aan te merken. Fantastische CGI.

Sommige dingen waren wat overdreven zoals de vuurballen, 'lavabommen', maar dat is de keuze van de regisseur om het allemaal nog wat heftiger te maken. Vond ik wel goed gelukt. De tsunami was er misschien ook lichtjes over met dat schip, dat zonder veel schade, gewoon de stad komt 'ingevaren'.

De romance tussen Milo en Cassia is prachtig. Dat is pas liefde op het eerste gezicht! Zo voor elkaar opkomen, WOW.

Het einde vond ik eigenlijk nog wel ver(r)assend, om het met een woordspeling af te ronden.

Ook behoorlijk slecht. Russell Crowe lijkt wel een parodie van zichzelf. Spreekt eerst een deel in het Italiaans om dan Engels met een vreemd accent te praten. Grappig is het nergens, dus in dat opzicht faalt de film volledig. Enige wat een beetje interessant is hoe de puzzelstukjes over het Vaticaan en de Spaanse inquisitie in elkaar vallen. Verder heeft deze film weinig te bieden. Ik denk dat Crowe eigenlijk beter op pensioen kan. Hij kan het echt niet meer.

Helaas niet mijn ding. Daarvoor is het voor mij veel te afstandelijk gebracht. Er zit geen greintje spanning in, misschien een klein beetje mysterie maar die was voor mij niet voelbaar. Er komt maar geen vuur tussen Merlant en Haenel. Er straalt geen passie vanaf, enkel emotieloze en nietszeggende blikken. Weinig boeiende dialogen en ook weinig sfeer. Wel mooie landschappen maar dat maakt nog geen film. Deze film waarin een portret wordt gemaakt over een vrouw die juist vuur mist (in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden) lijkt bijna een kunstwerk, maar ik hou helemaal niet van kunst, dus dat zegt me ook hier weinig. Het geheel voelde aan als een leegte die maar niet wist opgevuld te worden, zoals een uitgeholde baobab die snakt naar het regenseizoen op Madagaskar.

Ik vond het allemaal wat snel gaan voor een goede spanningsboog te creëren. Het voelt ook allemaal te toevallig en te gekunsteld. De film blinkt wat mij betreft nergens echt in uit en als ik de score hier zie is die eigenlijk wat overgewaardeerd. De Amerikaanse remake heb ik overigens niet gezien, gaat ook niet snel gebeuren. Vincent Lindon samen met Diane Kruger is ook al behoorlijk vergezocht. Hier had meer ingezeten lijkt mij. 3*

Dat vind ik eigenlijk het sterke punt van de film. Er wordt tijd gemaakt voor karakterontwikkeling, iets waar veel films te weinig aandacht aan schenken. Het duurt misschien een uur maar ik heb me in dat uur werkelijk totaal niet verveeld. De actie op het einde is oké maar duurde zo echt al lang genoeg vond ik. Ik raak al snel uitgekeken op zulke gevechten. Uiteindelijk weet je toch wie gaat winnen. Gelukkig was het einde niet al te cliché met een kus-scène tussen Jason en Kimberley..

Ik kon in deze film de soundtrack erg appreciëren. De go go Power Rangers was ook vet. De jonge acteurs doen het redelijk al viel niemand echt hard op. Ik moest ook even goed kijken en vooral luisteren voor ik doorhad dat Bryan Cranston hier Zordon speelde. 3.5* is zeker niet onverdiend. Het is best gek dat er toch vrij weinig animo is voor deze film, niet dat ik een grote fan ben maar ik zag het vroeger sporadisch wel eens passeren op tv.

Predator is een film die behoorlijk aan Vietnamese oorlogsfilms doet denken qua setting. Het duurde wel even voordat ik het wat boeiender begon te vinden. Het verhaal is nogal mager uiteindelijk. Wat de missie is en alle tralala errond boeit in feite niet, het gaat om de jacht op de predator of is het eigenlijk omgekeerd. Een film met een hoog machogehalte die bol staat van de Michael Bay explosies ook al is de film geregisseerd door McTiernan. Nu goed die kan er ook wel wat van. Verveelde me wel niet. Degelijke actiefilm.

Ja sorry Erik van Looy maar ik had hier meer van verwacht. Het eerste uur was goed en onderhoudend, maar daarna volgen de onrealistische en onlogische gebeurtenissen zich op. Ik heb me ook ernstig gestoord aan het feit dat de secret service of de beveiliging van de presidente zou mee doen in het complot. Komop zeg serieus, ik geloof daar geen snars van. Plus dan konden ze haar zelf gewoon hebben neergeschoten en was de rol van de premier totaal overbodig. Dat wordt dan een halfuur later een beetje zwak verdedigd omdat het zogezegd speciaal zou zijn dat een premier de presidente doodschiet.

Bovendien begaat van Looy eigenlijk al een gigantische flater door de president als vrouw neer te zetten. Hij dacht duidelijk dat Clinton de verkiezingen ging winnen. Er is dus nog nooit een vrouwelijke president geweest waardoor hij beter op veilig had kunnen spelen door een man te gebruiken, althans dat vind ik. Ook dat zijplotje van de zwangere Eva (Charlotte Vandermeersch) voegt niets toe aan het verhaal.

