Opinions

Een beetje melodramatisch, maar uiteindelijk wel erg aandoenlijk en lief. Dat is het gevoel dat uiteindelijk bij How to Make Millions Before Grandma Dies overheerst. De film schetst een mooi beeld van een familie(dynamiek), en doet vooral beseffen hoe universeel en cultuur-overstijgend bepaalde familiale waardes, gevoelens en verhoudingen zijn. Het is evengoed een portret van een stad, een land, een samenleving, en daarin komt dan wel mooi de uniciteit van het Thaïse naar voren. Het is een mooi geschoten film met sfeervolle beelden en fraaie locaties. Daarnaast zijn het dan vooral de acteerprestaties die in het oog springen. Niemand valt echt uit de boot, maar de prestaties die het meeste naar de keel grepen zijn wel die van het 'hoofdduo', grootmoeder en kleinzoon. De band tussen hen twee verloopt vrij prototypisch en zoals je het zou verwachten, wat het in het begin een beetje clichématig maakt, maar tegen wil en dank was ik op het einde toch vrij geëmotioneerd. Er wordt nergens echt iets nieuws gedaan, maar het wérkt wel. Desondanks vond ik dat de film wel een tikje te lang duurde, zeker de eerste helft. Iets teveel zijsprongetjes hier en daar, ook al leer je de karakters zo iets beter kennen. Maar het laatste stuk, en zeker de laatste twintig minuten, lieten dan uiteindelijk toch nog een aardige indruk achter, ook al weet je hoe de film gaat eindigen. Met op kop de 'flashback'-scène waarin een kleine M hand in hand met zijn oma wandelt, op weg naar de bank. Ontroerend.

De film heeft verder ook zeker wel heel wat te zeggen, vooral over hoe jongere generaties met hun (groot)ouders omgaan, maar ik denk wel dat de film uiteindelijk staat of valt met of het een emotionele snaar raakt, ja of nee. Bij mij was dat het geval, maar ergens snap ik ook wel als dat bij sommige anderen niet zo zou zijn. Het zal zeker niet voor iedereen zijn. Maar kom, mooi en zoetsappig mag af en toe ook wel eens. 3.5*.

Best een leuk tussendoortje, maar ook niet veel meer dan dat. Bruce Willis schittert in zijn typische cynische rolletje met een grote mond en gevatte oneliners, met nog een paar extra schepjes erbovenop in vergelijking met Die Hard, en ook Damon Wayans is leuk en zorgt voor een humoristische noot hier en daar. Een leuk duo in ieder geval, en de actie is tof in beeld gebracht. Tony Scott wist wel hoe hij vermakelijke films moest afleveren die van begin tot eind voorbijrazen in een lekkere flow. Het verhaaltje is héél erg dertien-in-een-dozijn, anderhalve dag later en ik ben het meeste alweer vergeten, maar daar draait een film als deze natuurlijk ook niet echt om. Je bent hier voor de actie en de coole oneliners, en beide zijn hier best degelijk en meer dan in orde. Toch ontbreekt er iets om hier meer dan 3* aan te geven. Een bepaalde iconische factor misschien. Iets dat blijft hangen. Het was leuk, maar ik denk niet voor meer dan één keer.

The Last Duel is een heerlijke productie van Ridley Scott, die hiermee voor mij absoluut zijn beste film sinds vele jaren aflevert. Het vakmanschap druipt van elk beeld af, en de (historische) aandacht voor detail is niet minder dan bewonderenswaardig. Scott weet de middeleeuwse setting als geen ander perfect tot leven te brengen; zowel door cinematografie en kleurgebruik als door sets en aankleding, maar ook door bijvoorbeeld de muziek die een typisch middeleeuws sfeertje creëert. Ridley stelt op dat vlak zelden teleur, maar hier overtreft hij zichzelf toch wel. Wat deze film daarbuitenom echter zo sterk maakt is de gekozen verhaalstructuur, die door de opdeling in hoofdstukken gelaagdheid en nuance met zich meebrengt. Om het verhaal telkens opnieuw te belichten vanuit een andere invalshoek, is een geweldige keuze gebleken. De film stuurt je als kijker nog steeds wel een duidelijke richting uit over met welk personage je hoort te sympathiseren, maar de manier waarop het verhaal verteld wordt maakt het geheel niettemin een stuk interessanter, en voelt ook gewoon fris en origineel aan. De film is daardoor traag en wellicht ook niet al te toegankelijk (dezelfde gebeurtenissen worden dus telkens vanuit een ander perspectief getoond), maar ik vond het persoonlijk fantastisch hoeveel tijd Scott uitrekt om dit epos in alle detail uit de doeken te doen. Want aandacht voor detail is er echt op élk vlak, ook verhaaltechnisch gezien.

Nog een heel sterk punt is de cast. Damon is niet al te overtuigend en wat saai (het hoofdstuk vanuit zijn perspectief legt de basisstructuur van de film, maar vond ik wel het minste gedeelte), maar Affleck heeft een verrassend leuk rolletje en vooral Adam Driver en Jodie Comer schitteren. Driver is al langer een van m'n favoriete huidige acteurs, maar Comer wist me echt te verrassen en levert met gemak de beste prestatie af. Ook gewoon goed dat haar rol volledig past binnen de middeleeuwse tijdsgeest, maar tegelijkertijd ook een hedendaagse relevantie in zich draagt. En dan sluit de film uiteindelijk nog af met het duel, dat werkelijk snoeihard in beeld wordt gebracht. Het harde en lompe gebeuk klonk zelden zo goed in een bioscoopzaal. Het is jammer dat de film ondergesneeuwd lijkt te zijn geraakt tussen de andere huidige releases, want The Last Duel is dus écht wel goed. Kleine 4.5*.

Fijne originele film van Edgar Wright. Er vallen zeker wel wat inhoudelijke en structurele puntjes op Last Night in Soho aan te merken; zo is het eerste gedeelte en het middenstuk hier en daar wat repetitief en duurt het even voordat de film echt een richting vindt. Ook bijvoorbeeld de twist met de zedenpolitieman, en de onthulling van Sandie op het einde, komen wat onsubtiel over. Het knappe aan de film is echter dat deze zwakkere puntjes nauwelijks tot niet storen, omdat het allemaal zo sfeervol, gelikt en met grote visuele virtuositeit in beeld wordt gebracht. Het Londen van de jaren 60 ziet er op elk vlak prachtig uit, en het wisselende contrast met de hedendaagse tijd (en daarmee samenhangend het constant aanwezige contrast tussen Sandie en Ellie) steekt fantastisch in elkaar. Wright speelt heerlijk met kleuren (het dieprode kleurgebruik geeft de film soms een Giallo-vibe) en de soundtrack complementeert de hele visuele look en de sfeer prima. Audiovisueel scoort Last Night in Soho dus véél punten, zeker op het grote scherm.

Langzaam maar zeker sluipen er in de tweede helft dan ook horrorelementjes in de film, meer zelfs dan ik op voorhand had gedacht. Het luide sounddesign helpt daar aan mee, maar ook de creepy verschijningen die op het einde frequent opduiken, creëren een naargeestig gevoel. Het is geen full-on horrorfilm, maar wel méér dan een gewone thriller. Anya Taylor-Joy, talentje van haar generatie, is goed, maar heeft voornamelijk een visuele rol. Thomasin McKenzie hoeft derhalve absoluut niet voor haar onder te doen, en speelt een prima hoofdrol. Wright zet dus volop in op visuele flair, stijl én sfeer, terwijl hij ook ruimte laat aan zijn actrices, en dat alles leidt tot een prima mix die (op wat repetitieve stukjes na) niet gaat vervelen. 4*.

