Opinions

Gestileerd tot in het extreme, met een ontzettend strakke editing en een fijne soundtrack. Baby Driver heeft op inhoudelijk vlak weinig diepgang te bieden, maar bezit een zekere coolness factor die het geheel 2 uur lang erg vermakelijk en boeiend weet te houden. Die warme kleurenfilter en de algemene visuele scherpte oogt heel prettig, en Edgar Wright slaagt er ook in om de actie visueel goed in beeld te brengen. En dan doel ik voornamelijk op de auto-achtervolgingsscènes. Vooral de allereerste in het begin wordt feilloos en energetisch neergezet. Het is allemaal over-geromantiseerd en over-gestileerd, maar dat is de energie en de vibe die de film uitstraalt, dus ik vond dat zeker passend hier. Behalve misschien in de laatste tien minuten, waar het allemaal nog een tikkeltje overdrevener en zoetsappiger wordt. Een beetje Bonnie en Clyde, maar dan geromantiseerd en met een happy end. Dat maakt verder niet heel veel uit, maar het is toch een klein smetje. Een ander minpunt is hoofdrolspeler Ansel Elgort als Baby, die vrij charisma- en zoutloos overkomt. De chemie met Lily James ontbreekt grotendeels. Je neemt het als kijker voor lief, maar je gelooft het nooit écht. Het echte spelplezier moet van de bijrollen komen, die wel bijna allemaal leuk ingevuld worden. Zeer fijn om de geweldige Jon Hamm in een substantieel rolletje te zien hier, die man verdient een grotere filmcarrière. Jamie Foxx is misschien wat vervelend, maar dat is gewoon het rolletje dat hij moet spelen.

Nee, ik heb me hier toch wel heel erg goed mee vermaakt. Het is zeker geen perfecte film, en de inhoudelijke leegte schemert af en toe door, maar de energetische vibe en de stilistische perfectie maken hier op z'n allerminst een fantastische film van om naar te kijken. Een grotendeels leuk presterende cast en een goed gebruikte soundtrack zijn een toffe bonus. Kleine 4*.

Het begint wat zo-zo, met een iets te saaie opbouw, maar dit verandert wel echt in hele geinige onzin. The Babysitter heeft, na het duidelijke keerpunt, een razend tempo zonder een grammetje vet of onnodige zijweggetjes te bieden, evenals een hoop brute kills en gore. Op dat vlak wordt er echt niet ingehouden, en dat is tof. De nodige humor, doordrenkt met ironie en zelfreflectie, is ook aanwezig, en bovendien best wel geslaagd. Het is nergens enorm grappig, maar wel luchtig. Hoofdpersonage Cole wordt fijn neergezet door Judah Lewis, zeker voor een kindacteur, en de titulaire babysitter, gespeeld door Samara Weaving, is een charismatische verschijning. Dan wordt ook nog eens alles verpakt in een kleine tachtig minuutjes, tja, dat maakt een filmpje als deze natuurlijk héél erg makkelijk verteerbaar.

Het is onzin die je niet serieus kan nemen, maar er is geen enkele seconde dat de film dat zelf niet doorheeft. En dan is dat gewoon leuk soms. Een 3'tje.

Dit is en blijft een heerlijke film op alle fronten. Herzien na een stuk of zes jaren, en de film blijft voor mij fier overeind staan. En dat zal over tien jaar nog steeds zo zijn, ongetwijfeld.

Back to the Future is gewoonweg enorm vermakelijk. De geslaagde humor, de feelgood sfeer, het heel prettige tempo, de toffe personages, spanning, science-fiction, wat lekkere rock and roll. Deze film gooit zoveel elementjes bij elkaar en letterlijk alles werkt. Michael J. Fox als Marty McFly schreeuwt in alles coolness uit, en Lloyd balanceert dat goed met z'n typetje als Doc de gestoorde wetenschapper. De andere personages zijn niettemin ook fijn. BTTF is wat mij betreft echter niet enkel heel erg vermakelijk, maar ook gewoon erg goed geschreven. Elke scène heeft een doel, elke zin geeft een opzetje naar een latere callback of resolutie. Personages leer je kennen door hun acties, niet door ellenlange dialogen. Van een sterk script gesproken, dat zit gewoon uitstekend in elkaar. Het hele tijdreizen creëert natuurlijk evengoed wat plotholes, maar voor het doel van de film zit dat goed genoeg in elkaar. Zemeckis heeft hiermee een tijdloze klassieker afgeleverd in ieder geval. Ik ga er nu ook snel deel 2 en 3 opnieuw achteraan gooien. Vooral 2 is in mijn herinnering toch ook heel sterk, dus ik ben benieuwd.

