Opinions

Terug beter dan deel 2 wat me weinig kon bekoren, maar echt veel voegt dit deel ook niet toe. Dit deel neigt ook eerder naar een thriller dan een horror. Voor mij was X een zeer goede slasherfilm maar de twee volgende delen hebben een heel andere vibe. Pearl was gewoon weird en saai, dit was niet echt een slasher maar op zich wel een degelijke thriller. Naaktheid wordt hier dan weer geschuwd, wat ik op zich enigzins begrijp met de weg die Maxine is ingeslagen. Verwijzing naar Bates Motel was wel fijn om te zien. Einde met haar vader was ook wel degelijk. Een 3.5*.

Redelijke film en afsluiter van de Maze Runner reeks. Ondertussen wel uit mijn young adult periode gegroeid natuurlijk, dus misschien vind ik het daarom allemaal net iets minder worden. Al denk ik toch dat het vooral aan de Young Adult films zelf ligt en vooral in de vervolgen. Bij Divergent en The Hunger Games werden die steeds minder tot zelfs erg slecht. Wat The Maze Runner betreft is deel 1 in mijn geheugen nog steeds een zeer goede film, deel 2 een stuk minder en deel 3 kon er mee door.

De film is ook een mix van heel wat genres, dat het op sommige momenten wat chaotisch wordt. Qua plot is het nogal voorspelbaar, de clichés worden dan ook constant aaneengeregen. De acting is degelijk. Will Poulter moet ik niet maar dat is persoonlijk. Een beetje lang misschien maar door de constante actie kijkt de film vlot weg.

Ik vond dit een geweldige film. Het gebeurt echt zelden dat een film mij kan ontroeren maar deze deed dat wel. Voorspelbaar bwah, toch niet helemaal. Het is een knap verhaal en Clarke en Claflin hebben een goede chemie. Enige minpunt dat ik kan bedenken is dat Emilia Clarke soms wel iets te geforceerd aan het glimlachen was vond ik. Klein beetje overacting. Meestal als ik een film kijk en het is bedtijd pauzeer ik de film en kijk ik de dag erna gewoon verder maar hier wou ik blijven kijken. Super.

Mechanic: Resurrection is weeral van hetzelfde laken een broek. Er is zo goed als geen verhaal dus je kan gerust zonder enige vorm van breinactiviteit dit filmpje aanvatten. Natuurlijk ideaal voor als je wat moe bent en wat actie in je leven kunt gebruiken. De film vermaakt wel, hoewel er dus weinig nieuws te zien valt en enorm voorspelbaar is. Het is natuurlijk wel fijn dat Statham genoten heeft van zijn vakantie in Brazilië, Thailand, Maleisië, Australië, Bulgarije en Cambodja. Ben ik er eentje vergeten? Veel gereisd onze Statham en co voor toch zo'n matige film. Ook de explosies zien er jammer genoeg fake uit. Toch is het nog wel een leuk tussendoortje.

Vond het toch niet zo goed. Weinig romantische chemie ook tussen Ben Foster en Sophie Lowe. De gevechten zijn redelijk maar het verhaal is wel een beetje chaotisch. Het verhaal wordt verwarrend verteld, editing vond ik wat all over the place en het tempo kakt soms zwaar in. Jammer, want de actie is geregeld behoorlijk te pruimen.

Mediterraneo is een luchtige film die helaas nergens echt grappig is. Het bevat wel een aantal quotes die het vermelden waard zijn zoals : "wie leeft in hoop, sterft in zijn eigen stront". Naar eigen zeggen vind ik de soundtrack vrij goed. Het schept de Italiaanse sfeer zoals dat hoort, ook al zitten ze op een Grieks eiland. De film kent zijn Italiaanse wijsheden en de dialogen zijn goed om gedurende de niet al te lange speelduur geboeid te blijven. Echter kan ik niet spreken van een meesterwerk. Je kan het een feelgood oorlogsfilm noemen maar eigenlijk is het een anti-oorlogsfilm die gaat over het ontsnappen aan de oorlog. De acteerprestaties zijn zeker naar behoren en de verschillende personages ontsnappen niet aan de typische stereotypen. Het verhaal vond ik weinig indrukwekkend, het kabbelt maar wat voort met liefdesperikelen, voetbal en dans.

