Log

Tja, wat kan je nog zeggen over Apocalypse Now dat niet al duizenden keren verteld is? Geweldige film natuurlijk, en het statuut van legendarisch meesterwerk is begrijpelijk en zeker ook verdiend. 4* is misschien wat aan de lage kant, maar het was pas mijn eerste kijkbeurt, en ik heb het gevoel dat het allemaal nog een beetje moet 'zakken' of 'rijpen'. Maar er is genoeg om van te genieten, zonder twijfel. Dat openingsshot alleen al met ''The End'' van The Doors op de achtergrond, heerlijk. Dat zet meteen de toon van de drie uur durende helletocht. De afdaling naar the heart of darkness (titel van het boek waar Coppola zijn film op baseerde, zij het losjes). Die neerwaartse spiraal voel je heel fel in elke scène en in elk shot, net als de waanzin die oorlog teweegbrengt. Coppola vertelt echt een fantastisch visueel verhaal. De allersterkste scènes vond ik misschien nog wel wanneer ze aankomen bij de laatste bemande outpost. De waanzin, verdwaasdheid en verlorenheid bij de soldaten op die plek, kwam ongelooflijk hard binnen. Zo goed in beeld gebracht; wow. De scènes met Kilgore zijn natuurlijk ook ongelooflijk sterk en entertainend, en belicht de waanzin dan weer vanuit een ander perspectief. Maar hoe dan ook, de verstandsverbijstering dringt door in elk personage, elke figuur. Want dat is wat oorlog nu eenmaal doet, altijd en overal. Hoe sommigen de film kunnen zien als een verheerlijking van oorlog gaat m'n petje te boven.

Wat vond ik minder? Mhm, ik vind het moeilijk om er helemaal de vinger op te leggen, maar het eindstuk met Marlon Brando deed me het eigenlijk het minst van alles. Goed geacteerd, dat wel, maar het kwartje viel niet helemaal.. Nog niet, althans. Ik vind niet dat de film hier echt iets vertelt dat niet al eerder aan bod is gekomen in de film, en het voelt daardoor een beetje als een herhaling, meer dan een echte apotheose. Ik had er meer van verwacht in ieder geval.. Het stukje op de plantage deed het tempo van de film ook niet enorm veel deugd, hoewel hier geloof ik al veel in geknipt is ten opzichte van de Redux-versie? (Ik keek The Final Cut, voor alle duidelijkheid). De bioscoopversie wil ik toch zeker ook nog wel een keertje zien. Ik weet dat Coppola de Final Cut als het laatste woord ziet, maar de 'korte' speelduur van de bioscoopversie lijkt me eigenlijk beter en strakker. Vroeger konden films vaak niet lang genoeg voor me duren; tegenwoordig ben ik toch eerder van mening dat korter meestal beter is.

Dikke 4* om mee te beginnen. Gaat zeker nog wel eens de herziening in. Maar toch al wel best imposant.

Dat eerste halfuur, wow. Ongelooflijk sterke sfeer, een feilloze spanningsopbouw, authentieke sets en héérlijke beelden en visuele shots. Dat stukje in het donkere bos met de zwarte koets die opdoemt; prachtig, bedrukkend, onheilspellend. Ook zit er van die typisch fijne Eggers-weirdness in, bijvoorbeeld die nachtmerrie-achtige sequentie met de dorpsbewoners die het lijk van de vampier opgraven en doorsteken. Dat doet hij toch altijd perfect, zo dat folkloristische elementje verwerken in zijn films. Genieten toch wel, en ik was helemaal klaar voor de rest van de film.

En hoewel het ook daarna sterk blijft, komt er naar mijn gevoel toch niet het volle potentieel uit. Het wordt eigenlijk een stuk rechtlijniger en conventioneler ook na dat eerste halfuur, waarin duidelijk het hele plot van Nosferatu, of 'Dracula', er door gejaagd moet worden, van puntje A naar B naar C. Nog steeds prachtig in beeld gebracht en ook nog wel duidelijk met voldoende visie erachter, maar het voelde met momenten wel een beetje ongeïnspireerd, en naar Eggers' doen wel heel 'makkelijk'. Hoe meer de film vordert, hoe minder ruimte er is voor van die trage, sfeervolle momenten, en dat vind ik eeuwig zonde. Om het verhaal stapje per stapje uit de doeken gedaan te zien worden, had ik ook vorige versies van het verhaal op kunnen zetten. Ik had gehoopt en verwacht dat Eggers iets meer van zichzelf erin zou steken, maar helaas. Tweede minpuntje; Nosferatu zelf. Op geen enkel moment intimiderend, laat staan angstaanjagend. Met momenten zelfs een beetje irritant, en dat is wel het laatste dat ik had verwacht. Vooral de stem, maar ook het uiterlijk; geen grote fan.

