Opinions

Hoe ongelooflijk leuk is Paddington 2! De reputatie van de film als absoluut meesterwerk is al een tijdje fel aan het doordringen in de popcultuur (in The Unbearable Weight of Massive Talent wordt er een hele grap rond gebouwd, bijvoorbeeld), maar ik kan alleen maar constateren dat dat niet onterecht is. Dit is echt dé perfecte hartverwarmende, mooie 'familiefilm', met voor de verandering eens zoete boodschappen die niet onverdiend of onoprecht aanvoelen, maar juist héél oprecht zijn en gevoelsmatig helemaal juist overkomen. De film is grappig, lief, ongelooflijk kleurrijk en groots en mooi gefilmd. Qua regie waan je je met momenten in een Wes Anderson-film, en dat kan echt wel als een compliment opgevat worden. Echt zovéél beter dan je zou mogen verwachten van een film als deze. Bijna té goed. In de zin dat de film met een beetje minder (technische) kwaliteit ook wel was weggekomen. Maar regisseur Paul King fires on all cilinders. Het hele stuk in de gevangenis is het allerleukste, maar Paddington 2 blijft van begin tot einde leuk en verloor me misschien alleen een héél klein beetje bij de finale op de trein. Maar te lang gaat het allemaal niet door gelukkig, met een perfecte speelduur van 100 minuutjes. Heerlijk is dat.

En wat een toffe cast. Hugh Grant in een grappige, toffe rol, maar ook Brendan Gleeson bijvoorbeeld, en uiteraard het gezin van Paddington. En Paddington zelf is heel aandoenlijk. Er is geen zwakke schakel eigenlijk, en dat is best knap voor een 'kinder'film. Voor nu een dikke 4*, maar ik zie dat bij herziening nog wel eens omhoog gaan eerlijk gezegd. Hartverwarmend gewoonweg, met een lieve oprechtheid waar veel (kinder)films nog wat van kunnen leren.

Niet zo leuk als ik gehoopt had, maar uiteindelijk wel nét hartverwarmend en teder genoeg om niet richting een onvoldoende te gaan. De film heeft hart, dat moet je het wel nageven. Vooral in de slotminuten raakte het helemaal de juiste snaar, en vertrok ik wel met een goed gevoel. Maar het anderhalf uur daarvoor is niet altijd even pakkend. De Amazone als setting is helemaal zo leuk niet, en wordt ook niet ten volle benut. Daar hadden toch wat meer avontuurlijke dingen mee gedaan kunnen worden, en dat blijft vrij beperkt nu. Ook de menselijke personages zijn niet altijd even tof. Die zoon en dochter bijvoorbeeld hebben heel veel screentime, maar lopen er echt wel maar als opvulling bij, en voegen weinig tot niets toe. Olivia Colman en Antonio Banderas krijgen gelukkig wel wat meer ruimte om een beetje los te gaan en te schmieren - vooral die laatste - dus dat was wel amusant. De beleefde Paddington blijft gelukkig zelf ook wel een hele aandoenlijke figuur.

Visueel overigens een oké film, maar niet overdonderend mooi of iets dergelijks. Net zoals veel andere aspecten in de film eigenlijk een beetje ''middenmoot''. Een onvoldoende is het niet, maar het is wel zeer vergetelijk, en van een Paddington-film hoop of verwacht je toch net iets meer.

3*.

Absoluut niet perfect, maar uiteindelijk wel een vrij fijn filmpje zonder meer. The Pale Blue Eye moet het, zoals meerdere gebruikers hier al aangeven, voornamelijk hebben van de prima cinematografie van de duister besneeuwde en mistige bossen en omgevingen, en de gothische sfeer die hierdoor wordt opgeroepen. Er had wat mij betreft zelfs nog wat meer ingezet mogen worden op beeld en sfeer, want nu ligt de focus wel nog steeds vrij fel op het plot. En laat nu net dat het minste aspect van de film zijn. Nergens slecht, en bij tijd en wijle nog wel een beetje boeiend, maar het hoofdmysterie is niet interessant genoeg, of wordt in ieder geval niet interessant gebracht. De personages springen iets te vaak ongefundeerd naar conclusies, wat op den duur begint op te vallen. Op zich niet erg, maar het schrijfwerk is dus wel niet van een enorm hoog kaliber. Al is de twist op het einde wel een leuke. Bale speelt een beetje op de automatische piloot - wat bij hem betekent dat je nog steeds naar een prima prestatie zit te kijken -, maar Harry Melling is de perfecte keuze voor een figuur als Edgar Allan Poe en doet dat dan ook naar verwachting heel goed. De wisselwerking tussen beide had beter gekund, maar levert niettemin enkele goede momenten op.

Maar vooral is het dus visueel genieten, waardoor de film echt nog wel een mooie 3.5* verdient. Het heeft niet enorm veel om het lijf, maar het is een geweldig in beeld gebrachte gothic period piece met een hele hoop sfeer, en dan heeft de film bij mij al een streepje voor.

Een ongecompliceerde oldschool western met Eastwood in de hoofdrol én in de regiestoel; het zou eigenlijk niet moeten kunnen mislopen. Toch heeft Pale Rider me niet weten te overtuigen, en vind ik het Eastwoods minste film die ik tot nu toe zag. Het geheel is gelukkig nog wel onderhoudend, maar echte schwung of een duidelijke richting komt er nooit in te zitten. De film is meanderend in tempo. Niet per se traag, wat voor mij zelden een minpunt is, maar wel een beetje stuurloos. Het grootste minpunt is echter het gebrek aan een interessante rolverdeling; er lopen, buiten Eastwoods enigmatische personage, weinig charismatische, coole of mysterieuze figuren rond. Iets waar een western wat mij betreft toch vaak een heel eind vooruit mee geholpen is. De dorpsbewoners zijn een stelletje kneusjes, en de rol van het jonge meisje Megan en haar aantrekkingskracht tot de Preacher is ronduit vreemd en ongemakkelijk.

Toch zitten er ook voldoende positieve elementen in de film, die het geheel op een ruime voldoende houden. De setting is lekker rauw, de regie is meer dan degelijk, Eastwood zelf is in al zijn scènes cool, en het eindstuk laat wat fijne revolveractie zien. De bovennatuurlijke subtext is ook wel tof, en deed me fel denken aan Eastwoods eerdere western, High Plains drifter. Het is in ieder geval eenzelfde soort idee, al vond ik drifter wel de betere film. 3*.

