Opinions

Wat een ontzettend mooie en hartverwarmende film. Kiki's delivery service is de tweede film van Miyazaki/Ghibli die ik zie, en is echt een enorme schot in de roos. Het mooie aan Kiki is dat het een hele intieme en kleinschalige film is, die ten allen tijde hoofdfiguurtje Kiki, en haar strubbelingen, centraal zet. Een heel aandoenlijk hoofdpersonage is ze in ieder geval. Geweldig stemmenwerk ook. De film is niet erg plot-gedreven; een groot gedeelte van de speelduur handelt simpelweg over de dagdagelijkse belevenissen van heksje Kiki, en hoe ze haar eigen plek in de wereld probeert te vinden. Dat bedoelde ik ook met kleinschalig; er hangt geen dreigend conflict in de lucht of dergelijke, en Miyazaki laat het tempo vaak aangenaam voortkabbelen. Ik vond dat in ieder geval heel verfrissend en ontspannend. Vele thema's worden elegant in het verhaal verweven; het op zoek gaan naar eigenwaarde en identiteit, vriendschap en eenzaamheid, zelfvertrouwen of juist het gebrek daaraan, en hoe al deze zaken het leven positief of negatief beïnvloeden. Het zat allemaal knap en natuurlijk in de film verwerkt, en geen enkele boodschap voelde onoprecht of geforceerd aan. De animatiebeelden zijn dan ook nog eens ontzettend verzorgd, gedetailleerd en sfeervol; de locatie van de grootstad en enkele kleine uitstapjes daarbuiten levert net voldoende afwisseling op, zonder het gevoel van intimiteit te verliezen. De soundtrack was mooi complementair, al vond ik de muziek in Tonari no Totoro (de andere Miyazaki-film die ik al zag, en dus de enige waar ik mee kan vergelijken) een tikkeltje beter. Maar over het algemeen heb ik ontzettend weinig op dit staaltje film aan te merken, en liet het me gewoonweg met een goed gevoel achter. Ik heb nog heel wat Ghibli-films te gaan, dus ik ben benieuwd of dit niveau nog eens opnieuw aangetikt gaat worden. 4.5* voor Kiki, dik verdiend.

Geweldig horrorwerkje van Wan, die hiermee misschien wel zijn beste film sinds de eerste Conjuring aflevert. Malignant is in de eerste helft nog wat meer standaard Wan-territorium, met de spookhuissetting en onverklaarbare gebeurtenissen, maar je hebt als kijker al snel door dat dit verhaal toch even helemaal anders in elkaar steekt. De brute moorden, de link tussen Madison en de gruwelijke moordenaar, etc; het is mysterieus, fris en de spanning wordt door de escalerende gebeurtenissen langzamerhand opgebouwd. En hoewel ik vrij vroeg voor mezelf beslist had dat Madison op directe wijze iets met de moorden te maken heeft, bleef het hoe en wat een raadsel, en wanneer dan de onthulling of twist komt richting het laatste stuk van de film viel alles op z'n plaats. Een knotsgekke twist overigens, pure pulp (in de goede zin van het woord). De twintig minuten die hierna volgen zijn fan-tastisch en sluiten de film heerlijk af. Enorm bruut en bloederig, Wan houdt zich totaal niet in en gaat helemaal los. Voor dit eindstuk was Maligant gevoelsmatig een mooie 3.5*, maar dat eindsegment in het politiestation maakt er een heerlijke 4* van. En nogmaals, het is pulp, dat laatste stuk. Niet te serieus benaderen, maar gewoon genieten van de gekte die zich voltrekt.

Voor mij is Malignant in ieder geval een van de verrassingen van 2021 tot nu toe. Wan brengt het allemaal stijlvol in beeld, camerawerk is prima (dat shot van de kamers van het huis), en zo'n heerlijk foute twist plus eindstuk maakt het dan af wat mij betreft. 4*.

Mama begint vrij sfeervol en weet zeker in het eerste halfuur de interesse te wekken. De intromuziek riep een duister sprookjesachtige vibe op, en ook de cinematografie en de beelden sluiten aan bij die sfeer. Andy Muschietty regisseert uiterst kundig, en ook de invloed van Del Toro is zichtbaar op meerdere vlakken. Na dat eerste halfuurtje vervalt de film echter in heel standaard praktijken, en heb je simpelweg met een geestenfilm te maken. Het wordt nergens slecht in beeld gebracht, maar het is wel erg dertien-in-een-dozijn, en Muschietty leunt heel fel op flauwe jumpscares. Het einde gaat overboord, en weet de film niet echt sterk af te sluiten. Bovendien wordt de prima cast niet ten volle benut. Het personage van Jessica Chastain wordt wat vreemd in het verhaal geschreven, en de altijd geweldige Nikolaj Coster-Waldau wordt het grootste deel van de film simpelweg aan de kant geschoven. Dat is jammer, want het zijn prima acteurs, die met dit script niet al te veel konden aanvangen. Een voldoende krijgt de film wel, al was het maar voor de goed verzorgde technische kant. Voor Muschietty duidelijk een opwarmertje richting It, waar hij wel met een beter script/verhaaltechnisch fundament aan de slag kon. 3*.

Goede drama/thriller/actiefilm. En zo ontzettend veel actie zit er niet eens in, het draait hier (en in de meeste Tony Scott films) om het energetische camerawerk en de chaotische editing, die een opgejaagd en actievol gevoel creëren. Dat moet je liggen, en eerlijk; af en toe stoort me dat wel. Maar ik kan niet negeren dat het een heerlijke energie meegeeft aan de film. Het drama/thriller-element neemt hier echter de bovenhand, en dat is een goede keuze. Er zit een lange aanloop in Man on Fire, maar dat geeft wel ruimte aan de band tussen de personages van Washington en Dakota Fanning. Dit geeft meer pathos aan de enerverende tweede helft. De film duurt wel te lang (enkele zijweggetjes in de tweede helft hadden gerust geschrapt kunnen worden om een wat meer gestroomlijnd geheel te krijgen) en in feite is het de Denzel one man show en lopen de andere personages wat in de weg. Washington zet overigens een geweldige prestatie neer (zeker in het begin, wanneer Greasy heel diep zit). Ik denk dat dit een van z'n betere rollen is in samenwerking met Scott.

Het eindigt natuurlijk allemaal zoals je het verwacht, maar een fijne thriller/drama-film met actiemomentjes is het zeker. Voor het grootste deel hard en no nonsense, en dat mag er zijn. 3.5*.

Vrij oké. Roger Moore is hier voor zijn doen zelfs bovengemiddeld leuk als Bond; hij hangt eens wat minder de grapjas uit, en is wat meer no nonsense in zijn gedrag. Christopher Lee is altijd een pluspunt (ook al moet hij een saaie bad guy neerzetten), en ook de Bond girls, vooral Maud Adams, zijn aangenaam. Belangrijke elementen voor een Bondfilm, en dat zit hier grotendeels snor. Alleen jammer dat het verhaal zelf wat ongeïnspireerd is, en er weinig écht memorabele of vermakelijke sequenties inzitten die me nog lang zullen bijblijven. En jezus, wat deed die J.W Pepper hier nu weer? Irritantste Bond-personage ooit, en die krijgt om de een of andere reden wéér een rol van een kwartier lang. Was echt totaal onnodig.