Vrij matig. The Last of the Mohicans zit boordevol flauwe clichés en is vooral ook té zoetsappig en melodramatisch voor z'n eigen goed. Dat liefdesplot wilt maar niet gaan werken, en voelt best misplaatst aan. Geen goede opbouw daarvoor (1 kort gesprekje en ze zijn smoorverliefd), en geen geloofwaardige chemie tussen Day-Lewis en Stowe. En dat is dan wel een klein probleem, aangezien het romantiek-gedeelte zo centraal staat. Je moet er als regisseur ook maar in slagen om een briljant acteur als Daniel Day-Lewis zo ongelooflijk saai en vergetelijk te maken. Qua achtergrond en motivaties is Nathaniel quasi een non-personage. Dit zijn belangrijke punten waarop de film gewoonweg niet goed scoort.

De setting en de tijdsgeest worden wel goed neergezet, en zijn ook interessant. De Brits/Franse koloniale oorlogen krijgen in filmische kringen niet zoveel aandacht als andere Amerikaanse gebeurtenissen. Het algehele visuele aspect valt ook niets op aan te merken (inclusief enkele degelijk in beeld gebrachte oorlogsscènes), en vooral de muziek is erg iconisch. Vaak iets te dik aangezet, maar het hoofddeuntje is wel echt goed en mooi. Het zijn dus eerder de meer technische aspecten die in orde zijn, en daardoor blijft het ook nog wel oké om uit te kijken. Maar echt goed kon ik dit op geen enkel moment vinden. 2.5*-3*, maar ik rond naar boven af.

The Last Samurai is een lang en groots epos zoals ik ze graag heb. De film heeft zeker z'n gebreken en tekortkomingen, maar over het algemeen was het een genietbare film, en gewoonweg een sterke period piece met veel aandacht voor detail. Allereerst iets dat doodnormaal zou moeten zijn, maar dat helaas vaak niet is; het gebruik van de authentieke taal, in dit geval Japans. Geen gevalletje van 'iedereen spreekt gewoon Engels'. Verfrissend. Ten tweede is een overduidelijk pluspunt het visuele aspect; er komen enkele cinematografische hoogstandjes voorbij om je vingers bij af te likken, maar ook de kostumering, aankleding en sets/locaties zijn bewonderenswaardig. Ook de oorlogsscènes mogen hierbij gerekend worden; vooral de lange eindslag ziet er geweldig uit. Al vond ik over het algemeen de meer serene scènes het interessantste; het middenstuk van de film waarin Algren zich in het Samurai-dorp bevindt vond ik in ieder geval het beste gedeelte. Meer van dit had ik absoluut niet erg gevonden, maar uiteindelijk moet er natuurlijk opgebouwd worden naar een wat meer standaard eindgedeelte. Tom Cruise is zo'n acteur die ik vaak niet al te leuk vind, maar die onder de juiste regisseur of binnen het juiste project wel boven zichzelf uit kan stijgen. Dat gebeurt hier, want wat speelt hij sterk. Goed samenspel vooral met Ken Watanabe, die zonder twijfel de ster van de film genoemd mag worden. Een (voor mij) substantieel minpunt is het erg dik aangezette sentiment, dat zeker in het laatste halfuur schrijlings grenst aan het melodramatische. Het is hieraan heel duidelijk te merken dat dit van de hand van de regisseur van Legends of the Fall is, een film die dezelfde valkuil niet weet te ontwijken. Hierdoor werd het voor mij wat minder interessant; een wat rauwer randje/sfeertje had hier minstens evengoed, zo niet beter, gepast. Het wordt daardoor net geen top-film, maar een dikke 3.5* is het meer dan waard.

Fijne film (speelduur van een dikke 80 minuten ook, hoe heerlijk is dat!), zonder een echt groots meesterwerk te zijn of zo. Een gevoelig, droevig, met vlagen poëtisch portret van een Showgirl die eigenlijk geen plaats meer heeft in die Burlesque wereld, een wereld die haar als oud vuil aan de kant schuift, een wereld die alleen maar jonge schoonheid ziet. Qua thematiek is het al eerder gedaan, maar ik vond het mooi gedaan hier. Daar draagt vooral ook de acteerprestatie van Pamela Anderson aan bij - die heel sterk is - én natuurlijk de extra ''meta''-laag dat de film in feite ook gaat over de real life carrière van Anderson, en haar imago en ervaringen in Hollywood. En oprecht: ook ik had geen enkel idee dat ze een acteerprestatie als deze in zich had. Ze zet met verve een complex figuur neer met wie je toch continu medelijden hebt, ook al is ze een slechte ''moeder''figuur; zowel voor haar eigen dochter, als bijvoorbeeld voor dat jonge meisje dat wanhopig aan haar deur om hulp komt vragen, en ook al heeft ze duidelijk alles opgeofferd voor een wereld die het niet waard was. Dat aspect vond ik ook sterk verweven in de film; Shelly is een heel optimistisch, naïef figuur, die ''Le Razzle Dazzle'' in haar hoofd veel meer gesofisticeerd en met meer klasse voorstelt dan het werkelijk is. Ze verwijst de hele tijd naar Parijs, en de mystiek van de Burlesque wereld, maar als die mystiek al ooit bestaan heeft, zijn de tijden nu duidelijk veranderd. Iets dat zij niet kan of wil inzien. Boeiend karakterwerk, en goed neergezet door Anderson.

Voor de rest ook mooi gefilmd door Gia Coppola - kleindochter van Francis, nichtje van Sophia - leuke neon-sfeer zo nu en dan. Al merk je hier en daar wel dat de film met relatief beperkte middelen gemaakt is. Maar The Last Showgirl overtuigt toch zonder meer, dus ik ben zeker benieuwd wat ze in de toekomst nog gaat doen. De bijrollen zijn ook overtuigend ingevuld, hoewel Jamie Lee Curtis en Dave Bautista uiteindelijk niet heel veel te doen hebben. En die laatste probeert soms toch iets te hard om een 'serieuze' acteur te zijn. Ik vond hem sterk in deze film (en elders ook), daar niet van, maar je voelt soms in zijn acteerprestaties dat hij wanhopig is om serieus genomen te worden.

Dikke 3.5*. Ik zou hem niet per se snel nog eens kijken, maar wel tof voor een keer.

Een beetje een mixed bag voor mij. Let the Right One in is enerzijds enorm atmosferisch, sfeervol, donker en onderkoeld griezelig. Maar meer dan openlijk griezelig is het vooral een tragische, pijnlijke film over diepmenselijke gevoelens en traumatische ervaringen, gestoken in een vampieren-jasje. De cinematografie van Hoyte Van Hoytema van de koude winterse omgevingen en donkere appartementen is om je vingers bij af te likken, zo goed. Je waant je bijna in het donkere, koude Zweedse stadje. Anderzijds vind ik de film op veel momenten koud, afstandelijk en abstract. Moeilijk invoelbaar vooral, waardoor het soms een zware, taaie zit werd. Ik was emotioneel niet altijd even goed mee, en dan doet zo'n traag tempo (hoewel ik daar normaal gezien van hou) geen deugd. Toch zitten er meer dan voldoende sterke scènes in die fel blijven hangen; de eerste moord in de film, met de man die ondersteboven aan een boom wordt gehangen, hakt er meteen best hard in bijvoorbeeld, en ook de eindscène durf ik gerust geniaal te noemen, qua (spannings)opbouw en manier waarop het gefilmd is, en de ontlading of catharsis die je als kijker eindelijk voelt. De kind-acteurs acteren dat moment ook heel sterk, maar leveren de hele film wel goede prestaties af. Maar ondanks de sterke individuele scènes en momenten ontplooit het zich nooit tot een vloeiend geheel waar ik 100% in mee was.