Verhoging naar 4.5*, verdiend.

Een stukje minder sterk dan het nagenoeg perfecte eerste deel. Eigenlijk merk je goed dat ze hier niet per se een trilogie van hadden hoeven te maken. Het verhaal is minder strak dan in deel I, springt wat meer van hot naar her en heeft daardoor ook geen duidelijke richting tot op de helft van de film. De eerste film was vooral effectief in z'n simpliciteit (een duidelijk gegeven, een duidelijk doel) en dit vervolg wilt een beetje te zeer complex zijn. (Het wordt uiteraard nooit ècht moeilijk, het blijft natuurlijk een jeugdfilm).

Bon, daar eindigt m'n negatieve zang ook wel, want voor de rest is dit tweede deel ook een heel leuke en vermakelijke film. Het 2015 gedeelte is lekker campy en vanaf dat ze terug zijn in 1955 weet Zemeckis een heel aardige spanningsopbouw aan te voeren. De situatie gaat telkens van onmogelijk naar onmogelijker, en dat levert een heel fijn laatste halfuur op. Die scènes uit deel 1 die opnieuw voorbij komen voegde wel niet echt iets toe, zeker niet als je de twee films zo goed als achter elkaar kijkt.

Blijft over; de goede soundtrack, mooie beelden en geweldige acteerprestaties van Fox en LIoyd. Dat zat allemaal op gelijkwaardig niveau aan deel 1. Alleen het verhaal dat wat in herhaling valt en onnodige bochten maakt, haalt dit vervolg wat naar onder.

Verlaging naar 3.5*.

Goede film, maar minder dan zijn twee voorgangers. Het verhaal komt mooi ten einde, maar toch kan dit deel op geen enkel gebied tippen aan de andere 2. Het hele western-sfeertje was wel erg leuk en een pluspunt aan deze film. Het verhaal was wel heel simpel en er zaten iets minder interessante scenes tussen. Het einde met de trein was wel erg spannend, maar het echte einde dat daarna volgt was een beetje flauw. De humor was ook iets flauwer en minder leuk. Special effects en muziek waren dan wel goed.

3.5* voor het laatste deel uit de trilogie

Vermakelijk en zeker niet slecht, maar Backdraft heeft, zoals de meeste films geregisseerd door Ron Howard, zijn gebreken. Waarvan het grootste struikelpunt de overdreven sentimentaliteit is, en tevens het flauwe heroïsme. Een tweede punt dat me niet zo goed beviel, was de lange speelduur en het daardoor meanderende verhaal. De meeste zijsprongetjes hadden er gerust uitgesneden mogen worden. Een aantal personages wisten nauwelijks te boeien, maar worden helaas toch telkens voor lange tijd naar voren geschoven. Het helpt ook niet dat William Baldwin als de hoofdpersoon op geen enkel moment weet te overtuigen. Gelukkig doet Kurt Russel, sowieso één van mijn favoriete acteurs, dat wél, en is ook Robert De Niro fijn in zijn (te kleine) rolletje. Het meest onder de indruk was ik van de twee korte scènes van Donald Sutherland; zeer jammer dat zijn personage niet wat meer betrokken werd in de film, eventueel in een soort Hannibal Lecter-achtige rol. Tevens moet vermeld worden hoe geweldig de brand/vuur-scènes zijn. De actiemomenten steken stuk voor stuk uitstekend en spectaculair in elkaar. Meer van dat, en minder getreuzel in het lange middenstuk, had deze film misschien meer punten opgeleverd, maar nu blijft het bij 3*.

Nja, een goede film is dit natuurlijk niet. De humor is grotendeels wel heel erg plat, en er zitten iets te veel 'verhaalscènes' in. Dit soort films kijk je natuurlijk voor de niet-gescripte sketches, en daar hadden er iets meer van mogen in zitten. Alle stukken met de zus vond ik ook heel vervelend. Maar met het verstand op nul is dit niettemin 80 minuten lang toch nog wel best leuk. Er zijn gedeeltes die vrij absurd grappig zijn (de dierentuin, het begin met de stofzuiger, de bar), dus over het algemeen viel het nog wel mee. En ik ben een grote fan van Eric André, die man is gewoon hilarisch. Al werkt zijn humor beter in zijn kortere stukjes zoals bv. de Eric André show dan in een echte speelfilm. 2.5*.