Meet Joe Black, ik had sinds vorige week nog nooit van de film gehoord om eerlijk te zijn. Toch maar snel eens opgezet na Scent of a Woman gezien te hebben. Deze is nog wat langer en dat merk je ook wel want hier en daar kabbelt het wat. Het is niet zozeer de stiltes bij de intieme scènes die mij storen, maar het totale plaatje had zeker sneller verteld kunnen worden.

Daarbij vond ik Pitt hier eigenlijk niet zo geweldig spelen terwijl ik meestal wel fan ben van hem. Op zich hoorde het bij zijn rol en zie je wel duidelijk het verschil tussen de man die ze ontmoet in de coffee shop en Death. Ook Claire Forlani vind ik best apart hoe ze met haar ogen kijkt. Het heeft wel iets maar ik moest er toch wat aan wennen. Over Anthony Hopkins geen slecht woord uiteraard, wat speelt hij weer goed.

Het einde deed het om de één of andere reden niet helemaal voor mij. Ik krijg hierdoor de indruk dat ze houdt van het omhulsel van Joe Black maar niet om wie hij is. Ze heeft ook door dat hij Death is en haar vader wilt meenemen. Ook nadat ze beseft dat haar vader er niet meer is, en dat het terug de man uit de coffee shop is die voor haar staat, gaan ze hand in hand weg?

Desondanks is de film zeker wel de moeite om eens gezien te hebben. Apart, maar ondanks de 3 uur eigenlijk nog goed te doen.

Wel een leuke film, lijkt me hier toch wel ondergewaardeerd. Ongeloofwaardig vinden velen het. Vindingrijke opties die erg veel lef tonen kun je het ook noemen. Zal van persoon tot persoon afhangen wie zich hieraan stoort of niet.

Ik heb me nergens aan gestoord. Prima film na een zware werkdag wat mij betreft. Soms moet hersenloos vermaak eens kunnen.

Mooie film natuurlijk die ook vlot wegkijkt. De band tussen hond en mens is moeilijk te spelen dus knap werk van Kate Mara. Mits je goed bestand bent tegen wat Amerikaans patriottisme is deze film wel een aanrader. Het einde is wat voorspelbaar maar het geheel geeft een goede mengeling tussen feel good en drama. Een lach en een traan meer hoeft een film niet te bieden voor mij. Daar hoeven verder geen woorden aan verspild te worden. 4*

Btw ik heb geen hond maar ben wel een dierenvriend. Ik kan me die band best voorstellen, ook al heb ik enkel kippen lopen in de tuin (echt cuties )

Een waar Italiaans epos volgens sommigen, een soap volgens anderen. Ik denk dat beide meningen wat gerechtvaardigd zijn door enerzijds de lange speelduur en anderzijds het levensverhaal van de familie waarin eigenlijk niet superveel gebeurd. De beweegreden van bijvoorbeeld Giulia vond ik heel de film lang erg onduidelijk. Heel rare vrouw en ik snap ook niet wat Nicola ooit in haar gezien heeft. Dan was die jolige deerne uit Noorwegen een heel stukje knapper. Vrij jammer dat zij de rest van de film helemaal geen rol meer heeft. La Meglio Gioventu is een werk dat over veel verschillende alledaagse dingen gaat: liefde, verdriet, studeren, de wereld ontdekken, zelfmoord, kinderen grootbrengen, huis restaureren, milieuramp, enzovoort. Realistisch gebracht en vast erg herkenbaar voor veel mensen.