Op papier klinkt het nochtans echt als een film voor mij, en ook terwijl ik er nu opnieuw over aan het schrijven ben dringt datzelfde gevoel zich aan me op. Ik was vrij moe toen ik de film keek, dus ooit geef ik het zeker nog wel eens opnieuw een kans. Eens kijken hoe het dan valt. Voor nu hou ik het op 3*.

Law Abiding Citizen is niet realistisch of überhaubt geloofwaardig, zeker de plottwist dat Shelton allerlei tunnels naar de gevangenis gegraven had kan je nauwelijks serieus pakken. Toch staat dat niet in de weg van het feit dat dit een onderhoudende en vermakelijke thriller is, die bij momenten enorm bruut en snoeihard is. In het eerste uur weet je nog niet waar het allemaal naartoe gaat, en heeft de film af en toe niet echt focus, maar vanaf dat je doorhebt hoe het in elkaar zit verloopt de tweede helft van de film heel vlot en bij vlagen spannend. Alleen een klein beetje jammer dat de film probeert die grey area te creëren, maar daar niet echt in slaagt. Het personage van Butler is een gruwelijke psychopaat, ondanks zijn traumatische verleden en zijn 'ideologische' doelstelling, daar kan je gewoon niet omheen. Het is zeker niet dat je hier te maken hebt met een anti-hero. Dat maakt het conflict af en toe wat eenzijdig en saai, maar bon. Butler zet in ieder geval een heel goede rol neer, en ook Jamie Foxx doet het verdienstelijk in een iet of wat brave rol. Het einde vond ik vrij oké, en opeens kreeg ik dan toch nog een héél klein beetje medelijden met Butler's personage. In ieder geval een brute en vlotte thriller, die zeker niet het conventionele wraakverhaaltje a la Taken volgt en hard en bloederig durft te zijn, dus dat is wel leuk. 3.5*.

Vanaf de eerste scène voelt deze film off aan. Het sfeertje is vreemd en afstandelijk. Het camerawerk draagt daar aan bij, met de vele verticale shots bijvoorbeeld. Maar ook de vele shots van de Aarde vanuit de ruimte creëren een griezelig afstandelijk en bijna objectief gevoel. Als kijker staan we daardoor niet helemaal op het niveau van de personages. Het is bijna alsof we met een neutrale, apathische blik naar de voltrekking van het ''einde van de wereld'' aan het kijken zijn. De maatschappijkritiek is heel raak, hoewel redelijk voor de hand liggend. Maar dat gaat natuurlijk wel hand in hand. Als kijker krijg je genoeg hints doorheen de film waardoor je er op den duur een groter plaatje van kan maken, maar ik vond het wel sterk dat de film desondanks vrij vaag blijft, en je net zoals de personages grotendeels in het ongewisse laat op het moment zelf. Alle vreemde gebeurtenissen en scènes, zoals het stranden van de boot, het vliegtuig dat rode flyers sproeit, de zoon die opeens zijn tanden uittrekt, hebben daardoor wel een maximale impact. Het is allemaal niet zozeer eng, maar het vervreemdende maakt het desondanks best griezelig en creepy. Vooral het sounddesign is heel sterk, en draagt bij aan de vervreemdende, griezelige sfeer. Heel luid op de juiste momenten, zonder dat de film moet vervallen in flauwe jumpscares. De sfeer kruipt veeleer onder je huid, waardoor je dat soort momenten niet nodig hebt. Fijne cast ook, hoewel niemand de beste prestatie uit z'n carrière neerzet.

De film duurt een tikje te lang en eindigt uiteindelijk ook niet heel bevredigend, maar over het algemeen was ik aangenaam verrast en vond ik het een fijne zit. Het is een echte slowburn en de conclusie rechtvaardigt de lange speelduur niet, dus ik snap dat het niet voor iedereen is. Maar de sfeer die hier gecreëerd wordt vind ik zo ongeveer de meest memorabele van het jaar en visueel worden er ook hele boeiende dingen gedaan, dus een 3.5* is hier zeker op z'n plaats. Het schommelt op het randje van m'n top 10 van 2023, maar vandaag en morgen doe ik nog een kleine inhaalbeweging voor dit filmjaar, dus dat zal er een beetje aan liggen.

Ik heb hier heel gemengde gevoelens bij. Enerzijds heb ik me bij menig moment dat volgens mij serieus bedoeld was, rot gelachen, omdat het écht zo fout en slecht was (maar bon, waar je je kijkplezier maar vandaan haalt zeker?), anderzijds is de film op veel momenten super sfeervol en ziet het er visueel ongelooflijk mooi en betoverend uit. De vele praktische effecten, de gedetailleerde sets en omgevingen, de fantasie die van elk beeld afdruipt. Het wordt daardoor een echte mixed bag, maar het positieve overweegt wel net. De film ziet er gewoonweg te mooi en sfeervol uit om hier een onvoldoende aan te geven. Het helpt ook wel dat ik gewoon erg te vinden ben voor het fantasy genre. Het verhaal is hier clichématig en generiek tot in het extreme, maar dat leek me vrij doelbewust. En zoals ik al zei, soms wordt het zo cheesy en fout dat het grappig wordt; nergens had ik dus een moment waarop ik de film af wilde zetten. Tim Curry is zelfs ontzettend tof als de Dark Lord, geweldige stem en make-up effecten. Het allerslechtste element uit Legend? Tom Cruise. Zelden zo'n misplaatste en ongelooflijk slechte acteerprestatie gezien. Pijnlijk.

Een beetje een vreemde eend in de bijt uit Ridley Scotts oeuvre, maar je voelt toch wel echt zijn liefde en passie voor film en film-maken doorstromen in elk beeld van deze Legend. Een zekere vorm van charme en bezieling die niet zozeer meer aanwezig is in zijn films van het afgelopen decennium. Een kleine 3*, goed voor één keertje.

Een heel fijn stukje stille cinema. Der Letzte Mann is prachtig gefilmd, met voor die tijd enkele ingenieuze stukjes camerawerk (dat gebouw dat hallucinant op het hoofdpersonage lijkt af te komen, bijvoorbeeld, knap!) en een heel sfeervolle set-aankleding. Die openingsscène aan de ingang van het hotel, met de hele drukte op de straat en in het hotel en de eerste blik op het leven van het hoofdpersonage, greep me meteen helemaal vast. Het is natuurlijk een relatief andere mindset dat je nodig hebt bij het kijken van een stille film, en het vergt misschien een beetje meer actief inlevingsvermogen om het personage volledig te 'vatten', maar Der Letzte Mann is daar in ieder geval nog heel laagdrempelig in. Je wordt meteen meegesleurd naar een apart universum dat tegelijkertijd toch ook heel herkenbaar is, en het is absoluut niet moeilijk om anderhalf uur mee te gaan in het leven van onze ex-portier. Regisseur Murnau weet zijn publiek zonder problemen geboeid te houden. Het tempo ligt traag (al is dat een beetje aan anachronistische uitspraak natuurlijk, bekeken vanuit ons 'hedendaagse' perspectief), maar dat hielp juist om volledig in de wereld van het hoofdpersonage te geraken, en mee te leven met zijn tegenslagen en gelukjes. Emil Jannings portretteerde de portier ook fantastisch, wat een gezichtsexpressies, mimiek en gestiek. Bovenal is het hij die je als kijker helemaal meesleurt.

