Log

Het was vanavond de vierde of vijfde keer dat ik The Thing zag - voor de eerste keer in 4K - en het wordt hoog tijd dat ik dit meesterwerk van Carpenter eens een keer verhoog naar de volle 5*. Wat een prachtige transfer trouwens, wat ziet het er bizar goed en kraakhelder uit allemaal. Het contrast van de diepe kleuren - blauw en rood - met het ijzige wit van de sneeuw en het zwart van de nacht, zag er nog nooit zo goed uit.

Voor de rest is alles gezegd natuurlijk - ook door mezelf al in eerdere berichten: de ijzingwekkend dreigende muzieknoten van Morricone, de verlaten setting, de briljante praktische effecten, de effectieve spanningsopbouw zo eigen aan Carpenter, die stapje per stapje in crescendo gaat, de cinematografie, de sterk spelende cast, het compromisloze duistere sfeertje en het heerlijk ambigue einde. Simpelweg één van de allerbeste films ooit gemaakt, en eentje die beter wordt bij elke kijkbeurt. Elke keer vallen er weer nieuwe details op, en elke keer probeer ik weer te letten op (nieuwe) hints wie The Thing is, en vanaf wanneer.

Verhoging van 4.5* naar 5* (schandalig dat me dat 5 kijkbeurten gekost heeft), en ik moet eens beginnen nadenken over een plekje in m'n top 10 misschien.

Zoals stefan dias hierboven zegt: één van die films die je 'moet gezien hebben'. En ik ben blij dat ik dat ook eindelijk kan zeggen, maar - controversieel genoeg, waarschijnlijk - vond ik het eigenlijk de minste van de 4 Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb (de andere drie zijnde: High and Low, Yojimbo en Ikiru). Of toch in ieder geval degene die ik het minst snel opnieuw zou opzetten. Die monumentale speelduur zit daar zeker wel voor iets tussen, want een dikke drieënhalf uur vond ik, wel ja, te lang. Zeker het eerste uur vond ik soms érg traag verlopen. En met een trage, sfeervolle opbouw kan ik leven - graag zelfs - maar ik vond het hier niet eens per se altijd even interessant of noodzakelijk. De boeren zijn geen boeiende figuren, en je zit eigenlijk veel te lang opgescheept met hun gejammer. Pas van zodra het groepje van de Samurai echt gevormd is, begon ik er een stuk meer in te komen. Maar ook het laatste uur, hoewel héél indrukwekkend gefilmd en van epische proporties, had gewoonweg iets korter en gestroomlijnder gemogen van mij.

Maar goed, audiovisueel mag het dan wel weer zonder twijfel een pareltje genoemd worden. En waarom juist dit nu één van de invloedrijkste films van de 20ste eeuw wordt, is daardoor ook niet moeilijk te begrijpen. Het is van een epische schaal die zijn gelijke nog steeds amper kent. Toch zijn het uiteindelijk vooral de personages en hun interacties waardoor je geboeid blijft kijken. Het merendeel van de Samurai is intrigerend en cool. Takashi Shimura weer in een héél ander soort rol dan in Ikiru - een wijze, rustige, kalme présence, een soort van Obi-Wan Kenobi - en ook Toshiro Mifune speelt weer een heel memorabele figuur (hoewel het wat mij betreft niet kan tippen aan zijn Samurai-personage in Yojimbo). Het zijn fantastische karakteracteurs - de rest ook, maar zéker die twee. De boeiendste scènes vond ik dan ook niet wanneer ze aan het vechten zijn, maar wanneer je de personages op subtiele manieren beter leert kennen.

Muziek is ook weer magistraal, zeker het hoofddeuntje. Er zit altijd wel een goede score in Kurosawa's films. Soms lekker bombastisch, dan weer eerder als een kabbelend beekje. En ja, er zitten echt tal van memorabele scènes in die me lang zullen bijblijven, en die gewoon weer ontzettend sterk zijn gefilmd. Maar dan kom ik uiteindelijk toch terug op de excessieve speelduur en het gevoel dat hier op meerdere plekken met gemak wat gesnoeid had kunnen worden. Heiligschennis misschien, maar ik vind Seven Samurai een beetje een log beest.

