Log

Ja, deze kwam wel lekker binnen. Toch wel de film van het jaar tot nu toe. Een waar fenomeen ook, zeker in de Verenigde Staten, maar ik heb het gevoel dat de film hier toch ook wel best fel leeft. Fijn om te zien dat een originele 'blockbuster' dat ook nog voor elkaar gespeeld krijgt, en het niet alléén maar franchise-bandwerk of indie/arthouse hoeft te zijn, met héél weinig daartussen. Alleen daarvoor al apprecieer ik deze Sinners, en dat staat dan zelfs nog helemaal los van de kwaliteiten van de film. En die zijn er in overvloed.

Ten eerste wordt er op de juiste manier de tijd genomen voor het opbouwen van het verhaal, de wereld, de personages en hun achtergrondverhaal, enzovoort. Het voelt allemaal best organisch aan, en de film doet aan worldbuilding op een manier waar de meeste moderne blockbusters geen geduld voor hebben. De eerste helft is daardoor best traag - maar nooit saai - maar dat is juist waarom de tweede helft van de film zo'n impact kan maken. Dit voelde in alles als een hommage aan de geduldige, opbouwende suspense van een Carpenter-film - Coogler steekt in interviews ook niet onder stoelen of banken dat de regisseur, en dan met name The Thing, een invloed is geweest op deze film - tja, dan heb je mijn aandacht als kijker wel gegrepen. En vanaf dat het personage van Jack O'Connell die twee mensen om zeep helpt en de vampier-invalshoek ten volle onthuld wordt, onder begeleiding van die stevige metal-soundtrack, man, you're in for a ride vanaf dan. De omslag gebeurt nog vrij rustig en beheerst, maar meer en meer sijpelt de waanzin binnen, totdat je opeens volledig in een bovennatuurlijke nachtmerrie zit. Bloederig, hard, fantasierijk, entertainend. Van zodra je eenmaal in de stroomversnelling zit, is het non-stop actie en vaart en horror tot het einde. Ga dit in de bioscoop kijken mensen, echt heel indrukwekkend allemaal op het grote scherm. Er zitten ook twee scènes in die op een unieke manier helemaal rond muziek draaien - mensen die de film gezien hebben weten ongetwijfeld welke ik bedoel - en dat zijn misschien wel twee van de beste scènes van de afgelopen jaren. Ongelooflijk uniek en ritmisch en entertainend en origineel. Vooral dat laatste. Ik zou niet snel kunnen bedenken waar ik zoiets als dit nog onlangs heb gezien, laat staan in een grote blockbuster. Dat rocky road to Dublin-lied dat de Ierse vampier met zijn meute volgelingen zingt, het klinkt misschien corny op papier, maar wat een heerlijke scène.

Jack O'Connell is meedogenloos sterk, wat een heerlijke en charismatische acteerprestatie. Zonder twijfel voor mij het hoogtepunt van de film, al zit de cast vol met sterke namen, vooral ook in de kleinere rollen. Michael B. Jordan in een dubbelrol, wat ik in principe altijd een flauwe gimmick vindt, maar het valt nog wel goed mee hier. De tweelingpersonages zijn in het begin niet altijd even makkelijk uit elkaar te houden, maar groeien uiteindelijk op korte tijd uit tot heel distincte, herkenbare figuren met een eigen smoel.

Ja, ik kan nog wel even doorgaan, ben zeker erg enthousiast over deze film. En dat zonder dat de film perfect is, verre van zelfs; er zitten zeker wat schoonheidsfoutjes in. Bijvoorbeeld wanneer er op het einde opeens uit het niets heel veel red shirts in de schuur zijn, enkel en alleen zodat er slachtvoer is voor de vampieren. Of de millennium-oude vampier die zich door het opkomen van de zon laat verrassen? Of de scène met de KKK op het einde, die ik thematisch wel begrijp, maar ik gevoelsmatig toch niet helemaal bij de rest van de film vind passen. En zeker als 'climax' niet echt dient. En niet elk personage in de eerste helft is even interessant. Maar wanneer Sinners goed is, is het écht heel goed, en functioneert Ryan Coogler toch wel op een heel hoog niveau. En dan doen die kleine foutjes er niet zo veel toe, merk ik.

Dikke 4*, maakt kans op verhoging bij een eventuele herziening.