Bond op gemiddeld niveau dus; geen uitsteker in de positieve of negatieve zin. 3*.

Heel erg leuk eigenlijk. Winnie The Pooh is pure nostalgie in de eerste plaats, maar deze klassieker staat ook daarbuiten vrij stevig in z'n schoenen. Het stelt allemaal niet veel voor, maar er zit duidelijk wel veel hart en ziel in. De figuren worden allemaal tof in het verhaal verwerkt, en vooral de constant aanwezige humor en droogheid vond ik verrassend tof. Zo'n personage als Eeyore is gewoon lachen. Ook grappig dat Pooh eigenlijk weing meer dan een irritante zeurkous is. Het is hierdoor ook voor volwassenen best wel te trekken, althans dat vond ik. Dat de verteller actief meedoet aan het verhaal en praat met de personages is een leuke vondst, en de film-in-een-boek-esthetiek werkt prima. Bovenal is het een prachtig getekende film; dat moet je die Disney classics toch elke keer nageven. Leuke sfeersetting door de verschillende seizoenen waarin het verhaal zich afspeelt. Dat het in feite niet één lange film, maar eerder een verzameling van korte verhaaltjes is, vond ik perfect passen.

In mijn poging alle Disney-klassiekers eens te (her)kijken (in een willekeurige volgorde, dat wel) was deze Winnie The Pooh in ieder geval geen straf om te kijken; een stuk toffer en leuker dan ik had verwacht. Klein 3.5'je.

Met afstand de minste film die ik tot nu toe van Hitchcock heb gezien. Om de een of andere reden is Marnie een stuk theatraler dan het overgrote deel van de rest van zijn oeuvre, en dat werkte hier af en toe tenenkrommend. Vooral Tippi Hedren's acteerwerk vond ik moeilijk te verteren en ging meermaals ver over het randje (in het eerdere the Birds was ze een stuk beter, vreemd genoeg). Het personage Marnie kon me daardoor eigenlijk gestolen worden. Sean Connery is niet slecht, ook niet misplaatst, maar met zijn personage had ik ook niets, dus tja, dan wordt het een lange zit. Die schoonzus was in feite nog het leukste personage. De heel uitleggerige laatste tien minuten trokken het niveau zelfs nog wat naar onder; de heel dik aangezette pseudo-psychologische verklaringen zijn belachelijk.

Met de stijl is verder niets mis; beeld en geluid zijn typisch Hitchcock, en vooral het motief van de rode kleur dat consistent terugkeert vond ik een goede vondst, maar het plot en de personages deden me absoluut niets, en dan wordt het al moeilijk, want dat is iets waar een Hitchcock film toch vrij zwaar op leunt.

Goh ja.. Niet direct een film waar je vrolijk van wordt. Niet dat dit het soort genre is waarbij je dat verwacht natuurlijk, maar de twist vond ik wel echt heel tragisch en duister. Maximaal effect langs die kant. Het soort twist waarin duidelijk wordt dat een personage door trauma mentaal zo volledig gebroken is dat hij zich dingen gaat inbeelden, en zelfs meerdere persoonlijkheden ontwikkelt vind ik op de een of andere manier één van de meest tragische dingen voorstelbaar. Het is niet bepaald nieuw territorium, maar het wordt perfect in beeld gebracht, en dan scoor je punten uiteraard. Het is ook niet iets dat je echt ziet aankomen, maar achteraf volgens mij wel lijkt te passen, dus alleen daarvoor zou ik de film in de toekomst nog wel eens een keer willen zien, met de twist in het achterhoofd.

Maar oké, de plottwist is de hele film niet. De eerste helft heeft namelijk wat last van ongefocustheid. De sfeer was naargeestig genoeg om het boeiend te houden, maar ik heb toch bijna een uur in twijfel gezeten over wat het allemaal ging geven. En sommige clichématige momenten en jump scares worden allesbehalve vermeden, wat ik langs de ene kant vreemd vind, want over het algemeen lijkt Marrowbone hier boven te staan. Wél nog een groot pluspunt zijn de acteerprestaties, en dan met name van George MacKay en Anya Taylor-Joy. Beide zeer veelbelovende talenten wat mij betreft. Vooral van Taylor-Joy ben ik erg grote fan. Voor wie dit sentiment deelt, raad ik de film The VVitch aan, waar ze zelfs nog een stuk sterker speelt dan hier. Zij twee hebben de focus op zich, en weten dit met gemak te dragen. Ik hoop, en verwacht, van hen nog veel meer te zien in de toekomst.

Het grootste deel van de film leek het voor mij gevoelsmatig af te stevenen op een solide 3*, maar de twist wekte een zeer triest gevoel bij mij op, en bereikte dus z'n volle effect. Ik ga het dus houden op een mooie 3.5*.

Historische films zijn doorgaans genomen zeker mijn ding, maar Mary Queen of Scots slaat er echt helemaal naast. Ik heb oprecht geen idee wat de film probeert te bereiken. Regisseur Rourke lijkt zoveel mogelijk details in haar film te willen stoppen, maar brengt zo wel de hele flow om zeep. Verhaaltechnisch en op vlak van personages is er echt geen enkele binding mogelijk; al de gebeurtenissen volgen elkaar in een razendsnel tempo op, personages zijn in één scène nog bondgenoten en in de volgende al weer gezworen vijanden, of omgekeerd. Zo geraakte ik er nooit lekker in. En heb je op het einde echt iets fundamenteels geleerd over de hier getoonde tijdsperiode? Nee, want ook daarvoor verloopt het tempo veel te snel. Uiteindelijk wordt er dan geraasd naar een einde naar verwachting, dat geen enkele (emotionele of andere) indruk maakt. Blijdschap dat het gedaan is, dat wel. Saoirse Roan probeert er wel nog wat van te maken maar heeft gewoon een zwak geschreven rol; Margot Robbie geraakt al helemaal ondergesneeuwd en loopt er eigenlijk maar gewoon wat doelloos bij. De rest van de cast kan hun stempel ook niet drukken.

Ziet het er wel heel mooi uit allemaal? Zeker en vast, op visueel vlak valt er weinig te klagen. Aankleding, kostumering, sets; het is allemaal op niveau. Maar de film heeft daarbuitenom geen énkele ziel of rode draad, waardoor het een hele vervelende zit is. 2*.

