Opinions

Man, dit was goed. Je moet er inderdaad wel in de juiste gemoedstoestand voor zijn, met het hysterische gekrijs, het schokkerige camerawerk en de algehele lelijke visuele stijl. Maar als die minset goed zit, zijn die drie voorgenoemde zaken juist hele sterke punten, en maken ze de film simpelweg. Dit was heerlijk griezelig en verontrustend en vies, en van begin tot einde zat ik met ingehouden adem te kijken. Ik hou wel van het found footage subgenre, en dan is deze REC denk ik wel de meest effectieve die ik tot nu toe gezien heb. Geen grammetje vet buiten de hoogst functionele scènes en karakterintroducties, en voor de rest is het 80 minuten lang met de gaspedaal ingedrukt. De setting van het groezelige appartementencomplex wordt optimaal benut. De personages zijn helemaal niet boeiend - hier en daar zelfs een stukje irritant - maar dat doet de film alleen maar authentieker overkomen. En dat is prima, want dat is juist waar de horror in deze film ligt. Een doodnormale, realistische situatie die omslaat in een bizarre, gruwelijke nachtmerrie. Het eindstuk op zolder is misschien al een stukje 'geconstrueerde' of 'filmischer', maar niettemin wel echt nagelbijtend spannend en creepy. Heerlijk, zo die kleine stukjes informatie die je krijgt over wat er aan de hand zou kunnen zijn, maar ook niet meer dan dat. Je wordt helemaal in het ongewisse gelaten, net zoals de personages, en het einde is zoals de rest van de film; bruut en kort. Geen epiloog of conclusie of een laatste glimmer van hoop. Heerlijk duister. In combinatie met de found footage-stijl verheffen regisseurs Balaguero en Plaza een heel simpel gegeven met een aantal zeer slimme keuzes tot een enorm sterk staaltje horror. Ik ben fan in ieder geval. Het is nu misschien niet direct een film die ik meteen volgende week weer op zet, maar dat vervolg wil ik er zeker wel nog eens achteraan gooien binnenkort.

4*.

Niet zo goed als die andere Cloverfield, maar de films hebben in feite niets met elkaar te maken, dus dat is een beetje een onzinnige of flauwe vergelijking. Enfin, het is op zich plausibel genoeg dat dit zich in hetzelfde universum afspeelt, maar die vraag wordt in ieder geval open gelaten. 10 Cloverfield Lane is echter op zichzelf genomen ook een toffe, en op veel momenten claustrofobische, thriller. Je wordt als kijker veel verschillende kanten uitgeslingerd; in het begin geloofde ik weinig van wat Howard zei en dacht ik dat we uiteindelijk louter te maken gingen hebben met een maniakale ontvoerder, dan krijg je toch te zien dat de bovenwereld besmet is met toxische lucht en op het einde blijkt Howard, ondanks dat hij gelijk heeft, toch een psychopaat te zijn (niet dat dat als een echte verrassing aankwam). Het zorgt in ieder geval voor een interessante zit, die met anderhalf uur ook perfect binnen de lijntjes blijft. Het einde gaat wellicht wat over the top, maar ik had daar weinig moeite mee. Het maakt de dreiging wel reëel, en daardoor minder eng of apocalyptisch, maar het was allemaal solide genoeg.

De beperkte cast weet de hele film ook scherp de aandacht erbij te houden. John Goodman als de angstaanjagende psychopaat en vooral de altijd fijne Mary Elizabeth Winstead leveren goed spel. John Gallagher Jr. kan wat minder zijn stempel drukken, maar doet het ook niet slecht. All in all is het in ieder geval knap dat de film met een beperkte cast en een beperkte locatie anderhalf uur tof, spannend en interessant blijft. En in feite is het ook wel bewonderenswaardig dat ze het aangedurfd hebben om hier een nieuw ding van te maken zonder geforceerde connecties met Cloverfield. Dit kan eigenlijk een toffe anthology serie worden op deze manier. 3.5*.

Een film zonder enige vorm van inhoud is waarschijnlijk de makkelijkste manier om deze film in het kort mee samen te vatten. Emmerich probeert dan nog even een verhaaltje te verzinnen en er een totaal niet werkend liefdesplotje aan toe te voegen, zodat het lijkt dat er toch wat inhoud in zit, maar het hele verhaal kan gemakkelijk verteld worden in misschien 5 zinnen. Waarschijnlijk heeft Emmerich zelf dit ook door gehad en gedacht: dan proppen we er visuele effecten in zodat het de kijker overdondert en dan zullen ze wel tevreden zijn. Niet dus.