Wat een heerlijk absurdistische kijk in het dagdagelijkse leven van een tiental Antwerpenaren, die elkaar allemaal zijdelings kennen en ontmoeten, elk hun problemen en tekortkomingen hebben, en allemaal op hun eigen manier verzeild zijn geraakt in een leven of situatie die niet wenselijk is. Enerzijds nog relatief realistisch in beeld gebracht voor een grote portie, maar niet zonder compleet absurde en surrealistische elementen, die de film als geheel toch een heel unieke smoel geven. Windeman, oftewel de wind, als metafoor die als een enigmatische, ongrijpbare rode draad doorheen de film zwalkt, is daar wellicht het meest in het oog springende voorbeeld van. Die openingsscène alleen al is goud waard, met die karakteristieke kop van Sam Louwyck, de eclectische muziek, het absurdistische dansje, de openingscredits die door het personage van Windeman ontweken worden. Het klinkt absurd en dat is het ook, en eigenlijk zou het op geen enkele mogelijke manier mogen werken, maar dat doet het wel. Het zet meteen de toon van de film, al vond ik gevoelsmatig eigenlijk geen enkele scène meer in de buurt komen van die.

Maar er zit zoveel goeds in, en de film vliegt echt voorbij. Elk personage heeft wel minstens een aantal heel toffe scènes, en die typisch Vlaamse karakters en humor komt helemaal tot z'n recht. Zeker in de laatste jaren vind ik Vlaamse films doorgaans veel te donker en deprimerend voor hun eigen goed, maar Tom Barman doet daar niet aan mee. Any Way the Wind Blows mag lekker luchtig en grappig zijn, zonder dat het de film aan inhoud en diepere vraagstukken ontbreekt. Het is zelfs een heel filosofische film, zou je kunnen zeggen, maar die onderlagen staan de prioriteit van het filmplezier nooit in de weg. En natuurlijk valt de soundtrack niet weg te denken. Barman, als frontman van dEUS, heeft een hele duidelijke visie op dit gebied, en (wat mij betreft) gewoon een goede smaak in muziek, dus voor mij viel dit aspect helemaal zoals het moest vallen. Net zoals de onvoorspelbare, stuurloze ''wind'', stuwt de muziek de personages en het plot voort, en vormt het echt de kern van de film. De langste scène van de film is niet voor niets een feestje in een huis waar alle personages samenkomen, en de ene muziekstijl de andere opvolgt in een opzwepend tempo.

Ook tof om zo ongeveer elke bekende Vlaamse acteur voorbij te zien komen, de meeste in een heel miniem rolletje. En een jonge Matthias Schoenaerts, die op dit moment alleen nog maar ''zoon van'' was, voor wie deze film zo'n beetje de springplank naar z'n carrière betekende. Ik vind niet dat hij de beste rol heeft per se, maar er zit duidelijk wel al veel talent dat te popelen staat om losgelaten te worden.

Gezien op het grote scherm overigens, dat maakte de ervaring wel helemaal af. 4*.

De film greep me niet, helaas. All We Imagine as Light heeft best wel wat filmtechnische kwaliteiten, en Payal Kapadia levert een gedegen, poëtisch langspeel-debuut af, dat duidelijk wel een eigen visie voor ogen heeft. Zeker in de tweede helft waan je je in een soort dromerige wereld, met hoe lang sommige scènes soms blijven 'stilstaan', en met momenten vond ik dat een mooi effect overbrengen. Maar vaker wel dan niet werd ik als kijker eigenlijk heel fel op een emotionele afstand gehouden. De personages zijn in se niet ongelooflijk interessant - hoewel ze wel goed worden neergezet door de cast - en hun strubbelingen blijven eigenlijk heel fel aan de oppervlakte. Het tempo dobbert wat vooruit en tegen het einde komen er een aantal inzichten naar boven, maar het duurt lang, en het tempo voelde voor mij vaak heel stroperig aan. Alsof het maar niet vooruit wilde gaan, terwijl ik er op een gegeven moment klaar mee begon te zijn. Dan is het een lange zit.

En ik zie de dromerige, poëtische kwaliteiten zeker en vast - ik vond het ook heel mooi gefilmd allemaal. Ik had het graag beter gevonden - op papier klinkt het als een filmpje right up my alley, maar - helaas - niet het geval, en uiteindelijk jammer genoeg een vermoeiende zit. Magere 2.5*.