The Mask is iets te cartoonesk, evenwel zonder ooit echt grappig te zijn. Die gekke computergeanimeerde bekken die The Mask trekt of die swingende bewegingen passen binnen het sfeertje van de film, maar kunnen toch eigenlijk echt niet meer. Nu, als je het als een kinderfilm beschouwt, is het gewoon anderhalf uur vermakelijk. Jim Carrey is goed op dreef. Wat een jaar had die man in 1994; Dumb and Dumber, Ace Ventura én deze; van een (terechte) doorbraak gesproken. Hij is knotsgek en karikaturaal (eigenlijk zelfs al een beetje voor zijn metamorfose, van een timide man is nauwelijks sprake), maar dat is exact wat hij moet zijn. De bloed-, bloedmooie Cameron Diaz fleurde de film op in elk van haar scènes. Maar de ster van de film is uiteraard Milo de hond.

Het is niet 1 van Carrey's beste rollen/films, maar het haalt ook nergens een slecht niveau, en is over het geheel fijn om naar te kijken.

De veters van Past Lives mag dit niet strikken natuurlijk, maar ik was andermaal overtuigd door Celine Songs filmkunsten. Ook al is Materialists een stuk meer ''mainstream'', herken je moeiteloos haar stijl en visie - enerzijds dat poëtische en melancholische, anderzijds dat rauwe en oprechte kantje. Al had ik de film zonder twijfel beter gevonden als er opnieuw ''nobodies'' in de hoofdrollen gecast waren geweest. Nu zie je toch vooral Pedro Pascal, Dakota Johnson en Chris Evans, en niet zozeer de personages. En dat is wel jammer, ook al doen ze het alle drie heel verdienstelijk, Evans nog het meeste van de drie. Zijn scènes voelen ook het meest oprecht en naturel aan - wat natuurlijk ook de bedoeling is, om zijn levensstijl af te zetten tegen het decadente, rijke, stilistische (en uiteindelijke 'fake') wereldje waar Harry zich in bevindt. Met Lucy als middelpunt, schommelend tussen de twee. Die scènes in dat groezelige appartementje van Evans komen Songs' stijl het meest ten goede vind ik, en ook het laatste halfuur, vooral die scènes waar Lucy en John in het donker praten, verlicht door die versiering: prachtig gefilmd, en het raakte een juiste snaar.

Uiteindelijk denk ik dat de hele ''rom-com''-marketing rond de film, inclusief de drie knappe filmsterren met wisselende reputaties op carrièrevlak, de ontvangst van Materialists geen deugd heeft gedaan. Want dit is uiteindelijk wel een stuk minder ''mainstream'' nog dan ik verwacht had, en wie een rechttoe-rechtaan romantisch verhaal wilt zien, krijgt dat deels, maar lang niet helemaal. Song heeft wel het een en ander te zeggen over klasse-verschillen, de kwalijke gevolgen van ver doorgedreven materialisme en kapitalisme en hoe - zéker in de Amerikaanse samenleving - arme mensen bijna gedemoniseerd worden. Geld en macht en oppervlakkige pracht en praal zijn een nieuwe religie. Komt dat allemaal perfect tot uiting in de film? Nee, zeker niet, veel ideeën blijven te veel aan de oppervlakte. Zo blijven ook opening en slot, hoewel interessant, meer een tof 'idee' dan dat het echt fantastisch en naadloos in het geheel past. Maar heb ik me hier een stuk harder mee geamuseerd dan ik had verwacht? Ja, absoluut. Ik blijf fan van Celine.

Dikke 3.5*.

The matrix was zo'n film waar ik al erg veel van gehoord had, maar nooit de zin voor had om hem te kijken. Ik wist natuurlijk dat de film een grote klassiekerstatus had en dat heeft me waarschijnlijk dan ook overtuigd om toch maar eens te kijken. Uiteindelijk kan ik alleen maar zeggen dat het jammer is dat ik hem niet eens eerder bekeken heb, want het is zeker een zeer goede film. Ik heb eigenlijk nu al weer zin om deze nog eens te kijken omdat je denk ik bij een tweede kijkbeurt de kleine details meer kan plaatsen. Een herziening zit er dus zeker in.

Een erg sterk punt is het verhaal. Dat zit gewoon uitstekend in elkaar en lijkt tot in de puntjes te kloppen, al vond ik het eerste halfuur een beetje verwarrend. Daarna wordt alles beetje bij beetje duidelijk en besef je pas hoe sterk alles in elkaar steekt. Er zaten ook achterliggende boodschappen en filosofische thema's in verwerkt en dit maakt het des te interessanter om naar te kijken. Af en toe zaten er niet minder dan geweldige uitspraken in, die je bijna kan zien als een soort 'one-liners'. Iets minder vond ik de uitwerking van de personages. Aan de acteurs ligt het niet, want die zetten een voor een een prachtige prestatie neer, met als absolute topper Hugo Weaving. Hij maakt van Agent Smith toch wel een iconische bad guy. Ik vond alleen dat we iets te weinig te weten komen van de karakters, dit had een beetje uitgebreider gemogen.

Visueel is het, ondanks dat ie toch al weer zo'n 16 jaar oud is, erg overtuigend allemaal. Er zitten wel wat schoonheidsfoutjes in die gelukkig absoluut niet storen. Integendeel, de actie is af en toe adembenemend in beeld gebracht. Schitterende actie-scenes wisselen elkaar in het laatste halfuur af. Ook de vormgeving en andere effecten zoals de Sentinels was/waren in orde. Op dit gebied valt er weinig te klagen. Dat grimmige sfeertje, versterkt door de groenachtige belichting, kon ik ook erg waarderen. En dan heb je de muziek nog. Best goed, maar zeker niet speciaal.

Toch erg tevreden over The matrix. Met niet zo'n hoge verwachtingen op voorhand werd ik erg positief verrast. Toch is het geen perfecte film. In het eerste halfuur vraag je je echt af waar het heengaat en de meeste karakters blijven erg vaag en vlak maar desondanks heb ik hiervan genoten. Ik denk dat er een behoorlijke kans op verhoging is bij een eventuele herziening, maar voor nu hou ik het op een mooie 4*.

Maxxxine is veruit de minste van de trilogie (met Pearl als mijn duidelijke favoriet); dat is uiteindelijk mijn verdict over dit drieluik van Ti West. Waar X een ode een de jaren '70 en dan met name Texas Chain Saw Massacre was en Pearl aan de jaren '10 Technicolor, wijdt Maxxxine een lofzang aan de illustere jaren '80.

