Opinions

Doorsnee misdaadfilm en daarmee is eigenlijk alles gezegd. Ik mis bij deze film ja iets of wat een zekere identiteit. De film weet niet zo goed waar die heen wilt lijkt het wel. De film kent in zekere zin wel zijn eigen stijl en veelal typetjes, dat wel. Toch voelt het allemaal zo doorsnee en voorspelbaar. Het heeft zijn momenten dat wel maar er zat meer in. Jimmy The Saint zal bij mij vermoedelijk nog het langste blijven hangen bij deze film, Andy Garcia speelt zijn personage met veel charme en flair. Het liefdesverhaal voegde ergens ook niet veel toe maar Gabrielle Anwar mag wel gezien worden. Ik kende haar eigenlijk niet, maar ze heeft iets.

Ik vond dit ook wel sterk. Niet overdreven aangezet. Geweldige acteurs ook met Viggo, Colin en Joel. Regie van Ron Howard. Ja dan verwacht je wel wat en die verwachtingen werden ook wel ingelost moet ik zeggen. Ik heb het in de actualiteit toen eigenlijk niet zo gevolgd maar je kon er toen moeilijk omheen in de kranten. Wel echt straf dat de acteurs dat duiken echt gedaan hebben. Zeker Viggo, toch niet meer van de jongste dacht nog even dat hij de Aragorn van 20 jaar geleden was. Nee chapeau.

Met Waititi heb ik dus tot nu toe helemaal niets. Zijn humor lijk ik op de één of andere manier immuun voor te zijn. What We Do In The Shadows heb ik na 10 minuten gewoon afgezet. Ondertussen weet ik wel dat mockumentaries altijd verschrikkelijk zijn en dat ik ze gewoon niet meer moet kijken. Een nieuwe kans gaf ik Waititi met The Hunt for the Wilderpeople waarbij ook daar de humor grotendeels faalde, buiten dan die bushman, viel er voor mij niks te lachen.

Een goede twee maanden geleden gingen een grote groep vrienden naar Thor: Ragnarok. Ik ging niet mee met een paar anderen omdat ik liever Het Tweede Gelaat keek. Eenmaal terug van de bioscoop spraken ze allemaal over een fantastische Marvelfilm. Ik vond het vreemd maar ok, ik besloot dus om te kijken thuis wat ik dus vandaag gedaan heb. Uiteindelijk moet ik wel zeggen dat Thor: Ragnarok zeker beter is dan de tweede film die ik niet eens heb weten af te kijken. Of hij beter als de eerste film is zou ik niet meteen durven zeggen, het is te lang geleden om er een mening over te geven.

Hetgeen wat in de vorige films van Waititi totaal niet werkte was dus de humor en ook hier vond ik het vaak erg slapjes. Maar ik had me op een veel flauwere film voorbereid. Zo doende was ik dus nog aardig verrast dat er geregeld toch een glimlach verscheen. Voor mij is het echter wel totaal geen meesterwerk en vind ik het beste van de film de soundtrack Thor Ragnarok Soundtrack-Led Zeppelin Immigrant Song Remix - YouTube. Die vond ik heel aardig passen in de gevechten en gaf toch dat extraatje.

Blanchett speelt een uitstekende villain en steekt er eigenlijk los bovenuit in de acteerprestaties. Chris Hemsworth is soms een beetje cringy wat zijn mopjes betreft, maar doet het verder wel leuk net zoals de anderen. Kortom leuk om eens gezien te hebben en ik ben al blij dat ik er mij mee vermaakt heb. 3.5*, verdiend!

Beter dan ik verwacht had. Angelina Jolie heb ik al lang niet meer zien spelen, maar ze speelt hier wel een sterke rol. Jon Bernthal doet het ook top, net als de 2 villains. Enige minpuntje is misschien dat het allemaal erg vaag blijft waarom dit zich allemaal voltrekt. Achteraf denk je is dit belangrijk? Waarschijnlijk niet om de film goed te vinden.

Toen ik de trailer zag, dacht ik eigenlijk meteen aan een Coen-achtige film als Fargo. Waarschijnlijk door Frances McDormand maar ook door de titel van Missouri. Inderdaad gek dan dat deze film in Wyoming is geschoten. Persoonlijk stoor ik me er niet aan want ik zou niet eens weten of de landschappen er verschillend uitzien.