Over de laatste tien minuten heb ik iets dubbelzinnigere gevoelens; dat hele happy ending hoefde zo niet per se voor mij. Een iets negatievere uitkomst had hier beter gepast, en in principe geeft de regisseur dat in zijn tekstje ook zelf toe. Maar bon, het zij de film vergeven, en het is geen grote smet; slechts een kleine sfeerbreuk misschien.

3.5*.

Een erg ondergewaardeerde Bond, zo blijkt. Het is een deel dat niet zozeer de gebruikelijke James Bond-elementen toepast, en dat zal dan ook wel de reden voor de lagere rating zijn. Ik vond het echter enorm verfrissend. Eens een keer niet een over the top bad guy die uit is op werelddominantie/de Sovjets, maar een realistische drugsbaron. Robert Davi zet veruit de leukste villain neer die ik tot nu toe in een Bond-film heb zien rondlopen. De sfeer is ook duisterder, wat hier erg goed werkt, en ik merkte ook vooral dat deze film erg bruut is. Nu ja, in vergelijking met de andere delen natuurlijk. Wat meer gruwelijke kills, wat meer gore. Erg fijn en verfrissend.

Het verhaal was leuk om te volgen, en zat goed in elkaar. Het is een film die losstaand buiten de Bond-reeks ook nog wel werkt, vermoed ik. Ik kan deze meer serieuze/realistische sfeer wel appreciëren. Dalton zet ook opnieuw een goede prestatie neer. Hij zet Bond hier op een harde, soms zelfs bijna duivelse manier neer, maar het werkt. Jammer dat hij niet nog wat meer delen op zijn naam heeft staan. Net zoals deze film, is ook hij ondergewaardeerd binnen het Bond-wereldje.

Kleine 4*.

Gisteren erg kunnen genieten van Licorice Pizza, de nieuwste van Paul Thomas Anderson. De film is een absoluut feestje op het gebied van sfeer, beelden en muziek. Deze drie aspecten evoceren een zalig ongedwongen, relaxte '70s sfeer, waar ik zonder al te veel moeite twee uur lang in werd meegesleurd. Qua losse plotstructuur en geromantiseerde sfeer doet het wat denken aan Once Upon a Time in Hollywood, hoewel de vergelijkingen daar ook stoppen. De gekozen kleurfilter en het virtuoze camerawerk tonen Andersons technische kunde en vakmanschap, hoewel dat geen verrassing meer mag heten. De aandacht voor detaillering is fantastisch, er zijn denk ik weinig regisseurs die een voorbije periode zo authentiek tot leven kunnen wekken op het grote scherm. Met authentiek bedoel ik overigens niet per se realistisch in de strikte zin van het woord; dat dit een geromantiseerde en geïdealiseerde love letter is aan de jaren zeventig in z'n geheel, en aan opgroeien/volwassen worden in dat decennium in het bijzonder, wordt niet onder stoelen of banken gestoken. Rode draad in dit geheel zijn de personages Alana en Gary, en hun onlosmakelijke band van aantrekken en afstoten. Deze rollen werden méér dan fantastisch geacteerd door Alana Haim en Cooper Hoffman, die beide heel erg naturel en charismatisch overkomen. Er zitten genoeg andere klassenbakken van acteurs in bijrollen (waarbij vooral een fantastische Bradley Cooper niet onbenoemd mag blijven), maar werkelijk iedereen wordt overklast door de aanstekelijke chemie tussen Haim en Hoffman. Het einde van de film is lekker happy en lief, maar iets anders had niet bij Licorice Pizza gepast .

Niet élk gedeelte in het verhaal is even interessant, maar zoiets heb je wel vaker wanneer je te maken hebt met een lossere vertelstructuur. De momenten dat Anderson puur inzet op sfeer en gevoel, is het absoluut genieten van elke seconde, en dat soort momenten zitten er gelukkig veelvuldig in. Door de onbezorgde en spontane vibe van de film, zal het ook zeker geen straf zijn om hier nog eens naar terug te keren. 4*.

Hier kon ik echt niets mee. Dat het een Alien rip-off is (en ja, dat is het) maakt me weinig uit; mits goed uitgevoerd mag je dat gerust doen. Maar dit was gewoon ontzettend zielloos, op elk vlak. De cast weet totaal niet te boeien, echt geen enkel personage. Ik gaf er in ieder geval absoluut niets om wie het zou overleven. De effecten, vooral van de alien zelf, zijn te overduidelijk CGI. Er zit geen spanning in de prent, de kills zijn flauw en tam. De personages maken de hele tijd domme beslissingen (denk: Prometheus). En het duurde ook nog eens te lang allemaal, maar dat zal wel komen door het feit dat de film me totaal niet greep. Nee, eigenlijk kan ik alleen positief zijn over het einde zelf. Verrassend niet, maar wel duister, en ook het enige moment dat ze eens van het gebaande pad durven gaan. Nee, eentje om snel te vergeten. 1.5*.

Ik vind Mike Flanagan een hele toffe film- (en televisieserie)maker, met een paar serieuze tekortkomingen, en die zijn in The Life of Chuck helaas best fel voelbaar. Het grootste mankement - van Flanagan en bijgevolg van deze film ook - is dat er veel te veel het ''tell, don't show''-principe wordt aangehangen. Alles wordt zo uitleggerig gebracht, personages praten minutenlang in volle monologen en alles wordt zo semi-filosofisch en serieus gebracht, dat ik niet het gevoel heb naar echte mensen van vlees en bloed te kijken. Wél naar een mooi script, maar zonder schwung en vitaliteit. Ik vind het ook een tekortdoen aan de mogelijkheden van het visuele medium als je niets anders kan bedenken dan een saaie voice-over die letterlijk zinnen uit het boek voorleest. Ja komaan hé, het is film, geen boek. Je kan ook met beelden zoveel vertellen. In zijn televisieseries is hij hier ook best schuldig aan, maar daar kan ik dat om de een of andere reden veel beter hebben. Ook omdat dat weer een ander medium is, natuurlijk.

Maar goed, het eerste stuk intrigeert niettemin. Een paar leuke karakteracteurs (Chiwetel Ejiofor, Matthew Lillard!) maken het meeste van hun (bij)rolletjes, en het hele mysterieuze einde van de wereld-verhaal maakt je benieuwd naar hoe het verder gaat, en wat er precies allemaal aan de hand is. Het tweede stuk is met Tom Hiddleston - die eigenlijk een verrassend kleine rol heeft. Het meest memorabele is hier de dans-scène, heel veel meer dan dat heeft hij eigenlijk niet te doen. Het begint nu ook stilletjes aan vorm te krijgen wat er precies aan de hand is, al blijft het nog interessant en ambigu genoeg op zich. Het derde en laatste hoofdstuk vond ik het minste, vooral omdat het bovengenoemde 'uitleggerige' aspect hier de bovenhand neemt. Op een gegeven moment zegt het personage van Kate Siegel letterlijk hardop de clue van de film - ''You contain multitudes, Chuck'', en dat vond ik echt een grote tekortkoming. Vertel dat toch niet zo letterlijk. Ik voel me als kijker niet helemaal gerespecteerd op zo'n moment.