Zonder ooit de groezelige kwaliteit van een jaren '80 De Palma-film (wat me op het eerste gezicht de grootste inspiratie lijkt, vooral Body Double) écht te bereiken, het blijft voor mij toch eerder een duidelijk afkooksel.. Je kan een hoop iconische eighties songs en honderd-en-één referenties naar de popcultuur en de horror scene uit die tijd op een hoop gooien, maar dat maakt in dit geval nog geen goede film. Er zitten heel veel losse goede elementen in, eerlijk gezegd, maar Ti weet er nooit een coherent en vloeiend geheel van te maken, en wilt vooral ook te veel vertellen en teveel erin betrekken. X en Pearl waren veel meer gefocust. Maxxxine is dat zeker niet. Je hebt dan het rolletje van Kevin Bacon, zijn aandeel in het plot van de Night Stalker, of zo vermoeden we toch, de twist met de vader van Maxxxine - die ik heel dom vond -, het rolletje van Giancarlo Esposito, de vrienden van Maxxxine, de regisseur van Puritan II, de thematiek van de verdorvenheid van Hollywood - wat dan vooral benoemd wordt, maar nergens echt getoond - de politieagenten, het verleden van Maxxxine en haar huidige drugsproblemen... Ik het het gevoel dat je letterlijk 10 verschillende verhalen had kunnen vertellen in dit slotdeel, maar dat Ti West eigenlijk geprobeerd heeft om die ook alle 10 daadwerkelijk in de film te stoppen. De meeste acteurs en personages lopen er op deze manier maar een beetje ongemakkelijk bij, en bij velen heb je het gevoel dat ze initieel een grotere rol hadden, maar dat die geknipt of herschreven is geweest. Ik zeg niet dat dat zo is, maar wel dat ik dat incoherente gevoel ervan kreeg.

Audiovisueel natuurlijk wel dik in orde - hoewel allemaal iets te.. clean? Bij gebrek aan een beter woord. Nee, dan kijk ik liever gewoon opnieuw Body Double of een andere groezelige horrorfilm uit de jaren tachtig. Ti West is duidelijk een hele grote fan van het genre - en ik vind hem zeker een fijne horror-regisseur - maar in Maxxxine komt dat het minste tot uiting van de trilogie. Ik ben wel benieuwd naar zijn volgende project(en), en dat hij Mia Goth maar opnieuw strikt dan! Wat een crazy vrouw, helemaal op haar plek in dit soort genre-films.

Moeilijk te beoordelen film. Langs de ene kant levert iedereen erg sterk spel - Portman misschien nog het minst van al, vooral Julianne Moore en Charles Melton vond ik indrukwekkend, apart maar vooral ook in samenspel - en de premisse van het verhaal is heel boeiend. Maar langs de andere kant had ik van de uitwerking een stuk meer verwacht. Iets meer buiten de lijntjes misschien. Het was nu vooral een vrij conventionele, maar toch akelige, weergave van hoe de machtsverhouding in zo'n soort relatie volledig overhelt naar één persoon, bewust of onbewust. In veel scènes behandelt Gracie Joe alsof ze zijn moeder is. Het geeft een heel akelig randje aan de film, nog losstaande van het hele pedofilie-verleden. Het moment richting het einde waarin Joe probeert aan te kaarten dat hij destijds niet oud genoeg was om dit soort keuzes te maken en de reactie van Gracie daarop, vond ik ijzingwekkend sterk en schrijnend. Wat zet Moore een ontzettend fragiel, onberekenbaar en delusional figuur neer. Er zitten nog zo'n psychologische momenten in de film, de ene wat subtieler dan de andere, maar dat stuk vond ik zeker geslaagd.

Maar Portman's personage zit ook in de film, en met die kant van het verhaal had ik minder. De kritiek op de schijnheilige, verwaande en in principe even delusional acteer- en celebritycultuur is op zich snijdend en interessant, maar écht diep gaat regisseur Todd Haynes hier niet in. En écht boeiend zijn Portman's scènes niet. Waarin ze in het archief de seks tussen Gracie en Joe zit te simuleren, of op het einde die onenightstand; je snapt wel wat Haynes ermee wilt zeggen (acteurs gaan in de naam van kunst te ver in het proberen portretteren van problematische figuren), althans, dat is wat ik eruit haalde, maar haar personage hangt er vaak wat onhandig bij naar mijn gevoel.

Qua beeld een heel mooie film trouwens, en de af en toe heel luide noten vond ik nog wel iets hebben. Eerder een artistiek interessantdoenerij-dingetje, 'ironisch sensationeel'. In een film als deze niet helemaal misplaatst. Maar ik had er uiteindelijk 'meer' van verwacht. 3*.

Ik wist op voorhand niet echt wat ik van deze film moest verwachten. Weer het zoveelste Hunger Games-achtige filmpje, zoals er de laatste tijd heel wat worden gemaakt. Ik werd echter aangenaam verrast. Het verhaal is misschien niet echt hoogstaand, maar wordt aardig uitgewerkt en het eerste gedeelte is allemaal heel mysterieus, waardoor mijn aandacht meteen gegrepen werd. Mooie beelden, mysterieus verhaal en de spanning die langzaamaan opgebouwd wordt: de eerste helft vond ik echt geweldig en de eerste keer in het doolhof werd heel spannend in beeld gebracht. De tweede helft vond ik wat minder: minder spanningsopbouw en wat meer actie. De actie vond ik er trouwens allemaal heel goed uitzien, maar het was wat minder spannend. Het einde vond ik wat tegenvallen. Heel plots en het lijkt ook wat vergezocht. Dus hier gaan dan ook weer vervolgen van komen?

Al met al vond ik The maze runner een heel vermakelijke en goede film. Met name de eerste helft sprong er bovenuit en ook al vond ik het einde teleurstellend blijft er een goede film over.

Heerlijke film. De openingsscène met onze protagonist die met paard en kar door de bosrijke wildernis komt opdagen - onder de muzikale begeleiding van Leonard Cohen's The Stranger Song, benadert zo ongeveer cinematische perfectie. Het lijkt een opening te zijn die is voorgeschreven door de western-regeltjes, maar toch nét even anders (al was het de a-typische locatie maar, maar toch ook de droefgeestige, melancholische sfeer die in de lucht hangt en - zo blijkt al snel - onze ''cowboy'' zelf). Warren Beatty's McCabe is géén Clint Eastwood of Man With No Name uit de Dollar-trilogie, al is dat wel hoe het personage zichzelf percipieert. Daar ligt meteen al een hele interessante tegenstelling én omkering van de verwachtingspatronen, en dat blijft de hele film doorspelen. McCabe is boers en in feite hélemaal niet zo snugger als hij zelf denkt, of in ieder geval toch niet zo slim als hij zich voordoet naar de rest van het stadje toe. Geen typische revolverheld dus, net zoals dat Mrs. Miller geen typische damsel in distress is. Zij heeft het allemaal veel beter voor elkaar, maar wordt desondanks toch meegesleurd in het onheil van McCabe. De band tussen beide blijft vaag en wat er nu precies speelt tussen de twee wordt nooit helemaal uitgeklaard, maar dat ze allebei wel iets voelen voor de ander, wordt meermaals duidelijk. Maar zeker niet op de manier zoals je het verwacht.