Toegegeven, visueel ziet het er zeer goed uit en om eerlijk te zijn vond ik het eerste gedeelte best leuk met een paar goede actiescenes en mooi geanimeerde prehistorische roofdieren. Hoewel ook hier het verhaal flinterdun is, is het nog erg vermakelijk. Het tweede gedeelte vond ik hoewel mooie visuele plaatjes niet geslaagd. Ik vond er eerlijk gezegd niets meer aan het laatste uur en ik verveelde me soms dan ook. Ook de acteurs mogen meteen terug naar de acteerschool, of anders niet meer meespelen in films.

Over het algemeen nog wel vermakelijk en met name de eerste drie kwartier waren best wel de moeite, maar daarna vervalt het in langdradigheid en vals sentiment waardoor ik maar net uitkom op een nipte voldoende.

Interessante premisse, saaie uitwerking. Met een leuk concept als dit kan je véél gekker en visueel extremer uitpakken; nu blijft het allemaal wat binnen de lijntjes en volgens het boekje. Tuurlijk, er zitten wel wat leuke dingetjes in, sommige scènes zijn best goed (in de luchtschacht bijvoorbeeld, of het schuifelen op de richel op weg naar het andere raam), maar het is geen baanbrekend materiaal, en je hebt het al wel eens eerder gezien. Ook het achtergrondverhaaltje met de dochter is zo standaard. John Cusack speelt wat uitgeblust en suf, maar weet op momenten (vooral wanneer hij gek aan het worden is) te overtuigen. Het bijrolletje van Jackson is te kort om echt indruk te maken, maar op zich nog wel leuk. Uiteindelijk is het allemaal niet écht slecht; er zit gewoonweg te weinig sfeer, spanning en (visuele) originaliteit in. Hoger dan 2.5* kan ik dan ook niet geven.

Wat een overhypte film zeg. Ik verwachtte hier toch best wel wat van gezien de lyrische kritieken, maar dit steekt toch amper tot niet boven de middelmaat uit. Begrijp me niet verkeerd, het is een degelijke film, maar ook echt niet meer dan dat, op 1 punt na.

En dat ene punt is het visuele aspect en alles wat daar bij hoort; cinematografie, de manier waarop alles gefilmd is etc, waardoor de illusie gecreeërd wordt dat het allemaal in 1 take is opgenomen: hier valt niets over te zeggen, dit was prachtig om te aanschouwen, en mag als het sterkste punt van de film gezien worden. Je zit hierdoor in de huid van de personages, ziet wat zij zien, en ervaart het gevaar wat zij ervaren.
Hoe sterk en genietbaar dit echter ook was; het blijft wel als een trucje aanvoelen, als iets 'geforceerds'. Mendes had beter wat meer aandacht kunnen besteden aan het uitwerken van een verhaal en het interessant maken van zijn personages. Het zijn grotendeels echt bordkartonnen figuren, dialogen zijn simpel en ongeïnspireerd en het verhaal is echt flinterdun.
Ik klink nu vreselijk negatief en dat ben ik natuurlijk niet; zoals ik zei is het een oerdegelijke tot gewoon goede film. Het feit dat de film redelijk kleinschalig blijft en niet vervalt in ellenlange oorlogsscènes is een bewonderenswaardige keuze, de soundtrack is me nergens negatief opgevallen, en er zitten enkele bloedstollend spannende scènes in, vooral de momenten in het stadje dat bij nacht in brand staat. Met een sterker verhaal en interessantere personages was dit een veel betere film geweest, daar had ik gerust dat geweldig speciale camerawerk voor willen opofferen. Mendes heeft zich meer gefocust op style dan substance.

Voor het eerst sinds lang A Space Odyssey nog eens opnieuw bekeken, en ik vond de ervaring nog een stuk imponerender dan bij de eerste kijkbeurt. Dit is wat mij betreft een meesterlijk kunstwerk van het hoogste niveau. Kubrick valt niet terug op traditionele narratieve technieken en overstijgt hiermee de grenzen van het filmmedium. Hij zegt zoveel met zo weinig. Het horen van die iconische klassieke muziek van Strauss in combinatie met het zien van die griezelig uitgebreide zwarte leegte van de ruimte, roept gevoelens op en creëert een sfeer die ik amper onder woorden zou kunnen brengen. De muziek en de beelden vertellen meer dan dialogen ooit zouden kunnen, waardoor deze film niet enkel fantastisch is, maar ook tijdloos. De dialogen die er wel inzitten zijn klinisch en afstandelijk, maar passen daarom perfect bij de sfeer en die klinisch witte interieurs. En met klinisch en afstandelijk bedoel ik niet emotieloos. Dit is een film die juist zoveel emoties oproept, maar het er nooit dik oplegt.