Er zitten een aantal dramatische scènes in maar echt memorabel wordt het nooit. Het raakte mij ook nooit echt. Daaraan merk je toch dat een Cinema Paradiso veel beter is. Hier en daar is het wat grappig. Op zich heb ik me nergens verveeld (buiten dat politieke gedoe van Giulia vond ik totaal niet interessant). De muziek is goed maar nergens van topniveau. Hetzelfde met de acteerprestaties en de dialogen. Visueel gezien erg gewoontjes. Ik had hier meer van verwacht. Dit werk is wat overgewaardeerd.

Beetje een vreemde film. Kirsten Dunst doet hier heel de film ook erg raar. Dat hele trouwfeest is zo enorm langgerekt en boeit eigenlijk echt geen moment. Op het einde van de film blijkt dan de planeet Aarde plots in gevaar door een nakende botsing met de planeet Melancholia. Ofwel zit er hier veel symboliek achter ofwel is deze hele film zeer vreemd opgebouwd. Nu is Lars Von Trier wel een vreemde eend in de bijt die niet vies is van wat experimenteel gedoe, het was gewoon een zeer lange zit voor mij. Visueel is het op zich wel interessant bij momenten. Waarschijnlijk meer iets voor de spirituele poëten onder ons.

“We all need mirrors to remind ourselves who we are. I’m no different.”

Ik zie Memento nu pas voor de eerste keer en nu heb ik bijna alles gezien van Nolan, vallen me wel een aantal dingen op. Het is me onderhand wel duidelijk dat Nolan graag met tijd en/of vertelstructuur speelt in zijn films. Vaak zit er ook een hoofdpersonage in die emotionele schade heeft geleden. De realiteit onder ogen durven zien (en vooral onthouden wat er is gebeurd) en het (terug)vinden van de eigen identiteit zijn ook in Memento terugkerende thema's.

Qua plot vond ik het niet zo bijzonder. De achterwaartse vertelstijl doet alle spanning eigenlijk teniet. Een thriller kan ik dit niet bepaald noemen. Waar Nolan zoals bijna in elke film heel zwak in is, is character building. Je wordt zomaar ergens in gegooid. Mensen die je niet kent schieten elkaar de kop in zonder dat je enige achtergrond hebt. Die context krijg je stukje bij beetje maar tegen dat de ontknoping komt, ben je de meeste aandacht al kwijt. Niet dat ik op mijn gsm zit te kijken want dat doe ik eigenlijk nooit als ik film kijk, maar tegen het einde begon de langdradigheid echt door te wegen.

Wat ik wel goed vond is dat je iemand die alles op korte termijn vergeet, je alles kan wijsmaken. Dat zie je dan ook terug in de film. Zo gelooft hij nooit wat Joe Pantoliano zegt omdat het bij zijn foto staat. Hij gelooft dus dat hij steeds leugens vertelt, ook al is dat niet altijd het geval natuurlijk. Het omgekeerde ondervindt hij dan bij zijn gesprekken met Carrie-Anne Moss die hij wel gelooft terwijl ze hem ook gebruikt. Het is natuurlijk wel raar want met zijn geheugen weet hij niet eens of dat hij die tekst bij zijn foto's heeft geschreven, hij gaat er uiteraard vanuit. Maar dat is dan ook een beetje het punt van de film: hij gelooft wat hij wilt geloven.

Moest Nolan nu meer tijd besteden aan emotionele binding met zijn personages dan zou hij de beste regisseur aller tijden zijn. Helaas houdt hij zich liever bezig met de tijd te manipuleren. Misschien daarom dat ik Batman Begins zijn beste film vind, gevolgd door The Prestige en Interstellar die toch net iets boeiendere personages hebben dan een Leonard in Memento.

Goed verhaal, onderhoudende film. Sfeer ademt Japans, dus dat is goed ondanks dat de spreektaal vaak Engels is. Op de één of andere manier stoor ik me daar bij Aziatische talen helemaal niet aan omdat ik dat toch maar een gejangel van klanken vind. Bij Europese talen irriteer ik me daar gek genoeg wel aan als in oorlogsfilms Duitsers Engels spreken bijvoorbeeld onder elkaar. Je merkt wel dat er Chinese actrices tussen spelen ook, maar dat heeft me ook niet gestoord. Het verhaal was misschien nergens extreem boeiend of ontroerend om een meesterwerk te zijn maar het is een oerdegelijke film.