De cast doet het in de hele film trouwens wel naar behoren; nergens een grote uitschieter, maar het is tof om alle vaste acteurs in Flanagan's acteercirkel te zien opduiken, van de kleinste tot de grootste rol. Voor wie al z'n Netflix-series gezien heeft, is het een feest der herkenning. De muziek en beelden zijn ook mooi - zeker in het eerste stuk. In het laatste hoofdstuk komt dan weer het meest die typische small town-Stephen King vibe naar voren, ook heel leuk. Atypisch King-verhaal trouwens, maar daarom ook wel eens tof.

Kortom; slechts een kleine voldoende voor mij, en zeker niet één van de betere dingen die Flanagan heeft gemaakt, maar wel leuk voor een keer. Ik hoop dat zijn volgende project weer een horrorfilm wordt, al dan niet uit de stal van Stephen King. 3*.

Een erg goede film. Het verhaal van de film is ietwat simpel, maar wordt sterk uitgewerkt. Het sterkste aan de film is het visuele aspect. De scenes op zee, het eiland, de dieren, enz. Alles ziet er schitterend uit. Normaal vind ik CGI-dieren niet overtuigend overkomen, maar hier leek de tijger levensecht. Ook de gevaren en wonderen op zee worden prachtig getoond, en zijn bovendien ook spannend. Het mooiste aan de film vind ik de band die tussen de jongen en de tijger ontstaat. Voor de rest vliegt de speelduur om en is de film gedaan voor je het weet, wat altijd positief is. De acteerprestaties waren sterk. de muziek is niet speciaal, maar ook niet verkeerd. Ik ben aangenaam verrast door deze film. Een 4.5* is misschien wat hoog, en ik vrees dat het bij een volgende kijkbeurt minder zal worden, maar voor nu blijven ze gewoon staan.

Eenmalig werd the Lighthouse hier in de lokale arthouse cinema nog eens gedraaid, dus die kans heb ik maar niet laten liggen. Van de visuele kwaliteiten was ik al overtuigd de eerste keer, maar op het grote scherm is The Lighthouse echt gigantisch overdonderend. Sounddesign heerlijk luid. Het kleine beeldformaat, het zwart-wit; een ongekende sfeer die ik pas echt ten volle kon waarderen tijdens een herkijkbeurt. Ook de meer mythologische elementen kon ik deze keer beter plaatsen. Prometheus en het stelen van het licht, Dafoe die 'niet meer menselijk is', dus Pattinson die de kennis van de 'goden' wilt stelen (het licht) en daar voor gestraft wordt op het einde. Maar de laatste scène straalde ook een sterke Lovecraft-achtige vibe uit. Stof tot nadenken.

Ik blijf er wel bij dat de psychologische en meer bovennatuurlijke kant moeilijk te vereenzelvigen zijn, en Eggers dus meer had moeten inzetten op één van de twee kanten, maar over het algemeen klikte het deze keer echt veel beter allemaal. Ach vooruit, een volledige * erbij. Dat gebeurt niet snel bij mij.

Toegegeven, ik heb de originele tekenfilm nooit gezien, maar ik heb eigenlijk stiekem wel genoten van deze live-action remake. Misschien juist omdat ik de film uit begin jaren 2000 nooit gezien heb, maar goed. Het is nergens bijster sterk, maar inzoverre het gemiddelde niveau van de Disney-remakes, vond ik dit eigenlijk nog héél goed te pruimen. Wat er vooral niet ontbreekt in de film, is hart en bezieling. Het is inderdaad een beetje over-sentimenteel op veel momenten, maar dat past wel bij het verhaal. De band tussen Lilo en Stitch is mooi en het hele verhaaltje steekt voldoende vermakelijk in elkaar om de gehele speelduur boeiend te blijven. De Hawaïaanse insteek en vibe is ook tof. De CGI van de aliens en ruimtetuigen is behoorlijk slecht - hoe een gigantisch bedrijf als Disney dit anno 2025 qua visuele effecten een afgewerkt product durft te noemen, is schandalig - maar écht afleiden van de emotionele kern doet het niet.

Het zal heus niet voor iedereen zijn - het is vooral op kinderen gericht, uiteraard, én op al die Gen-Z'ers die opgegroeid zijn met het origineel (ik behoor tot de generatie, maar Lilo & Stitch was nooit één van 'mijn' films toen ik een kind was) - en ik hoef dit ook zeker niet nog eens te zien buiten de bioscoop, maar ik heb me er wel harder mee geamuseerd dan ik gedacht had. En toch ook een tikkeltje geëmotioneerd zelfs op het einde. 3.5*.

Een van de mindere delen uit de hele reeks, vind ik persoonlijk. Met grappig genoeg wel een van de leukere theme-songs, dat ook fijn vaak terugkeert in de film zelf. Roger Moore is voor mij ook de minste James Bond, en dat beeld wordt hier niet echt veranderd. Hij is niet slecht hoor, en het zal ongetwijfeld ook wel te maken hebben met de jaren 70-koers van de Bond reeks in het algemeen (om de halve minuut een geforceerd woordgrapje bijvoorbeeld), maar hij mist gewoon een bepaalde coolness die voorgangers en opvolgers wel hadden. En mijn god, wat was er aan de hand met die sheriff zelfs? Ongelooflijk irritant, pijnlijk bijna. Zo zitten er nog wel wat missers in deze film, en ontbeert het aan toffe zijpersonages of Bond girls. Mr. Big is op zich wel een leuke bad guy gelukkig, en ach ja, het is en blijft vermakelijk om uit te kijken natuurlijk.

Maar van deze Bond-era zal ik vrees ik nooit echt fan worden (al waren er later in Moore's run wel wat leukere films dan deze). 2.5*.

Living is geen baanbrekende cinema, doet niets nieuws, verrast ook niet echt. Desondanks was ik hier enorm door gecharmeerd, wat een fijne ervaring. De film is ontroerend op de beste manier mogelijk, onderkoeld waar nodig, afwisselend subtiel en melodramatisch, maar het is een cocktail die perfect gedoseerd is en perfect werkt. Dat stijve/formele is iets typisch Brits, en vind ik charmant. Maar het staat dus zeker niet in de weg van oprechte en diepe emoties. Williams' evolutie van Mr. Zombie naar een persoon met levenslust en een doel is daardoor een mooie tocht. Niet eentje die nog nooit getoond is, de film is notabene een remake, maar wel eentje die perfect werkt, én toch ook net even wat anders verloopt dan je zou verwachten. Na Williams' realisatie in het café wordt de kijker een tijdje in het ongewisse gelaten over wat er nu exact gebeurd is, wat ik een heel interessante omkering van de verwachtingen vond. En ook verfrissend dat de film, zelfs in de eindakte, kleinschalig blijft. Geen gekke bucketlist voor Williams, of een laatste hedonistische uitspatting, neen. De waarde van iemands leven ligt eerder, of eigenlijk uitsluitend, in de heel kleine en simpele dingen, zoals je best doen voor een ander. Een helpende hand uitsteken. Een verschil proberen maken. Dat is alles, en dat is genoeg. Het is nooit te laat om jezelf ten positieve te veranderen, zelfs niet na een leven lang Mr. Zombie geweest te zijn. Nogmaals, geen baanbrekende materie, maar de film brengt het zo puur, oprecht, ontroerend, ingetogen en simpelweg lief in beeld, dat ik op het einde niet anders kon dan volledig ingenomen zijn. Bill Nighy speelt hier natuurlijk ook een substantiële rol in; in het begin onvatbaar, passief, - kortom, levenloos inderdaad -, naarmate de film vordert zo aandoenlijk en innemend. Geweldige prestatie. Ook Aimee Lou Wood vond ik ontzettend charmant in haar bijrolletje.