Een beetje een mixed bag, deze Ballad of Buster Scruggs. Valt ook te verwachten natuurlijk, als je te maken hebt met zes verschillende kortverhalen, die in niets met elkaar te maken hebben (op de setting van het Wilde Westen na dan).
Het eerste verhaaltje, met de titulaire Buster Scruggs, vond ik echt vreselijk slecht. Gelukkig heb ik niet echt de gewoonte een film af te zetten als ik er eenmaal aan begonnen ben, want dat was hier dan toch gebeurd. De film vindt zichzelf hier veel te scherp en grappig en de humor landde totaal niet. Hoofdstuk 2, Near Algodones, met James Franco, was wat beter te behappen, maar deed me nog steeds niet echt veel. Meal Ticket, het derde verhaal, raakte wél de juiste snaar. Prachtige beelden van de besneeuwde landschappen, een prima Liam Neeson en Harry Melling en een tragisch einde. Prima.
Hoofstuk 4 was dan weer veel te traag en even doorbijten. Gelukkig sloot de film af met de voor mij persoonlijk twee beste verhaaltjes. The Gal who got Rattled had een heerlijk tragisch, meer standaard westernverhaal, en The Mortal Remains bevatte geweldige dialogen en een fantastische bovennatuurlijke sfeer en subtext.

De balans staat dus op 3 geslaagde en 3 mislukte verhaaltjes. Aangezien de twee beste de film afsloten, bleef ik wel met een positief gevoel achter, en wordt het dus een 3*.

Niet hét fenomenale meesterwerk dat ik er van had verwacht, maar niettemin een hele fijne film opnieuw van McDonagh. Voor mij zonder twijfel één van de interessantste huidige regisseurs. Hij weet droogkomische absurditeit en diepmenselijke tragedie te combineren als geen ander. The Banshees of Inisherin is op dat vlak misschien zelfs zijn beste; in het eerste uur heb ik nog vaak hardop zitten lachen, maar zeker in het laatste halfuur verandert de film in een dieptrieste, tragische loop van omstandigheden, en liet de film mij met een leeg en bijna existentieel gevoel achter. Hoe vriendschappen niet ontsporen of langzaamaan verslechteren, maar simpelweg stoppen van de ene dag op de andere, zonder een grote reden. Het heeft iets engs, maar ook iets ongelooflijk herkenbaars. Het einde valt in al haar zinloosheid rauw op het dak van de kijker. De tragedie zit in de banaliteit. Het heeft iets poëtisch, op een trieste manier. Ik vond het heel sterk in ieder geval.

Maar bovenal is het een ware acteursfilm. Farrell is ijzersterk, wat een goede rollen zet die man neer de laatste jaren. Je kan bijna niet anders dan aan de kant van zijn personage staan, ondanks of misschien juist net door zijn sulligheid. Gleeson speelt wat meer volgens type, maar mag ook niet onderschat worden. Barry Keoghan was overigens een enorm fijne verrassing. Samenspel tussen de acteurs was ook prima. Ik had nog graag iets meer focus op dialogen gezien, maar het is natuurlijk ook logisch dat zulke simpele zielen op een eiland voor de Ierse kust niet constant Tarantino-achtige dialogen zitten uit te kramen. Het voelde heel naturel aan op deze manier. Cinematografie was prachtig. De muziek viel niet op, maar complementeerde alles mooi. Ja, eigenlijk was alles gewoon prima. Alleen geeft de film me, althans na één kijkbeurt, niet dat enorme wow-gevoel van een 4.5* ster of hoger. Het is nét geen absoluut meesterwerk (Three Billboards... wat mij betreft wel), wellicht door de iet of wat aanwezige herhaling in het plotverloop. Maar misschien valt dat kwartje nog wel een keer bij een volgende kijkbeurt, want ik heb hier wel echt van genoten.

4*.

