Log

vote posted

vote posted

vote posted

Geen super hoogstaand filmpje, wel gewoon amusant en lief genoeg. Typisch coming-of-age narratief en zomers sfeertje, met de kleine 'afwijking' dat het zich op een zomerkamp voor jongeren met kanker afspeelt, en enkele van de personages geen lang en rooskleurig leven tegemoet kijken. Dat houdt de film niet tegen om grotendeels luchtig en grappig te proberen zijn - de humor is veelal aan de flauwe kant, maar soms ook wel echt oprecht leuk. Bella Ramsey is erg leuk, maar ook de zijpersonages komen met momenten goed uit de verf. Alleen Neil Patrick Harris was nu niet per se nodig geweest, had even goed een minder bekende acteur in die rol mogen zitten. Kan hem altijd moeilijk heel serieus nemen buiten How I Met Your Mother.

Uiteindelijk zit er weinig stuwkracht in de film om er een hele boeiende zit van te maken, en de twist op het einde zie je enerzijds wel aankomen, en voelt langs de andere kant ook nodeloos deprimerend om deze grotendeels 'lichte' film mee af te sluiten.

Kortom, niets nieuws onder zon, maar niet elke film hoeft het wiel opnieuw uit te vinden natuurlijk. Aangenaam voor een keertje.

3*.

Voor mij een van de leukste films van het jaar tot nu toe. Met 4* voel ik me zelfs een beetje streng. Heb me hier echt kostelijk mee vermaakt. The Invite is grappig, scherp geschreven, sterk geacteerd en slim geregisseerd. Het speelt zich dan wel in één appartement af, maar de regie van Wilde is zo dynamisch en interessant dat je dat zo helemaal niet ervaart eigenlijk. En de dynamiek tussen de acteurs is zó leuk - iedereen kreeg veel ruimte om te improviseren op de set, en dat merk je op een goede manier - dat je ook nergens voelt eigenlijk maar naar een erg beperkt, 'klein' filmpje te kijken. Gewoon lekker klassiek - vier acteurs die hun ding mogen doen, met focus op dialoog en interacties. Geen poespas.

Seth Rogen vond ik het grappigste - zelden zo gelachen met hem in andere films - en ook het meest.. herkenbaar? Niet eens zozeer in de reeële zin, maar als kijker word je het grootste stuk van de film wel duidelijk op zijn 'niveau' geplaatst. We ontdekken sommige dingen samen met hem over de andere drie personages. Maar ook Penélope Cruz en Edward Norton hebben hele toffe momenten en grappige karakterdingetjes, en Olivia Wilde is unreal eerlijk gezegd. Niet de grappigste van de vier, maar wel de sterkste acteerprestatie wat mij betreft.

Want een hele doorsnee komedie is het natuurlijk ook niet, er zitten ook veel diepere en serieuzere lagen in. Ik zit nog niet in die fase van het leven, maar het lijkt me een hele rake filering van ''middle age'' koppels die al een tijdje getrouwd zijn, en hoe initiële passie en verliefdheid zo makkelijk kan omslaan in frustratie, gebrek aan communicatie, of - nog erger - wanneer er dan toch gecommuniceerd wordt, een totaal gebrek aan begrip langs beide kanten. Joe en Angela voelen zich duidelijk allebei volledig ''vast'' in hun leven - een duidelijk contrast met Pina en Hawk. Of niet? Doorheen de film komen we erachter dat zij nog maar een jaar samen zijn, en er tegen het einde van de film toch duidelijk ook barstjes beginnen te komen in hun idyllische losbandige façade..

Het einde is perfect ambigu. Ik vatte het meteen als hoopvol op. Hoe je elkaar toch terug kan proberen vinden, én ook een vroegere versie van jezelf terug kan zoeken. Maar even goed is dat het laatste wat die twee personages ooit nog samen doen, en gaan ze de volgende dag uit elkaar.

Hele leuke film om in de cinema te zien trouwens, doe dat als je nog de kans hebt! Hele zaal lag met momenten strike, fijne ervaring.

Dikke 4*.

Drie jaar na Oppenheimer maakt Nolan wéér de film van de zomer, je moet het hem toch maar nageven. Over kwaliteit kan dan nog gediscussieerd worden, maar er is toch geen enkele regisseur momenteel (ooit?) die zó massaal mensen naar de cinema lokt met een 'origineel' (non-franchise) verhaal. De man is een genre op zichzelf geworden. Kan je alleen maar bewonderen toch, als cinemaliefhebber.