4* lijkt hoog voor zo'n overwegend negatieve review, dus dan toch maar even positief afsluiten. Bovenstaande is eerder wat de film ervan weerhoudt een fantastisch meesterwerk te zijn, wat ik er wel van had verwacht, maar dat wil niet zeggen dat ook dit vierde werkje van Eggers niet erg genietbaar is. Qua beelden en sfeer en set design is er geen betere regisseur in het horrorgenre momenteel wat mij betreft, of in ieder geval toch geen interessantere. Ook van Lily-Rose Depp was ik énorm onder de indruk. Geen makkelijke rol, want ze moet toch een hoop gruwelijke momenten acteren, maar ze gaat er echt helemaal voor. De hele erotische laag van seksuele onderdrukking beeldt ze ook sterk uit. De andere acteurs deden het ook verdienstelijk, vooral Hoult. Van Dafoe ben je dit soort maffe rolletjes intussen al wel heel lang gewoon, daar is het nieuwe wel van af.

Kleine 4*. Zeker in de bioscoop indrukwekkend, daar is het wel echt een goede film voor!

Deze Ghibli stond al heel lange tijd op m'n lijstje en leek ook helemaal in m'n straatje te liggen. En dat is achteraf ook zeker zo, al had ik er iets te torenhoge verwachtingen van op voorhand, vrees ik. Ik vond het na een eerste kijkbeurt geen onmiddellijke all-timer zoals Spirited Away, bijvoorbeeld. Naar mijn gevoel zit er iets teveel plot in Princess Mononoke, en iets teveel verschillende facties en 'spelers' op het speelveld. Het is daardoor eigenlijk, ook al klinkt dat misschien raar, een iets meer 'rechtlijnige' zit, die wat minder inzet op puur gevoel en ambiguïteit. Spirited Away, om het maar opnieuw als vergelijkingspunt te nemen, blijft veel meer hangen en fascineren omdat het zo'n onverklaarbare rollercoaster is. Mononoke heb je na één kijkbeurt wel 'door'.

Maar goed, nu klink ik negatief, en dat ben ik helemaal niet. Gewoon een 4* ook, zonder twijfel. Ook in deze Ghibli zit heel veel goeds en moois. De animatie is prachtig, dat spreekt welhaast voor zich, maar ook weer die heerlijk Japanse folkloristische elementen en fantasie; ik kan daar echt van genieten. Het zijn toch altijd, zonder uitzondering, enorm unieke werelden om in te vertoeven, en ook de uitgestrekte wouden van Princess Mononoke, met al haar boswezens, geesten en goden, spreekt tot de verbeelding. Het hoofdpersonage - of toch in ieder geval het personage dat je vanaf het begin volgt - is niet de tofste Ghibli-protagonist, maar dat wordt wel gecompenseerd door een hele grote resem aan interessante bijfiguren, waaronder met name Lady Eboshi.

Dat deze Mononoke niet bij mijn Ghibli-toppers hoort, zegt natuurlijk ook veel meer over de kwaliteit van die andere films, dan over deze. En nogmaals; ook deze belandt makkelijk op 4*. Goh, wat vind ik deze films toch leuk.