Barbarian begint sterk en intrigerend, met een feilloze sfeersetting en een sterke opbouw die een op het eerste gezicht normale situatie steeds verder doet escaleren in waanzin. Het gevoel van ongemakkelijkheid is groot in dit eerste stuk, en de ambiguïteit van hoe het nu allemaal in elkaar steekt en of het personage van Skarsgard te vertrouwen is, wordt leuk uitgespeeld. Tegen het einde van het eerste gedeelte maken de personages al een aantal oerdomme beslissingen, een eerste smetje, maar so far so good. Een tweede deel begint, ditmaal met een ietwat andere sfeer, een wat minder leuk personage en een mindere spanningsopbouw. Even hoopte ik wel nog dat de verschillende verhaaltjes op een ingenieuze manier met elkaar in verbinding zouden blijken te staan, maar al snel heb je door dat er voor het simpelste verhaalverloop mogelijk gekozen wordt. Het loopt hierna gewoon volgens verwachting allemaal, en dat is jammer. In het eindstuk verloor de film helemaal mijn aandacht; de personages kunnen echt on-moge-lijk nog dommere keuzes maken. Dat is heel teleurstellend voor een film die in het begin nog een beetje leek te lachen met de domme keuzes die mensen normaal in horrorfilms maken. En dan bedoel ik niet te zeggen dat elke moderne horrorfilm genreconventies moet doorbreken, maar Barbarian maakt het wel echt héél bont in de eindakte.

De film heeft in haar eerste veertig minuten echter wel voldoende goodwill opgebouwd bij mij voor een kleine voldoende, want dat stuk was gewoon prima. De rest van de film kan daar niet aan tippen, en wordt progressief dommer en clichématiger. 3*.

Dit is echt wel een lollige film geworden. Ten eerste ligt de grapdichtheid best hoog (met hier en daar een paar inzakmomenten), maar ook de acteurs hebben zichtbaar plezier in hun rollen, én het hele visuele aspect zit enorm entertainend in elkaar. Een chaotische en wilde mix van kleuren, stijlen, visuele grapjes, animatie, choreografie, musicalelementen, zang, dans. Pure kitsch/pulp, maar daar is het natuurlijk ook wel de film naar. Het werkt in ieder geval. Maar wat Barbie écht doet werken is het feilloze duo Margot Robbie en Ryan Gosling, die er echt volledig voor gaan. Vooral die laatste steelt volledig de show, en heeft ook perfect door hoe zeer overboord hij moet gaan. Een prestigieuze prijs zal hij er (denk ik?) niet mee winnen, maar dit is natuurlijk wel echt een fantastische (grappige) acteerprestatie. Ook Will Ferrell en Michael Cera zijn best grappig in hun bijrolletjes. Er zijn genoeg momenten waar de humor niet volledig werkt, maar er zitten gelukkig over het algemeen echt wel voldoende grappige momenten en quotes in verpakt. Meer gericht op volwassenen dan op kinderen, overigens. Maar de film heeft ook wat diepers te vertellen uiteraard, en ook dit aspect zit niet slecht in elkaar. De feministische boodschap is een mooie en belangrijke, en de film heeft daarnaast ook zeker veel sympathie voor Ken en probeert aan te tonen op welke manier de toxische Alpha Male kan ontstaan, en onder welke voorwaarden. De tegenstelling man-vrouw, Barbie-Ken, hoe je het wilt omschrijven, wordt helemaal niet zo zwart-wit voorgesteld, en dat vond ik wel sterk. Op andere momenten, en zeker tegen het einde, wordt elke vorm van subtiliteit in het verkondigen van de boodschap wel uit het raam gegooid, maar kom. Subtiliteit hoeft hier ook niet, want de andere elementen in de film zijn ook één en al bombast.

Wat wel echt niet werkte, was de rol van de moeder en de dochter. Dit leek pas last minute aan het script te zijn toegevoegd, want veel hadden ze in deze film niet te zoeken wat mij betreft. Heel cliché, heel misplaatst. Het verhaal zelf is ook niet echt sterk, maar bon; uiteindelijk dient het ook alleen maar als kapstok voor de kitscherige visuele stijl, de humor en de onderliggende boodschappen. En die elementen steken dan wel goed in elkaar gelukkig. 3.5*.

Een film van Kubrick die ik altijd een beetje onbewust heb uitgesteld om eens te kijken. De speelduur van 184 minuten speelde daar wel een rol in. Dat bleek achteraf dus ongegrond te zijn. Ja, de film is lang, wellicht iets te lang, maar het werd nergens storend en mijn aandacht bleef er de volle speelduur met gemak bij. Historische drama's kunnen me vaak wel bekoren, en deze Barry Lyndon is misschien wel een van de klassevolste kostuumdrama's die ik tot nu toe gezien heb. De kostuums, de schilderijen, de prachtige aankledingen en locaties in de vorm van aristocratische landhuizen en dergelijke.. Wauw. Elk shot komt over als een geraffineerd en tot in de perfectie uitgewerkt schilderij. Neem daar dan ook nog eens die betoverende muziek bij, die perfect de sfeer van de film en de getoonde tijdsgeest weet te weerspiegelen, en je krijgt een esthetisch kunstwerk.