Daarbovenop ziet de film er ook nog eens prachtig uit. Het verhaal speelt zich niet enkel af in de jaren '50/'60; de film lijkt esthetisch daadwerkelijk gemaakt te zijn in die tijd. Oubollig in de beste zin van het woord, authentiek, sfeervol. Het beeldformaat werkte sfeerverhogend. Het Londen uit die tijd komt zo getrouw tot leven, zoals je niet meer vaak in moderne films ziet.

Het schommelt wat tussen een dikke 4* en een kleine 4.5*, maar ach, hier wil ik wel gerust eens voor naar boven afronden.

Meteen héél anders dan de Bond-films met Moore, en in feite nog wel op een goede manier. Het is wat serieuzer en duisterder allemaal. Paradoxaal genoeg is dat ook een minpunt voor mij; de film neemt zichzelf wel erg serieus en een grapje kan er niet echt vanaf. Met een goed plot zou dat allemaal nog wel prima zijn, maar het verhaal is helaas erg vergetelijk. Weer de Russen, weer wapenhandel, blabla. Er zitten ook betrekkelijk weinig toffe actie-scènes in. Het is veruit de traagste Bond-film die ik tot nu toe heb gezien. Dat allemaal tesamen maakt het niet tot een hele vermakelijke zit. Wèl een positief punt: Timothy Dalton. Erg ondergewaardeerde Bond, vind hem hier heel goed spelen. Hji past veel geloofwaardiger in de rol dan Moore.

Heerlijk (eerste) werk van Guy Ritchie. Een regisseur die me tot nu toe maar matig tot gemiddeld kon bekoren, maar met deze film en het iets latere Snatch simpel gezegd twee (kleine) meesterwerkjes heeft afgeleverd. De lesser man's Tarantino wordt ie wel eens genoemd, maar Lock, Stock and Two Smoking Barrels zou qua kwaliteit en niveau niet misstaan in Quentins oeuvre. De charmante bruingrijze filter, het droge Britse sfeertje en dito humor, grappige en memorabele personages die in steeds absurdere situaties terechtkomen, de verschillende plotlijntjes die rakelings aan elkaar snijden en op de meest inventieve manieren bij elkaar gebracht worden; het loopt gewoon allemaal lekker vlot en het steekt prima in elkaar. De soundtrack is ook tof, en op de juiste momenten aanwezig. Jason Statham is goed op dreef, maar het is echt wel een ensemblecast, en iedere acteur krijgt ongeveer even veel ruimte om zijn stempel te drukken. Hoe de vier vrienden op het einde telkens stuiten op een slachtpartij waar hun vijanden elkaar hebben afgemaakt is op een droge en zwartgallige manier hilarisch. Sowieso heb ik vrij vaak moeten lachen; de grapdichtheid ligt in deze hoger dan in Snatch wat mij betreft. Hoewel laatstgenoemde een wat meer gepolijste stijl en een net iets ingenieuzer in elkaar stekend plot heeft. Lock, Stock.. voelt in vergelijking met Snatch ietsje meer aan als een ruwe diamant, maar het heeft op z'n eigen manier minstens even veel charme. Echt een heel fijn filmpje, Ritchie op z'n best. Dikke 4*.

Tijdens het begin van de film was ik initieel een beetje in de war. Ik zat me maar af te vragen hoe deze Logan zich nu chronologisch verhoudt ten opzichte van de andere X-Men-films, of in welke tijdlijn (want daaraan geen gebrek in deze serie) het zich afspeelde. Een antwoord daarop heb ik overigens nog steeds niet, maar dat zal wel komen door het feit dat ik de films al heel lang niet meer heb gezien. Maar al snel wordt de film prima en beklijvend genoeg op zichzelf, en heb ik me geen moment meer bekommerd om over welke plaats Logan nu inneemt binnen de 'franchise'. Dat boeit hier gewoonweg niet, en het staat allemaal vrij degelijk op zichzelf. Wat een verfrissende aanpak vooral. Wolverine in een R-rated film stoppen is echt een gouden beslissing geweest van James Mangold; er wordt dan ook niet ingehouden. Lekker bloederige en brute actiescènes volgen, die daardoor best wel wat indruk maken. Na het zien van Logan kan je je bijna niet meer voorstellen dat Wolverine films lang braaf en kindvriendelijk in beeld kwam. Het is op deze manier een heerlijk verfrissende en passende send-off. Hugh Jackman is in ieder geval gepassioneerd op dreef, en ook het rolletje van Patrick Stewart was fijn. Er wordt niet veel ingespeeld op nostalgie naar de oude delen, maar om deze twee personages en acteurs nog een keer samen in een film te zien is erg fijn. Dafne Keen is ook te pruimen, al komt de band tussen haar en Jackman wat mij betreft nooit tot leven. Het einde van de film bereikte daarom ook helemaal niet de impact die het had horen te hebben.

Sowieso is het verhaalverloop erg voorspelbaar, tot op de kleine puntjes aan toe. De grumpy oude vaderfiguur die een reliek van het verleden is en het beloftevolle jonge kind die hoop voor de toekomst biedt, die dan samen op reis moeten om te overleven; het is een trope die echt een beetje opgebruikt begint te raken. Toch kan ik me er bij deze film niet echt aan storen, en dat komt dus volledig door de eerdergenoemde verfrissende, brute en ongeremde aanpak. Het was en is een rol die Jackman op het lijf geschreven is, en dat bewijst hij hier voor een laatste keer. 3.5*.

Heb deze film afgelopen zomer in de bioscoop gezien, en het was een erg vermakelijke en leuke film. Oké, het niveau stijgt nergens hoger dan de middelmaat, maar toch was het een leuke film. De oneliners waren leuk, maar voelden ook wel wat geforceerd aan (alsof ze in de film MOESTEN zitten). Johnny Depp zette hier een herhaling neer van Jack Sparrow, maar dan in de vorm van een Indiaan en veel minder leuk. Toch was hij, en ook de rest, niet slecht.

De special effects waren van een erg hoog niveau, de actie was geweldig. Toch wel de grootste pluspunten aan deze film. Het verhaal was niet overal even boeiend en de speelduur is ook iets te lang, maar verder is dit leuk vermaak en zeker geen verspilling van je tijd.