Met The Odyssey maakt hij in ieder geval een technisch fantastische film, met heerlijk grootse en entertainende scènes. En met ook eens een keer - althans voor zijn doen - een vrij simplistisch en rechtlijnig verhaal. Tuurlijk, er wordt wat met tijd en structuur gesprongen, maar op dat gebied durft hij zichzelf gelukkig toch net iets minder serieus te nemen dan in een film als Tenet (of ja, ook Oppenheimer, al kan ik die wel veel beter pruimen). De episodische avonturen, de kadervertelling van Odysseus die zijn eigen verhaal probeert te reconstrueren, Telemachus die met overlevenden van de Trojaanse oorlog gaat praten en op die manier het verhaal van de val van Troje krijgt verteld: ik vond dat allemaal wel vrij sterk in elkaar zitten. Enkel het eerste kwartier vond ik veel te exposition-heavy en in your face en het laatste halfuur iets te langgerekt en saai.

En Nolan laat ook nog wel een aantal andere steken vallen. For the life of him, een sterke vrouwenrol zal hij nooit kunnen schrijven. En hoewel alles er visueel indrukwekkend en top uitziet, ontbreekt er ook wel een bepaalde.. spark? De wereld voelt soms wat leven- en kleurloos - en het mythische oude Griekenland voelt nergens 'zwoel' of 'sexy'. Vergelijk dat met Troy uit 2004..

Maar goed, nu klink ik erg negatief, en ik geef hier toch wel een kleine 4* aan. Qua bioscoopervaring was dit absoluut fantastisch, en er zitten ook echt wel héél sterke scènes en set pieces in. Het stuk met de cycloop is hallucinant sterk zelfs, qua design van het wezen, en de absolute horror van de situatie. Idem voor de aanval van de grote ridders, wat een hopeloos duistere 'actie'-scène. Zelfs een licht stukje body horror in de scènes met Circe. En de bijna psychedelische schripbreuk met al die blikseminslagen en chaos. Erg sterk gedaan allemaal, met enkele van de best geregisseerde scènes uit Nolans carrière zelfs wat mij betreft.

Er gaan geruchten dat zijn volgende film een full-on horrorfilm zou zijn. Ik zou hem dat op voorhand niet hebben gegeven, maar na enkele scènes uit deze film gezien te hebben, lijkt me dat een interessant experiment voor hem.

Kleine 4*. Ben aan het denken om hem misschien nog eens in IMAX 70mm te gaan zien (in Brussel) binnenkort. Is echt een film die ik graag nog een tweede keer zou zien, maar niet per se snel thuis zou opzetten.

Er zit duidelijk nog geen sleet op Tom Holland's era als Spider-Man. Ik vind hem eerlijk gezegd geen enorm begenadigd acteur in andere rollen, maar hij is een geweldige Peter Parker, dat ga ik niet ontkennen. In Brand New Day mag hij ook iets diepere, emotionelere kanten van het personage laten zien, en dat voelt wel als een welkome toevoeging aan de typische MCU-formule, waar alles normaal zo luchtig mogelijk moet zijn. Dat zit uiteraard ook nog steeds voldoende in deze film - het is geen Taxi Driver - maar de eenzaamheid en depressie waar hij mee moet dealen nu niemand van zijn vrienden hem nog kent zijn sterker uitgewerkt dan ik had gedacht. Ook alle scènes tussen hem en MJ en Ned waren prima, en behoorden eigenlijk zelfs tot m'n favoriete momenten die deze moderne Spider-Man films al hebben voortgebracht. De pathos van de hand shake op het einde voelde in zekere zin best verdiend.

Het feit dat de diepere 'thematiek' en karakterisering in een Spider-Man film het meest aanspreekt is vrij uniek, maar goed, erg diep is het voor de rest ook niet hé. Het verhaal is meer dan solide uitgewerkt en grotendeels tof om te volgen, maar het duurt uiteindelijk wel ook iets te lang voor wat er eigenlijk verteld wordt. Te voorspelbaar ook voor de lengte, want tuurlijk is dat ene bedrijf een evil corporation, en tuurlijk is Jean Grey een misbegrepen anti-hero (oké, dat spreekt voor zich door enkel de naam al, als je bekend bent met de X-Men lore, maar toch). De film doet er lang over om tot die 'plottwist' te komen, wat wel een beetje vervelend voelt. Ik vond de hele climax van de film ook héél erg doen denken aan de finale van Thunderbolts enkele jaren geleden, echt bijna 1 op 1? Opvallend.

De leukste aanwezigheid vond ik eigenlijk nog Jon Bernthal als de Punisher, leuke dynamiek met Tom Holland. En de actie-scène ergens in het midden met hem, Spider-Man en de Hulk is natuurlijk superhelden-entertainment op z'n best.

De MCU voelt zo richtingloos dat ik het als overkoepelende franchise echt een beetje een mislukking begin te vinden - vooral omdat er altijd zo gepretendeerd wordt dat er zo'n groot 'plan' zou zijn - maar zolang ze individuele vermakelijke films blijven maken zoals Brand New Day? En als de focus binnenkort wellicht verschuift naar de X-men? Ach ja, dan blijf ik wel kijken ja. Spider Man is bigger dan Marvel anyway.