Beetje tegenvallend. Lang geleden eens gezien denk ik, of het was misschien de tweede maar het was in mijn herinnering beter dan wat ik gisterenavond zag. Hier en daar enkele leuke grapjes van Will Smith, maar ja het is me allemaal een beetje vergezocht. Wel een stevige cast, waarin Vincent D'Onofrio en Linda Fiorentino nog positiever opvallen dan Smith en Tommy L. Jones. De aliens zien er jammer genoeg toch wel heel gedateerd uit voor een nog maar 20 jaar oude film. Lijkt eerder jaren '80 dan 97.

Interessante documentaire over de pioniers van de Industriële Revolutie in Amerika. Spoorwegen, staal, olie, elektriciteit en auto's of respectievelijk de mensen die deze industrieën groot hebben gemaakt namelijk Vanderbilt, Carnegie, Rockefeller, JP Morgan en Ford. Interessant om te zien hoe zulke giganten toen al onstonden en zelfs echt een monopolie werden. Misschien een beetje jammer dat we niet te zien krijgen hoe het afliep (buiten misschien met de oliegigant Standard Oil).

Speciale film. Eigenaardig, ijzingwekkend sfeertje. Is wat traag naar mijn smaak, ergens meer style over substance. Wat soort film moet je leuk vinden om dit goed te vinden is een moeilijke. Ik denk dat Triangle of Sadness ergens de satire is die hier wat mee kan vergeleken worden. Misschien een film als Get Out maar het is al een hele tijd geleden dat ik deze gezien heb. Ook Ready Or Not is misschien een optie als je hiervan houdt, maar The Menu is totaal geen slasher.

Eerst en vooral zal ik beginnen met te zeggen dat ik de serie nooit gezien heb. De film vond ik eigenlijk wat naar de lange kant. Soms had ik even het idee wat meer naar een serie te kijken qua tempo. Nu uiteindelijk was het verhaal nog wel best in orde met dan op het einde een prima climax. Misschien eerder een vrij cliché verloop van de plot, maar zo voelde het niet. Ik denk dat dat de verdienste is van de regisseur. Ik heb zo het idee dat Michael Mann van de kleur blauw houdt. Misschien is dat een indruk, ik heb nog lang niet alles van hem gezien. De muziek is geregeld ook lekker in de film. Verder goede acteurs met vooral Colin Farrell die er wat mij betreft toch bovenuit steekt.

"Oh, ok, now it's starting to rain."

"No, but that's ok. I don't mind getting wet." Zo dubbelzinnig

Dit is zo'n beetje een film buiten mijn comfort zone. Ik heb eigenlijk helemaal niets met literatuur of kunst, al was het wel tof om al die verschillende karikaturen te zien van Picasso, Dali, Hemingway, Lautrec, Gaugain etc.

Ik kon me eigenlijk wel goed vinden in het verhaal. Ik zeg ook geregeld: vroeger was alles beter (ook al weet ik dat het op sommige vlakken vast niet zo was), er waren geen computers, smartphones, vliegtuigen, ... machines in het algemeen om ons te helpen. Er waren geen sociale media waarachter we urenlang op clickbait zitten te klikken, maar nooit meer het hele verhaal lezen achter een artikel.

De romantiek is lichtelijk cliché natuurlijk, maar Parijs is natuurlijk de stad van de liefde. Echt gelachen heb ik niet direct.

De dialogen zijn best verrassend sterk. Hier en daar wat te filosofisch voor een normaal gesprek lijkt me. Toch was ik tijdens de ganse film vrij geboeid aan het luisteren naar wat er gezegd werd. Best nog wel een fijne kennismaking met Woody Allen's oeuvre.