Ik ben zeker niet de grootste fan van Koen de Bouw en na deze rol zal hij dat ook niet worden. In tegenstelling tot coumi hierboven vond ik de chauffeur juist een meerwaarde voor de film. Hij was zo'n beetje de enigste die humor bracht en van een Vlaamse film verwacht ik altijd dat er humor in zit. Ik kende de acteur echter niet, Stijn van Opstal blijkt de man te heten. Wat mij betreft iemand om in de gaten te houden, hij is zo een beetje een type à la Peter Van Den Begin. Charlotte Vandermeersch deed het niet slecht, maar ik vond persoonlijk Tine Reymer het sterkst spelen.

Uiteindelijk waren de slechterikken in de oude fabriek totaal niet dreigend genoeg om de film echt spannend te maken. Ze hadden allang moeten dreigen om een vinger of iets dergelijk van zijn vrouw of kind af te snijden. Een beetje te zwak om echt te dreigen, nochtans begon het degelijk met die dokter die door de kop geschoten werd. Het einde was ook werkelijk een anti-climax. Het is geen slechte film maar er zitten teveel gaten in.

The Prestige is een geweldige film. Ik denk dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn, zo is het moeilijk te zeggen wanneer de 'originele' Angier nu werkelijk dood gaat. Het zou kunnen dat hij zichzelf neerschiet aangezien we niet zeker weten aan welke kant van de machine de kloon terecht komt. Het zou kunnen dat hij zelfmoord pleegt in de watertank, aangezien elke kloon toch dezelfde herinneringen heeft als hij. Hij vertrouwt zijn klonen niet na de chantage van zijn dubbelganger Root voor The Real Transported Men. Het zou ook kunnen dat hij de kloon de voorstelling liet doen op het einde en hij het overleeft totdat Borden hem op het einde neerschiet. Dit denk ik dan weer omdat hij Borden erin wou luizen zonder zelf zelfmoord te plegen, hoewel dat elke kloon een duplicaat van hem en het dus niet uitmaakt of hij sterft.

En buiten dat zijn er nog een aantal dingen die voor interpretatie vatbaar zijn zoals: gaat het wel echt om een tweeling of heeft Bale zichzelf gekloond? . Minpunten aan de film vond ik dat Nolan niet goed het drama weergeeft van het verlies van Angier's vriendin.Een verdrinkingsdood van je vriendin meemaken is toch bijna het ergste wat er is. Ook de spanningsopbouw kon m.i. beter, misschien doordat ik nooit een band kreeg met de personages.
De rest van deze film is erg goed en de plot is subliem. Zeker een aanrader als je fan bent van interpretatieve films en mindfucking.

Ik kon dit wel appreciëren. Sterke vrouwelijke hoofdrol (woke gedoe, tja misschien maar ik heb al veel erger gezien, stoorde me nu niet bepaald hier), slimme vallen die worden uitgezet. Ze heeft meerdere malen de kans om de Predator te bestuderen en leert eruit om het zo uiteindelijk te kunnen verslaan, waar veel andere bij zijn gefaald. Ik vind de film dus zeker deze waardering waard, zo niet zelfs beter. Het einde is echt wel goed.

Gere mag dan niet de beste acteur zijn, hij is wel geschikt voor deze rol. Zijn hoofd past als geen ander voor de gladheid van advocaat Martin Vail. Ook Edward Norton speelt erg schitterend. Eerlijk gezegd vind ik dit misschien zijn sterkste prestatie tot nu toe. Het einde zag ik helemaal niet aankomen. Ik vind het dus persoonlijk wel een geslaagd einde.

Rechtbankdrama's vind ik meestal nog wel boeiend maar veel hangt af of de juiste vragen gesteld worden en hoe het gebracht wordt. A Time To Kill vond ik wat beter door onder meer de sterke speech van McConnaughey. Met de twist komt Primal Fear op dezelfde hoogte.

Primer moet zowat de meest onbegrijpelijke film zijn die ik ooit gezien heb. Het wordt erg oninteressant gebracht en het is een hoop technische praat maar het lijkt allemaal weinig samenhangend te zijn. Ik vroeg me tot ongeveer halfweg af waarover ze het in godsnaam hadden. Gesprekken springen ook van de hak op de tak, scènes worden afgebroken zodat wanneer je went aan de nieuwe omgeving, je alweer in de volgende zit. Het maakt dat Primer erg lastig te volgen is en werkelijk geen enkel moment echt weet te boeien. Verder is het nogal schokkerig gefilmd met één of ander standaard cameraatje wat een erg korrelig beeld geeft. Redelijk amateuristisch gebracht in mijn ogen, maar sommigen vinden dit ongetwijfeld geniaal.

Mijn derde film van Carpenter en meteen ook eigenlijk mijn derde horror van hem. Ik ben blijkbaar een beetje in een horror-mood de laatste dagen. Ik verwachtte aan de hand van de synopsis een leuke zombieflick te gaan zien maar viel dat toch even tegen.