Ik had hooggespannen verwachtingen voor Longlegs, en die zijn jammer genoeg niet waargemaakt. Op basis van de synopsis, uitleg, beelden, reviews enzovoort leek deze film helemaal in mijn straatje te liggen. Een soort mix tussen Silence of the Lambs en True Detective, met een vleugje van het bovennatuurlijke? Count me in! En hoewel die mix op papier zeker klopt, was ik niet helemaal mee met de uitwerking ervan. Er werd gekozen voor een hele koude, afstandelijke, op momenten bijna abstracte benadering, en die beviel me niet voor de volle 100%. De film lijkt niet helemaal geworteld in 'onze' realiteit, vanaf het begin al niet. De personages voelen niet helemaal menselijk. De acteerprestatie van Maika Monroe, hoewel best sterk, voelt vanaf het begin al een beetje irreëel en afstandelijk aan. Het is een bepaalde stijlkeuze en sfeerzetting waar regisseur Oz Perkins voor gaat, maar het zorgde er in mijn geval voor dat de film minder 'echt' aanvoelde en daardoor minder angstaanjagend werd. Er wordt ook wel heel sterk geleund op het bovennatuurlijke en satanische, en dat vond ik zeker in het laatste halfuur een vrij makkelijke uitweg. Het maakt de film ook zeker niet enger, integendeel. Het verwijdert de film nog verder van het 'echte' leven en de 'echte' horror die echte seriemoordenaars veroorzaken, wat ik altijd vele malen verontrustender vind. Het zorgt er ook voor dat het plot- en schrijfwerk niet zo sterk hoeven te zijn, omdat ongeloofwaardige zaken toch gewoon weggewuifd kunnen worden door de verklaring van het bovennatuurlijke.

Terwijl het hier juist met de seriemoordenaar heel snor zit. Cage mag z'n ding doen en zet een afschuwwekkende, angstaanjagende creatie neer. Die openingsscène is veruit het meest creepy moment van de film, maar alle scènes waar Cage in zit zijn op z'n zachtst gezegd ongemakkelijk. De film zou een stuk enger zijn geweest als er meer op Longlegs zelf gefocust zijn geweest, in plaats van op de duivel. Regiekeuzes van Perkins zijn ook redelijk sterk, met onverwachte camerahoeken waar je net niet alles goed genoeg ziet om volledig op je gemak te zijn, en een sterke visuele sfeerschepping. De donkere locaties, uitgerekte bossen, de continue deprimerende grijze lucht.. Het is geen wereld waar je lang in wil vertoeven, maar wel sterk gedaan.

Helaas zitten er voor mij wel te veel minpunten in om er meer dan 3* aan te geven. Niet het kleine pareltje waarop ik gehoopt had, maar niettemin geen onaangename zit.

the lord of the rings: the fellowship of the ring

Na de drie Hobbit-delen onlangs bekeken te hebben, leek het me weer eens tijd om aan de trilogie der trilogieën te beginnen. Het voordeel hieraan is dat je na the battle of the five armies eigenlijk probleemloos kan verdergaan met deze, omdat het goed op elkaar aansluit. Maar nu over the fellowship of the ring. Ik heb werkelijk maar 1 woord voor deze film: perfect! Van het begin tot het einde is het gewoon puur genieten, zeker de extended edition die nog een halfuur langer duurt en vele malen beter is dan de biosversie. Het tempo gaat een beetje omlaag, maar er komen zoveel mooie scenes voor in de plaats en het geheel voelt completer.

Dit eerste deel biedt van alle delen het meest variatie: de proloog met Sauron, the Shire, Rivendell en alle andere plaatsen waar het gezelschap langskomt. Je raakt haast betoverd van alle pracht en praal die Jackson op je af laat komen en het mooiste daaraan is, is dat heel erg veel op locatie is gefilmd en dat er grotendeels echte sets zijn. Het gevoel dat Middle-Earth ooit echt bestaan heeft is in dit deel het grootst, je gelooft gewoon in deze wereld. Dit i.t.t. bij the hobbit en vooral battle of the five armies, waar de CGI er bijna vanaf druipt. The lotr is veel geloofwaardiger en gewoon mooier gemaakt, want dit prefereer ik toch ver boven green screens. Visueel is alles tot in de puntjes in orde. Vooral de scènes in Moria zijn uitzonderlijk mooi vormgegeven.

Het verhaal wordt mooi gestart. De proloog maakt al meteen de situatie duidelijk en daarna wordt het verhaal rustig door Jackson verteld. Geen gehaast, voor alles wordt de tijd genomen. uit het boek worden de juiste dingen weggelaten en de juiste zaken worden aangepast door Jackson. De personages zijn natuurlijk ook een niet te missen onderdeel van dit meesterwerk. Elk karakter heeft iets geweldigs rond zich hangen, niemand valt uit de toon. De acteurs zijn dan ook op hun beste bezig: Ian Mckellen, Elijah Wood, Viggo Mortensen en Sean Bean zijn maar een paar van de velen die het geweldig doen. Vooral Mckellen imponeert als tovenaar Gandalf. Verder heeft Howard Shore prachtige muziek gemaakt hiervoor, het vormt de kers op de taart.

The fellowship of the rings is een van de beste films dat ik ooit heb gezien. Zowat alle factoren die een film succesvol kunnen maken zijn hier perfect. Of dit het beste deel is van de drie, nee, dat denk ik niet. Hoewel het eigenlijk geen drie aparte delen zijn, maar 1 groot geheel.

Ik heb The Return of the King, en de andere 2 Lord of the Rings-delen, in extended versie, een paar weken terug nog net op tijd kunnen meepikken in de cinema. En mijn god, hoe vaak ik de trilogie ook al gezien had, wat een enorm geweldige ervaring is het om dit op het grote scherm te kunnen bewonderen. Ik vond dit derde deel altijd het 'net iets minder geweldig fantastische' broertje van de drieling, maar op die mening kom ik nu helemaal terug. Al schuift die waardering altijd wel een beetje bij mij, en is het uiteindelijk ook gewoon 1 lange film. Maar Return of the King dus; epiek wordt letterlijk geherdefinieerd door deze vier uur durende zit. Ik ken elk moment van buiten, en toch weet elke scène keer op keer zo'n enorme indruk te maken. De actie, de visuele effecten, de personages, de emotie, de acteurs die het beste van zichzelf geven, gewoonweg de scope van het alles. Niet normaal. De battle of Minas Tirith staat net een tikkeltje onder de Battle of Helmsdeep, maar dit derde deel heeft ook buiten die climactische slag zoveel te bieden. Dat hele laatste stuk, met het For Frodo moment, terwijl Sam en Frodo intussen in hun laatste krachten Mount Doom beklimmen.. Kippenvel tot in het extreme, altijd. Maar ook het moment waarop de Rohirrim op het laatste moment arriveren en het tij keren is schitterend, en misschien wel een van de beste cinema-momenten ooit.

Veel nieuws kan ik natuurlijk niet zeggen, want deze film en de hele trilogie krijgt natuurlijk constant lof vanuit elke hoek, terecht. Maar qua cinema-ervaring was dit gewoon een van de beste dingen die ik ooit gezien heb, en dat vond ik nog wel eens een vermelding waard. Het enige minpunt dat ik in principe zou kunnen bedenken, is dat Frodo en Aragorn soms een bijrol hebben in hun 'eigen' film, maar bon, dat is echt maar gewoon om iets te zeggen. Cinema wordt niet beter dan dit.

Net zoals het eerste deel van 'the lord of the rings-trilogie' is ook the two towers een geweldige film. Persoonlijk vind ik deze film een klein beetje minder dan de andere twee, al scheelt het echt niet veel. Waarom deze net iets minder is, is omdat er soms een paar iets minder interessante scenes tussenzitten. Bijvoorbeeld het verhaal van Frodo, Sam en Gollem is niet overal even interessant. Maar voor de rest vind ik deze zeker gelijkwaardig aan de andere twee. De visuele effecten zijn zeer mooi en de landschapsbeelden adembenemend: die reusachtige bergketens, rivieren, wouden, uitgestrekte velden: het blijft keer op keer een genot om te zien. Ook de acteerprestaties zetten zich voort op hetzelfde hoge niveau. De verhaallijn van Aragorn, Legolas en Gimli was de leukste van de film. De opbloeiende vriendschap tussen hen drie wordt heel mooi getoond in deze film. En het laatste uur is natuurlijk fenomenaal. De veldslag om Helmsdiepte is echt overweldigend: die prachtig opgebouwde spanning, spetterende actie en heerlijke muziek: genieten geblazen. Verder doet het einde je ook erg hard uitkijken naar deel 3.