Het verhaal was grotendeels ook interessant om te volgen. Barry belandt op een aangenaam tempo van de ene in de andere situatie. Via geluk, maar ook door het steeds meer wegvallen van scrupules, weet hij zich uiteindelijk op te werken tot de hoogste regionen. Barry is geen geheel onsympathiek personage, zeker in het begin niet, maar wordt wel relatief snel een grote opportunist met ogenschijnlijk lage morele waarden. Het blijft een redelijk afstandelijk personage doorheen de drie uren, al is dat ook wel redelijk Kubrick-eigen. Een iets beter uitgewerkt karakterverloop voor hem, wat meer diepgang, was wenselijk geweest. Vlagen van fatsoen flikkeren wel af en toe in hem op, wat wel fascinerend is, maar dit had gewoonweg beter uitgewerkt kunnen worden, zeker in een film van drie uur. Ook de andere personages blijven redelijk vlak en gedragen zich vaak 'stijf'. Dat is getrouw aan de tijdsgeest, maar levert niet direct interessante personages op. De narrator, die af en toe ironisch uit de hoek komt en zelfs een uur op voorhand het einde 'verklapt', vond ik dan weer wel een originele insteek.

Barry Lyndon is een visueel fantastisch mooi kostuumdrama. Het woord betoverend is hier absoluut niet misplaatst, zeker niet in combinatie met de ingetogen, lieflijke muziek. De film duurt alleen net iets te lang en Barry als personage had op 180 minuten dieper uitgewerkt kunnen worden. Het verdient in ieder geval min of meer 4*, het was zeker een fijnere ervaring dan ik op voorhand gedacht had.

De Nolan-trilogie zijn de Batman-films waar ik mee ben opgegroeid, en dus ook de films waar ik aan denk als ik aan Batman denk. Nostalgie is een niet te onderschatten factor, maar ook daarbuiten om blijven die films natuurlijk heel gemakkelijk overeind staan. Het tweeluik van Burton was altijd aanwezig in mijn achterhoofd, en als fan van Burton staan die al heel lang op mijn lijstje, maar tot nu toe was het er nog nooit van gekomen. Nostalgie speelt hier dus niet mee, maar dat heeft deze Batman ook niet bepaald nodig. Leuke, vermakelijke film van begin tot einde, met een fijne duistere, maar tegelijkertijd ook best luchtige sfeer. Het is een wereld van verschil met hoe Batman tegenwoordig in films geportretteerd wordt. Deze film neemt zich op geen enkel moment al te serieus, is nooit té donker, is zéker niet edgy en cynisch. Ik vond die recente film met Pattinson zeker ook niet verkeerd, maar het is echt appelen met peren vergelijken. De wereld van Gotham voelt hier bijna buitenaards aan, en niet zomaar als een naamloze Amerikaanse stad. Het sfeertje dat hierdoor gecreëerd wordt is absoluut top, en de sets zijn om je vingers bij af te likken. Die gothic sfeer kan Burton als geen ander in beeld brengen. De film scoort echt veel punten met zijn regiestijl en -keuzes.

Het verhaal is een beetje zo-zo en ook niet echt erg gefocust, maar dat wordt goedgemaakt door leuke individuele scènes en een fijn spelende cast. Keaton is een beetje een onderkoelde Batman/Bruce Wayne, maar meteen in zijn eerste scène klikte het wel al, en ik snap wel waarom bepaalde mensen hem de beste Batman vinden. Hij is een heel stuk weirder dan bijvoorbeeld een Christian Bale, maar dat past bij de sfeer en wereld van deze film. Nicholson als de Joker is énorm over the top. Ik kon er wel van genieten, maar het is af en toe té veel van het goede. Maar goed, als je een acteur hebt die er niet zo voluit voor gaat, werkt de film wellicht niet, dus het is hem vergeven.

Beste scène uit de film? Die met de bat mobile die cruist doorheen het donkere bos en dan plotseling door de bat Cave rijdt. Misschien niet heel spectaculair, maar zo'n scène zie je zelden in een andere Batman-film, zeker niet in combinatie met dat gothische sfeertje.

3.5*.

Erg goede film!