De film weet lange tijd mysterieus te zijn en kwam op mij dus niet meteen saai over. Het acteerwerk is degelijk. Je krijgt wel nergens het gevoel dat je de personages leert kennen door de vaagheid van de film. De soundtrack is uitstekend en de regie ook. Toch heb ik niet meteen het gevoel iets speciaals gezien te hebben. Het mysterie verdwijnt compleet door het einde van de film, volgens mij wordt er teveel prijsgegeven. Allemaal leuk zo'n mysterieuze wereld boven de onze, maar vond het onnodig om hem daadwerkelijk vanop een afstand te zien. Het einde met Shannon zijn ogen die ook oplichten roepen wel wat vragen op. Kan hij ook wat zijn zoon kan? Waarom blijft hij dan beneden en gaat hij niet mee met zijn zoon? Het is duidelijk erfelijk dus waarom kan hij niet wat zijn zoon lijkt te kunnen, Roy is namelijk een volbloed en Alton een 'hybride'? En waarom denkt hij op een bepaald moment dat Alton dood kan gaan van de opkomende zon? Heeft hij dan niet hetzelfde meegemaakt? Beetje vreemd.

En ohja het lezen van Superman comics, dat is er waarschijnlijk ingestoken als link naar een 'alien die de mens in de gaten houdt' in de hoop dat Alton net zoals Superman wordt.

Om het kort samen te vatten: Midnight Special is een degelijke film met een traag verloop en een vleugje mysterie voor mensen met wat tijd teveel.

Bedankt Zwolle84 voor je mening. Dankzij jou heb ik deze schitterende film gezien, anders was deze misschien niet op mijn radar gekomen. Zo puur zie je ze niet vaak. Deel je mening dan ook volledig. Midnight Sun komt snoeihard binnen en dan ook nog eens met die mooie muziek erbij. Gewoon die emoties de vrije loop laten, magnifiek. 5* kan niet anders geven.

Midsommar opent met een familiale tragedie waarin Aster meteen de zwaarmoedige toon van deze film zet. Verbluffend sterke opening en het smaakt al meteen naar meer.

Om het verwerkingsproces van Dani te steunen, besluit haar vriend haar mee naar Zweden te nemen samen met zijn vriendengroep. Vanaf dan schiet de film uit haar voegen. Symboliek, eigenaardige rituelen... En zelfs schaamhaar in een vleespastei.
Niets is te vreemd voor deze film. De film is echter te lang en de vriendengroep te naïef om hier echt van onder de indruk te zijn. Wel is de film bij momenten komisch genoeg om hardop te lachen.

Voor de mensen die twijfelen om te gaan kijken, dit is geen toegankelijke film. Ook helemaal geen horrorfilm zoals je het gewend bent. Ik zou het zelfs geen horrorfilm noemen. Je bent eerder getuige van een groot heidens ritueel en dat kan zwaar tegenvallen zoals bij mijn twee medekijkers.

Emmerich probeert met deze film de twee kanten te belichten maar slaat daar helaas niet in. Dat komt omdat er teveel gefocust wordt op de Amerikaanse kant. In het Japanse kamp krijgt niemand echt de kans om zich waardig te ontwikkelen in de film. De ene na de andere Amerikaanse held krijgt dan weer wel voldoende screentime. Doolittle, McClusky, Layton, Best, Pearce, en ga zo maar door.

De slag zelf is visueel wel mooi in beeld gebracht. Tussendoor zien we hoe nieuwe intel wordt vergaard en geïnterpreteerd. Vervolgens proberen de officieren er zo goed mogelijk op te reageren door nieuwe (tegen)aanvallen uit te voeren. Hier en daar tracht Emmerich wat melodramatisch te worden. Dat lukt hem zeker wel, hoe simplistisch uitgevoerd ook. Ik heb altijd wel een zwak voor helden en mensen die anderen inspireren.