Fijne film (speelduur van een dikke 80 minuten ook, hoe heerlijk is dat!), zonder een echt groots meesterwerk te zijn of zo. Een gevoelig, droevig, met vlagen poëtisch portret van een Showgirl die eigenlijk geen plaats meer heeft in die Burlesque wereld, een wereld die haar als oud vuil aan de kant schuift, een wereld die alleen maar jonge schoonheid ziet. Qua thematiek is het al eerder gedaan, maar ik vond het mooi gedaan hier. Daar draagt vooral ook de acteerprestatie van Pamela Anderson aan bij - die heel sterk is - én natuurlijk de extra ''meta''-laag dat de film in feite ook gaat over de real life carrière van Anderson, en haar imago en ervaringen in Hollywood. En oprecht: ook ik had geen enkel idee dat ze een acteerprestatie als deze in zich had. Ze zet met verve een complex figuur neer met wie je toch continu medelijden hebt, ook al is ze een slechte ''moeder''figuur; zowel voor haar eigen dochter, als bijvoorbeeld voor dat jonge meisje dat wanhopig aan haar deur om hulp komt vragen, en ook al heeft ze duidelijk alles opgeofferd voor een wereld die het niet waard was. Dat aspect vond ik ook sterk verweven in de film; Shelly is een heel optimistisch, naïef figuur, die ''Le Razzle Dazzle'' in haar hoofd veel meer gesofisticeerd en met meer klasse voorstelt dan het werkelijk is. Ze verwijst de hele tijd naar Parijs, en de mystiek van de Burlesque wereld, maar als die mystiek al ooit bestaan heeft, zijn de tijden nu duidelijk veranderd. Iets dat zij niet kan of wil inzien. Boeiend karakterwerk, en goed neergezet door Anderson.

Voor de rest ook mooi gefilmd door Gia Coppola - kleindochter van Francis, nichtje van Sophia - leuke neon-sfeer zo nu en dan. Al merk je hier en daar wel dat de film met relatief beperkte middelen gemaakt is. Maar The Last Showgirl overtuigt toch zonder meer, dus ik ben zeker benieuwd wat ze in de toekomst nog gaat doen. De bijrollen zijn ook overtuigend ingevuld, hoewel Jamie Lee Curtis en Dave Bautista uiteindelijk niet heel veel te doen hebben. En die laatste probeert soms toch iets te hard om een 'serieuze' acteur te zijn. Ik vond hem sterk in deze film (en elders ook), daar niet van, maar je voelt soms in zijn acteerprestaties dat hij wanhopig is om serieus genomen te worden.

Dikke 3.5*. Ik zou hem niet per se snel nog eens kijken, maar wel tof voor een keer.

Fijne coming-of-age film die zich afspeelt in de jaren '00, een periode die je de laatste tijd (logischerwijze) meer en meer in films en series vanuit een nostalgisch oogpunt belicht ziet worden. Maar nu ook weer niet zó vaak dat het afgezaagd begint te worden. Integendeel, hoewel de thema's die aan bod komen vrij herkenbaar zijn, voelt Dìdi toch erg fris en nieuw aan. De manier waarop het gefilmd is - dat schokkerige, hyper-kinetische cameragebruik - maar ook het feit dat de 'media' van begin jaren 2000 (YouTube-filmpjes bijvoorbeeld) visueel heel fel geïncorporeerd worden in de stijl van het filmmaken, zorgt ervoor dat je hier echt met een coole, interessante mix zit van technisch 'mooi' camerawerk (er zitten enkele shots in die echt prachtig zijn) en een stijl van filmen dat ''true to the time period'' voelt. Sean Wang is een filmmaker om in de gaten te houden, dat is zeker. Je voelt op veel momenten dat de film een belangrijk passie-project voor hem was, en wellicht zelfs hevig autobiografisch geïnspireerd, want de film voelt super oprecht en authentiek aan. De ervaringen van Dìdi waren ongetwijfeld niet exact de zijne, maar het zal toch wel dicht in de buurt komen. Een heel warm, mooi maar vooral écht portret is het gevolg.

