Log

Prachtig geschoten, met een heerlijk nostalgische, warme, zomerse sfeer. Overgoten met een laagje melancholie en tienerangst. Met de Donau als continue, bijna mythische achtergrondtableau. Wat mij betreft dus een hele speciale (queer) coming-of-age-film, met een interessante bovennatuurlijke/mythologische invalshoek. De gezinsleden zijn niet per se de meest boeiende of diepgaande figuren - ook de hoofdpersoon niet, overigens - maar de beelden, de sfeer en de subtekst maakt dat meer dan goed. Sommige scènes gaan wel wat te lang door - het intieme moment op de boot bijvoorbeeld, of de huilende broer op het einde - waar dat niet altijd even verdiend aanvoelde. Op andere momenten was ik dan weer helemaal ondergedompeld in de sfeer.

(Gezien op Film Fest Gent, intussen drie maanden geleden. Maar ik moet zeggen: de film blijft wel echt nazinderen.)

3.5*

Ik wist tijdens de aftiteling niet meteen wat te denken hierover. Zelfs niet of ik het goed dan wel slecht vond. Maar een aantal weken later blijft Sound of Falling wel door m'n hoofd spoken. Scènes, beelden, personages. Het plot ben ik al kwijt, voor zover daar zelfs sprake van was. Het is meer een sfeervolle, intuïtieve, associatieve ideeën-film, en het zijn dan ook de ideeën die het meeste blijven hangen.

De vier verschillende tijdsperiodes en generaties worden niet chronologisch in beeld gebracht, maar de hele tijd door elkaar heen. Van voor naar achter en weer terug. Het filosofische idee lijkt te ontstaan dat alle tijdsperiodes tegelijkertijd bestaan. Er is geen ''verleden'', ''heden'' of ''toekomst''. Er is alleen maar het ''nu''. De camera is een soort objectieve toeschouwer die buiten de wereld van de film staat, die daardoor van 1918 naar de de jaren '80 kan zweven, en dan weer dertig jaar terug. Maar ook verschillende personages keren terug, in een andere vorm weliswaar. Familieleden uit verschillende generaties hebben hetzelfde karakter, dezelfde flaws en struggles, dezelfde dromen.. Synchroniciteit is het kernwoord hier. Alles blijft terugkeren, en bestaat tegelijkertijd over de generaties en decennia heen.

Ongelooflijk mooi gefilmd ook door Schilinski. Authentiek uitziende sets, locaties en landschappen; op dat vlak echt een erg sterk gefilmde period piece. De kleuren en filters geven het allemaal zo'n specifieke ''20ste-eeuws Duits platteland''-gevoel (I know dat dat geen ding is, maar puur qua vibe). En vooral: sounddesign! Op het grote scherm kwam elk geluid heel hard binnen en merk je echt hoe sterk dit de sfeer van de film ondersteunt en mee vorm geeft.

Dus uiteindelijk valt de schaal wel uit richting de positieve kant, en wil ik de film binnenkort misschien nog wel eens een tweede keer zien, wanneer hij regulier in de bioscoop verschijnt (ik heb de film gezien op het Filmfestival in Gent paar weken terug). Want wat ik er op dit moment nog niet in zie, is een meesterwerk. Daar blijft het inhoudelijk en emotioneel te afstandelijk en abstract voor, en raakt Schilinski wel een intellectuele snaar, maar ook (nog) niet meer dan dat.

3.5*.

Jennifer Lawrence en (in iets mindere mate) Robert Pattinson spelen de pannen van het dak, maar ik was niet voor de volle 100% overtuigd door deze nieuwe van Lynne Ramsay. Ik vond het met momenten een heel afstandelijke zit, veel herhaling, veel provocatie omwille van de provocatie (naar mijn gevoel toch). De film heeft zeker wel wat te zeggen, en ik wil het niet allemaal wegwuiven als onnodige provocatie - maar langs de andere kant lijkt het me nu toch ook niet zo'n héél gevoelig beeld van post-natale depressie? Er wordt veel ingezet op het absurdistische karakter, waardoor de film enerzijds heel realistisch probeert te zijn, en dan de realiteit weer ver achter zich laat. Inclusief een einde dat je denk ik moeilijk letterlijk kan nemen, maar zo toch gepresenteerd wordt.