Toch is het niet zo dat zich hier een romantisch verhaal uit ontspint. Integendeel, de film is heel Anti-Romantisch, en dat wordt doorgetrokken in alle aspecten. Zelden zag een ''western''-dorpje er zo smoezelig en vuil en onderkomen uit, en het leven in zo'n dorpje zo onaangenaam. Het sneeuwt, het regent, de modder druipt overal van af. De sfeer die hierdoor ontstaat vond ik ab-so-luut fantastisch. Zelden zo'n enorm atmosferische film gezien, eerlijk gezegd. Ik zat er compleet in. Het plot en de personages nemen ook niet per se de voorgrond - Altman laat de beelden heel vaak voor zich spreken, laat de camera vaak rusten, sommige scènes lopen wat langer door dan conventioneel gezien nodig is - en zo ontstaat er een film die in elke scène lééft, en je met bedwelmende kracht helemaal onderdompelt. Sommige shots zijn pure poëzie; het verhaal gaat dat Kubrick na het zien van de film stomverbaasd was en bij Altman te rade ging hoe hij sommige scènes en shots voor elkaar heeft gekregen.

De film is traag en ik snap waarom sommigen het een frustrerende zit kunnen vinden: Altman komt de kijker eigenlijk héél weinig tegemoet. Niet in tempo, niet in verhaal of karaktermotivaties, en ook niet in hoe hij zijn cast regisseert. Er lopen hier geen revolverhelden rond, en een einde waarin het kapitalisme niet wint, bestaat niet. Toch, of juist daardoor, heb ik genoten van élke seconde, van elk aspect, en vooral van die ongelooflijke sfeer. Voor mij leunt dit dicht bij de volle pot aan, maar ik hou het voorlopig op een welverdiende 4.5*.

En ook nog maar mijn eerste Altman! Het wordt hoog tijd om zijn oeuvre eens wat verder uit te spitten.

Leuk filmpje eigenlijk. Had hier niet zo'n hoge verwachtingen van; Scorcese is als regisseur absoluut goud waard, maar over dit (quasi) debuut heersen niet de beste meningen. Het viel me echter erg goed mee. Sfeerschepping is ook hier al erg sterk met dat donkere en sombere kleurgebruik, en die barscènes gebaad in een rode gloed zijn een lust voor het oog. Typisch Scorsese al. Een erg jonge Keitel zet hier een heel goede prestatie neer, de rest van de cast was wat gemiddelder. Het begin van de jarenlange samenwerking tussen Scorsese en De Niro ontstaat hier, maar dit moet toch veruit een van De Niro's vervelendste rollen ooit zijn. Degelijk geacteerd wel, maar hij moet een te irritant mannetje spelen.

Maar verder merk je wel echt dat Scorsese een grootse carrière te wachten stond. Het steekt allemaal oerdegelijk in elkaar. Ook interessant om te weten is dat wijlen Gandolfini (Tony Soprano) deze film noemde als een van zijn grootste inspiratiebronnen. Je zou denken dat een film als Goodfellas daar eerder voor in aanmerking komt, maar vind het wel begrijpelijk.

Sterk in elkaar stekende film. Films die het puzzelaspect en het spelen met tijd boven een sterk verhaal en personages stellen, vind ik normaal gezien steevast minder geslaagd of interessant, maar dat is niet echt toepasbaar op Memento. In het begin lijkt het misschien wel zo dat Nolan dit verhaal op zo'n warrige manier in beeld brengt uit interessantdoenerij, maar niets is minder waar; in Memento is het zelfs een erg logische keuze, want het ondersteunt het hoofdpersonage, én versterkt de thema's. De twist en het einde, waarin duidelijk wordt hoe verloren Leonard werkelijk is, hoe hij door zijn aandoening gebruikt wordt door iedereen en hoe hij ogenschijnlijk nooit uit deze vicieuze cirkel kan ontsnappen, omdat hij dat zichzelf onbewust niet toelaat waarschijnlijk, zijn dieptragisch en triest. Dat houdt je wel even bezig. De twist is trouwens echt geweldig, echt zo eentje die tegelijk je mond doet openvallen en ook op alle vlakken klopt.
Guy Pearce acteert heel sterk, want hij heeft een moeilijke rol. In leonard of zijn aandoening kan je je namelijk moeilijk inleven, zeker door de manier waarop het geheel achterwaarts en door elkaar gepresenteerd wordt, dus dat moet je als acteur maar kunnen verkopen. Joe Pantoliano is ook altijd briljant in alles waarin hij meespeelt, zo ook hier.

Nolan levert hier, zeker voor een 'quasi-debuut', echt iets heel sterks af. Het komt wat mij betreft niet in de buurt van zijn beste films, zoals The Dark Knight of Inception bv, die naast sterke personages en een sterk verhaal ook een prachtige visuele stijl hebben. Dat laatste heeft Memento niet echt; het is wat kaal en grijs. Maar bon, 4* toch wel.

Héél mooi gemaakte Claymation, werkelijk prachtig. Anderhalf uur lang genieten van alle kleine details, visuele verwijzingen en grapjes, en het meesterlijk opbouwen van een universum vol aandoenlijke, menselijke figuren met kleine en (zeer) grote gebreken en tekortkomingen. Adam Elliot is een Meester in zijn vak, genieten geblazen. Enkel en alleen voor het visuele aspect kijk ik de film binnenkort nog eens met heel veel plezier opnieuw, want ik heb het gevoel dat me nog veel over het hoofd gevlogen is. Het is heel Burtonesque, maar eigenlijk nog een stuk duisterder, tragischer en volwassener, én ook met een uniekere invalshoek.

Inhoud haalt het voor mij helaas niet helemaal bij de vorm - hoewel het plot voor een groot deel van de film wel raakt. Al vond ik het met momenten wel een beetje een repetitieve vertelstructuur, en is de voice-over op zich een logische keuze, maar daarom niet de beste of meest originele. Ik ben zelden grote fan van die techniek - het geeft een film altijd een groot 'En toen gebeurde dit'-gevoel voor mij, zo ook hier. Echt een groot minpunt is dat absoluut niet voor alle duidelijkheid, maar het is wel zo'n kleinigheid dat ervoor zorgt dat ik het verhaaltechnisch niet meteen een meesterlijk vertelde film vind. Het einde was mooi, maar kon ik me ook niet helemaal in vinden. Het klinkt misschien raar - ik voel me bijna harteloos - maar het einde is te zoet. Dat de broer van Grace toch nog blijkt te leven, vond ik een foute keuze. Ik had het juist mooi gevonden als Grace daar aan 'voorbij' had kunnen groeien. Dat leek me ook de richting waar het in uitging; Grace die ondanks alle horror in haar leven en verleden, toch vrede kan vinden en een toekomst voor haarzelf kan beginnen uitstippelen. Om haar op het einde van de film met haar broer op de zetel te zien zitten, voelde een beetje als een setback.

Maar goed, ook dat is vooral een gevoelsmatig puntje. Ik wil zeker niet te negatief klinken, want in z'n geheel vond ik het een heerlijk originele, prachtig gemaakte animatiefilm, waar véél in zit, aan de oppervlakte maar ook meer verborgen, waar je wat voor moet zoeken. Wie weet valt het inhoudelijke aspect wat meer op zijn plek wanneer ik de film nog eens kijk. Zo niet, heb ik in ieder geval toch nog eens kunnen genieten van de heerlijk, héérlijk vormgegeven wereld!

