Log

Hoe ongelooflijk leuk is Paddington 2! De reputatie van de film als absoluut meesterwerk is al een tijdje fel aan het doordringen in de popcultuur (in The Unbearable Weight of Massive Talent wordt er een hele grap rond gebouwd, bijvoorbeeld), maar ik kan alleen maar constateren dat dat niet onterecht is. Dit is echt dé perfecte hartverwarmende, mooie 'familiefilm', met voor de verandering eens zoete boodschappen die niet onverdiend of onoprecht aanvoelen, maar juist héél oprecht zijn en gevoelsmatig helemaal juist overkomen. De film is grappig, lief, ongelooflijk kleurrijk en groots en mooi gefilmd. Qua regie waan je je met momenten in een Wes Anderson-film, en dat kan echt wel als een compliment opgevat worden. Echt zovéél beter dan je zou mogen verwachten van een film als deze. Bijna té goed. In de zin dat de film met een beetje minder (technische) kwaliteit ook wel was weggekomen. Maar regisseur Paul King fires on all cilinders. Het hele stuk in de gevangenis is het allerleukste, maar Paddington 2 blijft van begin tot einde leuk en verloor me misschien alleen een héél klein beetje bij de finale op de trein. Maar te lang gaat het allemaal niet door gelukkig, met een perfecte speelduur van 100 minuutjes. Heerlijk is dat.

En wat een toffe cast. Hugh Grant in een grappige, toffe rol, maar ook Brendan Gleeson bijvoorbeeld, en uiteraard het gezin van Paddington. En Paddington zelf is heel aandoenlijk. Er is geen zwakke schakel eigenlijk, en dat is best knap voor een 'kinder'film. Voor nu een dikke 4*, maar ik zie dat bij herziening nog wel eens omhoog gaan eerlijk gezegd. Hartverwarmend gewoonweg, met een lieve oprechtheid waar veel (kinder)films nog wat van kunnen leren.

Een héle trage, minimalistische film die je als kijker eigenlijk heel weinig geeft om aan vast te grijpen, maar die me toch anderhalf uur lang best beklijfde. Er gebeurt werkelijk heel weinig, maar met centrale thema's als eenzaamheid, monotonie, verveling, vervreemding en afstandelijkheid is dat geen vreemde (regie-)keuze. Op deze manier voel je als het ware letterlijk wat het hoofdpersonage voelt en doorstaat. Je voelt het isolement waar ze in zit, halfslachtig probeert uit te geraken, maar uiteindelijk toch ook niet helemaal durft, kan of wilt. De ongelooflijke eenzaamheid die je te beurt valt als immigrant in een vreemd land wordt in de kijker gezet, maar het wordt ook veel breder getrokken dan dat. De onkunde om met elkaar te communiceren in een steeds apathischere en afstandelijkere wereld, waarin we tijdens onze middagpauze - zij het uit gewoonte, verveling of ongemakkelijkheid om in een sociale situatie te zitten - het liefst naar de veilige thuishaven van onze telefoon grijpen. Wel, dié onkunde zit overal en bij iedereen, en begint ons als menselijk ras te definiëren. Aurora is helemaal afgesloten, om honderd-en-éen redenen, en om haar te zien ontwikkelen doorheen de film vond ik enorm fascinerend en subtiel in beeld gebracht. 'Saai', zou je ook kunnen zeggen, en ik zou het er zelfs niet helemaal mee oneens zijn, maar wel echt een hele doelbewuste saaiheid. Essentieel eigenlijk zelfs, om volledig mee te kunnen gaan in de mindset en struggles van Aurora. Ongelooflijk sterk en naturel geacteerd trouwens door Joana Santos. Ik was helemaal mee met alles wat ze deed, en het is echt een heel kwetsbare rol die ze met verve invult. De andere acteurs hebben geen grote rollen of grootse monologen, maar komen juist daardoor ook heel realistisch en naturel over. Niets op aan te merken.

Een groots meesterwerk is On Falling overigens niet. Daarvoor is het allemaal toch nét iets te traag, maar misschien vooral onvoltooid. Ik had het gevoel dat er op het einde van de film nog een mooi verhaal verteld had kunnen worden, dat misschien wel even waardevol was geweest, zo niet meer. Visueel en technisch is het kundig, maar ook geen héél mooie film. Het is allemaal heel donker en grijs en deprimerend, de ruimtes zijn 'klein' en onaangenaam, de muren kruipen op je af in de scènes. De scène in het park tegen het einde aan is een uitschieter, daar is er wel opeens licht en lucht en ruimte. Mooie scène trouwens, al gaat het een stukje lang door misschien.

3.5*.