Maar inhoudelijke bedenkingen daargelaten: visueel en technisch vond ik het voor het overgrote deel een sterke film (op de bosbrand en het vuur aan het begin en einde na, dat zag er niet top uit), en is het vooral een film die je voor de performances kijkt. Waar vooral, nogmaals, Jennifer Lawrence absoluut de show steelt. Haar personage is een heel 'frustrerende' (bij gebrek aan een beter woord) om te volgen - maar Lawrence sleurt je wel twee uur lang mee, ook al wil je dat niet altijd. Pattinson neemt dan toch eerder tweede positie in.

3*. En eerlijkheidshalve: het was mijn derde film van de dag op Film Fest Gent vorige maand, dus misschien doet een tweede kijkbeurt binnenkort wel eens deugd om er met een frissere blik naar te kijken.

Tja, wat kan je hierover zeggen? Wat een ongelooflijke mokerslag in het gezicht. De balans tussen enerzijds de gedramatiseerde elementen en de uit de realiteit geplukte beelden en audiofragmenten vond ik heel sterk en, bij gebrek aan een beter woord, 'smaakvol' gedaan. Allee, dat voelde niet sensationeel aan, integendeel. Het brengt de stem van heel Gaza op deze manier héél individueel en concreet, maar daardoor net super invoelbaar, binnen. Ik denk dat we natuurlijk allemaal aangedaan zijn door wat er daar gaande is, maar we worden zo doodgegooid met beelden, video's en nieuws op social media, dat er op den duur een zekere afstandelijkheid of apathie ontstaat. Deze film doorbreekt die muur, ongelooflijk hard en pijnlijk, maar daardoor essentieel kijkvoer eigenlijk.

Nu, buiten die hele laag, vind ik het ook gewoonweg een erg sterk gemaakte film, technisch en visueel. Het is niet per se waarvoor je de film kijkt, maar er zitten hele mooie shots en beelden in, en het geheel is met veel filmisch vertrouwen gemaakt. De vloeiende overgang tussen de acteurs (die echt fenomenaal spelen) en de beelden van de echte personen vond ik ook heel interessant toegepast, net hetzelfde geldt voor de audiofragmenten die erin geweven worden. En de stem van Hind doorheen de hele film is niets gefabriceerd aan; dat is gewoon continu de werkelijke stem van dat arme kind. Heel schrijnend. Wat de film ook heel sterk doet, is de situatie in zo'n noodcentrum genuanceerd en langs alle kanten belichten. Tuurlijk sta je aan de kant van Omar en Rana die er gepassioneerd vaart achter willen zetten, maar het 'personage' van de baas vond ik misschien nog wel de interessantste figuur. Hoe hij met alle politieke instanties en bureaucratische organisaties en regeltjes rekening moet houden - en door zijn passieve houding eigenlijk initieel een beetje de typische ''corporate asshole'' is, maar eigenlijk minstens even veel geeft, maar in zijn positie gewoon meer 'het spel' moet meespelen. Sterk.

Ik ben vorige week een hele dag naar Film Fest Gent gegaan en dit was mijn eerste film van de dag. Foute keuze achteraf, want mijn dag was er wel aan hierna, amai. Komt hard binnen, maar het is er toch (of juist daardoor) wel eentje die je gezien moet hebben.

Dikke 4*.

Splitsville begon heel grappig en absurdistisch - die hele openingsscène in de auto zegt eigenlijk alles over de humor van regisseursduo Kyle Marvin en Michael Angelo Covino - en behoudt tijdens de eerste helft een leuke scherpte en spitsvondigheid. De situaties blijven schommelen tussen compleet absurd en over the top (het lange gevecht tussen Carey en Paul, waarbij ze het hele huis afbreken, of die scènes met alle scharrels van Ashley die 'bevriend' geraken met Carey en in het huis blijven rondhangen .) Het is tijdens deze scènes dat de film het meeste leeft en echt een eigen gezicht heeft. De tweede helft heeft veel minder van dit, en vervalt uiteindelijk in een meer standaard (anti)-rom-com, die eindigt zoals het begon - met beide koppels terug bij elkaar. Wat de film er mee wilt zeggen? Ik heb geen idee eerlijk gezegd, volgens mij niet zo heel veel. Het voelde niet zo ontzettend uitgedacht.

Alle vier de hoofdacteurs doen het gelukkig wel heel verdienstelijk, wat de verschillende situaties en verhoudingen telkens wel heel vermakelijk maakt om naar te kijken. Dakota Johnson zie ik voor de tweede keer op korte tijd (een paar maanden geleden in Celine Song's Materialists), en overtuigt andermaal, maar het is vooral Kyle Marvin als de goedhartige lummel Carey die ik met het meeste plezier zag spelen.