Ja, dit is wel een vol schot in de roos. Meteen een prachtig begin van filmjaar 2025. De film spookt al dagenlang door m'n hoofd en laat me eigenlijk totaal niet meer los. Vooral de acteerprestatie van Franz Rogowski, zijn mimiek, zijn kwetsbaarheid, staat op m'n netvlies gebrand, en greep me tijdens het kijken echt de hele tijd naar de keel. Zo mooi en ontroerend, en weird op de beste manier mogelijk. Het magische aspect binnen dit magisch-realistische verhaal laat in principe vrij lang op zich wachten, maar Rogowski's personage deed me sowieso eigenlijk continu aan een soort zonderlinge profeet of Jezus-figuur denken, met hoe hij de hele tijd uittorent bovenop dat gebouw, en met andere woorden een beetje 'buiten' of 'boven' het verhaal staat. Héél sterk, en dat specifieke magisch-realistische sfeertje, hoewel er heel moeilijk de vinger op gelegd kan worden, vond ik subliem. Pure visuele poëzie ook, en tegelijkertijd ook heel rauw, met absoluut marginale en erbarmelijke omstandigheden waarin de personages zich bevinden. Niet voor niets is Bird een vogel en staat hij daardoor voor Bailey gelijk aan een hoopvolle toekomst, vrijheid en de mogelijkheid tot ontsnappen aan haar schrijnende leven. Nykiya Adams in haar debuutrol overigens; knap. Daar kunnen we hopelijk nog mooie dingen van verwachten.

De rest van de cast is ook perfect. Barry Keoghan gaf een rol in Gladiator II op om in deze film te kunnen meespelen; geef hem maar eens ongelijk. Zijn personage is in principe zo'n ongelooflijke fuck-up, maar door sterk schrijf- én acteerwerk is het nooit een eendimensionaal figuur, en voel je eigenlijk tientallen verschillende emoties bij zijn scènes, waaronder ook een heleboel empathie. Dat is echt wel knap, want niet makkelijk. En de regie van Andrea Arnold; echt kudos. Prachtige beelden zoals hierboven aangehaald, maar tegelijkertijd ook dat schokkerige, naturelle camerawerk, alsof je op de huid van de personages zit. Dat continue wisselen tussen poëzie en ruwe realiteit wordt heel erg ondersteund door haar cameravoering en regiekeuzes, en dat kon echt niet beter uitpakken.

Dus ja, toch wel echt een eerste voltreffer in 2025. Ik kan er nog wel een paar paragraafjes over vol schrijven, maar dat bespaar ik iedereen. 4.5* in ieder geval!

In avant-première kunnen zien in aanwezigheid van de regisseurs, en toch wel echt ten volle overtuigd achtergelaten van de kwaliteit voor en achter de camera. Sterke acteurs, sterke regie en grotendeels ook wel echt een verhaal dat beklijft. Een enorm relevant verhaal, op de koop toe, en echt wel een krachtige inkijk in 'BXL' oftewel Brussel als stad, de personen die hier leven, en waar zij elke dag opnieuw mee moeten dealen. De film is niet altijd even subtiel, maar de vooroordelen waar andere etniciteiten in Brussel (en overal elders ter wereld) mee te maken krijgen, komen wel schrijnend en hard binnen. Hierbij (leren) stilstaan is het doel van de film, en dan moet je concluderen dat regisseurs Ish en Monir Aït Hamou geslaagd zijn in hun opzet.

Maar ook naast dat 'belerende' aspect, echt wel een goed gemaakte film gewoon, met sterk en geloofwaardig acteerspel van iedereen, maar ook verrassend veel geslaagde humor en luchtigheid. Alleen dat begin al met de ''sauce flamande'', echt wel leuk. Ook genoeg duisternis, dat zeker, zoals het een Vlaamse film betaamt, zou ik bijna durven zeggen. Ik vind het een beetje een euvel in de 'Vlaamse' film; het moet altijd maar duisterder en deprimerender. In BXL valt het dan nog wel mee, maar toch, vanaf dat het kleine broertje doodgereden werd, verloor de film me een beetje. Het duurt dan wel ook niet heel lang meer, maar dat liet me toch een klein beetje met een zuur gevoel achter. Hoewel de allerlaatste scène dan wel sterk afsluit. Zonder te veroordelen schetst het een héél invoelbaar en begrijpelijk beeld hoe sommige goedaardige, goedbedoelende mensen uiteindelijk toch kunnen radicaliseren. Na alle gebeurtenissen in de film zou je het het hoofdpersonage amper kwalijk kunnen nemen. Zo'n perspectief is wel krachtig en verfrissend.

Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, maar zal naar boven afronden. De film duurt toch bijna 2 uur en heb me echt geen ene seconde verveeld, dat telt ook voor iets.