Verrassend leuke film. Of verrassend is misschien het foute woord, gezien de vrij goede kritieken en de respectabele score hier op Moviemeter, maar toch overtrof de film nog steeds mijn verwachtingen. Het concept van de time loophole is natuurlijk allesbehalve origineel, maar het wordt wel perfect uitgewerkt wat mij betreft. En ik vond het ook heel leuk dat het eigenlijk na 10 minuten al duidelijk is hoe het allemaal in elkaar zit. Daardoor bleef er meer tijd over om toffe dingen te doen met het concept. Er zit geregeld voldoende humor in de film, maar voornamelijk de drama-elementen vond ik heel geslaagd uitgewerkt. Er zitten toch diepere thema's zoals nihilisme versus hoop in bijvoorbeeld, evenwel zonder dat de film ooit zwaar wordt. Knappe balans. Bovendien ziet de film er heel mooi uit, en blijft het met anderhalf uur netjes binnen de lijntjes. De grootste troef van de film is echter de cast, en dan met name de twee hoofdrolspelers. Andy Samberg en Cristin Milioti doen het beide voortreffelijk, zijn goed op elkaar ingespeeld, en hebben ook daadwerkelijk chemie. Vooral Samberg laat hier zien meer dan alleen een komedie-acteur te zijn. Het einde was net ambigu genoeg om interessant te blijven, maar wat mij betreft is het wel duidelijk dat ze uit de time loop zijn geraakt.

Heel leuke film. 4*.

Jammer genoeg ben ik niet zo onder de indruk. Vreemd, want normaal ben ik echt te vinden voor dit soort sfeervolle, trage roadmovies. Dat de film zo excessief traag verloopt vind ik dan ook zeker geen minpunt (al was het ook geen tragedie geweest als er hier en daar eventueel wat geknipt was geweest), en de sfeer is leuk gezapig. En het beste punt; de beelden/cinematografie/camerawerk! Er worden bijna consistent prachtige plaatjes getoond. Ware het niet dat Harry Dean Stanton er hier nog 'relatief jonger' uitziet, had iemand me perfect kunnen wijsmaken dat deze film in bv. 2007 was gemaakt. Beeldkwaliteit is echt schitterend, en in combinatie met het trage tempo komt Paris Texas af en toe wel poëtisch over.
Maar soms kan je zoiets hebben dat afzonderlijke componenten van een film werken, en het op papier geweldig is, maar dat het geheel niet echt werkt. Dit was voor mij persoonlijk hier het geval; objectief gezien is er namelijk bijzonder weinig mis met Paris Texas, maar het ging nooit echt leven voor mij. In het begin was ik ook erg geïntrigeerd over het verleden van de personages, en uiteindelijk blijkt er een heel banale verklaring te zijn voor waarom het allemaal was misgelopen tussen Travis en zijn vrouw. Realistisch, mwah ja natuurlijk, maar plottechnisch redelijk onbevredigend, en het werd opeens ook wel heel uitleggerig gebracht op het einde. Dat had toch wel iets organischer verwerkt kunnen worden in het verhaal, denk ik.

Maar over het algemeen dus een 'objectief' (vreemd woord om te gebruiken natuurlijk) mooie film, die voor mij gewoonweg niet echt werkte. Door de sfeer en de extreem mooie beelden was de lange zit van 150 minuten echter niet helemaal onaangenaam. 2.5*.

Past Lives verdient echt alle lof die het ontvangen heeft, zonder twijfel. Dat is altijd een beetje afwachten op voorhand, maar van de eerste tot de laatste minuut zat ik hier aan vastgekluisterd. Geen opgeklopt of geconstrueerd drama, maar gewoon een hele echte film, met échte gevoelens. Warm en mooi, melancholisch en complex. Elke beslissing die genomen wordt pakt goed uit. Het zou zo makkelijk geweest zijn om van het personage van de echtgenoot een onsympathieke klootzak te maken, of iemand die niet bij haar past, maar Past Lives kiest niet voor die weg. In de plaats daarvan is dat personage ontzettend sympathiek en invoelbaar, én leef je tegelijkertijd ook mee met Hae Sung en zijn perspectief. Het wordt op die manier een heel fijngevoelig, complex mozaïekstuk, zonder een makkelijke 'oplossing' of 'keuze'. Het is slechts één kleine beslissing, maar het doet zoveel voor de film. Een paar van die beslissingen, en je verheft je film van sterk naar meesterwerk. En dat is exact wat Celine Song gedaan heeft. Zoveel pareltjes van scènes, bijvoorbeeld het gesprek in de bar tegen het einde aan. Zo mooi, en opnieuw zo echt. Idem voor het einde. Tijdens de credits overviel een gevoel van melancholie me, maar wel met een mooie/positieve ondertoon. Het leven loopt hoe het loopt.

Voeg daar een prachtige cinematografie aan toe, een ontzettend sterk spelende cast (Greta Lee, Yoo Teo en John Magaro spelen echt alledrie op ijzersterk niveau), mooie subtiele muziek en een heel sterke regie, en je zit echt met een meesterwerk van een film. Die ik ook echt graag nog eens opnieuw ga willen kijken. Voor mij in retrospectief absoluut de beste film van 2023.

4.5*.

Een film die vrij weinig mis doet, maar ook niet ècht boven de middelmaat uitsteekt. Wat je overhoudt is dan een brave, gemiddelde film. Harrison Ford is goed als de CIA-agent Jack Ryan (hoewel af en toe een beetje ongeïnspireerd of verveeld), en ook zijn tegenspeler Sean Bean is prima op dreef als de psychopatische terrorist. Enkele kleine bijrollen worden ook ingevuld door zeer grote namen, dus op de cast valt niks aan te merken. Het eerste uur is in z'n geheel eigenlijk ook gewoon vrij goed. Een klein aantal actie-scènes, en voor de rest een mooie opbouw van het verhaal. Vanaf de aanslag op het gezin van Jack Ryan valt Patriot Games echter helemaal stil. Pas op het einde met de overval op het huis en de bootachtervolging, intussen zo'n drie kwartier later, komt er terug schwung in het geheel, en sluit de film gelukkig behoorlijk goed af. Al met al heb ik er wel een 3* voor over. De film steekt op zich goed in elkaar en de acteerprestaties zijn goed, maar het tempo zakt soms beneden het dieptepunt en van spanning of actie is niet veel sprake.

Erg leuke film. Ik had wel al vaak gehoord van the patriot, maar nog nooit een keertje gezien. Nu blijkt het wel een heel goede film te zijn. Ten eerste kijk ik sowieso graag films met wat oorlogsspektakel, en daarvoor zit je bij deze film wel goed.

De film is erg knap in beeld gebracht. Visueel valt hier dan ook weinig op aan te merken, de vele actiescenes zijn goed in beeld gebracht. De vertolkingen vind ik ook erg goed. Er is geen enkele acteur of actrice die uit de boot valt. Mel Gibson speelt een rol die hem op het lijf geschreven is. Ook Heath Ledger vond ik erg overtuigend. Daarnaast werden de vele bijrollen, met Jason Isaacs op kop, ook overtuigend gespeeld, wat niet altijd het geval is. Het verhaal is ook erg goed. Het is wel wat cliché in beeld gebracht, maar dat is op zich niet zo erg. Het grootste minpunt aan deze film is de speelduur. Die is echt veel te lang. Er had gerust wat uitgeknipt mogen worden. Er zitten een aantal nutteloze scenes tussen, die het geheel vertragen en de film minder goed maken. De climax op het einde ging dan weer wat vlug. Het geheel voelt een beetje onevenwichtig aan.