Het is ook schitterend dat er niets wordt uitgelegd, wat bijdraagt aan het tijdloze karakter dat 2001 heeft. Oh, er worden genoeg visuele, muzikake of verbale hints gegeven om er een eigen coherent geheel van te maken; met nadruk op 'eigen' dan. Je vult dit in hoe je zelf wilt, en dat is juist het mooie. Het is wat mij betreft een verhaal over evolutie. Die mysterieuze zwarte staven geven in het begin de voorouders van de mens de kennis om uit te groeien tot de dominante soort. Wat er op het einde gebeurt, met de oude man die in een grote, gloeiende baby verandert, bezie ik dan als de volgende stap in de evolutie van de mens. De stukjes met HAL, die echt angstaanjagend zijn, brengen dan ook nog even de hele problematiek van artificiële intelligentie naar voren. En zoals geen enkele andere scienfiction-film ooit beter heeft gedaan, brengt A Space Odyssey dat existentiële gevoel van de ruimte zo goed over. Ik kan nog lang doorgaan, deze film bevat gewoon zoveel interessante ideeën.
Over het visuele aspect is al genoeg gezegd, dus daar zal ik maar kort in zijn. Het is gewoonweg een esthetisch meesterwerk op vlak van beelden. Zo ongelooflijk mooi. Prachtig camerawerk, schitterend kleurgebruik (vaak contrast tussen zwart/blauw en rood) en gewoon enorm vooruitstrevend. Dit was 1968, nog voor de eerste maanlanding. Niet te geloven. Visueel vind ik dit een mooiere film om naar te kijken dan veel recente films, bv. Interstellar. Wat zou ik er voor geven om dit eens op het grote scherm te kunnen zien.

Ik verhoog van 4.5* naar 5*. Ik snap dat dit je ding niet kan zijn, daar is ook absoluut niets mis mee uiteraard. Film is in de eerste plaats persoonlijke ervaring, en des te meer bij een film als 2001: A Space Odyssey. Zelfs uit het oeuvre van Kubrick zijn er volgens mij nog 2 of 3 andere films die ik sneller opzet of liever kijk. Maar puur qua ervaring? Nee, dan komen er maar weinig films in de buurt van deze.

Leuke documentaire over Tarantino's filmoeuvre (minus Once Upon.. in Hollywood jammer genoeg), die nergens heel erg in de diepte gaat, maar wel gewoon leuk en fascinerend is om te kijken. Al was het maar om het zichtbare enthousiasme en plezier te zien van zowel hijzelf als van al zijn acteurs en crewleden. Die man ademt gewoonweg cinema, en dat laat deze docu mooi zien. Jackie Brown, Kill Bill en Death Proof worden er wat doorgejaagd, maar de stukken over zijn andere films kregen gelukkig voldoende aandacht en waren allemaal leuk om te zien. Vooral de gedeeltes van Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Inglourious Bastards waren interessant. Leukste gastsprekers waren Jackson, Russel, Roth en Madsen, maar iedereen voegt wel iets toe. Ook een paar grote namen die ontbreken, maar dat heb je nu eenmaal altijd. Enige jammere is dat het auto-ongeval van Uma Thurman op de set wel wordt aangehaald, maar dan verder volledig geskipt wordt. Zoiets is nu wel vrij interessant, Tarantino hoeft ook niet 100% van de tijd verheerlijkt te worden en maakt ook fouten, maar dat negeren ze dan. Jammer.

Maar over het algemeen vrij fijn, en als Tarantino fan zeker geen verspilling van de tijd om eens te bekijken.

Fijne 'zombie'film (enfin, for all intents and purposes kunnen die aanhalingstekens eigenlijk weggelaten worden), die toch net even wat anders oogt en aanvoelt dan het gemiddelde werk uit dit genre, voornamelijk door de aparte visuele stijl. Het is een lelijke film, op een mooie manier. Geen verbloeming hier, geen uitgelikte cinematografische plaatjes. Nee, je wordt net zoals de personages verplaatst naar een vieze, vuile, verloren wereld. De stijl reflecteert dat dus echt heel mooi. De cast is op niveau, en de personages voelen ook realistisch aan. Geen perfecte hollywoodfiguurtjes die rondlopen in een zombiewereld, maar normale mensen van vlees en bloed. Cillian Murphy is als hoofdrolspeler ideaal. Het gedoseerde gebruik van muziek kan ook geslaagd genoemd worden.