Maar natuurlijk ondanks dat, wel ook van genoten. 3.5*.

Het meeste deed Sorry, Baby me nog denken aan de televisieserie Fleabag. Eenzelfde soort stijl en humor kwam naar voren, en vooral hoofdpersonage Agnes heeft wel wat weg van Phoebe Waller-Bridge's karakter. Hoewel het een duidelijke invloed lijkt te zijn, staat deze film wel helemaal op zichzelf, en vind ik het een enorm overtuigend en vooral zelfzeker debuut van Eva Victor, die zowel het script heeft geschreven, de film heeft geregisseerd als de hoofdrol op zich heeft genomen (nog zo iets dat me aan Fleabag doet denken, trouwens!). Het is dus hélemaal haar film, en ik vind het een bijzondere nieuwe stem waar ik in de toekomst meer van wil horen.

Want zowel script als regie steken hier wel echt sterk in elkaar. Die scène waarin Agnes het huis van haar professor binnengaat, waarna de camera meer dan een minuut lang statisch het huis bekijkt, en van dag naar avond naar nacht overgaat, vond ik gigantisch sterk en beklemmend en akelig gefilmd. Een van de sterkste staaltjes cinema die ik dit jaar al zag. Zo simpel eigenlijk, maar zo veelzeggend. En zo zitten er nog heel wat indrukwekkende momenten in. Vooral de sfeer van het kleine stadje vond ik ook heel sterk overkomen.

Het opdelen in hoofdstukken en het niet-lineaire vertellen voelt naturel aan. Ook de manier waarop het traumatische onderwerp wordt behandeld, vond ik gevoelig. Het lijkt me duidelijk dat hier iets autobiografisch in huist, want de delicate manier waarop er wordt gesproken over het moeilijke onderwerp - de taal van en over het trauma - vond ik op z'n minst gezegd interessant. Wat er gezegd wordt, maar vooral wat er niet gezegd wordt ook. De balans tussen humor en luchtigheid en zwaarte is, opnieuw, sterk. Wanneer zwaarmoedigheid de kop opsteekt, volgt er altijd wel ergens relativering - zij het in de vorm van haar beste vriendin Lydie, haar onhandige vriendje, of een sympathieke vreemdeling die sandwiches verkoopt. Er verschuilt zich altijd wel ergens een straaltje zonneschijn, zonder dat daardoor de pijn in Agnes' karakter tekortgedaan wordt.

De sterkste scène vond ik - op bovengenoemde na - misschien wel het gesprek tussen Agnes en de sandwich-verkoper: fantastische kleine cameo van John Carroll Lynch. Superfijne karakteracteur is dat toch, ik zie hem altijd graag verschijnen.

Ik vond het uiteindelijk een mooi, kleinschalig, persoonlijk verhaal dat met een hele duidelijke visie verteld wordt, met ook meteen een groot visueel vakmanschap, en een rotsvaste visie vol geslaagde humor. Knap. 4*.

De veters van Past Lives mag dit niet strikken natuurlijk, maar ik was andermaal overtuigd door Celine Songs filmkunsten. Ook al is Materialists een stuk meer ''mainstream'', herken je moeiteloos haar stijl en visie - enerzijds dat poëtische en melancholische, anderzijds dat rauwe en oprechte kantje. Al had ik de film zonder twijfel beter gevonden als er opnieuw ''nobodies'' in de hoofdrollen gecast waren geweest. Nu zie je toch vooral Pedro Pascal, Dakota Johnson en Chris Evans, en niet zozeer de personages. En dat is wel jammer, ook al doen ze het alle drie heel verdienstelijk, Evans nog het meeste van de drie. Zijn scènes voelen ook het meest oprecht en naturel aan - wat natuurlijk ook de bedoeling is, om zijn levensstijl af te zetten tegen het decadente, rijke, stilistische (en uiteindelijke 'fake') wereldje waar Harry zich in bevindt. Met Lucy als middelpunt, schommelend tussen de twee. Die scènes in dat groezelige appartementje van Evans komen Songs' stijl het meest ten goede vind ik, en ook het laatste halfuur, vooral die scènes waar Lucy en John in het donker praten, verlicht door die versiering: prachtig gefilmd, en het raakte een juiste snaar.