Verder valt er niet veel over te klagen. Er zitten genoeg clichés in die het kunnen verpesten, maar als je daar gewoon niet op let, heb je een erg leuke oorlogsfilm. Bovendien is de muziek van John Williams ook erg goed en versterkt het de sfeer wat. Ik twijfel tussen 3.5* en 4*. Ik rond toch af naar onder, omdat de speelduur toch echt wel wat te lang was. Een halfuurtje korter had deze zeker een 4* gescoord.

Grappig idee wel van Ti West, om zo 'snel' uit de losse pols drie horrorfilmpjes af te leveren in trilogie-verband. X en Pearl zijn uiteraard verhaaltechnisch en thematisch met elkaar verbonden, maar ze voelen toch als twee totaal verschillende films aan. De invloed van de originele Texas Chainsaw Massacre voelt op beide films groot aan, maar X heeft daar met z'n jaren 70-vibe wel het meeste van weg. Dat is ook meer een full-on horrorfilm. Pearl speelt zich af in 1918 en voelt qua sfeer en stilistische kenmerken ook eerder als zo'n oude technicolor-film, inclusief de theatrale muziek, de enorm felle kleuren, de scène-overgangen, de aftiteling, ga zo maar door. Ti West had me helemaal mee in ieder geval, visueel een enorm fijne en interessante film, die eens wat anders durft te doen. De film is ietsje 'braver' dan X, maar op een bepaalde manier een stuk verontrustender. De horror speelt zich grotendeels af in de psyche van Pearl, met in de tweede helft natuurlijk een beetje de 'verplichte' kills. Maar die psychische horror werkt juist een stuk sterker, zeker met zo'n ongelooflijk krankzinnig ogende actrice als Mia Goth. Haar mimiek is om rillingen van te krijgen, wat een horror-queen. Ze deed me bijna de hele speelduur enorm ongemakkelijk voelen.

Maar wat ik vooral sterk vond is dat deze film X in retrospectief wat beter en 'rijker' maakt. Pearl is thematisch sterker met een betere rode draad, en lijkt wat meer te zeggen hebben. Pearls wanhopige zoektocht naar het sterrendom raakt ondanks de verschrikkingen die ze teweegbrengt best een snaar, en zal wellicht thematisch verder doorgetrokken worden in het laatste deel van de trilogie, Maxxxine, in ieder geval afgaande op de plot-omschrijving. Count me in, in ieder geval. Dikke 3.5*.

Moeilijk om te beoordelen. Phantom Thread heeft in ieder geval een overvloed aan klasse, op élk vlak. Esthetisering, camerawerk, acteerwerk; allemaal van de bovenste plank. Daniel Day-Lewis zet hier een heel ander personage neer dan in There Will Be Blood, maar met zijn doorgedreven naturalistische aanpak kruipt hij ook hier weer volledig in de huid van het personage, en wordt het een gelaagd karakter van vlees en bloed. Tot op zekere hoogte steeds ongrijpbaar, maar wel begrijpelijk. Hetzelfde geldt voor het personage van Krieps; de beweegredenen en waarom ze doet wat ze doet liggen niet zozeer aan de oppervlakte. Je moet als kijker soms een inspanning doen en tussen de regels 'doorlezen', maar hieruit spint zich wel een narratief dat vrijwel steeds boeiend en interessant blijft. Overigens was ik niet zo onder de indruk van Krieps als anderen; maar ik vermoed dat dat voornamelijk met het haperende accent te maken heeft. Qua mimiek en fysiek acteren is ze prima. Ook het einde laat zich niet zo makkelijk ontleden; ik haalde er voornamelijk de boodschap uit dat voor beide partijen die verwikkeld zijn in een toxische of vergiftigde relatie het soms zowel onmogelijk als onwenselijk is om deze relatie te verlaten.

Ondanks dat ik het dus zeker een interessante film vond, waar de klasse van af straalt, vond ik het tegelijkertijd wel ook een lange zit. De film duurt gevoelsmatig gemakkelijk een tikje te lang, en voelt in ongeveer elke scène heel zwaarwichtig aan. Dit zijn wat gevoelsmatigere minpuntjes die ik daarom wat minder concreet kan duiden, maar ik had met momenten weinig plezier tijdens het kijken. Ter vergelijking is bijvoorbeeld There Will Be Blood ook een heel gewichtige film, maar daar zat ik elke seconde aan het scherm gekluisterd. Dat was hier gewoonweg niet het geval. 3.5*.

Mijn eerste Argento, Suspiria, was meteen een vol schot in de roos en wandelde zelfs nonchalant m'n top 10 binnen. Niet enkel in vergelijking met dat meesterwerk, maar ook in het algemeen, valt Phenomena iets minder in de smaak. Het is gelukkig wederom een sfeervol geheel, met mooie locaties in het Zwitserse landschap, en Jennifer Connelly laat hier al zien een getalenteerde actrice te zijn en weet moeiteloos haar rol in te vullen, maar als geheel werkt de film niet altijd even goed. Argento gooit wat teveel ballen in de lucht, en laat er daardoor een paar vallen. Het slaapwandelen, het mysterie van de moordenaar, de rol van de insecten; het weet nooit een perfect naadloos geheel te vormen, en sommige elementen worden telkens voor lange tijd aan de kant geschoven. De ontknoping is dan wel weer erg tof en smerig, vooral dat misvormde kind was een geniale onthulling en vondst. Waar de muziek in Suspiria, die ik nu maar even als vergelijkingspunt ga gebruiken, overigens ontzettend sfeer-verhogend was, wordt er hier op dat vlak de plank wat misgeslagen. De heavy metal muziek van Iron Maiden past gewoon niet bij de sfeer en de gebeurtenissen, ook al waardeer ik op zich de aparte of gewaagde keuze. Maar het helpt de toon van de film absoluut niet.

Dikke 3*. Ik ben nog steeds wel erg benieuwd naar de rest van Argento's oeuvre, ook al verwacht ik een pareltje als Suspiria niet meer te vinden. De man heeft een heel unieke stijl die ik in ieder geval apprecieer.

Terug een stapje de goede richting uit voor Wes, na het zeer matige Asteroid City. Die film verzandde véél te veel in verhaal-in-een-verhaal-in-een-verhaal interessantdoenerij, en kon me op inhoudelijk of emotioneel niveau totaal niet raken. The Phoenician Scheme doet dat in bepaalde mate wél weer, hoewel het zeker niet tot de betere helft van zijn films behoort. Het blijft nog steeds meer een stilistische oefening dan een echte doorvoelde film, maar er zit wel terug meer een soort menselijke kern in. Het helpt dat de film niet zozeer een ''ensemble-film'' is zoals zijn vorige paar, maar in se eigenlijk echt wel draait om de vader-dochterrelatie van Benicio's Zsa Zsa en dochter Liesl. En hoewel die vrij onderkoeld en droog (op typische Anderson-manier) in beeld wordt gebracht, deed dit me veel meer dan het intellectuele geneuzel van zijn vorige film(s). Meer focus, meer een rode draad, en gewoon nog eens duidelijke hoofdpersonages; dat bracht wel een bepaalde energie.