Inhoudelijk is het natuurlijk standaard en clichématig, en zeker in het laatste gedeelte van de film, wanneer ze moeten zien te ontsnappen van de slechte soldaten, voelt het allemaal wat meer aan als een standaard The Walking Dead episode. Niets nieuws onder de zon op dit vlak. Maar mits goed uitgevoerd hoeft dat ook niet natuurlijk. Het dubbele einde vond ik wel niet zo'n geslaagd trucje. Een beetje interessant willen doen. Kies 1 einde en werk dat dan wat beter uit, denk ik dan. Binnenkort het vervolg ook maar eens opzetten. 3.5*.

Heerlijke western gegoten in een modern jasje. Het verhaal is simpel en rechtlijnig, maar daar heb ik een western nog nooit op afgerekend. Dat is inherent aan het genre, en zo dus ook bij deze 3:10 to Yuma. In sfeerschepping en mooie beelden van de stadjes en woenstijnachtige landschappen excelleert deze film wel, en wat mij betreft is dat het belangrijkste voor een film uit dit genre. Het tempo is zeer snel, waardoor het niet als een oldschool western aanvoelt, maar het is niet zo dat er van die anachronistische elementen inzitten om de film 'hip' te maken. Het voelt modern aan, ja, maar het is toch een western door en door.
Actie is er voldoende aanwezig, maar nooit in overdaad. De personages staan op de voorgrond, en gelukkig maar. Christian Bale en Russel Crowe zetten geweldige personages neer, die helemaal niet archetypisch overkomen, maar juist diepere lagen en motivaties bezitten. Vooral Crowe vond ik echt fantastisch acteren; zijn mysterieuze, charismatische en uiteindelijk toch niet zo erg slechte villain personage is het hoogtepunt van de film. Maar ook de andere acteurs zaten sterk in hun rol; vooral Ben Foster zette een erg dreigende, op het randje verkerende bad guy neer. Het einde kan wat vreemd overkomen misschien, maar vond ik niettemin heel passend en zie je ook wel aankomen.

Ik vond dit in ieder geval een érg geslaagde westernfilm, met een schitterende cast en prachtige beelden en sfeer.

4.5*

Veel woorden ga ik hier niet aan vuil maken. Het eerste 47 meters down deel vond ik een erg fijne haaienfilm, maar dit was huilen met de pet op. Van acteerwerk, plot of dergelijke verwacht ik in een film als deze sowieso weinig, dus dat dat beneden peil is, is geen struikelpunt. Maar daarbuitenom zit er ook geen greintje spanning in de prent, ziet de haai er spectaculair lelijk en fake uit, en zie je elk inwisselbaar personage het liefst opgegeten worden. Ik heb zelf wel een haaienangst, en het gaat me te boven hoe je zo'n eng concept zo ontzettend niet-eng in beeld kunt brengen.

1* voor de soms wel mooie beelden (en vrouwen).

Teleurstellend, zelfs na de heel matige tot slechte reviews. Ik verwachtte hier geen meesterwerk of überhaubt een goede film van, maar ik had gewoon eens een keer zin in wat dinosaurusactie losstaande van de Jurassic Parc/World-saga. Gewoon negentig minuutjes verstand op nul en Adam Driver die tussen de prehistorische creaturen rondloopt, zonder dat het allemaal per se moet passen als een puzzelstukje binnen een grotere franchise. Maar zelfs met die minimale verwachtingen haalde ik hier bar weinig uit. De dinosaurussen maken absoluut geen enkele impact, komen amper in beeld, en zien er, als ze dan toch voorkomen, erg slecht geanimeerd uit. Ongeïnspireerd computerwerk, met geen enkele bezieling op het scherm getoverd. Dat T-Rex gevecht op het einde is te triestig voor woorden. Driver's personage schiet elke dino die hij tegenkomt overhoop, dat is het enige dat hij kan doen. Van andere personages buiten hemzelf en het kleine meisje is er geen sprake, waardoor er ook geen slachtvee in de film zit. Zo wordt het al vrij snel een heel saaie zit. De komeet die de hele film in de lucht hangt en op het einde inslaat is op zich wel een leuk idee, maar dat we als kijker via een tekstje expliciet uitleg moeten krijgen over dat het zich allemaal afspeelt op Aarde 65 miljoen jaar geleden, is dan weer heel stom. Laat zoiets toch gewoon onuitgesproken. Uitleggerige stukjes maken een film nooit beter, laat staan organisch of vloeiend.

Pluspunten? De korte speelduur, de snelle opstart, Adam Driver. Die laatste heeft weinig om mee te werken, maar is zonder twijfel wel één van mijn favoriete huidige acteurs. Een opvallende rol voor hem; meestal weet hij zich te omringen met de ene na de andere interessante auteur-regisseur. Een B-filmpje als deze zag ik hem niet snel doen, maar bon, het zal wel eens ontspannend zijn zeker.

2*.