Het verraste me wel dat deze film me wist te ontroeren want dat had ik eigenlijk niet verwacht bij het zien van de trailer. Door de reviews en de trailer dacht ik wel van, ja goed dit kan wel iets worden. Woody Harrelson speelt ook wel meestal in degelijke films mee dus waarom niet.

De film is fijn geregisseerd door McDonagh en naar mijn mening ook wel iets beter als In Bruges dat toch eerder Brits aanvoelt met humor die me minder ligt. Het einde is hier redelijk open, zonder al te veel antwoorden weg te geven maar het voelt wel aan als een einde. Ik vond de film wel af. Ik verwacht wel dat sommige mensen de film wat traag zullen vinden, het is wel belangrijk dat je deze film goed aanvoelt en beleeft. De sfeer vond ik vrij sterk want ik bleef kijken maar iets voor het einde begon het een beetje te kabbelen. Daarmee wordt het hoge niveau van rond het midden niet langer gehaald en blijft deze hangen op 4*.

Origineel dat is het wel. Aladdin komt er waarschijnlijk het dichtste bij in de buurt. Nergens zit je op het puntje van je stoel, maar valt wel mee qua verhaal. Tilda Swinton heb ik altijd een wat aparte actrice gevonden, volgens mij heb ik het niet zo voor haar keuze van films. Snowpiercer, Okja, Suspiria, er zijn er ongetwijfeld nog. Allemaal onvoldoendes gegeven denk ik. Deze viel me nog mee, maar echt bekoren deed het nergens. Idris Elba niet meteen de film waar je hem verwacht tegen te komen. Hij was wel goed als djinn. Die mondmaskers in de zalen tja, mensen zullen misschien raar kijken in de toekomst bij het zien daarvan.

Tick, Tick.. Boom! is wel een aangename muzikale film. De muziek vond ik niet altijd even goed. Het is veel tekst en vaak nogal onsamenhangend. Andrew Garfield vind ik op zich geen slechte acteur. Het verhaal van Jonathan Larson kende ik totaal niet. Ik ken helemaal niks van Broadway om eerlijk te zijn. De film Rent moet ik dan ook maar eens zien.

Sterk rechtbankdrama met een broeierige sfeer. De hele sfeer is natuurlijk gelinkt aan de vreemde zaak die in de rechtzalen van Canton wordt behandeld. Een hele linke zaak aangezien, ook in deze film, rassenhaat erg belangrijk is. Het is heerlijk om de verschillende standpunten te aanhoren en de getuigenissen je eigen standpunt van de ene naar de andere kant proberen te brengen. Het is prachtig om te zien hoe toewijding en overuren leidden naar de waarheid. Het is niet alleen warm in Mississipi, het wijst ook gewoon op het feit dat er hard gewerkt en gezocht wordt naar die waarheid.

Natuurlijk heerst er sentiment in deze film. Het is tenslotte een beetje waarom het ook allemaal draait. Je eigen in de schoenen plaatsen van zowel slachtoffers, daders maar vooral in die van Samuel L. Jackson's personage. Wat kan die Joel Schumacher goede films maken, ik heb er maar een vijftal gezien van zijn oeuvre maar dit smaakt zeker naar meer.

Voor mij was hier werkelijk geen doorkomen aan. Aan topacteurs ontbreekt het niet. Ik heb drie keer geprobeerd verder te kijken maar nee ik geraakte er niet door. Een thriller? Werkelijk?

Oké, 1 dag later nog maar is geprobeerd. Het is me gelukt om af te kijken! Meer van hetzelfde grijs decor met grijze, grauwe maatpakken.

Een dromerige Gary Oldman die ik overigens vaak heel goed vind maar me hier echt niets wist te doen. Soms loopt ie half voor zich uit te mompelen. Een hoofdpersoon dat zich gedurende lange tijd eigenlijk weet te camoufleren met de meubels. Misschien gewoon mijn ding niet, maar ik heb nog maar weinig films gezien die ik zo ongelooflijk saai vond. Er is maar 1 score die overblijft dan: 0.5*.