Maar toch trommelt hij hier best weer een indrukwekkende cast op, waarvan de ene rol al wat beter werkt dan de andere. Geen enkel zij-personage treedt heel lang op - het zijn telkens korte 'episodes', en dan gaan we weer naar het volgende hoofdstukje - maar het duo Tom Hanks-Bryan Cranston vond ik tof; Scarlett Johansson en Benedict Cumberbatch komen dan weer hélemaal niet uit de verf. Een beetje hit or miss dus, maar het helpt dus dat de kern wel echt het duo, of ja eigenlijk trio, Benicio Del Toro, Mia Threapleton en Michael Cera is. Vooral die laatste steelt vaak de show; ongelooflijk dat hij nog niet eerder met Anderson heeft samengewerkt. Een ideale fit. Benicio heeft heel veel gravitas en gaat perfect om met de droge Anderson-humor. En Mia Threapleton is een leuke ontdekking.

Thematisch bevat de film verder weer duizend-en-één ideeën, visueel krijg je het weer allemaal niet in je opgenomen, naadloze decors, gemillimeterde mise-en-scène, een episodische, elliptische vertelstructuur, met andere woorden: typisch Wes Anderson. De man gaat zijn stijl ook niet meer echt veranderen vermoed ik - for better or for worse. Als je fan bent, leuk. Maar nieuwe fans gaat hij hier niet echt meer mee maken denk ik. Het begint een beetje een oud liedje te worden, maar langs de andere kant is het ook fijn dat een regisseur als hij de ruimte heeft om gewoonweg te maken wat hij wilt, zonder compromis. Het ontbeert The Phoenician Scheme aan de pit en menselijkheid van zijn vroegere films, maar toch.. ik heb er wel weer graag naar gekeken. Kleine 3,5'je.

Voor de eerste keer gezien, en laat wel meteen een best sterke indruk achter. Wat een inventief, avant-gardistisch, low-budget, chaotisch eerste werkje leverde Aronofsky hiermee af. Bijna niet te kijken eigenlijk, op de beste manier mogelijk bedoeld. Je zit enorm hard in het hoofd van de hyper-begaafde, maar geobsedeerde, paranoïde en op z'n zachtst gezegd geestelijk instabiele hoofdpersoon, en die ervaart de wereld op een luide, schelle, nachtmerrie-achtige manier. Dat zet zich over op de kijker. Super onaangenaam, maar komt daardoor wel hard binnen.

Werkelijk, beeld en geluid steken hier zo functioneel in elkaar, echt heel sterk. Elke schokkerige camerabeweging, elk stukje geluid, staat in teken van de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage, en het oncomfortabel maken van de kijker. En een prima voorbeeld van hoe je als (beginnende) regisseur creatief en inventief moet zijn met hele beperkte middelen. Leidt vaak tot betere resultaten dan wanneer je een comfortabel groot budget achter de hand hebt (ook bij Aronofsky, kijk naar Noah).

Grappig om Mark Margolis, die ik vooral van het Breaking Bad-universum ken, hier te zien opduiken - zelfs 27 jaar geleden leek hij al even oud haha. Sterke rol wel, ook van de zijfiguren die telkens opduiken, en uiteraard vooral van Sean Gullette, eigenlijk nog nooit in iets anders zien spelen. Het draagt allemaal wel bij aan die typische ''low-budget''-feel. Thematisch zullen er ook nog wel honderd-en-een dingen uit te halen vallen, maar daar kijk ik de film ooit nog eens een tweede keer voor misschien. Eén van Aronofsky's sterkere films eerlijk gezegd; een héle ruwe bolster, maar met genoeg creativiteit en visie, waar al duidelijk een grote filmmaker in doorschemert. 4*.

Pig is een fijn onderkoeld en zelfs intiem filmpje, met een sterke en subtiele Nicolas Cage in de hoofdrol. De premisse van de film leest als 'John Wick, maar dan met Cage en een varken', maar het is allesbehalve dat. Regisseur Sarnoski teugelt Cage in, en levert een heel beheerst werkje af, waar zeker tegen het einde de emotie in doorschemert. In de juiste mate, welteverstaan. Het ligt er allemaal niet dik bovenop, en Pig is bovendien een geweldig voorbeeld van show, don't tell. Er zijn geen ellenlange informatiestromen die aan de kijker worden opgedrongen; Sarnoski laat Cage en het verhaal voor zichzelf spreken, en de kijker krijgt veel ruimte om het zelf wat uit te puzzelen. De emotionele kern/boodschap van de film is best mooi, en wordt prachtig verwoord in de restaurantscène; We don't get a lot of things to really care about. Maar ook de laatste scènes raken de juiste snaar, en hoe eten en emoties met elkaar verstrengeld zijn is een geslaagde rode draad doorheen de film. Het is misschien simpel, maar juist daardoor effectief. Cage wordt overigens prima bijgestaan door een al even subtiel acterende Alex Wolff. Zijn personage lijkt in het begin zo'n stereotiep figuur, maar ook dat wordt ondersteboven gedraaid. En zo is Pig uiteindelijk een verfrissende deconstructie van de revenge flick. 3.5*.

At World's End was altijd m'n minst favoriete van de originele drie, veruit. Het was lang, meanderend, met momenten onbegrijpelijk en vooral saai. Allemaal punten waar ik na herziening achter sta. Vooral dat laatste is wel echt een doodsteek in een Pirates-film. Vroeger werd de film 'gered' voor mij door het actievolle laatste uur, maar ook daar ben ik nu een stuk kritischer voor. Het is spectaculair en vermakelijk, maar er zitten heel veel gaten in. Waarom doen personages wat ze doen? Wie zal het zeggen. Iedereen switcht bijna continu van kamp om moeilijk te begrijpen redenen en heel veel mythologie wordt er om de haverklap met de haren bijgesleept. De eerste twee films waren vrij 'compacte' films die in principe ook goed apart te bekijken waren, maar hier in het derde deel moet er dan opeens een overkoepelende, epische conclusie aan het geheel gebreid worden, en dat werkt niet. Het maakt van de film echt een hele lange zit die maar moeizaam vooruit lijkt te gaan, en veel vreemde verhaaltechnische keuzes doen de momentum wel echt de das om.

Ondanks dat zitten er zeker wel goede afzonderlijke scènes in en blijft die gigantische battle op het einde, althans visueel, wel indrukwekkend. Op het visuele valt sowieso niets aan te merken; deze film zit op hetzelfde niveau als de eerste twee. Verbinski heeft hier een visueel enorm indrukwekkend drieluik van weten te maken en verdient als regisseur wat mij betreft veel lof. Cast lijkt er ook nog steeds wel best veel zin in te hebben, met Geoffrey Rush als Barbossa op kop. Die draagt de film eerlijk gezegd. De afsluitende tien minuten, na al het hectische gedoe, zijn misschien nog wel de leukste van de film, en brengen de character arcs tot een logisch en mooi eindpunt. Een vierde en vijfde film hadden hier absoluut niet meer hoeven bij te komen, dat gevoel overheerst wel des te sterker.