Persoonlijk vind ik dit eerste deel minder dan deel 2, maar beter dan deel 3. Dit eerste deel is vooral interessant doordat Bruce Wayne hier centraal staat. In de volgende films draait het toch allemaal wat minder om hemzelf. De actie was erg goed en special effects ook. De acteerprestaties waren goed, Michael Caine vond ik persoonlijk de beste acteur, maar ook Bale, Neeson en Oldman zijn goed. De vijand in deze film (scarecrow) was wel redelijk teleurstellend. Muziek was erg goed.

Batman Returns doet qua niveau niet onder voor het eerste deel. Wat mij betreft is ie zelfs een stukje sterker. Het steekt vooral nog iets zelfverzekerder in elkaar, en het fijne gothic sfeertje van Burton komt nog beter tot z'n recht hier. Die openingsscène alleen al met dat landgoed in de sneeuwsetting, prachtig toch. Gotham is opnieuw heerlijk vormgegeven als een buitenaardse, niet te plaatsen stad. Meer nog dan de eerste film voelt dit tweede deel heel comic book-y aan, zeker met al die knotsgekke en cartooneske vijanden zoals The Pinguin en Catwoman. Geweldig over the top neergezet door Danny DeVito en Michelle Pfeiffer, die beide een blaadje uit het boek van Nicholson nemen wat betreft over-acting. Maar subtiele en onderkoelde vijanden zouden hier helemaal niet op hun plek zijn; Burton en zijn cast begrijpen dat gelukkig goed. Dat is waarom het geheel goed klikt. Keaton speelt in zijn twee films eigenlijk meer een veredelde bijrol, maar doet het ook wel weer fijn.

Het gaat een stukje te lang door en het plot springt ook weer alle kanten uit, maar qua creatieve visie en de manier waarop Gotham hier wordt neergezet, doen opvolgende regisseurs in latere jaren het nauwelijks beter. Dan is het Gotham van Christopher Nolan eigenlijk maar heel erg ongeïnspireerd, hoewel ik voor de rest niet te veel wil afdoen aan die films. Het is niet zo heel erg dat het hier maar bij twee films is gebleven - in principe waren het ook geen passie-projecten van Burton, die zich liever focuste op originele creaties - maar ergens vind ik het nu wel jammer dat de hedendaagse Batman zo ver is doorgeschoten in duister emo-territorium. Het luchtige en cartooneske van deze films heeft iets charmants en relativerend dat ontbreekt in latere reeksen.

3.5*.

Is The Batman een perfecte film geworden? Nee, helemaal niet, verre van. Maar heeft het, zo 'recent' na de Nolan-trilogie, wel een bepaald soort bestaansrecht? Met andere woorden, doet de film iets anders en voegt het iets toe? Wat mij betreft wel. Matt Reeves gooit het over een hele andere boeg dan Nolan, en heeft een visie waar ik volledig achter kan staan. The Batman is een heerlijke hybride geworden tussen hyperrealisme en pure comic book vibes. Deze mix leidt tot een visuele stijl die je moeilijk kan categoriseren tot het een of het ander, maar Gotham City in deze film is daardoor wel gewoon een lekker otherworldly plek. Gothic, duister, verdorven, regenachtig (Fincher's invloed, ik denk maar aan Zodiac of Seven, is nooit ver weg). Een R-rating had perfect bij deze film gepast, maar het is nooit enorm storend dat het allemaal wat braver blijft. Ook wordt er hier volop ingezet op het detective-aspect, en dat voelde echt heel verfrissend aan. Het is een aspect van het karakter dat je anders nooit ziet, en gekoppeld met het feit dat je hier met een Batman te maken hebt die nog maar aan het begin van zijn vigilante-carrière staat, voelde dat heel naturel en geslaagd aan. De film is hierdoor traag, en de speelduur van 180 minuten is natuurlijk totaal onzinnig, maar het noir-sfeertje dat hierdoor gecreëerd werd was geweldig, en mag wat mij betreft doorgezet worden in de volgende delen. Het steeds terugkerende Something in the Way van Nirvana paste bovendien perfect bij de sfeer.