Ik vond het beter denk ik dan haar eerste film Raw. Dit is ook weer echt iets uit de comfortzone. Er zitten zeker horrorbeelden in die ik nooit eerder zag. Het verhaal is behoorlijk absurd. De toon van de film verandert ook na een dik halfuur zoiets. Eerste halfuur focussen meer op horror en het seksuele om daarna steeds weirder te worden. Het verliest ook de actie van dat eerste halfuur en het sprak me steeds minder aan eigenlijk.

Toch wat teleurgesteld in deze neo noir film. Duurde een beetje lang, vooral in het eerste uur kon ik mijn aandacht er vrij moeilijk bijhouden. De muziek vond ik soms nog wel goed, buiten de synthesizer muziek dan want dat was niet bepaald bijzonder.

De vechtscènes zijn ook vrij lachwekkend te noemen. Het einde kon er mee door vooral omdat er een hoofdpersonage doodgaat. Het absolute einde waarin Vukovich transformeert in een nieuwe personificatie van Chance (Petersen) vond ik eigenlijk niet erg geloofwaardig. Verder is dit een film waarin zowel Dafoe als Petersen een vrij degelijke homme fatale neerzetten. Niet slecht, maar ik heb al betere films in dit genre gezien.

“Success has got no taste or smell and when you get used to it, it's as if it didn't exist.”

Gisteren gezien op Canvas. Ik vond het bij momenten eigenlijk wat moeilijk te volgen. Ze spraken geregeld over een Lola, maar wie is die Lola? Deze verschijnt pas op het einde van de film. .
De film probeert zowel een lans te breken voor het taboe rond travestie als dat het gaat over het verdriet van een moeder die haar zoon verliest bij een auto-ongeluk. Haar zoon is dan orgaandonor en ze komt zelfs te weten wie het hart van haar zoon krijgt. Anderzijds gaat ze op zoek naar Huma, waar haar zoon op het laatste moment van zijn leven een handtekening van wou hebben, maar die hij niet kreeg want de taxi reed weg.

Het is een speciale film en in haar omzwervingen raakt Manuela bevriend met Penelope Cruz die dan wel heel toevallig zowel ziek en zwanger is geraakt van Lola, eveneens de vader van Manuela's overleden zoon Esteban. Naar mijn idee is deze film wel behoorlijk overgewaardeerd, hoewel het nergens een marteling is om naar te kijken.

Tolkien heb ik ooit proberen te lezen. Ik zat denk ik bijna bij de Slag bij Helmsdiepte en toen ben ik ermee gestopt. Waarom kan ik me niet herinneren maar het taalgebruik van Tolkien was voor een 12-jarige te langdradig en ouderwets. Ook te beschrijvend. En dat terwijl ik die 2-3 jaar een twintigtal fantasyboeken heb verslonden. Tolkien was zowat de enige waar ik niet doorgeraakte.

Je merkt het ook wel aan deze film. Het is een vrij vermoeiende film, niet geschikt voor een breed publiek. Ik vind taal wel redelijk belangrijk maar nu niet om te zeggen dat ik er een passie voor heb. Die was er bij Tolkien duidelijk wel en de verwijzingen naar LOTR en The Hobbit zitten er zeker in. Verschillende personen en gebeurtenissen gebruikt hij later voor zijn boek. Zo komen we te weten dat Tolkien in zichzelf Frodo ziet, want Sam zorgt ervoor dat hij warm blijft in de oorlog. Langs de andere kant komt zijn liefdesaffaire met Miss Bratt ook terug in zijn boek met Aragorn en Arwen. Misschien zijn de 4 vrienden van TCBS verpersoonlijkt in het boek als de 4 Hobbits (Pepijn, Merijn, Sam en Frodo).

Natuurlijk wie hier naar gaat kijken omdat het zou gaan over In de Ban van de Ring is mis. Het gaat over de jeugdjaren van Tolkien, de oorlogsjaren en zijn twintigerjaren. Het einde vond ik ontroerend, sommige stukken van de film daarentegen waren tamelijk saai.

Leuke popcornflick met Alicia Vikander die nu de rol van Lara Croft op zich neemt. Ik ben zeker fan van zowel Lara Croft als van Alicia Vikander (voor mij waarschijnlijk de beste actrice van het moment). Het verhaal is redelijk standaard met suggestie voor een sequel helemaal aan het einde. We gaan zien of er een tweede film komt. Roar Uthaug vind ik een degelijke regisseur en weet altijd wel entertainende films te maken.