Verlaging van 3.5 naar 3*.

Dead Man's Chest is minder strak dan het eerste deel en vertoont eigenlijk al wat kleinere scheurtjes die veel groter zouden worden in de vervolgfilms, maar wat blijf ik ook deze tweede Pirates-film fantastisch vinden. De eerste film is superieur, absoluut, en als ik er heel eerlijk over ben verdient deze film misschien een halve * lager, maar nostalgie verbiedt het me. Het valt niet op twee handen te tellen hoe vaak ik deze film heb gekeken vroeger, en zoiets laat een impact na. Maar nu, jaren later, vind ik niet dat de film héél veel aan kracht hoeft in te boeten. Het is opnieuw van begin tot einde een doldwaze rit vol avontuur en actie, tot de verbeelding sprekende locaties, innovatieve en geweldig in beeld gebrachte actie-scènes op zee én land, oprecht grappige humor en one-liners, en een combinatie van prachtige praktische en visuele effecten. Die motion-capture van Davy Jones ziet er toch nog steeds enorm indrukwekkend uit; dat gaat niet snel door de mand vallen. Johhny Depp heeft nog steeds de touwtjes sterk in handen en geeft Sparrow opnieuw heel leuk vorm, en ook vooral Keira Knightley is leuker in dit deel. De chemie tussen haar en Depp is een stuk aanstekelijker dan met Orlando Bloom, en het werkt goed dat zij twee veel in een duo worden gezet in deze film.

Wat me vooral des te meer opvalt is hoe luchtig de film is, maar hoe serieus het zichzelf toch durft te nemen. Nergens ironische grapjes die de impact van elke zware of emotionele gebeurtenis meteen om zeep helpen. Ik heb Marvel dan een beetje in het vizier, maar in principe zoveel hedendaagse blockbusters. Dead Man's Chest is pure fun, maar wel ook van begin tot einde 'oprecht', en daardoor een heel stuk epischer dan menig recente film uit het avonturengenre.

4.5* blijft ook staan, ook al gaat de eer van beste deel naar Curse of the Black Pearl.

Dead Men Tell no Tales, nummer 5 uit de Pirates of the Caribbean-franchise, had ik nog maar één keer ooit gezien en liet me toen eigenlijk helemaal koud. Ik zie dat ik de film beoordeeld had met een 3*, maar ik herinnerde me er eerlijk gezegd amper nog iets van, en lichte apathie is wel wat er toen overheerste, weet ik nog. Wéér een zielloos vervolg dat de magie van de eerste drie films niet weet te evenaren.

Jaren later een herkijk-beurt, en wat blijkt? Ik vond deze eigenlijk stukken beter te behappen dan zowel deel 4 als 3. Het is allemaal zo heel sterk niet, dat voelde ik ook deze keer wel, maar desondanks is de typische Pirates-sfeer terug een stuk meer aanwezig dan in deel vier en neemt de film zich een stuk minder serieus dan de derde film. Deze vijfde film is eigenlijk een luchtige rollercoaster die aaneenhangt van de ludieke, over the top actiescènes en eigenlijk amper ruimte vrijlaat om vragen te stellen bij de dubieuze keuzes die genomen worden. Jack Sparrow als personage is hier bijvoorbeeld een schim van wat hij was in de eerste film, de vijand is opnieuw niet enorm pakkend en er worden veel te veel zij-personages betrokken (zoals die Britse commandant, gespeeld door David Wenham) die eigenlijk weinig in de film te zoeken hebben. En de film leunt veel te veel op CGI, waardoor deze er een stuk minder goed uitziet dan z'n tien- tot vijftien jaar oudere voorgangers. Bizar eigenlijk. Maar op het CGI-puntje na, stoorden die zaken me heel weinig tijdens het kijken, en is het vooral een hele vermakelijke zit. Zeker niet saai, iets waar het derde en vierde deel wel schuldig aan waren. Geoffrey Rush steelt voor de laatste keer? weer enorm hard de show als Barbossa, uiteindelijk toch wel m'n favoriete personage van de reeks.

Het einde met Will en Elizabeth sluit de franchise ook veel beter af (als dit daadwerkelijk het einde is, natuurlijk) dan het willekeurig aanvoelende vierde deel, dus op dat gebied sluit deze film wel veel beter aan op de vroegere delen. Het blijft natuurlijk nog steeds een immer populaire reeks en er zullen heus nog wel eens pogingen worden ondernomen om het nieuw leven in te blazen, maar zonder Johnny Depp mag het hier nu wel echt bij blijven. Kleine 3.5*.

On Stranger Tides, het vierde deel uit de Pirates-reeks, kwam eigenlijk niet zo gek veel later dan de derde film, maar hoort er wat mij betreft toch niet echt bij. Een gevoel dat niet helemaal uit de lucht gegrepen is, want deze vierde film is op vele vlakken wel echt een, al dan niet bewuste, breuk met de eerste drie. Het merendeel van de personages keert niet terug en ook de welbekende, iconische esthetiek (de Black Pearl, de Caraïbische locaties) ontbreken hier. Opvallend dat zelfs de typische soundtrack amper tot niet wordt ingezet. Deze vierde film is eigenlijk een stuk strakker en vooral begrijpelijker dan het logge derde deel, en zou daardoor in principe beter te behappen moeten zijn, maar het volledige ontbreken van de Pirates-look en feel staat een hogere waardering echt wel in de weg. Het is vooral een sfeerloos geheel, en voor het relatief simpele verhaal dat verteld wordt, wordt er ook veel te veel tijd uitgetrokken.

Een voldoende heb ik er wel nog steeds voor over, want al bij al blijft het wel een vermakelijke zit, met vooral een eerste helft die stukken beter is dan de tweede. De locatie van Londen is nog wel verfrissend in het begin, het gevecht tussen Sparrow en Angelica is leuk en energiek in beeld gebracht en de hele introductie-scène van Blackbeard is eigenlijk veel beter dan ik me herinnerde. Ian McShane komt meteen heel dreigend over en lijkt als villain een frisse wind te brengen. Dat blijft helaas wel maar letterlijk bij één scène; de rest van de film komt zowel het personage als de acteerprestatie totaal niet uit de verf. De beste scène van de film is de zeemeerminnen-aanval; dat was iets nieuws en cools dat iets positiefs toevoegde aan de franchise. Hierna gaat de film langzaam als een nachtkaars uit, hoewel Johnny Depp en Geoffrey Rush tot het einde hun best blijven doen en hun personages vermakelijk vorm blijven geven.

3* blijven staan.

Ik heb recent alle vijf Pirates of the Caribbean-films nog eens bekeken, achter elkaar, wat ik denk ik nog nooit eerder gedaan heb. Met vier en vijf erbij dan, bedoel ik; de eerste drie heb ik als kind/tiener wel zo ongeveer kapot gekeken. Een niet verrassende conclusie mag dan wel zijn dat Curse of the Black Pearl de beste is en er met kop en schouders bovenuit steekt, maar ik heb wel genoten van de hele rit. Het blijft, mede geholpen door een groot jeugdsentiment, een franchise die me nauw aan het hart ligt. En deze eerste film is en blijft gewoonweg een perfecte avonturenfilm die zich in het selecte rijtje van de genre-toppers mag plaatsen, naast bijvoorbeeld Raiders of the Lost Ark of Star Wars. Van begin tot einde is dit zovéél beter dan je ooit zou mogen verwachten eigenlijk.