Pattinson is overigens een prima Batman, al had ik daar geen twijfels over op voorhand. Zijn korte momenten als Bruce Wayne zijn misschien wat te emo, maar ik verwacht dat dat wel wat gaat wegvallen in de vervolgdelen. Het is in ieder geval leuk om een Batman te zien die zijn weg nog niet gevonden heeft, en Pattinson portretteert dat ideaal. De uitschieter in de cast vond ik trouwens Colin Farrell als de Pinguin; heerlijk geacteerd, en ben benieuwd naar meer van hem. Dano was ook prima, hoewel een beetje ondergebruikt. Zijn scène met de Joker op het einde was wel erg intrigerend moet ik zeggen. In ieder geval is het een cast met heel erg veel potentie ook richting de vervolgfilms. Films waar ik naar uitkijk, want naar meer smaken doet dit zeker. Op vlak van iconische scènes, personages en actie tikt dit Nolan's Batman Begins en The Dark Knight niet aan (al zit er wel 1 übercoole scène met de Batmobile in deze film waar voorgenoemde films niet aan kunnen tippen), maar met Reeves' visie zie ik deze trilogie (?) alleen maar in stijgende lijn gaan eerlijk gezegd. Kleine 4*.

Een erg slechte film!

Met deze film verwachtte ik geen hoogstaande, maar wel een vermakelijke film. Zelfs dat zat er helaas niet in. Ik heb met moeite de film afgekeken. Het verhaal trekt eigenlijk op niks, had het niet iets origineler gekund? Niemand van de acteurs wist te overtuigen, enkel Liam Neeson kon er nog mee door. Rihanna was wel het dieptepunt op dat vlak. De special effects waren dan wel goed, maar het verhaal boeide me niks en al de rest viel ook tegen, waardoor ik niet ten volle van de special effects kon genieten. Soms waren er enkele uitschieters van scenes die ik wel een beetje vermakelijk vond, maar deze film kan gerust overgeslagen worden. Geen aanrader in mijn opzicht.

Ook ik heb Beetle Juice voor het eerst gekeken, grotendeels als voorbereiding op het vervolg later dit jaar, maar ook gewoonweg omdat ik grote fan ben van die vroege Burton, zo ongeveer tot en met Big Fish. Ik vind zijn stijl enorm fascinerend en zijn werelden uniek, origineel en weird op de beste manier. Beetle Juice is héél weird, maar barst van de originaliteit en creativiteit, de unieke ideeën en creatieve visuele vondsten, de sterke praktische effecten, stop-motion-effecten, aparte werelden, gothic en expressionistische invloeden; eigenlijk een beetje de prototypische Burton-ingrediënten, maar dan een tikkeltje drukker, chaotischer en buitenissiger. Het is een kakofonie van kleuren en geluiden, gekke personages, gekke werelden, gekke ideeën, maar ik was toch voor anderhalf uur mee in Burtons universum. De hoofdfiguren zijn inderdaad braaf en saai (al zeg ik nooit nee tegen jaren '80 Geena Davis), maar al de rest rond hen is wat mij betreft al excentriek genoeg. Met Keaton op kop, die echt helemaal losgaat in de rol van Beetle Juice. Ik had op voorhand verwacht dat hij een grotere rol zou hebben (Beetle Juice zit uiteindelijk niet zoveel in de film, en verschijnt pas na de helft ten tonele), maar hij maakt ten volle gebruik van zijn tijd op het scherm. Het is waanzinnige over-acting, maar wel op de beste manier mogelijk. Ik ben nu al benieuwd hoe hij zesendertig jaar later opnieuw in de rol zal kruipen. De speelduur van 90 minuten is ook lekker kort en beknopt, waardoor de film voorbijvliegt. Grappig dat dat voor sommige users hier zo ontzettend anders aanvoelt; laat nog maar eens zien hoe ongelooflijk subjectief film(ervaring) is.

Ik vind het niet Burtons beste film, maar misschien wel zijn meest creatieve. Ongebreidelde fantasie en een duidelijke visie waar hij geen compromissen in gedaan heeft; deze film voelt in alles als een passie-project van een creatief brein. Visueel presteert hij hier nog niet helemaal op de toppen van zijn kunnen, maar wat heeft dit zovéél meer bezieling dan zijn latere CGI-overladen films. 4*.

Voor mij tot nu toe eigenlijk één van de leukste verrassingen van 2024, in die zin dat ik eigenlijk totaal geen hoge verwachtingen had van Beetlejuice Beetlejuice. De originele film vind ik een ongelooflijk creatief en knotsgek werkje van een regisseur met een op dat moment vrij ongebreidelde fantasie, die de skills had om dat met relatief weinig middelen om te zetten naar beeldtaal. Maar een kleine veertig jaar en een tig aantal zeer matige films later, verwacht denk ik zo ongeveer niemand dat Tim Burton nog met een meesterwerk op de proppen kan komen. En dat is Beetlejuice Beetlejuice ook niet, voor alle duidelijkheid. Maar het is wel zijn beste film in jaren, en komt eigenlijk op meerdere vlakken belachelijk dicht bij het niveau van die eerste film.