Met een titel als Prince of Darkness verwacht je toch wel iets meer dan wat stilstaande zombies die niet meer weten wat ze daar nu eigenlijk staan te staan en een groen vat dat al minstens 2000 jaar oud is, maar koolstofdatering wijst uit dat het vat al 7 miljoen jaar staat te corroderen. Hmm, lijkt me heel straf maar het zijn maar wat details, die uiteindelijk niet zo heel belangrijk zijn voor de film.

Er wordt dus heel wat wetenschappelijk gewauwel verteld. Normaal vind ik dat nog wel interessant (ben zelf een wetenschapper) maar hier bleef het maar duren. In het begin wat meer over Schrödingers kat - die zowel levend als dood zou kunnen zijn - je zou het niet kunnen zeggen omdat het in een black box zit waarin je geen observatie kan doen.

Dan ontstaat er een vrij slecht uitgewerkte romance tussen de rosse en snorremans. Ondertussen wordt de professor theoretische deeltjesfysica of wat hij ook was, ingelicht door een jongere priester over dit eeuwenoude geheim. Aangezien hij dit niet alleen kan uitdokteren,
worden zijn studenten om hulp gevraagd. Het verhaal kabbelt vervolgens een hele tijd wat voort en o ja, de muziek die neemt steeds luidere, overdreven vormen aan. Ik vond de sfeerschepping veel te vroeg beginnen, vooral omdat alles nog werd ingeleid. Hierdoor kwam ik nooit in de juiste sfeer terecht wanneer het spannender/enger werd.

De karakters waren uiteindelijk ook weinig interessant, in tegenstelling tot die van The Fog en in iets mindere mate The Thing. Ze maken ook allemaal weer dezelfde standaardfout, één voor één gaan ze naar beneden of ergens binnen waar het kwaad al is gepasseerd. Om af te sluiten wel een paar heel leuke effecten gezien zeker met die spiegel. Als het waar is wat baspls schreef dat dit effect in kwik werd gedaan, sta ik toch versteld. Kwik is heel toxisch en vooral de kwikdampen.

Redelijk. Iets teveel romance wat mij betreft. Misschien ook wat houterig geacteerd bij momenten, al komt dat misschien eerder door de meer practical effects. Die voelen soms wat toneelachtig aan. Dat heeft misschien ook zijn charmes maar al bij al vond ik het een matige film. Wel prima acteurs met Cary Elwes en Robin Wright (wat een mooie vrouw in haar jonge jaren). De rest kende ik niet eigenlijk. Er zit ook een zekere humor in die me misschien niet altijd even goed wist te bereiken. Het hoogtepunt is waarschijnlijk duellerende Spanjaard en Elwes. Robin Wright had eigenlijk best een weinigzeggende rol als je het zo allemaal achteraf eens op een rijtje zet. Ik denk ook behoorlijk moeilijk om te spelen. Als actrice wil je je ongetwijfeld bewijzen en zeker op die leeftijd, maar het lijkt me moeilijk om dat voor haar hier te doen. Het script is behoorlijk matig en het verhaal voelt nogal standaard aan. In de stijl van een NeverEnding Story maar dan meer romantieker gericht en minder fantasy.

Goed verhaal, sterke cast met goede acteerprestaties. De film gaat misschien hier en daar wat langzaam, maar volgens mij versterkt dit juist het verhaal. Het zet de kijker aan om mee te denken met rechercheur Loki en de band met de personages wordt erdoor versterkt. Ik werd zelfs heel eventjes emotioneel gepakt door de film.

Een aanrader.

Ik vond The Prodigy beter dan verwacht. Een boeiend verhaal dat ook nog eens best goed wordt uitgewerkt. Een paar mooie jumpscares en er ligt zo'n vreemde spanning constant op de loer want het kwaad zit in je eigen kind. Meer naar het einde maken de makers van The Prodigy zich er wat snel vanaf. Ook het begin zit wat slordig in elkaar en de eerste scènes lopen niet al te vlot in elkaar over. Misschien had wat meer achtergrond van de kwaadaardige ziel in zijn vorige lichaam, de film iets vollediger kunnen maken.

Maar verder vind ik dit bovengemiddeld voor een horror en heb ik me hier prima mee geamuseerd.

Iets voor de taalvirtuozen onder ons. In deze film wordt weergegeven hoe de geleerden van Oxford samen met een madman aan een woordenboek met alle Engelse woorden werken. Sean Penn houdt de film interessant door zijn karakterkop en weergaloze acteerwerk. Best impressionant. Gibson doet het ook wel goed maar moet toch in Penn zijn meerdere erkennen. Nu is zijn rol ook wel minder interessant. De film zelf vond ik wat wollig door het hoogstaande academisch gepalaver. De speelduur doet er ook niet veel goed aan.

Al bij al minstens 3*, gewoon al voor de acting en hoe het in beeld is gebracht. Qua verhaal had ik er meer van verwacht. Het lijkt niet geromantiseerd of gedramatiseerd te zijn maar eerder trouw aan de werkelijkheid, al kan ik hierin fout zijn. Doet me wat aan de film Tolkien denken qua stijl en sfeer.