De typische Caraïbische setting, met Port Royal, de eilandjes, de open oceanen, de griezelige en spooky elementen, de prachtige visuele én praktische effecten, de aankleding van de sets maar ook van de iconische personages; alles bevindt zich hier op het hoogste niveau. Humor, avontuur en actie wisselen elkaar in een perfect tempo af, met ook genoeg rustmomenten en ruimte voor de personages om plaats in te nemen. Johnny Depp speelt als Captain Jack Sparrow de rol van zijn leven hier, en is instant in zijn eerste scène iconisch. Het blijft een leuk personage in de volgende delen, maar hij is wel op z'n best hier. Vooral omdat de film niet vollédig om hem draait, maar hij vooral het plot een beetje stuurt. Ook Geoffrey Rush als Barbossa blijft wel een favoriete rol van me. Hij en z'n crew vormen de perfecte villains, nog los van het hele 'vervloekte' element. Will en Elizabeth zijn niet de meest boeiende personages, maar hoeven dat ook nauwelijks te zijn, omdat de rest rond hen zo iconisch en kleurrijk is.

En wat ziet alles er vooral nog zo goed uit. Niet dat het een oude film is natuurlijk, maar ik was opnieuw verbaasd over hoeveel beter dit eruitziet dan de meeste huidige blockbusters; en nog niet een beetje. Het praktische speelt daar een grote rol in, maar dan heb ik het ook vooral over de CGI. Gore Verbinski heeft hier werkelijk een avonturenfilm van gemaakt die de tand des tijds heel gemakkelijk zal blijven doorstaan. Jeugdsentiment met een grote J voor mij, maar ook daarbuiten om en vandaag de dag nog steeds een héél sterk staaltje blockbustercinema.

4.5* blijft uiteraard staan.

Burtons stijltje kan ik doorgaans erg goed appreciëren en ook van de Planet of the Apes-franchise ben ik, in al haar vormen en gedaantes, fan. Dat dit dan een combinatie is die hélemaal niet goed uitpakt, is opvallend. Want dit is toch wel echt enorm pover en matig. Het begin, pakweg het eerste halfuurtje, is nog wel oké (vooral de worldbuilding is fijn; je hebt het gevoel met een goed uitgewerkte wereld te maken te hebben), maar daarna verzandt het geheel in een erg saai, voorspelbaar en slecht geschreven plot, waar geen enkele spanning of energie in lijkt te zitten. Burton ratelt alles volgens het boekje af, maar de passie is ver zoek. De tweede helft zit gewoonweg ook tjokvol met domme dingen, vreemde beslissingen en plotholes, waarvan het einde zelf nog de grootste beledeging voor ieders intelligentie is. Daar lijkt nu eens geen seconde over nagedacht te zijn, behalve dan dat het de film met een shock moest afsluiten. Burton wilt zich hier duidelijk afzetten tegen het origineel, er zijn eigen draai aan geven, maar hij faalt spectaculair.

Mark Wahlberg is bovendien charisma-loos, dat helpt het geheel ook niet. Geen enkel menselijk figuur is eigenlijk tof; de meeste personages worden er met de haren bijgesleept, en dienen geen enkel doel. Bij de apen zijn er gelukkig wel enkele toffe, en beter uitgewerkte, personages, want anders zou het echt bijna niet uit te kijken zijn. Het productiedesign is wel oké, zeker de sets van de stad van de apen zien er lekker sfeervol uit (ook ongeveer de enige locatie waar dat typisch Burtoneske stijltje goed overkomt), maar de actie ziet er dan weer heel knullig en ongeloofwaardig uit. Dus uiteindelijk zit je dan gewoon echt met een misser, jammer. Gelukkig heeft de meest recente Planet of the Apes-trilogie de eer van de franchise hersteld (en het zelfs naar hogere regionen gebracht), want dit is niet best. Kleine 2*.

In essentie is er weinig mis met Poltergeist. De effecten ogen mooi, en aan sfeer ontbreekt het ook niet in dit werkje. Echter greep de film me op geen enkel moment, en dan zit je met een gevoelsmatig probleem. Ik had ook af en toe het gevoel dat Poltergeist wat geplaagd wordt door een tegenstrijdige visie; voor het grootste deel voelt het aan als classic Spielberg met dat typische 'gezellige' (bij gebrek aan een juister woord) sfeertje en een bepaalde familievriendelijkheid, maar op sporadische momenten wordt het dan toch exponentieel gruwelijker en volwassener (een invloed die ik dan zou toeschrijven aan Hooper, maar ik raad ook maar wat raak uiteindelijk). Hoe de werkrelatie Hooper-Spielberg op de set precies zat blijft een beetje een raadsel (en de geruchten dat Spielberg de ghost-regisseur was blijven hardnekkig), maar het was in ieder geval iets dat me opviel. Ik dacht op voorhand ook (zij het door de poster of door vele referenties in popcultuur) dat de televisie als medium voor de geesten een grotere of belangrijkere rol ging spelen, maar uiteindelijk is dat niet echt het geval helaas.

Poltergeist is dus een film die niet slecht is, maar me nooit meesleurde, en qua visie niet altijd even duidelijk weet wat het wil zijn. 2.5*.

Ontzettend uniek, dat zeker. Qua creatieve visuele vondsten en grensverleggende beeldtaal trekt Lanthimos alle registers open. De knotsgekke combinatie van kleuren werkt heel plezierig (al vond ik het zwart-wit stuk in het begin minstens even mooi), de sets en decors spreken tot de verbeelding en het bolle camerawerk voelt heel inventief aan. De wereld die hier gecreëerd wordt vond ik fantastisch; een niet te plaatsen, anachronistische Victoriaanse cyberpunk-wereld, what's not to like? De film zet meteen al de toon met Dafoe's personage die zo'n boer-bel laat en de gekke gemuteerde dieren, en wordt enkel vreemder en unieker. Grotendeels op de positieve manier, héél af en toe heb je het gevoel dat sommige beslissingen balanceren op het randje van interessantdoenerij. Maar dan heb ik het vooral over inhoudelijke beslissingen, want qua visuele wordbuilding vind ik het een feilloze film. Werkelijk briljant. Constant zit je met het gevoel dat je naar een knotsgek, volwassen, afwisselend donker en kleurrijk sprookje zit te kijken dat zich op geen enkel moment in een hokje laat plaatsen.