Toch had ik er iets meer van verwacht. 2WEI - Survivor (Epic Cover - "Tomb Raider - Trailer 2 Music") - YouTube had ik zeker in de film verwacht en kwam maar niet. Zonde wat mij betreft. Zet dit onder de vliegtuigscène en de daaropvolgende bosscène bijvoorbeeld en dit had kicken geweest. Ook wel leuk is de humor voornamelijk in het begin. Eenmaal op Yamatai valt er helaas niks meer te lachen en is het bloedserieus.

Het is helaas allemaal wat voorspelbaar omdat je gewoon weet dat Lara Croft dit gaat overleven. De vader-dochter relatie wordt wat simplistisch uitgewerkt adhv flashbacks die ik een beetje makkelijk vond. Hij verlaat Lara eigenlijk altijd en ik vind dan ook dat hun relatie niet helemaal lijkt te werken. Misschien kijkt ze wel op naar haar vader dat kan wel, maar toch mist er wat waardoor de eindscène net niet genoeg impact heeft.

Kristin Scott Thomas vind ik ook heel hard ouder geworden. Dat vind ze zelf eigenlijk ook, maar toch blijft ze een geweldige actrice. Op zich dus jammer dat ze niet meer screentime krijgt, al is naast Alicia Vikander spelen vast geen straf. Ook Daniel Wu doet het goed, maar doet hier helaas niets met zijn martial arts skills. Past misschien niet bij zijn rol maar hij is van Hong Kong dus kom maar op met die kung fu. Walter Goggins speelt de rol van Mathias Vogel, een bad guy die denkt dat wat hij doet niet verkeerd is. En misschien zit er wel wat in, want hij wil na 7 jaar gewoon naar huis. Dan kan je al eens wat ongeduldig en chagrijnig worden.

Het camerawerk is zeker niet overal even geweldig. De bliksemschichten op zee vond ik na een tijd vrij onprettig om naar te kijken. Het was tamelijk chaotisch gefilmd daar al waren het natuurlijk geen makkelijke weersomstandigheden om te filmen. Toch zijn er zeker mooie shots van Alicia gemaakt en werd er vaak de nadruk gelegd op hoe diep ze wel niet kon vallen. Dan hangt ze daar te bengelen en neemt ze nog even tijd om de afgrond onder haar te overschouwen. Wanneer ze loopt met een strak, serieus gezicht was ze wel erg badass. Ze heeft niet de borsten die Angelina had in de beginjaren 2000, maar die zijn ook echt niet nodig. Ik denk niet dat er een betere actrice is die Lara Croft kan spelen, want ze gelijkt heel erg op de Lara Croft uit de recente games.

Van mij mag er dus zeker een vervolg komen, uiteraard weer met Alicia dan. Wel had ik graag een verhaal dat eens niet gaat over een “ziekte” die zal zorgen voor een wereldwijde genocide. Dat hebben we al te vaak gezien.

Toch wel een sterke film over aliens. Meestal zijn alien films meer sci-fi gericht doordat het zich in de ruimte afspeelt, maar hier zijn blijven we op Aarde. Ik zou het dan eerder vergelijken met een The Thing / Independence Day. Chris Pratt heeft een zeer goede chemie met zijn dochter, zeker met de jonge versie. De film zit boordevol actie en ook wel drama. Hier en daar is er een stroever moment dus het meest negatieve punt lijkt me dan nog de speelduur. De momenten tussen Pratt en zijn dochter waren bij momenten behoorlijk sentimenteel, maar een goede film heeft dat nu eenmaal. Wanneer een film me kan raken, me kan entertainen en me kan lachen dan is het gewoon een heel goede film. Daar behoort deze zeker bij en de lage score hier begrijp ik niet, maar goed ik heb wel vaker een andere mening dan de massa.

Geen slechte film. Ik begin wel ergens fan te worden van John Hawkes. The Sessions was al een speciale film en dat is deze ook weer, hoewel totaal anders. Het is misschien een beetje jammer dat de film niet helemaal chronologisch wordt verteld, want volgens mij voegt dat hier niets toe en is het zelfs storend voor het verhaal. Ik snap ook niet goed waarom het hier wordt gedaan. Er zitten een aantal zeer onverwachte scènes in de film waardoor Too Late op bepaalde manieren me wel wist te intrigeren. Helaas wordt soms het tempo er wat uitgehaald door de ellelange dialogen. De cameraman wist soms ook niet waar filmen had ik de indruk, maar dat is te wijten aan die lange takes. Ook wat overbodig.