Dikke 3*, met een veel betere eerste dan tweede helft.

Voor de eerste keer gezien, en laat wel meteen een best sterke indruk achter. Wat een inventief, avant-gardistisch, low-budget, chaotisch eerste werkje leverde Aronofsky hiermee af. Bijna niet te kijken eigenlijk, op de beste manier mogelijk bedoeld. Je zit enorm hard in het hoofd van de hyper-begaafde, maar geobsedeerde, paranoïde en op z'n zachtst gezegd geestelijk instabiele hoofdpersoon, en die ervaart de wereld op een luide, schelle, nachtmerrie-achtige manier. Dat zet zich over op de kijker. Super onaangenaam, maar komt daardoor wel hard binnen.

Werkelijk, beeld en geluid steken hier zo functioneel in elkaar, echt heel sterk. Elke schokkerige camerabeweging, elk stukje geluid, staat in teken van de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage, en het oncomfortabel maken van de kijker. En een prima voorbeeld van hoe je als (beginnende) regisseur creatief en inventief moet zijn met hele beperkte middelen. Leidt vaak tot betere resultaten dan wanneer je een comfortabel groot budget achter de hand hebt (ook bij Aronofsky, kijk naar Noah).

Grappig om Mark Margolis, die ik vooral van het Breaking Bad-universum ken, hier te zien opduiken - zelfs 27 jaar geleden leek hij al even oud haha. Sterke rol wel, ook van de zijfiguren die telkens opduiken, en uiteraard vooral van Sean Gullette, eigenlijk nog nooit in iets anders zien spelen. Het draagt allemaal wel bij aan die typische ''low-budget''-feel. Thematisch zullen er ook nog wel honderd-en-een dingen uit te halen vallen, maar daar kijk ik de film ooit nog eens een tweede keer voor misschien. Eén van Aronofsky's sterkere films eerlijk gezegd; een héle ruwe bolster, maar met genoeg creativiteit en visie, waar al duidelijk een grote filmmaker in doorschemert. 4*.

Zoals John Milton hierboven verwoordt, klaarblijkelijk niet echt een film meer die ''leeft'' anno 2025. Niet terecht, vind ik ook, maar ik snap ook wel waar het vandaan komt. De film voelt en oogt in alles wel vrij ''oubollig'', en is echt heel klassiek en traditioneel gemaakt. Niets mis mee, maar wellicht ook niet bepaald een kwaliteit waar nog massa's mensen nu op afkomen.

Niettemin wel sterke film dus, met een (moet het nog gezegd worden?) héle sterke Daniel Day-Lewis. Hij verdwijnt echt helemaal in de rol - en dat mag je vrij letterlijk nemen, met zijn typische method acting - en is echt weergaloos sterk en realistisch in de rol van Christy Brown. Tegelijk heel aandoenlijk en meelijwekkend, maar ook dapper, grappig, intelligent, kwaad en driftig, kortom, alle facetten van wat een mens, mens maakt. Een hele veelzijdige performance op die manier, die nooit eentonig of gimmicky overkomt. Maar ook de kindacteur die de jonge Christy neerzet, moet benoemd worden. Ook een heel krachtige acteerprestatie, die echt erg hard de mimiek van Day-Lewis weerspiegelt. Voor de rest mag je een vrij traditioneel verhaalverloop verwachten, maar wel super solide uitgewerkt, gefilmd en geacteerd, ook in de bijrollen. Zo zijn er onder andere voor Christy's ouders memorabele rollen weggelegd, alsook zijn ''love interests''. De scène in het restaurant, waar een dronken Christy te horen krijgt dat Eileen gaat trouwen, en vervolgens helemaal ontspoort, is veruit het sterkste moment uit de film, daar zat ik echt even helemaal aan het scherm gekluisterd. De structuur van de raamvertelling, waarbij je de hele tijd terugspringt naar Christy's leven, en dan weer naar het heden, is ook goed uitgewerkt.

Kortom; hele solide film, die ik graag gekeken heb. En vooral als fan van Daniel Day-Lewis eigenlijk verplicht kijkvoer. Dikke 3.5*.