Maar inhoudelijk heb ik er iets minder voeling mee. Vooral het happy ending voelde ik niet zo veel bij. Hoe je een verhaal als dit perfect afsluit weet ik ook niet meteen, maar ik vond het laatste kwartier veruit het minste van de film. Ik heb het gevoel dat Lanthimos veel wilde zeggen, maar niet helemaal perfect tot een synthese komt. Heel veel ideeën, maar de uitwerking kan soms niet mee aan. Een eindscène die parallellen vertoonde met de openingsscène zou ik bijvoorbeeld veel interessanter hebben gevonden persoonlijk. Nu was het allemaal wel heel makkelijk soms. De film duurt ook een tikje te lang. Hier en daar had best wat gesneden mogen worden, ook bijvoorbeeld in de excessief aanwezige seksscènes. Op den duur heb je het ook wel gezien en komt het alleen nog maar als overdadig over. De acteerprestaties waren dan wel weer zeer sterk. Dafoe speelt natuurlijk altijd wel vreemde rollen, maar het is vooral voor Emma Stone en Mark Ruffalo wel eens een kans om hun gekkere, minder conventionele kant te tonen. Stone schittert en verdient alle lof.

Maar uiteindelijk zeker over de gehele lijn positief. Een enorm creatieve, unieke visie met honderd-en-een knotsgekke ideeën die visueel interessant in beeld worden gebracht, verdient automatisch al wel lof in mijn ogen. Maar achteraf gezien vond ik het eerste halfuur, het stuk in zwart-wit, absoluut het beste stukje van de film. Je kan het zelfs welhaast als een semi-afgeronde mini-film binnen de film zien. Poor Things heeft na dat eerste halfuur nog veel troeven over, maar haalt niet meer dat niveau, en overspeelt zijn hand een beetje tegen het einde.

3.5*.

Vermakelijk van begin tot einde. Poseidon zit vol met vaart, en heeft ook enkele érg toffe actie- en spektakelscènes te bieden. Er wordt geen lange aanloop genomen totdat de vloedgolf komt, wat dus tot een fijne compacte speelduur van 90 minuten leidt. De personages zijn daardoor wel leeg en oninteressant, maar hoogstwaarschijnlijk had je die met tien minuten meer uitdieping nog steeds niet boeiend gekregen. Gelukkig zit de altijd fantastische Kurt Russel erin, die in bepaalde scènes nog wat schwung en charisma uitstraalt. Klein leuk rolletje ook voor Andre Braugher! Effecten van de vloedgolf, het water, het vuur; prima in orde allemaal. In het laatste halfuur zakte m'n interesse helaas wel wat weg; veel spanning zit er niet meer in dan, en sommige scènes voelen wat repetitief aan; been there, done that. Het einde is, ondanks dat het de enige verhaaltechnisch logische manier is waarop het kan eindigen, vrij dom.

Vermakelijkheid telt in dit soort films echter het sterkste mee; dikke 3*.

The Power of the Dog wordt gekenmerkt door een aantal schitterende beelden en een redelijk feilloze regie van Jane Campion enerzijds, maar toch ook wel door een inhoudelijke armoede anderzijds. Ik beweer niet dat er op inhoudelijk of thematisch vlak helemaal niets te genieten valt overigens; zo worden er bijvoorbeeld op een subtiele manier enkele interessante parallellen getrokken tussen Phil en de zoon van de weduwe, die stukje bij beetje duidelijker vorm krijgen. Sowieso zijn al de personages vrij fijn en interessant, evenwel zonder écht diepgang mee te krijgen. In het eerste uur had ik voornamelijk binding met de personages van Plemons en Dunst, in de tweede helft verschoof dat naar Benedict Cumberbatch's Phil. Die laatste zet een sterke acteerprestatie neer, al had ik nergens de gedachte van 'dit is een Oscar waard'. Toch bleef gedurende de hele speelduur het gevoel aan mij knagen dat deze film op inhoudelijk vlak écht niet voldoende te bieden heeft. Met excessief trage scènes heb ik absoluut geen probleem, maar daar moet je als regisseur wel iets voor in de plaats stellen; er moeten dan wel interessante ideeën of een onderhuidse subtext aanwezig zijn (zoals bijvoorbeeld een film als There Will be Blood dat geniaal doet). The Power of the Dog lijkt soms traag te verlopen omwille van het traag verlopen, en dat vond ik in dit geval een zwaktebod.

Maar puur op technisch en cinematografisch vlak levert Campion absoluut een mooie film af, en een sterk spelende cast daarbij levert langs mijn kant een dikke 3* op. Het gevoel dat er meer had ingezeten blijft wel hangen.

De originele Predator is een fantastische actiefilm, die van begin tot einde voorbijraast en geen seconde verveelt. De film heeft een fijne snelle opbouw zonder ellenlange expositie of introducties, de aanwezigheid van de titulaire predator is ideaal gedoseerd, de cast bestaat uit leuke en memorabele figuren en de setting van de Zuid-Amerikaanse jungle is perfect. Predator doet echt bijna alles héél erg goed en regisseur McTiernan verliest vooral nooit uit het oog dat hij de kijker in de eerste plaats wilt entertainen. Dit is een actie-/avonturenfilm pur sang, en dat is exact wat je voorgeschoteld krijgt. Evenwel zonder dat een bepaalde vorm van spanning ontbreekt, wat een knappe balans is. Vanaf dat het eerste slachtoffer valt gaat de film enkel in crescendo, helemaal tot de aftiteling. Schwarzenegger krijgt op het einde enkele geweldige momentjes (hij is sowieso erg goed op dreef hier), en qua design ziet de Predator er geweldig uit. Misschien net niet zo cool als de Alien, wat de meest voor de hand liggende vergelijking is, maar toch; het hele concept en idee achter dit wezen is werkelijk geweldig. Ook de momentjes dat je vanuit de ogen van de Predator kijkt zijn leuk gevonden, en zien er visueel mooi uit. Tevens is het fijn dat niet enkel de actie aandacht krijgt, maar dat, zoals ik al zei, ook spanningsopbouw een aandeel in de film heeft, en dat het avontuurgehalte niet uit het oog verloren wordt. Een hele fijne mix die tot het einde aangehouden wordt.

Ik beaam ook wat hierboven al enkele keren gezegd is; de film bevat inderdaad geen grammetje vet. Elke scène is functioneel, het verhaal is direct en to the point. Worden dit soort films vandaag de dag nog gemaakt? Neen, denk ik. Toch niet op deze manier. Op vlak van functionele speelduur waren de jaren 80 toch een gouden filmdecennium. Maar bon, dat terzijde. Dit lijkt me een film met een oneindige herkijkwaarde overigens; zoiets als dit zal je niet snel beu worden. Een pareltje in het actiegenre. 4.5*.