Dikke 3.5*.

Leuk filmpje, zonder meer. Dat komt niet in de minste plaats door het duo Will Smith-Tommy Lee Jones. Tegen m'n verwachting in vond ik Smith zelfs de leukere van de twee; zijn personage neigt wat meer richting het komische, en zo kan ik Smith altijd wel waarderen. Maar het is in ieder geval een duo dat vermakelijk werkt. De effecten zijn vrij fout, maar juist dat creëert nog wel een charmant sfeertje. Al te veel gekke of creatieve dingen gebeuren er niet, en het blijft wel heel standaard binnen de gekende lijntjes, maar anderhalf uur ongecompliceerd vermaak is dit zeker en vast. Het rolletje van Linda Fiorentino was overigens ook wel leuk, maar die keert blijkbaar niet terug in de vervolgen. 3* voor dit eerste deel.

Men in Black 3 is net zoals de vorige twee delen een vermakelijke onzinfilm, en misschien net een tikkeltje sterker dan deeltje II, maar een echt goede film kan ik dit niet noemen. Daarvoor is het verhaal veel te dertien-in-een-dozijn, zitten er veel te weinig memorabele actiemomenten in, en lijkt de creativiteit van de aliens en de designs toch een beetje op te zijn. Deze film draait ook nog eens rond tijdrijzen, iets dat met betere schrijvers aan het roer zelfs nog moeilijke materie blijft, en hier dan ook een beetje mislukt. Goede punten zijn echter niet volledig afwezig; de effecten hebben duidelijk een enorme sprong voorwaarts gemaakt in vergelijking met de eerste twee films, en de cast blijft leuk. Tommy Lee Jones deze keer in een veredelde bijrol, maar Will Smith blijft zichtbaar plezier in de rol hebben en wordt bijgestaan door een prima Brolin, die op een geweldige manier de jongere versie van K neerzet. De beste keuze die ze konden maken lijkt me, want in zijn paar scènes komt Jones echt te oud en uitgeblust over voor een rol als deze. 2.5*.

Voor het grootste deel is Men in Black II een vermakelijke film die, hoewel het de grens tussen geslaagde en infantiele humor opzoekt en soms overschrijdt, door een hoop creatieve vondsten en een leuk pulpsfeertje zeker door de beugel kan. Het is een film waar ik me niet echt aan kan storen, maar goed is dit natuurlijk ook niet. Zeker tegen het einde wordt het heel belachelijk, en de CGI effecten kunnen écht niet. De praktische poppen en dergelijke hebben een bepaald grappig charme, maar alles wat uit de computer wordt getoverd is spuuglelijk, en geeft het geheel een zware B-film vibe. Gelukkig blijven Will Smith en in iets mindere mate Tommy Lee Jones (die er niet al te veel zin in lijkt te hebben) leuk in hun rollen als de MIB-agenten. Vooral Smith is best wel grappig en energiek. 2.5* voor dit tweede deel.

Best wel genieten, dit. Het is allemaal zo gek origineel niet, zeker het concept niet, maar The Menu speelt hier op een fijne manier mee, en steekt gewoon op een rotsvaste manier in elkaar. Tuurlijk, je kan het verloop wel uittekenen. Maar dat maakt de film er niet minder sterk om. De regie voelt fris en zelfverzekerd aan. De personages worden met minieme schermtijd best fijn uitgewerkt, en zelfs de enorm irritante figuren (het personage van Hoult, bijvoorbeeld) zijn dat om een doelbewuste reden. Visueel is de film op en top in orde, en de manier waarop de structuur van de film is ingedeeld zoals een menukaart is een fijne vondst. Nogmaals: zeker niet hoogst origineel of speciaal, maar wel gewoon supertof uitgewerkt.

Het humoristische aspect is misschien een beetje overroepen - echt grappig is de film niet, buiten de enorm zwartgallige toon zo nu en dan - en een volbloed horror is dit natuurlijk ook helemaal niet. Je zou op basis hiervan denken dat de film tussen twee genres in valt, en weinig te bieden heeft op beide vlakken. Maar niets is minder waar, want de combinatie van het ongemakkelijke cynisme, de paradoxale luchtige toon en de spaarzame geweldsuitbarstingen en psychologische mindgames, maken hier een ontzettend geslaagde cocktail van, die méér is dan louter de som der delen. De maatschappijkritiek is overigens ook helemaal on point. De film heeft - niet al te subtiel, dat wel - best veel dingen te zeggen. De elite die zo vaak naar sterrenrestaurants gaat, zodat ze op den duur niet meer weten hoe vaak ze er geweest zijn, of wat ze er hebben gegeten, wordt volledig door de mangel gehaald. Maar de sterrenrestaurantwereld zelf idem dito. Chefs die van koken zulk een artificiële kunst hebben gemaakt, dat ze ervoor gezorgd hebben dat zowel zijzelf als hun klanten er geen greintje plezier of liefde meer in vinden. Of het personage van Hoult, wat dan weer een hele kritiek is op de foodvlogger die denkt dat hij er iets van kent. Allemaal raak, allemaal interessant.

1 moment wil ik er specifiek uitpikken; de cheeseburger-scène. Wat een heerlijke scène die zowat alles wat de film probeert te vertellen visueel samenvat. En wat een acteerwerk van Fiennes in deze scène; een absolute masterclass in acteren. Sowieso gedurende de hele film. Anya Taylor-Joy doet het goed, maar hoe getalenteerd ze ook is, ze wordt absoluut weggespeeld door Fiennes. Absolute klassenbak die als geen ander zonderlinge figuren weet neer te zetten en dan ook nog eens sympathie weet los te weken. Hij steelt de film zonder twijfel. Het einde gaat wat over the top en laat geen énorme indruk achter, maar dat deed weinig meer af aan de 4* die ik hier aan ga uitdelen.

Ik heb me geamuseerd met Mickey 17, ook al is het inderdaad geen absolute topper. Het grootste minpunt dat je de film denk ik kan verwijten, is dat het niet helemaal toonvast is. Het ene moment ben je naar een soort slapstick-komedie aan het kijken, dan weer naar een hele weirde 'arthouse', om vervolgens ook nog eens te schakelen naar een typische heroïsche 'blockbuster'-finale. De film vliegt alle kanten uit. Sommige stukken en elementen werken héél goed, anderen wat minder, maar het is daardoor vooral geen naadloos geheel. Ik vond het positieve veruit overwegen, maar ik snap dat het voor sommigen als een ''vlees noch vis'' geval kan aanvoelen.

