Log

vote posted

Deel 1 vond ik tegen m'n verwachtingen in best een fijne blockbuster, dus ik had wel wat goodwill bij het ingaan van dit vervolg. Maar die opgebouwde verwachtingen gingen wel uit als een nachtkaars. De film vliegt echt van hot naar her en weet amper zelf welke richting het precies wil uitslaan, maar ook welke toon het wil hebben. Soms best duister, dan weer infantiel grappig. En ook de personages hebben weinig consistentie en draaien met de wind, naargelang wat het plot van hen nodig heeft. Plus: alle referenties naar The Wizard of Oz voelen te letterlijk en onsubtiel aan, waardoor dit tweede deel gewoon minder echt z'n eigen identiteit lijkt te hebben. Of in ieder geval moeilijker op zichzelf kan staan, terwijl deel 1 gewoon een film was die zich in de wereld van Oz afspeelde, maar wel echt haar eigen verhaal had.

De meeste liedjes zijn ook minder memorabel. Mijn vriendin was als grote musical-fan ook best kritisch, want er zouden twee nummers zijn toegevoegd die niet in de Broadway-musical zaten, gewoonweg om de speelduur wat op te rekken. Dat voel je, want die liedjes voegen echt absoluut niets toe. Enkel ''No Good Deed'' vond ik qua tekst en uitvoering op het niveau van de eerste film. Voor de rest is het ook allemaal m'n ding niet zo - maar het viel me toch op dat de film als musical zijnde toch danig teleurstelt op dat vlak.

Voor de rest ook geen totale draak van een film, voor alle duidelijkheid, want met momenten was het wel heel entertainend, en ondanks de overload aan CGI-achtergronden en -effecten, zag het er allemaal ook wel oké uit op het grote scherm. En de emotionele kern tussen Elphaba en Glinda/Fiyero komt uiteindelijk nog degelijk uit de verf. De acteurs doen het sowieso allemaal naar behoren, misschien met uitzondering van Michelle Yeoh, die amper lijkt door te hebben waar ze in staat te acteren.

2.5*

vote posted

Jennifer Lawrence en (in iets mindere mate) Robert Pattinson spelen de pannen van het dak, maar ik was niet voor de volle 100% overtuigd door deze nieuwe van Lynne Ramsay. Ik vond het met momenten een heel afstandelijke zit, veel herhaling, veel provocatie omwille van de provocatie (naar mijn gevoel toch). De film heeft zeker wel wat te zeggen, en ik wil het niet allemaal wegwuiven als onnodige provocatie - maar langs de andere kant lijkt het me nu toch ook niet zo'n héél gevoelig beeld van post-natale depressie? Er wordt veel ingezet op het absurdistische karakter, waardoor de film enerzijds heel realistisch probeert te zijn, en dan de realiteit weer ver achter zich laat. Inclusief een einde dat je denk ik moeilijk letterlijk kan nemen, maar zo toch gepresenteerd wordt.

Maar inhoudelijke bedenkingen daargelaten: visueel en technisch vond ik het voor het overgrote deel een sterke film (op de bosbrand en het vuur aan het begin en einde na, dat zag er niet top uit), en is het vooral een film die je voor de performances kijkt. Waar vooral, nogmaals, Jennifer Lawrence absoluut de show steelt. Haar personage is een heel 'frustrerende' (bij gebrek aan een beter woord) om te volgen - maar Lawrence sleurt je wel twee uur lang mee, ook al wil je dat niet altijd. Pattinson neemt dan toch eerder tweede positie in.

3*. En eerlijkheidshalve: het was mijn derde film van de dag op Film Fest Gent vorige maand, dus misschien doet een tweede kijkbeurt binnenkort wel eens deugd om er met een frissere blik naar te kijken.

Leuk, maar ik had er meer van verwacht. De meeste punten scoort de film met de absurde, donker-komische humor, en dan met name vanuit het personage van Mads Mikkelsen. De eerste helft is hier sterker in dan de tweede, maar op dat vlak zitten er echt een aantal hele grappige momenten in, waarbij je eigenlijk niet weet of je moet lachen of huilen. Want dat is het tweede dat Anders Thomas Jensen heel goed doet: je lacht met de personages, maar je lacht ze nooit uit. Er is altijd een bepaalde gevoeligheid en respect aanwezig, en de innerlijke werelden van de personages - hun verleden, hun trauma's en hoe ze geworden zijn wie ze zijn - wordt in de latere helft van de film degelijk in het verhaal verwerkt.

Minder vond ik dat de film - na een pakweg heel fijn eerste halfuur - erg lang ter plaatse blijft trappelen in het ouderlijk huis en daar nooit echt meer weggaat. Er zitten vermakelijke scènes en wendingen tussen, maar langdradigheid en herhaling komt ook om de hoek kijken. Daarbovenop vond ik Nikolaj Lie Kaas die continu met dezelfde boze smoel rondloopt, op den duur een beetje op de zenuwen werken. Hij mag voor het grootste stuk van de film weinig andere emoties etaleren, wat wel spijtig is. En een laatste gevoelsmatig puntje van kritiek; ik vond de switch in genres en stijlen soms wel erg bruusk, waardoor de brute en bijna gemene elementen in de gewelddadige slotakte een beetje out of the blue voelden. Al is die donkere, absurdistische humor wel de rode lijn doorheen de hele film.

Om af te sluiten met een positieve noot; Mikkelsen is wel echt fantastisch op dreef hier. Enorm droog, onderkoeld grappig, absurd, zielig.. Manfred is absoluut de ster van de film. 3*.

Ik heb er een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant vond ik het een kundig gemaakte en entertainende blockbuster, waarbij Dan Trachtenberg duidelijk oog heeft voor toffe, spectaculaire actie-scènes. Langs de andere kant vond ik het een slechte ''Predator-film''. Het DNA van de franchise is eigenlijk best ver zoek, en in veel aspecten doet Trachtenberg hier het tegenovergestelde van wat je normaal van een Predator-film kan verwachten. Waarbij ik vooral de ''Disney-fication'' opvallend en jammer vond. Het moet hier duidelijk allemaal wel familie-vriendelijk zijn, met dat aandoenlijke, schattige wezentje als ''vreemde'' uitschieter. Allee, vreemd voor een Predator-film bedoel ik dan. In een Star Wars-film had het niet misstaan. Maar bij Predator vind ik dat wel een 'probleem', of op z'n minst een opvallende keuze.

En op zich is er natuurlijk niks mis met eens iets anders proberen in zo'n langlopende franchise. Prey van een paar jaar geleden vond ik eigenlijk veruit de 2de beste film uit de serie - vooral omdat die zo back to basics ging - maar I guess dat je dat trucje niet elke keer kan herhalen. Maar het had van mij wel echt meer in de sfeer van de reeks gemogen. Dit had in principe eender welke science-fiction blockbuster kunnen zijn - de vijandige planeet met al haar flora en fauna deed me vaak aan Avatar denken bijvoorbeeld. En opnieuw: ik heb er mij wel mee vermaakt. Zag er allemaal goed en bijwijlen indrukwekkend uit op het grote scherm. Ik vind Trachtenberg zeker een goede genre-regisseur. Maar inhoudelijk en vooral qua toon slaat hij wat mij betreft de plank mis hier. Inclusief een erg raar cliffhanger-achtig einde; ik hoop dat dit niet betekent dat we hier vervolgfilms op gaan krijgen. Probeer gewoon weer iets nieuws de volgende keer, dat houdt de reeks op z'n minst wel interessant en levend.

2.5*.