Wat een absolute miskleun. Gelukkig dat Dan Trachtenberg een aantal jaren geleden de franchise terug op het juiste pad heeft gezet met Prey, en daarmee dit gedrocht dus totaal heeft genegeerd, want dit was echt niet best. Het is zo ongeveer alles wat een Predator-film niet hoeft of hoort te zijn. Geen greintje spanning, veel te veel CGI-taferelen, geen pakkende hoofdheld(in) die het uiteindelijk moet opnemen tegen de Predator, ga zo maar door. Het script steekt echt zeer slecht in elkaar. Het plot springt de hele tijd van hot naar her en de conclusies die de personages trekken zijn echt de hele tijd compleet van de pot gerukt. Het feit dat ik me hier continu aan stoorde stond enig plezier al danig in de weg, maar losstaande daarvan zijn de actie-scènes nu ook niet echt om over naar huis te schrijven. Ze zijn vooral slecht gedoseerd ook -de ene is nog niet gedaan of de volgende begint al weer-, waardoor je nooit enige vorm van impact ervaart. Aan vaart en tempo is er in principe geen gebrek, maar de film is zo chaotisch en incoherent dat je dat niet als een pluspunt kunt zien.

Ik vind trouwens zowel Boyd Holbrook als Sterling K. Brown wel toffe acteurs, maar ze komen hier niet uit de verf. Al denk ik dat niemand hier echt iets mee had kunnen aanvangen. Als je alles tegen je hebt, kan je als acteur ook maar zo veel doen natuurlijk. In andere projecten hebben ze op zich charisma zat, maar het is heel duf hier. De rest van de cast is wel redelijk zwak. Alleen Keegan-Michael Key vond ik nog wel grappig, maar aan de rest heb je helemaal niets. En het plot van het zoontje, ''autisme is the next step in human evolution'', really? Echt enorm beneden peil.

Ik heb Shane Black nog nooit een topfilm weten maken, maar door zijn betrokkenheid bij de originele Predator, is het niettemin toch frappant wat voor een ongelooflijke misstap dit was. In een franchise die sowieso grotendeels niet enorm kwaliteitsvol is - op het origineel en Prey na, wat mij betreft - is dit evenwel de duidelijke uitschieter naar beneden toe. 1.5*.

Niet zo leuk als ik gehoopt had, maar uiteindelijk wel nét hartverwarmend en teder genoeg om niet richting een onvoldoende te gaan. De film heeft hart, dat moet je het wel nageven. Vooral in de slotminuten raakte het helemaal de juiste snaar, en vertrok ik wel met een goed gevoel. Maar het anderhalf uur daarvoor is niet altijd even pakkend. De Amazone als setting is helemaal zo leuk niet, en wordt ook niet ten volle benut. Daar hadden toch wat meer avontuurlijke dingen mee gedaan kunnen worden, en dat blijft vrij beperkt nu. Ook de menselijke personages zijn niet altijd even tof. Die zoon en dochter bijvoorbeeld hebben heel veel screentime, maar lopen er echt wel maar als opvulling bij, en voegen weinig tot niets toe. Olivia Colman en Antonio Banderas krijgen gelukkig wel wat meer ruimte om een beetje los te gaan en te schmieren - vooral die laatste - dus dat was wel amusant. De beleefde Paddington blijft gelukkig zelf ook wel een hele aandoenlijke figuur.

Visueel overigens een oké film, maar niet overdonderend mooi of iets dergelijks. Net zoals veel andere aspecten in de film eigenlijk een beetje ''middenmoot''. Een onvoldoende is het niet, maar het is wel zeer vergetelijk, en van een Paddington-film hoop of verwacht je toch net iets meer.

3*.

Hier had ik meer van verwacht. Ik vind Cage een hele fijne acteur en zeker de laatste drie, vier jaar is hij toch weer aan een bepaalde kwaliteitsopmars bezig, dus vanaf het moment dat deze film werd aangekondigd stond hij zeker op m'n radar. Al helemaal omdat de parodie/persiflage-insteek me een geweldige zet leek voor hem. Maar jammer genoeg zit er uiteindelijk veel te weinig peper in deze film. Te weinig durf om echt interessante dingen met het concept te doen. Het is een hele brave, conventionele actie/komedie-film die - buiten enkele zeer standaard knipogen en grapjes - ook nooit echt kritisch aan de haal gaat met Cage's oeuvre, levensstijl, persoonlijkheid, acteerstijl, etc. En dat is nu wel exact de reden waarom ik deze film zo graag wilde zien. Niet voor het dertien-in-een-dozijn kidnap-verhaaltje of de gebroken familie die samen in de problemen geraakt en daardoor terug dichter bij elkaar komt. Dat heb ik al vaak ook ergens anders gezien, en het feit dat het nu met Nicolas Cage is die 'zichzelf' speelt, verandert daar weinig aan.

De 'buddy romance' tussen Cage en Pedro Pascal is niettemin wel oprecht leuk, en levert de film nog wat punten op. Ik vind Pascal sowieso wel een fijne en ook grappige acteur, en de chemie met Cage werkt gelukkig. Gecombineerd met het zonnige, zomerse sfeertje van het Spaanse platteland, en je hebt zeker nog wel een vrij vermakelijke film op zich. Maar veel meer dan dat heeft het niet te bieden, en dat had ik wel gehoopt en ergens verwacht. 2.5*.