Veel bekende acteurs met een paar grote namen zoals Harrelson en Wilson (in de horrorwereld toch). Ik vond het persoonlijk niet echt een geschikte rol voor Harrelson maar hij maakt er zich nog goed vanaf. Ed Skrein ziet er een eikel uit dus speelde hij dat heel natuurlijk.

Sleep Tight of Mientras Duermes is wat mij betreft een aanrader in het Spaanse thrillersegment. Luis Tosar (nu je het zegt van Celda 211) speelt voortreffelijk zijn rol en daarmee staat deze film als een huis. Typisch wordt er afgerond met twisten op het einde. Dat heb je hier ook wel een beetje, misschien wat minder opvallend maar wel goed uitgevoerd. Ik heb me hier aardig mee vermaakt en het concept van anderen niet gelukkig te zien snap ik wel. Als je het zelf niet bent kan dat voor wroeging zorgen maar natuurlijk is wat Tosar in deze film doet een stap te ver en ik denk dat het de positieve vibes van deze gelukkige mensen (kunnen) zijn die je juist gelukkiger kunnen maken. Al kan het averechtse effect even goed. Ik ben geen psycholoog maar ik denk dat dit wel een interessante film is om over na te kaarten door psychologie studenten bijvoorbeeld. Geluk is sowieso een boeiend thema en ik had nog niets dergelijks gezien dus voor originaliteit krijgt deze film een hogere waardering.

Ik ben het eigenlijk eens met zowel joolstein als sonyjh. Dat bespaart me een uitgebreide mening. Een aantal scènes zijn best heftig om aan te zien. Al is het wel anderhalf uur wachten op echte actie. De namen waren in het begin ook voor mij knap lastig om op het juiste gezicht te plakken. Goed verhaal over een in Korea geboren politiekapitein die voor de Japanners werkt om het verzet op te schorten maar dan twijfelt waar zijn loyaliteit ligt. Een must-see voor liefhebbers van spionnenfilms.

Zeer matige film van Peter Berg. Hij heeft er geen idee van hoe de actie in beeld moest. Matige acteerprestaties ook met Wahlberg op kop. Met zijn vervelende elastiek en zijn empathisch onvermogen. Ok, hoort bij zijn rol maar ik vond het helemaal niet goed passen bij hem. Anderzijds verwachtte ik er nog wel wat van met Uwais in de cast. Dit is helaas geen goede film als The Raid en Headshot. Hij haalt wel weer mooie kunstjes uit maar wat is dit ontzettend zwak in beeld gebracht. Een geknip van jewelste, steeds springend van de hak op de tak met gesprekken die door elkaar lopen en dergelijke. Ik denk dat het langste shot in een actiescène hoogstens 2 seconden lang was. Soms heb je drie-vier beeldwissels in 1 seconde. Enorm storend, chaotisch en onoverzichtelijk.

Van de actie heb ik geen moment genoten en het verhaal kon me ook wel gestolen worden. Het was ook mijn derde film en tijdens de actie vielen zelfs mijn ogen bijna dicht. Ik had beter voor een niet-Amerikaanse productie gekozen maar dan zat er helemaal geen pauze tussen deze en 55 Steps.

Miller's Crossing is een aardige gangsterfilm met toch wel erg veel dialoog. Hier en daar wat langdradig misschien net daardoor, ook al vond ik dat het soms wat moeilijker te volgen was, vooral omdat ik de namen moeilijk kon onthouden van bijvoorbeeld wie Rug en wie Mink waren. Sommige dialogen zijn echt prachtig. Zeker een film die ik nog wel is wil kijken. Voorlopig een 3.5*

Guy Ritchie was tot 2020 misschien de slechtste regisseur die ik kende. Ik heb wel nog steeds Lock, Stock and Two Smoking Barrels niet gezien, maar wat voor prul hij in het vorige decennium maakte amai. Altijd zo'n warboel maakte hij ervan om een verhaal te vertellen. Pure chaos. Sinds The Gentlemen zag ik verbetering en nu durf ik zelfs zeggen dat dit een best amusante film was. Cavill is een keer niet de ultieme spierbundel, de Deen Lassen is pas een beest. Dit soort films ligt Ritchie het beste.