Weer ongelooflijk mooi gemaakt volgens de gekende Pixar-kwaliteit. Ik durf misschien zelfs te stellen: op Coco na de allermooiste film die ze al gemaakt hebben. In elke frame zitten zo veel details, kleuren en creatieve ideeën. Waar tegelijkertijd ook een beetje het schoentje wringt bij mij: het is té veel. Er zitten zoveel ver-van-mijn-bed concepten, verzinsels en ideeën in een hoog tempo verpakt, dat ik op den duur niet meer helemaal mee was. Ik vind persoonlijk ook dat niet alles even goed opgebouwd of geïntroduceerd werd, waardoor het soms allemaal too much wordt. En het allerbelangrijkste bij een Pixarfilm: de emotionele kern, de gevoelige snaar die geraakt moet worden. En dat deed Soul - tegen m'n verwachtingen in - niet.

Met andere woorden: heel mooi om naar te kijken, niet altijd even leuk of boeiend om te volgen, en al zeker geen film die emotioneel lang bij me zal blijven.

Toch 3* voor het ontzettend hoge technische niveau (die euforische scène in het begin alleen al, waarin Joe helemaal opgaat in de flow van het muziekspelen - wauw, pure kunst).

It's Carpenter-season! Na een paar weken geleden (voor de zoveelste keer) The Thing, was het nu de beurt aan mijn recent gekochte 4K van The Fog. Die van Studio Canal, wat - waar ik nadien achter kwam - blijkbaar de slechtste van de twee transfers is - maar ik vond het er niettemin best prachtig uitzien. Een hele upgrade in ieder geval ten opzichte van de kwaliteit waar ik de film de eerste keer in zag, een paar jaar geleden. Mijn waardering stijgt dan ook met een volle *.

Want wat schatte ik deze film slecht naar waarde de eerste keer. Ik vind het nog steeds niet meedingen met zijn drie, vier sterkste films (maar dat zegt veel meer over de kwaliteit van Carpenter's oeuvre), maar wat een enorm sfeervol werkje zet hij hier mee neer. Puur qua sfeer is het misschien wél echt een van zijn sterkste films. Qua plot, personages en acteerwerk stelt het allemaal ''niet zo veel'' voor, maar qua beelden, muziek, sfeer, toon en opbouw werkt The Fog op een heel hoog niveau. De openingsscène rond het kampvuur zet de toon, en maakt ook meteen - letterlijk - duidelijk wat je kan verwachten: een campfire ghost story. Heerlijk simplistisch, maar super effectief. En dat 4K-format maakt toch ook echt duidelijk wat een beeldenkunstenaar Carpenter ook was. Wat een prachtige plaatjes van de oceaan, het strand, het kleine New England-stadje. De vuurtoren en kerk zijn ook twee super sfeervolle locaties. De beelden evoceren een gevoel van naderende doem, in combinatie met de prachtige, griezelige, bijna weemoedige soundtrack. Een van Carpenters beste scores, waar de desolaatheid en verlorenheid bijna vanaf stroomt.

Ik heb er in ieder geval deze keer véél meer van genoten dan de eerste keer. Het is ook wel een echte slowburn die maximaal inzet op sfeer en trage opbouw, en daar moet je ook voor in de juiste mood zijn. En het is zéker ook een film met gebreken en oneffenheden (het einde vind ik nog altijd een beetje bruusk, en niet zo bevredigend, en de relatie tussen Atkins en Jamie-Lee Curtis' personages is belachelijk slecht en ongeloofwaardig uitgewerkt - om er maar een paar te noemen). Maar omdat ik dat al wist op voorhand, deed het eigenlijk weinig afbreuk aan deze kijkbeurt.

4*.

vote posted

Amai, wat heb ik genoten van Weapons. Ik was een paar jaar geleden niet hélemaal overtuigd door Zach Creggers debuut, Barbarian (ik gaf het 3*, en was vooral teleurgesteld door de tweede helft en iet wat slordige conclusie), maar met Weapons blaast hij mij omver. Een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren wat mij betreft, sowieso de beste van het jaar. Hier straalt het vakmanschap, vertrouwen en de filmische kunde vanaf. Magistrale cinematografie, een heerlijk onheilspellende en duistere sfeer dat het akelige en onwenselijke binnenbrengt in de American suburbs - zoals Halloween het 47 jaar geleden al deed, maar dan met een moderne toets -, een slim script dat de gebeurtenissen telkens vanuit een ander perspectief belicht en vanuit de ogen van een ander hoofdpersonage, waardoor de puzzelstukjes langzaamaan als een mozaïekstukje in elkaar vallen, prima gebruik van jumpscares (maar er nooit op leunend), veel suggestie én expliciete brute gore, de nodige luchtigheid en humor en een ijzersterke cast.. Ik kan doorgaan hoor.