Ik heb me hier kostelijk mee vermaakt. Ik heb Edgar Wright sowieso wel hoog zitten als regisseur, al heb ik vooral zijn recentere werk gezien tot nu toe. Ik vind hem een heel unieke, stilistisch enorm begaafde regisseur, maar waar bijvoorbeeld een Baby Driver of Last Night in Soho hyper-gestileerd tot in de kleinste details aanvoelt, is Shaun of The Dead nog iets ruwer rond de randjes. En dat geeft wel charme aan het geheel. Ondanks dat je merkt dat de film relatief 'low budget' is, schudt Wright wel enkele knappe trucjes uit zijn mouw. Het camerawerk is energiek en de manier van filmen voelt gewoonweg heel fris aan. Knappe long takes ook af en toe, bijvoorbeeld wanneer Shaun naar de supermarkt wandelt en niet doorheeft dat zijn hele stad in een zombie is veranderd. Gortdroog en hilarisch, en inventief gefilmd. De humor in de film is sowieso over de hele lijn m'n ding. De vele terugkerende grapjes, de vriendschap tussen Shaun en Ed; op meerdere momenten heb ik echt praktisch strike gelegen. Nick Frost maar vooral Simon Pegg zijn echt ongelooflijk grappig en hebben een fantastische chemie. Het moet toch wel met afstand één van de grappigere horrorkomedie's zijn, en dat is voor een groot stuk aan hen te danken. Maar al de rest klopt ook; de muziek, het script, ga maar door. Echt van een topniveau allemaal.

Het enige waar Wright een steekje laat vallen is richting het einde. Vanaf dat ze de Winchester Pub bereiken komt de film een beetje tot een halt qua tempo, en loopt de pacing niet meer zo vloeiend als in de eerste helft van de film. Het wordt dan ook grotendeels opeens een stuk serieuzer en eerder een volbloed zombiefilm, veeleer dan de parodie-insteek van daarvoor. Dat eindstuk sleept dus een beetje, maar vanaf dat Shaun en z'n vriendin ontsnappen uit de pub houdt Wright het gelukkig wel heel kort en raken de afsluitende scènes wel weer de juiste (komische) snaar. Ik ben in ieder geval fan, maar door dat slepende eindstuk uiteindelijk geen hogere score dan 4* langs mijn kant. Zéér veel zin in de andere twee films van de 'Cornetto-trilogie', die volgen binnenkort wel eens.

vote posted

Hartverwarmend, geestig en bovenal erg indrukwekkend gemaakt. Aardman-studios heeft dat hele Claymation-stijltje toch wel echt tot in de kleinste details geperfectioneerd. Vengeance Most Fowl is visueel een genot om te bekijken, je zou de film zo hier en daar op pauze willen zetten. Alleen daarvoor al verdient de film om een Oscar te krijgen volgende week, al is er wel wat geduchte competitie in de animatie-categorie dit jaar. Maar deze Wallace & Gromit heeft meer te bieden dan enkel het visuele aspect. Alle andere elementen zitten ook op een zeer hoog niveau. Die typische Britse humor komt echt fantastisch tot uiting, en levert heel wat grappige, gortdroge momenten op. Als niet-Brit zullen sommige grapjes ongetwijfeld ook nog wel over mijn hoofd zijn gevlogen. Maar ook het plot zelf is wel beklijvend. Het duurt ook allemaal kort genoeg (een speelduur van 79 minuten, heerlijk!), zodat er geen enkel dood moment in de film zit. De Norbot is een hele leuke toevoeging, en Feathers McGraw een super toffe bad guy. En Wallace en Gromit zelf blijven aandoenlijke figuren die je met plezier doorheen hun avonturen volgt. Misschien dat Wallace hier en daar wat naïef en vervelend is, maar dat is ook gewoon een beetje hoe zijn personage in elkaar steekt en de rol in het verhaal dat hij moet invullen.

4*, en zo mag er over een paar jaar nog eentje volgen graag!

Pfoeh, wat een misser. Een aantal jaren geleden heb ik eens een tijdje heel wat Will Ferrell-films proberen kijken, omdat ik hem op zich toch wel een grappige acteur vind, met in ieder geval heel wat geslaagde komische timing. Veelal waren die films beneden peil, maar er zaten zeker ook wel verrassingen tussen af en toe. You're Cordially Invited moet echter wel met afstand de slechtste Ferrell-film zijn die ik al gezien heb. Jezus, wat steekt dit slecht en zwak in elkaar. Het voelt nauwelijks als een professioneel gemaakte film aan. Het plot is een lachertje, de personages helaas niet. Geen enkele acteur komt hier eigenlijk goed uit de verf. Ferrell probeert duidelijk niet eens, maar ook de zijfiguren zijn pijnlijk on-grappig, en Reese Witherspoon speelt gewoon een variatie van het personage dat ze altijd speelt, maar dan ook met weinig enthousiasme en energie. Zo nu en dan zit er wel eens een sequence in die als vermakelijk bestempeld kan worden, maar het is héél weinig, veel te weinig voor een film die het eigenlijk enkel van die vermakelijke en grappige momenten zou moeten hebben. En op het einde wordt er opeens verwacht van de kijker dat je geeft om deze personages, maar op geen enkel moment in de film wordt er getracht om de personages enigszins sympathiek of invoelbaar te maken.

1.5*.

vote posted