Maar wat werkte? Veel eigenlijk, voor mij. De futuristische wereld die Bong Joon-Ho - wel, niet 'geschapen' heeft, want het is gebaseerd op een boek - maar dan toch vormgegeven heeft in ieder geval, steekt sterk in elkaar. Visueel valt er veel om van te genieten; qua vormgeving en effecten, maar ook zéker qua camerawerk. Joon-Ho is intussen toch al lange tijd meester in zijn vak, en dat zie je er aan af. Prachtig gefilmd, heel dynamisch. Het design van de aliens ziet er ook goed uit, bijvoorbeeld. Creature design kan je toch ook wel echt aan hem overlaten. De acteerprestaties vond ik over de gehele lijn ook héél sterk; iedereen wist perfect wat er van hem of haar verwacht werd. Pattinson is werkelijk fantastisch. Hij moet veel uit de kast halen en verschillende versies van zichzelf spelen, de één onhandig, onwennig maar lief, de ander roekeloos en kwaad, maar hij doet dat echt geweldig. Hij heeft in sommige scènes zelfs een soort van Buster Keaton-vibe of 'kwaliteit' over zich heen hangen, met de fysieke 'slapstick' soms. Hij draagt de film, gemakkelijk. Mark Ruffalo en Toni Collette weten ook éxact in wat voor film ze spelen. Ik vond het juist heel amusant hoe karikaturaal ze waren en hoe dik ze het er bovenop legden.

Wat werkte niet? Zoals ik al zei, heel toonvast is de film niet, en Joon-Ho wilt teveel. Het eindstuk werd me veel te zoetsappig en 'typisch', bij gebrek aan een beter woord. Dat had ik toch een stuk sterker verwacht, je zit bijna in een Disney-film nu. De boodschap is helder en duidelijk, én waardevol, maar had wel ook op een andere manier overgebracht kunnen worden, zonder te vervallen in zo'n typische blockbuster-climax. De zij-personages, neergezet door Steven Yeun en Naomi Ackie, komen ook niet zo goed uit de verf. Vooral het personage van die laatste schiet ook echt alle kanten uit, van geile drugsverslaafde tot heroïsche heldin. Maar: all in all heb ik wel echt genoten van Mickey 17, en vind ik de score hier (en elders) betrekkelijk laag.

Dikke 3.5*.

Ari Aster levert met zijn tweede film een sterk staaltje horror af. Eng? Nee, niet in de traditionele zin van het woord. Althans, zo ervaarde ik dat niet. Indringend, beklemmend en ongemakkelijk; dat wel. Midsommar is buiten de horrorelementjes om, minstens even fel een psychologisch drama; een combinatie die er op den duur voor zorgde dat de film erg onder m'n huid kroop. Die openingssequentie alleen al bezorgt rillingen omdat het zo pijnlijk realistisch wordt weergegeven en geacteerd, en hoewel Aster hierna een hele tijd het tempo vertraagt, had de film me eigenlijk al in z'n greep. De snikken en kreten van Florence Pugh gingen in ieder geval door merg en been, wat een powerhouse van een prestatie zet ze hier neer zeg. Vanaf dat de setting zich naar de afgelegen community in Zweden verplaatst, wordt er gestadig een heel bevreemdend, mysterieus en uiteindelijk oncomfortabel sfeertje gecreëerd, die Aster weet vast te houden tot het einde, en zelfs in crescendo weet te brengen. Het plot is allesbehalve origineel, en eigenlijk weet je al vanaf het begin wat er te gebeuren staat, maar dat deed niets af aan mijn kijkervaring. De gore ging een stukje extremer dan ik had verwacht; vooral de oudjes die van de klif sprongen werd erg gedetailleerd en smerig in beeld gebracht. De keuze van de setting, en daaraan verbonden het feit dat alles zich bijna constant in het daglicht afspeelt, is overigens een briljante keuze gebleken. Dat de film dan nog zo ontzettend ongemakkelijk is, is te danken aan de prima opbouw en sfeer. In het laatste halfuur had ik bijna het gevoel samen met de personages in een bad trip beland te zijn.

En buiten al de ongemakkelijkheid en horror is het in z'n diepste kern vooral een film over rouwen. Pugh's lachje op het einde vatte wat mij betreft de hele thematiek van de film in een seconde samen. Hoe fucked up de handelingen van de cult ook zijn, op het einde voelt Dani zich geborgen en gesteund in haar verdriet; steun die ze van haar zogenaamde vrienden nooit gekregen heeft. De dualiteit van het gezamenlijk delen van verdriet versus het individuele rouwen waarbij niemand in feite je pijn begrijpt. Ook die scène waarin al die vrouwen meeschreeuwen/wenen met Dani past hierbij. Ik vond dat er heel veel interessants in de film te vinden was, dieper onder de oppervlakte. Minder geweldig vond ik de andere personages. Het vriendje Christian is zelfs ronduit vervelend, en wordt ook slecht in het plot geschreven. Kleine smetjes, want Midsommar is voor het grootste deel een heel geslaagde bijdrage aan het genre. Robert Eggers is m'n favoriete 'beginnende' horrorregisseur op het moment, maar Aster komt daar niet ver achteraan. 4*.

Debuutfilm van Christina Vandekerckhove, die ook al wat kortwerk op haar conto heeft staan. Ze maakt op zich een vrij interessante film, in theorie althans, maar Milano maakte in z'n geheel toch geen heel positieve indruk op mij. Haar beeldtaal is poëtisch en mooi en de jonge acteur Basil Wheatley, die ook in het echt doof is en daarmee als eerste dove persoon een hoofdrol weet te verzilveren in een Vlaamse film, speelt ontzettend sterk, maar het geheel wilt echt absoluut niet werken. Het schrijfwerk rammelt langs alle kanten, met vreemde sprongen in het verhaal, onlogische handelingen (Waarom zegt Simoni's personage in hemelsnaam dat hij Milano's moeder heeft gezien, als hij meteen daarna er niet meer over wilt praten en ook geen verdere vragen van Milano wilt?), en personages wiens motivaties moeilijk te begrijpen zijn, maar niet op de goede, ambigue manier. Het is sowieso ook geen prettige film, waar op zich natuurlijk niets mis mee is. Maar natuurlijk blijft het niet simpelweg bij een schets van een achtergestelde sociale woonwijk, nee, het moet nog een stapje verder gaan, met uiteindelijk zelfs de dood van Milano. Het is een tendens die ik wel vaker merk in Vlaamse films; het kan soms allemaal niet somber en deprimerend genoeg zijn. En ook daar is op zich niks mis mee - zo'n dingen gebeuren nu eenmaal echt, dat weet ik ook wel - maar ik heb niet het gevoel dat de film iets zinvols te zeggen heeft over die duistere wending op het einde. Wil je een film maken over hoe een fucked up ouder omgaat met de dood van zijn kind en daardoor uiteindelijk zelf ten positieve verandert? Maak dan gewoon die film. Die paar scènes op het einde deden me nu heel weinig, omdat het zo onverdiend aanvoelt. Vankerckhove neemt thematisch iets teveel hooi op haar vork, wilt teveel verhalen tegelijkertijd vertellen. Althans, zo voelde ik dat toch aan.

Simoni vind ik elders vaak een sterke acteur, maar zijn acteerprestatie in deze film deed me bitter weinig. Het is ook geen sterk geschreven personage, zoal ik eerder aanhaalde, maar hij weet niettemin weinig interessants met de rol te doen. 2.5* (voor de grotendeels mooie beelden en filmtaal, en de sterke prestatie van Wheatley).