Bijzondere film waarin Lynch een nachtmerrie creeërt die nog lang blijft nazinderen. Ik ben intussen wel een beetje gewend aan zijn stijl, maar vooral bij deze Lost Highway moet je als kijker ideeën over conventionele denkpatronen en rechtlijnige vertelstructuur volledig loslaten. Als je de film op een realistische manier benadert en probeert te verklaren, zal je er weinig aan hebben. Ik vond het in ieder geval heerlijk om me helemaal te laten meeslepen in deze draaikolk van surrealisme, absurdisme en mysterieuze horror. Dat is echt iets waar Lynch zo goed in is; je weet op het moment zelf vaak niet precies naar wat je aan het kijken bent, maar toch zit je gekluisterd aan het scherm. De beelden, het droomachtige kleurgebruik, de enorm goed gebruikte muziek (juist omdat het in feite niet echt zou horen te passen bij de situatie) en het vaak erg angstaanjagend luide sounddesign; het spreekt allemaal voor zich, het geheel van deze elementen vertelt een eigen verhaal binnen een verhaal.

Toch is het natuurlijk ook leuk om dit onverklaarbare wazige verhaal in je hoofd een eigen verklaring te geven; dat is zelfs de bedoeling natuurlijk. De hele tijd linken leggen en zo een coherent geheel in je hoofd proberen op te bouwen. Hoe ik het zie, gebeurt er maar weinig in de film ècht. Het meeste wordt door Fred verzonnen als een coping mechanism om zijn duistere daad in z'n eigen hoofd te ontkennen. Pete is gewoon een verzonnen alter ego, en alles wat die meemaakt verzint Fred in z'n hoofd. Maar het belangrijkste element is dat Fred zich erg onzeker voelt over zijn huwelijk met Renee en zich 'klein' voelt in haar aanwezigheid, gekrenkt in zijn mannelijkheid ook wanneer hij denkt dat ze hem bedriegt met andere 'stoerdere' mannen. Hij beeldt zich na het vermoorden van zijn vrouw een andere realiteit in waarin het alter ego van zijn vrouw hem wel begeert, en hij 'wraak' kan nemen op de mannen die haar ook willen bezitten. Zelfs in deze gecreëerde fantasieën kan hij echter zijn 'vrouw' nog steeds niet krijgen. Er zijn echter ongetwijfeld nog tientallen andere manieren om dit alles te interpreteren, de 'Mystery Man' kan ik zelf bijvoorbeeld ook niet 100% plaatsen, maar dat is juist het prachtige aan Lost Highway. Je maakt er letterlijk van wat je zelf wilt, en ondertussen kan je genieten van een hallucinante, nachtmerrieachtige trip die je 2 uur lang helemaal bezighoudt en, in mijn geval, op vele momenten danig verontrust.

4.5*, voor een overdonderende eerste ervaring, maar is zeker een film die ik nog meerdere keren opnieuw ga kijken; gaat echt zo iets zijn waar je bij elke kijkbeurt weer nieuwe dingen ontdekt.

Een goed vervolg op de eerste film. De film is in het begin erg langdradig, maar naarmate de film verloopt wordt het beter en beter. Het is duidelijk dat Spielberg hier echt zijn best doet om alles uit de kast te trekken. Toch is deze stukken minder dan deel 1. De dino's blijven er wel geweldig uitzien en er zijn ook meer soorten te zien. De film heeft enkele zeer sterke scènes, maar ook iets mindere en langdradige. De muziek blijft wel erg goed en de natuurshots waren erg mooi. Ook het laatste halfuur vond ik helemaal niet zo slecht.

Kan niet tippen aan deel 1, maar nog steeds een erg goede avonturenfilm

Fijne verrassing! Ik had hier op voorhand weer zo'n typische young adult movie a la The Maze Runner van verwacht, maar niets is minder waar. Het verhaal betreedt geen nieuwe banen, maar toch vind ik het concept vrij 'origineel' en vooral tof uitgewerkt. Visueel ziet het er allemaal meer dan prima uit, en het design van de monsters is vaak cool gedaan. Echt veel actie zit er niet in; de focus ligt op het avontuurgehalte. Een goede keuze wat mij betreft. Een ander pluspunt is de cast, en dan met name Dylan O'Brien. Ik liep niet echt hoog met hem op hiervoor, maar hij zet echt een prima acteerprestatie neer. Zijn personage kan ook wel eens lekker luchtig of sarcastisch uit de hoek komen, wat er voor zorgt dat de film geen zware materie is. De sarcastische voice-over is ook leuk gedaan.

Nadat Joel zijn highschool vriendinnetje bereikt zakt de film wel wat in; het einde is veruit het minste aspect. De daadwerkelijke tocht is veruit het leukste, maar neemt gelukkig dan ook het merendeel van de film in beslag. Ik had ook graag een wat grotere rol voor Michael Rooker gezien, en de monsters hadden er wat mij betreft ook wel in grotere getalen in mogen zitten. Enfin, de hele wereld is overwoekerd en dan zie je eigenlijk maar 4 tot 5 creaturen, beetje jammer. Misschien voor een vervolg, want dat mag er van mij absoluut komen. Er zit best veel potentie in dit wereldje vind ik. Zolang ze die fijne balans tussen avontuur en luchtigheid behouden zou ik zeggen, bring it on. 3.5*.

Luther: The Fallen Sun (waar verwijst de titel naar?) brengt weinig nieuws onder de zon - het voelt onder andere een beetje aan als een mix tussen James Bond en Sherlock - maar brengt hetzelfde oude afgezaagde verhaaltje op een vlotte, toffe en zeer vermakelijke manier in beeld. De speelduur van dik twee uur vliegt voorbij, er zitten enkele leuke actiescènes en locaties in, de personages zijn vrij sympathiek of charismatisch, de soundtrack is in orde, visueel ziet het er gelikt uit, enzovoort. Luther als personage is op zich vrij vlak/eendimensionaal, maar Idris Elba is één grote hoop charisma en weet een filmpje als deze met gemak te dragen. Hij is te oud voor Bond intussen, zeker als de volgende film nog jaren op zich laat wachten, maar in principe zou hij geknipt geweest zijn voor die rol. Leuk ook dat Andy Serkis de laatste jaren meer en meer gebruikt wordt buiten zijn motion capture-capaciteiten om; fijne acteur, zeker in bad guy-rollen.

De kans is zeker bestaande dat ik over een paar weken het meeste van deze film alweer vergeten ben, want enorm memorabel is het allemaal niet, maar het was simpelweg een enorm vermakelijke zit zonder al te veel meer, en dat is ook wel eens een keer lekker. En de visuele vibe van het Luther-universum bevalt zeer. Ik heb de serie nog nooit gekeken (de film valt overigens vrij goed te volgen zonder die extra achtergrondinfo, al zullen enkele verwijzingen, gebeurtenissen en personages me waarschijnlijk wel over het hoofd gevlogen zijn), maar dit maakt me wel benieuwd naar meer. Naar een vervolg wordt overigens fel gehint; ook daar zou ik geen nee tegen zeggen. 3.5*.