Best een vermakelijk filmpje. De eerste Predator is een fantastisch hoogtepunt in het actiegenre, en hoewel dit vervolg nog niet eens de veters mag strikken van het origineel, valt het mits de juiste verwachtingen allemaal nog wel mee. Ik hoopte in ieder geval op een vermakelijke B-film, en dat is wat ik te zien kreeg. Het is wel grappig dat Predator 2 eigenlijk een misdaad-/politiefilm is, waarin na een tijdje een predator komt meedoen. De setting van het urbane Los Angeles lijkt een vreemde keuze, maar ik heb er persoonlijk wel respect voor dat de makers tenminste iets anders probeerden te doen. De jungle-setting van het eerste deel is nagenoeg perfect, maar dat kan je niet film na film blijven gebruiken zonder dat het afgezaagd wordt. De setting was wat mij betreft dus in orde, en zorgt ervoor dat de film in ieder geval een eigen identiteit heeft. Er wordt wel wat teveel van hot naar her gesprongen, en waar de Predator telkens aanwezig is en opduikt zit weinig logica in, maar het hele laatste halfuur is zeker op niveau. Vooral het einde in het ruimteschip is best cool, en voegt (in plaats van een pure herhaling van zetten) zelfs iets toe aan de reeks. Visueel is dat laatste stuk ook vrij geslaagd.

Danny Glover is op vlak van actie geen Schwarzenegger, maar dat vind ik eerlijk gezegd een onnodige vergelijking. Binnen deze film past hij als hoofdfiguur. De rest van de cast is wat schreeuwerig en druk, wat zich reflecteert op de héle film. Zowel in praatscènes als in de actie is er veel drukte en chaos, wat wel op de zenuwen werkt soms. Maar over het algemeen viel dit vervolg me mee; als je maar niet iets van het niveau van deel 1 verwacht. 3*.

Wat een absolute miskleun. Gelukkig dat Dan Trachtenberg een aantal jaren geleden de franchise terug op het juiste pad heeft gezet met Prey, en daarmee dit gedrocht dus totaal heeft genegeerd, want dit was echt niet best. Het is zo ongeveer alles wat een Predator-film niet hoeft of hoort te zijn. Geen greintje spanning, veel te veel CGI-taferelen, geen pakkende hoofdheld(in) die het uiteindelijk moet opnemen tegen de Predator, ga zo maar door. Het script steekt echt zeer slecht in elkaar. Het plot springt de hele tijd van hot naar her en de conclusies die de personages trekken zijn echt de hele tijd compleet van de pot gerukt. Het feit dat ik me hier continu aan stoorde stond enig plezier al danig in de weg, maar losstaande daarvan zijn de actie-scènes nu ook niet echt om over naar huis te schrijven. Ze zijn vooral slecht gedoseerd ook -de ene is nog niet gedaan of de volgende begint al weer-, waardoor je nooit enige vorm van impact ervaart. Aan vaart en tempo is er in principe geen gebrek, maar de film is zo chaotisch en incoherent dat je dat niet als een pluspunt kunt zien.

Ik vind trouwens zowel Boyd Holbrook als Sterling K. Brown wel toffe acteurs, maar ze komen hier niet uit de verf. Al denk ik dat niemand hier echt iets mee had kunnen aanvangen. Als je alles tegen je hebt, kan je als acteur ook maar zo veel doen natuurlijk. In andere projecten hebben ze op zich charisma zat, maar het is heel duf hier. De rest van de cast is wel redelijk zwak. Alleen Keegan-Michael Key vond ik nog wel grappig, maar aan de rest heb je helemaal niets. En het plot van het zoontje, ''autisme is the next step in human evolution'', really? Echt enorm beneden peil.

Ik heb Shane Black nog nooit een topfilm weten maken, maar door zijn betrokkenheid bij de originele Predator, is het niettemin toch frappant wat voor een ongelooflijke misstap dit was. In een franchise die sowieso grotendeels niet enorm kwaliteitsvol is - op het origineel en Prey na, wat mij betreft - is dit evenwel de duidelijke uitschieter naar beneden toe. 1.5*.

Ik heb er een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant vond ik het een kundig gemaakte en entertainende blockbuster, waarbij Dan Trachtenberg duidelijk oog heeft voor toffe, spectaculaire actie-scènes. Langs de andere kant vond ik het een slechte ''Predator-film''. Het DNA van de franchise is eigenlijk best ver zoek, en in veel aspecten doet Trachtenberg hier het tegenovergestelde van wat je normaal van een Predator-film kan verwachten. Waarbij ik vooral de ''Disney-fication'' opvallend en jammer vond. Het moet hier duidelijk allemaal wel familie-vriendelijk zijn, met dat aandoenlijke, schattige wezentje als ''vreemde'' uitschieter. Allee, vreemd voor een Predator-film bedoel ik dan. In een Star Wars-film had het niet misstaan. Maar bij Predator vind ik dat wel een 'probleem', of op z'n minst een opvallende keuze.

En op zich is er natuurlijk niks mis met eens iets anders proberen in zo'n langlopende franchise. Prey van een paar jaar geleden vond ik eigenlijk veruit de 2de beste film uit de serie - vooral omdat die zo back to basics ging - maar I guess dat je dat trucje niet elke keer kan herhalen. Maar het had van mij wel echt meer in de sfeer van de reeks gemogen. Dit had in principe eender welke science-fiction blockbuster kunnen zijn - de vijandige planeet met al haar flora en fauna deed me vaak aan Avatar denken bijvoorbeeld. En opnieuw: ik heb er mij wel mee vermaakt. Zag er allemaal goed en bijwijlen indrukwekkend uit op het grote scherm. Ik vind Trachtenberg zeker een goede genre-regisseur. Maar inhoudelijk en vooral qua toon slaat hij wat mij betreft de plank mis hier. Inclusief een erg raar cliffhanger-achtig einde; ik hoop dat dit niet betekent dat we hier vervolgfilms op gaan krijgen. Probeer gewoon weer iets nieuws de volgende keer, dat houdt de reeks op z'n minst wel interessant en levend.

2.5*.

Predators heeft op papier een heel coole premisse, ziet er visueel haarscherp en prima uit en is, het moge gezegd worden, gewoonweg een vrij vermakelijke film. Toch ga ik er geen voldoende aan uitdelen, want er zitten ook véél storende mankementen in de film. Het script en de dialogen zijn te vaak van een tenenkrommend niveau, en de personages maken assumpties en doen dingen die helemaal niet logisch zijn. Soms lijken bepaalde personages dingen te zeggen of te doen, alsof ze net zoals de kijker de vorige Predator films hebben gezien. Ik vond dat maar matig uitgewerkt allemaal, en dan hoef je nog niets eens te beginnen over de domme 'twist' met betrekking tot het personage van Topher Grace. En het uitgangspunt is dan wel cool op papier, op vlak van de uitwerking wordt toch totaal niet het onderste uit de kan gehaald. Het speelt zich dan af op een totaal vreemde planeet, maar op een paar scènes na had het zich evengoed in eender welke jungle op Aarde kunnen afspelen. Zoiets noem ik dan toch een gemiste kans om eens écht zot en creatief te doen. Maar bon, zoals ik zei is het buiten die minpunten om, absoluut wel vermakelijk. Er zitten enkele coole actiescènes in, goed gedoseerd doorheen de film, en vanaf seconde 1 zit er een gigantische vaart in het geheel. Het design van de Predators ziet er hier ook prachtig uit.

Ik vind het tot zover de minste film uit de franchise, maar dat komt voornamelijk omdat het echt aanvoelt als een gemiste kans. Veel potentieel, maar uiteindelijk een matige uitwerking. 2.5*.