Izaac Wang is ook echt een plezier om te volgen in deze film als het hoofdpersonage Dìdi. Niet omdat Dìdi zo'n bijzonder sympathiek of fijn figuur is om te volgen, maar wél gewoon een hele realistische opgroeiende tiener is, en dus echt fantastisch neergezet door Wang. Je voelt heel fel mee met zijn struggles, bijvoorbeeld bij zijn prille gevoelens voor Madi, en zijn onkunde om hier op een goede manier mee om te gaan. We've all been there, toch? De moeilijkheden die hij heeft met zijn Taiwanese afkomst zijn dan weer wat minder 'universeel', maar wel heel mooi en opnieuw oprecht in beeld gebracht. Heel invoelbaar allemaal, ook al zijn het niet állemaal mijn eigen ervaringen.

Leuk dus! Fijne film om rond deze tijd van het jaar te kijken ook, met het beginnende mooie weer. Een echte zomerfilm eigenlijk. Dikke 3.5*.

Heerlijke film. De openingsscène met onze protagonist die met paard en kar door de bosrijke wildernis komt opdagen - onder de muzikale begeleiding van Leonard Cohen's The Stranger Song, benadert zo ongeveer cinematische perfectie. Het lijkt een opening te zijn die is voorgeschreven door de western-regeltjes, maar toch nét even anders (al was het de a-typische locatie maar, maar toch ook de droefgeestige, melancholische sfeer die in de lucht hangt en - zo blijkt al snel - onze ''cowboy'' zelf). Warren Beatty's McCabe is géén Clint Eastwood of Man With No Name uit de Dollar-trilogie, al is dat wel hoe het personage zichzelf percipieert. Daar ligt meteen al een hele interessante tegenstelling én omkering van de verwachtingspatronen, en dat blijft de hele film doorspelen. McCabe is boers en in feite hélemaal niet zo snugger als hij zelf denkt, of in ieder geval toch niet zo slim als hij zich voordoet naar de rest van het stadje toe. Geen typische revolverheld dus, net zoals dat Mrs. Miller geen typische damsel in distress is. Zij heeft het allemaal veel beter voor elkaar, maar wordt desondanks toch meegesleurd in het onheil van McCabe. De band tussen beide blijft vaag en wat er nu precies speelt tussen de twee wordt nooit helemaal uitgeklaard, maar dat ze allebei wel iets voelen voor de ander, wordt meermaals duidelijk. Maar zeker niet op de manier zoals je het verwacht.

Toch is het niet zo dat zich hier een romantisch verhaal uit ontspint. Integendeel, de film is heel Anti-Romantisch, en dat wordt doorgetrokken in alle aspecten. Zelden zag een ''western''-dorpje er zo smoezelig en vuil en onderkomen uit, en het leven in zo'n dorpje zo onaangenaam. Het sneeuwt, het regent, de modder druipt overal van af. De sfeer die hierdoor ontstaat vond ik ab-so-luut fantastisch. Zelden zo'n enorm atmosferische film gezien, eerlijk gezegd. Ik zat er compleet in. Het plot en de personages nemen ook niet per se de voorgrond - Altman laat de beelden heel vaak voor zich spreken, laat de camera vaak rusten, sommige scènes lopen wat langer door dan conventioneel gezien nodig is - en zo ontstaat er een film die in elke scène lééft, en je met bedwelmende kracht helemaal onderdompelt. Sommige shots zijn pure poëzie; het verhaal gaat dat Kubrick na het zien van de film stomverbaasd was en bij Altman te rade ging hoe hij sommige scènes en shots voor elkaar heeft gekregen.

De film is traag en ik snap waarom sommigen het een frustrerende zit kunnen vinden: Altman komt de kijker eigenlijk héél weinig tegemoet. Niet in tempo, niet in verhaal of karaktermotivaties, en ook niet in hoe hij zijn cast regisseert. Er lopen hier geen revolverhelden rond, en een einde waarin het kapitalisme niet wint, bestaat niet. Toch, of juist daardoor, heb ik genoten van élke seconde, van elk aspect, en vooral van die ongelooflijke sfeer. Voor mij leunt dit dicht bij de volle pot aan, maar ik hou het voorlopig op een welverdiende 4.5*.

En ook nog maar mijn eerste Altman! Het wordt hoog tijd om zijn oeuvre eens wat verder uit te spitten.

vote posted

vote posted