Log

Ik vind Mike Flanagan een hele toffe film- (en televisieserie)maker, met een paar serieuze tekortkomingen, en die zijn in The Life of Chuck helaas best fel voelbaar. Het grootste mankement - van Flanagan en bijgevolg van deze film ook - is dat er veel te veel het ''tell, don't show''-principe wordt aangehangen. Alles wordt zo uitleggerig gebracht, personages praten minutenlang in volle monologen en alles wordt zo semi-filosofisch en serieus gebracht, dat ik niet het gevoel heb naar echte mensen van vlees en bloed te kijken. Wél naar een mooi script, maar zonder schwung en vitaliteit. Ik vind het ook een tekortdoen aan de mogelijkheden van het visuele medium als je niets anders kan bedenken dan een saaie voice-over die letterlijk zinnen uit het boek voorleest. Ja komaan hé, het is film, geen boek. Je kan ook met beelden zoveel vertellen. In zijn televisieseries is hij hier ook best schuldig aan, maar daar kan ik dat om de een of andere reden veel beter hebben. Ook omdat dat weer een ander medium is, natuurlijk.

Maar goed, het eerste stuk intrigeert niettemin. Een paar leuke karakteracteurs (Chiwetel Ejiofor, Matthew Lillard!) maken het meeste van hun (bij)rolletjes, en het hele mysterieuze einde van de wereld-verhaal maakt je benieuwd naar hoe het verder gaat, en wat er precies allemaal aan de hand is. Het tweede stuk is met Tom Hiddleston - die eigenlijk een verrassend kleine rol heeft. Het meest memorabele is hier de dans-scène, heel veel meer dan dat heeft hij eigenlijk niet te doen. Het begint nu ook stilletjes aan vorm te krijgen wat er precies aan de hand is, al blijft het nog interessant en ambigu genoeg op zich. Het derde en laatste hoofdstuk vond ik het minste, vooral omdat het bovengenoemde 'uitleggerige' aspect hier de bovenhand neemt. Op een gegeven moment zegt het personage van Kate Siegel letterlijk hardop de clue van de film - ''You contain multitudes, Chuck'', en dat vond ik echt een grote tekortkoming. Vertel dat toch niet zo letterlijk. Ik voel me als kijker niet helemaal gerespecteerd op zo'n moment.

De cast doet het in de hele film trouwens wel naar behoren; nergens een grote uitschieter, maar het is tof om alle vaste acteurs in Flanagan's acteercirkel te zien opduiken, van de kleinste tot de grootste rol. Voor wie al z'n Netflix-series gezien heeft, is het een feest der herkenning. De muziek en beelden zijn ook mooi - zeker in het eerste stuk. In het laatste hoofdstuk komt dan weer het meest die typische small town-Stephen King vibe naar voren, ook heel leuk. Atypisch King-verhaal trouwens, maar daarom ook wel eens tof.

Kortom; slechts een kleine voldoende voor mij, en zeker niet één van de betere dingen die Flanagan heeft gemaakt, maar wel leuk voor een keer. Ik hoop dat zijn volgende project weer een horrorfilm wordt, al dan niet uit de stal van Stephen King. 3*.

vote posted

vote posted

Terug een stapje de goede richting uit voor Wes, na het zeer matige Asteroid City. Die film verzandde véél te veel in verhaal-in-een-verhaal-in-een-verhaal interessantdoenerij, en kon me op inhoudelijk of emotioneel niveau totaal niet raken. The Phoenician Scheme doet dat in bepaalde mate wél weer, hoewel het zeker niet tot de betere helft van zijn films behoort. Het blijft nog steeds meer een stilistische oefening dan een echte doorvoelde film, maar er zit wel terug meer een soort menselijke kern in. Het helpt dat de film niet zozeer een ''ensemble-film'' is zoals zijn vorige paar, maar in se eigenlijk echt wel draait om de vader-dochterrelatie van Benicio's Zsa Zsa en dochter Liesl. En hoewel die vrij onderkoeld en droog (op typische Anderson-manier) in beeld wordt gebracht, deed dit me veel meer dan het intellectuele geneuzel van zijn vorige film(s). Meer focus, meer een rode draad, en gewoon nog eens duidelijke hoofdpersonages; dat bracht wel een bepaalde energie.

Maar toch trommelt hij hier best weer een indrukwekkende cast op, waarvan de ene rol al wat beter werkt dan de andere. Geen enkel zij-personage treedt heel lang op - het zijn telkens korte 'episodes', en dan gaan we weer naar het volgende hoofdstukje - maar het duo Tom Hanks-Bryan Cranston vond ik tof; Scarlett Johansson en Benedict Cumberbatch komen dan weer hélemaal niet uit de verf. Een beetje hit or miss dus, maar het helpt dus dat de kern wel echt het duo, of ja eigenlijk trio, Benicio Del Toro, Mia Threapleton en Michael Cera is. Vooral die laatste steelt vaak de show; ongelooflijk dat hij nog niet eerder met Anderson heeft samengewerkt. Een ideale fit. Benicio heeft heel veel gravitas en gaat perfect om met de droge Anderson-humor. En Mia Threapleton is een leuke ontdekking.

Thematisch bevat de film verder weer duizend-en-één ideeën, visueel krijg je het weer allemaal niet in je opgenomen, naadloze decors, gemillimeterde mise-en-scène, een episodische, elliptische vertelstructuur, met andere woorden: typisch Wes Anderson. De man gaat zijn stijl ook niet meer echt veranderen vermoed ik - for better or for worse. Als je fan bent, leuk. Maar nieuwe fans gaat hij hier niet echt meer mee maken denk ik. Het begint een beetje een oud liedje te worden, maar langs de andere kant is het ook fijn dat een regisseur als hij de ruimte heeft om gewoonweg te maken wat hij wilt, zonder compromis. Het ontbeert The Phoenician Scheme aan de pit en menselijkheid van zijn vroegere films, maar toch.. ik heb er wel weer graag naar gekeken. Kleine 3,5'je.

vote changed, original voice was 2,5 stars