Minority Report had ik nog nooit gezien. Wel van de reboot serie de pilootaflevering meegepikt, maar dat was niet echt denderend. Deze film is ook niet uitermate geweldig maar het verhaal is zeer goed. Visueel is het al wat gedateerd. Met Cruise weet je meestal wel dat je een goede film gaat bekijken. Het einde vond ik een klein beetje voorspelbaar toen Cruise opperde dat hij twee keuzes had, wist ik dat Lamar zichzelf zou neerschieten. Want uiteindelijk was het een beetje kiezen tussen de pest of de cholera.

Naar mijn mening is het wat jammer dat ze voortijdig verklappen wie er achter zit door in beeld te brengen wie Danny (Farrell) vermoord. Dat haalt wat spanning weg. Ik heb niet meteen een idee of dat op een andere manier had gekund. Ik vraag me ook af of Sean nu echt dood is of niet. Ik vermoed het wel, dat Lamar hem ontvoerd en vermoord heeft. Dit zou Cruise dan triggeren om voor hem te komen werken zodat zulke zaken in de toekomst vermeden konden worden.

Volgens mij wel 4* waard.

Een oorlogsfilm die al direct begint met een mysterie. Waarom schiet de bediende die postzegels verkoopt een klant dood? Wat is de betekenis van het hoofd dat gevonden wordt in zijn woning en waarom zou een ex-soldaat die een Purple Heart heeft gekregen zoiets vreselijks doen? Snel komen we het niet te weten maar na deze moord bij klaarlichte dag op een publieke plaats, duiken we al snel Italië in tijdens de oorlog in 1943.

Het pluspunt aan deze film is toch wel duidelijk de authentieke sfeer die Italië zoals gewoonlijk bij mij oproept. Een ander pluspunt is dat de Duitsers Duits praten, de Italianen Italiaans en de Afro-Amerikanen Engels. Ook de soundtrack is sterk.

Het middenstuk is soms wat langdradig maar echt vervelen doet de film nooit. Dat kwam ook door die Italiaanse sfeer. Zeker een boeiend oorlogsdrama met hier en daar wat actie en ook Valentina Cervi zal menig mannenhart sneller doen slaan. Aanrader dat zeker wel en moeilijk te vergelijken met menig ander oorlogsfilm.

Puike film deze Les Miserables van een regisseur waar ik beetje bij beetje nieuwe dingen van probeer te ontdekken. Bille August heb ik in september leren kennen tijdens de allereerste screening van zijn nieuwe film 55 Steps met Helena Bonham Carter en Hilary Swank op het filmfestival van Oostende. Hij was daar ook ter plaatse voor een woord van uitleg te geven samen met Johan Heldenbergh. Wat mij betreft is dit tot nu toe zijn tweede beste film die ik gezien heb. Night Train To Lisbon en House of the Spirits vond ik net dat tikkeltje minder interessant. Dit vond ik ook een fantastisch boek waarbij ik op een fijne manier Frans geleerd heb. Vermits het al een 10 jaar geleden is dat ik het boek gelezen had, was het tijd voor een heropfrissing van deze klassieker. De muzikale versie uit 2012 heb ik nog steeds niet bekeken maar dat komt er wel eens van. Niet onmiddellijk want ik ken het verhaal nu weer.

Neeson speelt op een prachtige manier Jean Valjean en ook Javert wordt subliem vertolkt door Geoffrey Rush. Toch twee kanjers van acteurs eigenlijk. Claire Danes kende ik niet zo direct eerlijk gezegd, knappe verschijning en speelt erg naturel. Rol van Thurman is vrij kort maar wel aangrijpend. Je hoort het dus een steengoede cast in een prachtige verfilming van een weergaloos boek van Victor Hugo. Leuke 2 uur mee beleefd.