Uitstekende film. Ik heb het eerste deel een koppel maanden daarvoor al eens geprobeerd, maar ik vond het echt saai. Misschien moet ik het nu nog eens een kans geven al denk ik niet dat het hieraan kan tippen. Wat een sequel zeg. Nu hebben ze er wel 36 jaar over gedaan, het resultaat mag er wezen. Waren alle sequels maar zo. Ook bij Mission Impossible vind ik het eigenlijk steeds beter worden. Zeker als je ze na elkaar kijkt, krijg je die connectie met de personages goed. Dus Tom Cruise zijn franchises blijven steeds van een hoog niveau.

Vrij goed maar misschien is een herziening hier wel eens nodig. Zeker qua verhaal omdat het toch ingewikkelder in elkaar zit dan gedacht. Je kan wel goed volgen maar ik was ook niet aandachtig genoeg voor alle details mee te krijgen. Weinig bloot voor een Verhoeven film buiten iemand met 3 borsten. Ik was eerst aan het denken wie is de blonde actrice? Sharon Stone lijkt er wel op en ze is het ook. Schwarzenegger doet dat ook goed. De vechtscenes zien er soms wel wat fake uit. Al bij al ging de film snel voorbij dus voor entertainment 4*.

Toto Le Héros was vorige week te bezichtigen op Cinema Canvas. Ik was wel eens benieuwd naar het debuut van Jaco Van Dormael waar ik nog geen enkele andere film van gezien heb. Adhv deze film wordt hij de Belgische Jeunet genoemd. Qua kleurgebruik is het (gelukkig!) geen Jeunet. Voice-overs worden voor een keer goed gebruikt en het feit dat het verhaal semi-lineair verteld wordt, bezorgt deze film wel een extra kwaliteit.

Verder vond ik het begin zeer goed en daarna zakt het iets in maar het blijft een interessante film. Zoals Filmkriebel hierboven schrijft: het lijkt wel een verfilming van het courante spreekwoord dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant. Maar is dat ook werkelijk zo? Eigenlijk probeert Van Dormael hier met zijn film een soort van antwoord op te geven.

Verder heb ik ook een aantal keer moeten lachen, een komische tragedie is deze Toto le Héros in feite. Het is soms zo kinderlijk of onnozel verwoord dat het grappig wordt. Ik ben nu ook benieuwd geworden naar de andere films van Van Dormael, maar alles rustig op zijn tijd.

Zeer aangename film met Johnny Depp en Angelina Jolie. De twee hebben wel een goede chemie en Angelina heeft een wat mysterieuze vibe hier. De actie is ook niet twaalf uit een dozijn dus dat was ook wel leuk. Verder een prima plot. Het is een film die vlot wegkijkt.

Minder dan verwacht deze Training's Day die toch beschouwd wordt als Fuqua's beste. Een slechte film is dit natuurlijk ook niet maar het is toch niet mijn favoriete film van hem. Misschien waren mijn verwachtingen iets te hoog gespannen. Na Brooklyn's Finest en The Equalizer vond ik dit zijn minste, misschien is dit type film van hem minder mijn ding. Denzel Washington doet het goed maar mijn favoriete acteur zal hij denk ik nooit worden. Ethan Hawke daarentegen is de geknipte man voor zijn rol. Het einde is lekker bruut, wel mijn ding. Soundtrack is zeker ook in orde.

Ik dacht in het begin pfff nee dit wordt niets. Ik heb eigenlijk helemaal niks met drugs. Al vind ik Breaking Bad en Narcos wel uitstekende series. Dat niveau haalt Trainspotting echter nergens. Hier en daar zie ik er dan toch potentieel in en uiteindelijk bevalt de plot zelfs... zou ik zeggen, zeg ik zo. Misschien is dit wel een beetje een "groeier" qua film. Erg alledaags is het niet, althans niet voor mij. Zo diep in de marginaliteit geraken... het gebeurt misschien rapper dan ik zou denken. Eruit geraken vergt dan weer een pak moed en discipline. Van de drugs afkicken al evenzeer. Films waar ze in gaan trippen en we van die epileptische toestanden te zien krijgen (flikkerende beelden, tollende camera etc) dat zie ik absoluut niet graag. Dat valt hier nog wel mee al is de cameravoering zeker opvallend anders dan in meer standaard werkjes. Ook door de muziek valt Trainspotting positief op. Niet elke muziekkeuze vond ik echter op het juiste moment ingezet.