Uiteindelijk denk ik dat de hele ''rom-com''-marketing rond de film, inclusief de drie knappe filmsterren met wisselende reputaties op carrièrevlak, de ontvangst van Materialists geen deugd heeft gedaan. Want dit is uiteindelijk wel een stuk minder ''mainstream'' nog dan ik verwacht had, en wie een rechttoe-rechtaan romantisch verhaal wilt zien, krijgt dat deels, maar lang niet helemaal. Song heeft wel het een en ander te zeggen over klasse-verschillen, de kwalijke gevolgen van ver doorgedreven materialisme en kapitalisme en hoe - zéker in de Amerikaanse samenleving - arme mensen bijna gedemoniseerd worden. Geld en macht en oppervlakkige pracht en praal zijn een nieuwe religie. Komt dat allemaal perfect tot uiting in de film? Nee, zeker niet, veel ideeën blijven te veel aan de oppervlakte. Zo blijven ook opening en slot, hoewel interessant, meer een tof 'idee' dan dat het echt fantastisch en naadloos in het geheel past. Maar heb ik me hier een stuk harder mee geamuseerd dan ik had verwacht? Ja, absoluut. Ik blijf fan van Celine.

Dikke 3.5*.

Dit was m'n 3de Kurosawa. Een tweetal weekjes geleden gezien, en veel shots en scènes blijven toch wel weer op m'n netvlies gebrand. Het is een wat meer onderkoelde film en in principe een vrij langzame, trage karakterschets, maar ik was weer erg overtuigd. Dat absolute meesterschap in cameravoering en -positionering, belichting en die prachtige zwart-wit-fotografie maken dit weer enorm 'objectief' plezierig om naar te kijken. Elk beeld kan je inlijsten. Als filmliefhebber is het prachtig om zoiets op het grote scherm te kunnen zien. Maar waar Ikiru vooral beklijft, is het emotionele aspect, en dit komt niet in het minst door de enorm menselijke acteerprestatie van Takashi Shimura, die met zijn zielige kop, waterige ogen en voorzichtige, hese stem enorm veel sympathie en meelij weet op te wekken. Hij hoeft zelfs nog niets te zeggen, alleen zijn blikken spreken al boekdelen. Hij zuigt je zo mee de film in.

En voor 2/3 van de film was ik echt hélemaal mee, en op dat moment zat het misschien zelfs op een wat hogere score. Vooral de hele sequentie waarin hij met de dichter op stap gaat en het bruisende nachtleven induikt, vond ik fantastisch. Maar vanaf zijn dood komt de flow van de film tot een halt, en duurt het ook eventjes vooraleer je er terug lekker inzit. Misschien doelbewust - Kurosawa speelt wel vaker met wisselende vertelstructuren en perspectieven - maar het komt niet helemaal goed uit de verf, en het duurt te lang vooraleer er toegewerkt begint te worden naar de emotionele climax op de schommel. Wat dan wel weer een tergend mooie, pijnlijke afsluitende scène is.

Een 'nadeel' aan het feit dat Kurosawa zo bizar veel invloed heeft gehad en nog steeds heeft, is dat ik eigenlijk bij 3 van de 4 films die ik van hem zag de afgelopen maand, het verhaal al letterlijk kende. Een aantal jaren geleden zag ik de remake van deze film - het Britse 'Living' - en hoewel ik dat een goede film vond, moet ik nu constateren dat dat soms bijna een shot-voor-shot remake was. Enfin, dat mag, maar Ikiru had op die manier weinig verrassingen voor me. Wat natuurlijk geen fout van de film is, integendeel. Maar daardoor vond ik de laatste veertig minuten wel wat lang duren.

Maar toch dikke 4* wel weer.