Julia Garner (!), Josh Brolin en Alden Ehrenreich zijn echt supersterk, maar de hele cast zet authentieke acteerprestaties neer, je gelooft echt elk karakter, en bent helemaal mee in hun leven wanneer je hen volgt in hun hoofdstukken. Ster van de film is wellicht Amy Madigan als Aunt Gladys - wat een gruwelrol. Het enige ''jammere'' is misschien dat relatief vroeg in de film onthuld wordt dat zij de grote slechterik is, maar eigenlijk had ik daar geen groot probleem mee. Op deze manier is er tenminste geen geforceerde twist, of iets in die aard. Dat heeft de film ook helemaal niet nodig.

Momenten die me lang zullen bijblijven - wel, véél -, maar sowieso elke jumpscare rond Gladys in de eerste helft, of die scène in het bos, brrr. De moeder van Alex die als een stop-motion monster uit het duister van haar huis komt gewandeld, richting de auto van Justine.. en dan het geluid van de autodeur die opent. De droomsequenties, en het gigantische wapen dat verschijnt boven het huis. En de conclusie, ja die is prachtig. Super gruwelijk, erg grappig. Een unieke combinatie, maar Creggers heeft dat duidelijk in de vingers. In Barbarian kwam dat minder tot z'n recht vond ik, maar hier was het vol in de roos voor mij. En een volle zaal zat met me mee te lachen tijdens de vlucht van Gladys, dus duidelijk ook bij anderen.

Ja, ik heb hier van genoten. Zou zomaar eens mijn favoriete film van dit jaar kunnen zijn tot nu toe. Creggers heeft mijn aandacht; ik kijk uit naar zijn volgende project.

4.5*.

PTA flikt het weer! Ik zie er (na een eerste kijkbeurt) nog niet meteen het vijfsterren-meesterwerk in, maar wat een rot-entertainende bioscoopervaring was dit. De bijna drie uur vliegen in een sneltreinvaart voorbij, en geen enkel moment voel je het slepen. Dat komt door het talent op het scherm, maar zeker ook het vakmanschap achter de camera. Het staat voor mij een beetje buiten kijf dat Anderson - zeker op dit punt in z'n carrière - de meest begenadigde regisseur van zijn generatie is, en dat etaleert hij hier moeiteloos. De achtervolging op het einde wordt veel genoemd, en is inderdaad waanzinnig goed in beeld gebracht, maar dat geldt meteen voor de héle film. Wat een virtuositeit, wat een cameravoering, wat een controle over tempo, ritme en toon. Wat een heerlijk complementerende soundtrack. Wat een energie simpelweg. Zelden een film gezien die er voor tweeënhalf uur lang zo de vaart kan inhouden zonder uit de bocht te vliegen.

De rol van Sean Penn!? Geef die man maar meteen zijn derde Oscar. Hij steelt elke scène met zijn absurde loopje, zijn mimiek, zijn stem. Erg over the top rol, erg grappig, erg schrijnend ook. Een heerlijke villain simpelweg. Hoewel ze bijna geen scènes delen, vormt Leo zijn perfecte 'tegenspeler'. Bob is een first-class sympathieke loser, stoner, meeloper.. maar ook een bezorgde vader, een idealist,.. DiCaprio portretteert het allemaal feilloos. Vooral in het middenstuk, wanneer hij stoned out of his mind moet vluchten van Lockjaw's trawanten, en zich wanhopig de juiste wachtwoorden probeert te herinneren, is hij weergaloos. Comedy gold. In principe doet hij de hele film niets, behalve achter de feiten aan lopen, verfrissend. Van de rol van Benicio del Toro had ik iets meer verwacht. Hij had z'n momenten, maar de ''bromance'' tussen hun twee personages zag ik niet zo. En Chase Infinity in notabene haar eerste filmrol ooit? Wat een talent.

De laatste vijf minuten vond ik een beetje teleurstellend mierzoet - dat deed Anderson al wel eens anders en beter in het verleden - en het plot en de (thematische) diepgang, of de character development, is inderdaad niet zo sterk als in het overgrote deel van de rest van zijn oeuvre. Maar je offert natuurlijk érgens iets op als je eens een iets bombastischere film wilt maken. Maar het is mierenneuken, want als totaalervaring was dit van een torenhoog niveau en heb ik me ongelooflijk hard vermaakt. Ik ga hem denk ik ook nog eens een tweede keer in de bioscoop kijken, wie weet valt het kwartje dan richting 4.5*.

Hulde aan PTA, again! Dikke 4*.