Het is ook geen wonder dat Trainspotting zo hoog scoort. Alleen vind ik 5* dan weer helemaal overdreven. Ik heb weinig gelachen, weinig (mee)gevoeld (al kreeg Spud en Mark Renton meer naar het einde wel wat sympathie van mij). De film kent hoogtepunten maar volgens mij evenveel dieptepunten en dat kan je zowel letterlijk als figuurlijk opvatten. In mijn ogen is Trainspotting wel overgewaardeerd al kan ik de score begrijpen.

Deze film kwam me eigenlijk bekend voor, misschien ooit al eens een stuk van gezien maar ik wist echt niet meer hoe het zou aflopen. Echt memorabel is de film dan ook niet en er wordt wel redelijk geacteerd maar het verhaal is gewoon te mager en het mist wat spanning voor zo'n saaie setting.
Hetgeen wat er echt toe doet is eigenlijk het tweede deel want qua inhoud stelt het eerste deel weinig voor. Natuurlijk is een beetje inleiding nodig maar er hadden bepaalde stukken zeker geschrapt kunnen worden. Ook zijn er iets teveel toevalligheden in de film, iets waar ik me wel aan kan beginnen storen.

Zoals ik dus reeds zei, zijn de acteerprestaties best geloofwaardig te noemen en je snapt al snel hoe het karakter van de personages in elkaar zit. Het script is dus zeker wel goed maar het mist spanning en de overgangen zijn slaan soms totaal de bal mis. Zo herinner ik me op het einde waar Emily Mortimer op bezoek gaat in het ziekenhuis bij Kate Mara en ze dan die scène abrupt afbreken en ze vervolgens op het vliegtuig zit.

Al bij al ok voor eens tussendoor mee te pakken maar je verwacht toch meer van een regisseur van The Machinist.

Redelijke film. Iets teveel twists die het wat te ongeloofwaardig maken. Een typische film wel voor Shyamalan die altijd wel origineel probeert te zijn maar het maar zelden echt kan waarmaken. Ook deze is gewoon doorsnee maar wel leuk om is gezien te hebben. De film van zijn dochter vond ik zelfs beter.

Nog wel leuk deze Tremors. Enkel het begin is ontzettend saai. Toch wel een boring eerste kwartier waar je door moet. Gelukkig begint er daarna iets te gebeuren. Simpel concept maar wel origineel. Redelijk fout natuurlijk en geregeld over the top geacteerd maar dat kan je wel verwachten van een horrorkomedie. De kills zijn nog tamelijk leuk en inventief maar dit is zo'n typische cultfilm of voor sommigen een guilty pleasure. Ik ben niet direct fan want voor mij ontbreekt er duidelijk iets. Het is moeilijk om juist te zeggen wat, maar op vele vlakken is het niet meer dan doorsnee. Niet genoeg humor, niet genoeg gore, matige score, matig verhaal en dat einde wat was dat Kevin Bacon kerel. Die scène zag ik ook van drie kwartier tevoren al aankomen.

De laatste film van Joel Schumacher is er geen om lang bij stil te blijven staan. Qua verhaal is het eigenlijk nog vrij goed, maar de acteerprestaties en de hele film voelen alsof alles op de autopiloot is gedraaid. Het is min of meer een single-location film waardoor je om echt uit de verf te komen toch iets meer moet doen dan de standaard shots die Schumacher er hier tegenaan gooit. Nicholas Cage vond ik nog niet zo slecht maar of dit echt een rol is voor Kidman vraag ik me af. Hun bekendheid speelt ook niet bepaald in hun voordeel als geloofwaardig koppel. Langer had deze film zeker niet moeten duren. Hier en daar een twist weten er nog 2* uit te halen.