Rob Reiner leverde eerder al een uitstekende Stephen King adaptatie af in de vorm van Stand By Me, en doet dat met Misery netjes over. De twee films kunnen qua sfeer ook niet verder uit elkaar staan, dus dat getuigt van het talent van Reiner. De film is vrij klein van opzet, met het huis van de gestoorde psychopatische Annie als primaire locatie. Hierdoor lijkt de film zich heel af en toe een beetje voort te slepen, maar over het algemeen verloor het de doelgerichte focus niet. De stukjes met de politieman waren ook wat minder nuttig en droegen uiteindelijk niet veel bij. In dit Stephen King verhaal is er eens een keer geen sprake van bovennatuurlijke verschijnselen, maar dat betekent in dit geval niet dat er geen horror aanwezig is. Annie Wilkes is enorm gestoord en psychopatisch, en komt daadwerkelijk gruwelijk over. De scène met de hamer is echt heel erg bruut, daar kreeg ik het zelfs koud van. Een monster in menselijke vorm, en jawel, dat is vaak nog krachtiger dan een geest of iets dergelijks. In ieder geval hier toch. Kathy Bates zet een geweldige acteerprestatie neer; hoe ze in de mum van een seconde van vriendelijk naar gestoord switcht is een knap staaltje acteerwerk. James Caan doet het ook goed, maar wordt wel echt weggespeeld door Bates. Het einde is oké, hoewel ietwat voorspelbaar. 3.5*.

Het eerste uur is Burton op hoog niveau. Mysterieus verhaaltje, mooie visuele setting/beelden en een prima Burtonesk sfeertje. De school ziet er erg mooi uit, en de overdadig aanwezige CGI stoort nauwelijks omdat het vrij goed gebruikt wordt. Na dit prima uur daalt het niveau echter, en zeker vanaf dat het personage van Samuel L. Jackson opduikt, verandert de film in een erg formulematig en ongeïnspireerd werkje, dat geforceerd episch en grappig probeert te zijn. Normaal is Jackson altijd een pluspunt, maar hier komt hij echt niet uit de verf. De geweldige Eva Green wordt na dat eerste uur ook volledig aan de kant geschoven, jammer. Wat overblijft zijn wat generische actiescènes op het einde, en een slot dat je wel ziet aankomen. In het kort; leuke fantasyfilm van Burton met een veelbelovend en goed eerste uur, maar daarna kan hij dat niveau helaas niet helemaal aanhouden. 3*.

Heel genietbaar. Ik heb enkele jaren terug Fallout toevallig in de bioscoop gezien, maar voor de rest ben ik nog nooit eens fatsoenlijk voor de Mission: Impossible-reeks gaan zitten. Hier ga ik wel verandering in brengen vanaf nu, want dit eerste deel beviel me goed. Een prima balans tussen kleinschalig spionnenwerk en actiescènes, hoewel de echte actie zich eigenlijk bijna uitsluitend in het explosieve eindstuk situeert. In feite is de over the top climax zelfs het minste stuk van de film, al had ik er evengoed geen al te grote moeite mee. De twee beste sequenties zijn het lange stuk in het begin waarin Cruise's team systematisch wordt uitgemoord, en de heist in het CIA-hoofdkwartier. Beide scènes zijn lekker lang, spannend, goed opgebouwd en fantastisch gefilmd met de telkens wisselende perspectieven van al de betrokken personen. Is De Palma een fantastische blockbuster-regisseur? Misschien niet, zoals een beetje duidelijk wordt in de laatste akte. Maar voorgenoemde sequenties, en nog een heleboel andere scènes, tonen wel weer zijn absolute camera-vakmanschap. Als elk deel uit de reeks ook maar een paar van zulke scènes heeft, gaat het nog heel vermakelijk en genietbaar worden.

Nu, een geheel perfecte film is het zeker niet. Zeker de cast is een beetje zo-zo. Cruise vind ik wat irritant overkomen met momenten; charismatisch kan hij hier niet echt genoemd worden. Jon Voight hoeft maar 1 keer in beeld te komen en je weet al dat hij de bad guy gaat zijn. En Emmanuelle Béart heeft ook maar een heel inhoudsloze rol. Een aspect dat in het vervolg van de reeks wel beter in elkaar zal steken, neem ik aan. Het verhaaltje zelf is uiteindelijk ook niet al te interessant, maar daar draait de film überhaubt niet echt om, dus een groot zwaktebod kan ik dat niet noemen. In z'n geheel is het een mooie 3.5*.

Ik had hier hoge verwachtingen voor, of op z'n minst echt wel onvervalst zin in, maar Dead Reckoning: Part 1 heeft me aardig teleurgesteld. Ach ja, het begint toch eigenlijk al met die 'Part 1'. Had toch gewoon een 7de film gemaakt die lekker op zichzelf staat, en volgend jaar een 8ste die ook opnieuw op zichzelf staat. Dit soort 'epische' tweedelige finales; ik vind het zelden echt nodig (een uitzondering was bijvoorbeeld destijds The Deathly Hallows), en zeker niet bij een reeks als Mission: Impossible, waar elke film relatief op zichzelf staat. Het zorgt ervoor dat het 'plot' van deze film een hoop gebakken lucht is, weinig scènes en momenten er écht toe doen, en eigenlijk zelfs heel veel actiescènes totaal niet belangrijk zijn, maar gewoon als tijdvulling worden gebruikt. Het personage van Hayley Atwell blijft maar weglopen, Cruise blijft haar maar achtervolgen, etc. Het voelde voor mij soms allemaal onnodig en gerekt aan, wat afdeed aan mijn kijkplezier. Een kleine drie uur voor een film als deze is ook gewoon totaal onzinnig; dat hielp echt niet. Simon Pegg en Ving Rhames zetten gelukkig nog kleurvolle personages neer, maar Rebecca Ferguson wordt totaal verspild en ook bad guy Gabriel vond ik vrij pover ingevuld. Dan was Henry Cavill in de vorige film toch een héél stuk sterker.

Nu, op een gegeven moment sleept de film zich eindelijk richting een 'eindstreep' met de treinsequentie, en die was gelukkig dan wel prima. Ik vond dé gehypete stunt van de film allesbehalve de sterkste of spectaculairste uit de reeks, maar het blijft indrukwekkend natuurlijk. Die Cruise is toch totaal gek. De cliffhanger vond ik heel geforceerd en strijkt me gewoon tegen de haren in, maar voor de rest was die hele laatste setpiece wel echt fijn om in de cinema te aanschouwen. Maar 163 minuten voor slechts de helft van een verhaal, met grotendeels opvulling aan achtervolgings- en actiescènes die er slechts soms écht toe doen.. ik kon daar persoonlijk moeilijk in mee gaan. Ik hoop op een betere finale volgend jaar, maar dit deel heeft wel een beetje goodwill opgebrand bij me.

2.5*.