Trial by Fire is een zeer sterk werk weer van Edward Zwick. Waarom deze film niet meer aandacht krijgt is me een raadsel want het is voor mij misschien wel het hoogtepunt van de afgelopen maanden qua recente films. Hoewel het best moeilijk is om van criminelen de menselijke kant te tonen, slaagt Zwick daar erg goed in. Natuurlijk als er mogelijks onrecht mee gepaard gaat is het een andere zaak, maar in deze film wijst alles in de richting van Todd Willingham.

De film heeft zeker momenten waar je de krop in je keel van krijgt en eens even moet slikken. Een dikke pluim ook voor Jack 'O Connell die mijn inziens wat meer naar de achtergrond was verdwenen na Unbroken en een paar eerdere films. Ik zie wel dat ik een aantal films van hem heb overgeslagen. Laura Dern speelt hier ook wel goed. Toen ik Wild At Heart zag vond ik haar helemaal niet leuk, maar ondertussen heb ik haar leren appreciëren.

Een absolute aanrader! 4.5*

Een beetje een moeilijke film om te beoordelen. Langs de ene kant is de loop slim bedacht en lijkt het voor de meeste momenten heel goed in elkaar te steken. Ik denk dat het punt van de film vooral is dat wie een belofte breekt gestraft moet worden. Vandaar dat ze als straf in een oneindige lus terecht komt eenmaal dat ze haar belofte dat ze zou terugkomen breekt tegenover de taxichauffeur. Nu ik denk dat ze eigenlijk vooral gestraft wordt omdat ze haar zoontje slecht behandeld en dat de Dood haar tijdens het auto-ongeluk echt te pakken krijgt. Hiermee is de film eigenlijk niet meer dan een soort analogie op de mythe van Sisyphos.

Maar goed eigenlijk is de film toch niet zo geniaal complex als sommigen lijken te denken. En ik heb vaak dat gevoel dat dit soort mindfuck films willen dat je het geniaal vindt omdat het zogezegd ingewikkeld in elkaar zit. Wat de film echt beter had gemaakt is toch iets meer karakteropbouw. Ze gaan ongelooflijk snel dood, dat je nergens in de film kan investeren in de personages. Zelfs niet in het personage van Jess. Je kent niets over haar achtergrond buiten dat ze in een bar werkt en een zoontje heeft met autisme. Ook vond ik het nergens spannend omdat het me eigenlijk niet zoveel kon schelen. Wederom dus een film die eigenlijk in de basis onderuit gaat en daardoor de aandacht verliest. 2*

Wel een film die maatschappelijke kritiek geeft op een ludieke satirische manier. Echt grappig is het nergens, nu satire is mijn ding eigenlijk niet. Meestal nogal flauw, ik heb graag humor die er spottend compleet over gaat, niet zo braaf als satire. Toch vind ik het een onderhoudende film die nergens ging vervelen. Wat ontzettend jammer dat dit Charlbi Dean haar laatste film zal worden. Wat is dat toch met talent dat vaak veel te vroeg ons wordt ontnomen. Club 27 kennen we allemaal natuurlijk of bijvoorbeeld Anton Yelchin, vond ik echt een acteur die iets nieuws bracht en is dan helaas onder zijn auto beland.

Beter dan verwacht eigenlijk. Misschien eens kijken wat Ostlund nog heeft gemaakt. The Square heb ik toen die uitkwam laten schieten.

Moeilijke film om een juist aantal sterren op te kleven. Dan kom je al snel uit bij een neutrale 3*. Want inderdaad de film is een beetje langdradig. Jammer ook dat enkel Maika Monroe echt goed gecast is. Jennifer Garner doet te hard haar best dat het niet zo geloofwaardig overkomt.

Het verhaal ontplooit zich vanuit Maika's standpunt, wat op zich een goede zaak is omdat ze, vind ik, de beste actrice in de film is. De film gaat an sich over de gevolgen van een scheiding en het uiteenvallen van de familie. Er zijn eigenlijk geen winnaars, enkel verliezers in een scheiding. De band die een tweeling kan hebben, ja die kun je eigenlijk alleen snappen als je zelf van een tweeling bent. Ze uit elkaar rukken, dat gaat eigenlijk niet. Toch als ze dat zelf niet willen. Dit is een film om te ondergaan en het drama is degelijk opgevoerd maar toch bleef ik grotendeels onverschillig kijken.