De creativiteit die hier vanaf spat, is namelijk gewoon weer heel bewonderenswaardig en aanstekelijk. Tim Burton keert als het ware een beetje terug naar zijn roots en kiest veel voor praktische effecten. Dat oogt gewoon veel charmanter dan de CGI waar hij zo overdadig op leunde in de latere helft van zijn carrière. Qua sfeer en effecten oogt en voelt deze als een jaren 80/90-Burton - min of meer, niet helemaal - en daar verdient de film punten mee. Die hele dodenwereld en alles wat daar rondloopt ziet er weer gigantisch creatief uit, maar ook in de andere scènes zit zo'n fijne 'Halloween'-sfeer verpakt. Qua personages en plot-elementen zit er teveel vet in de film; in dat opzicht ben ik het 'eens' met de kritische stemmen. Maar ik ervaarde het niet als een nadeel, eerlijk gezegd. Tuurlijk, in principe hebben Monica Bellucci en Willem Dafoe hier absoluut niets te zoeken en maken ze de film alleen maar drukker, maar die drukke, chaotische sfeer is juist wat ik zo apprecieer aan deze film(s). De eerste film zat op dit vlak ook overvol. Het is misschien allemaal niet zo strak en soepel als het had kunnen zijn, maar dat zoek ik hier ook niet. Het plot is sowieso maar een hoop gebakken lucht. Nee, waar ik niet op had durven hopen maar wat ik uiteindelijk toch gekregen heb, was een hoop ouderwetse sfeer, fantasie en creativiteit. En een cast die het heel leuk deed, met uiteraard Keaton op kop als de titulaire kwelgeest. Aan de hand van zijn acteerprestatie zou je denken dat er geen tijd gepasseerd is tussen deel 1 en 2. Hij zit er metéén weer 100% in, en laat in zijn scènes de film nog net dat stukje meer opleven. Jenna ''Wednesday'' Ortega is natuurlijk een beetje een voor de hand liggende keuze voor Burton, maar ik zie haar wel heel graag spelen in dit soort films.

Nee, ik ben hier eigenlijk heel tevreden de zaal uitgewandeld. Een 4* is misschien wat hoog, en die score zou het thuis wellicht ook niet gekregen hebben, maar ik kon in principe geen enkele reden bedenken waarom het die score (voor mij) niet verdiende. Leuk!

La Belle et la Bête is een charmant in beeld gebracht sprookje. Ietsje rauwer dan de Disney-versie uiteraard, maar wel nog steeds niet enorm heftig of duister. Iets minder moralistisch misschien, maar het blijft een sprookje met een boodschap en een happy ending, met de gekende verhaalstructuur en de archetypische personages. Vormgeving was heel erg sfeervol. Het dorpje waar Belle vandaan komt, het woud, het kasteel van het Beest en de hele inrichting daarvan; de sfeer druipt er met momenten echt van af. Veel elementen uit de latere Disney-versie zijn herkenbaar, al is zeker het kasteel ietsje creepier vormgegeven, al was het maar omdat dit geen animatie is. Ik stelde me ook de bedenking, zoals enkele anderen hierboven, of deze film niet beter tot z'n recht was gekomen in kleur, maar achteraf gezien denk ik toch van niet. De zwart-wit tinten maken van sommige beelden en shots iets heel dromerig en surreëel. Ik denk maar aan een scène waarin het Beest een bewusteloze Belle voor het eerst de trappen van zijn kasteel opdraagt; het contrast van zwart en wit in die scène vond ik prachtig, en bereik je natuurlijk niet op dezelfde manier in een kleurenfilm. Nu, er zal voor de andere kant van het argument ook genoeg te zeggen vallen natuurlijk.

Het acteerwerk vond ik af en toe een beetje afdoen aan de ervaring, hoewel het Beest nog wel vrij goed neergezet wordt, zeker qua lichaamstaal. Maar de rest van de cast vond ik niet direct om over naar huis te schrijven. De laatste vijf minuten verpestten voor mij ook een beetje de illusie van de film. Een heel vreemd einde wat mij betreft, waar de film me eigenlijk volledig verliest. Liet een beetje een vreemde nasmaak achter. Met een beter einde had hier wel een 3.5* ingezeten, maar ik ga het toch bij een 3* houden nu. Leuk om een keer gezien te hebben, dat wel.

Leuk, maar voornamelijk voor de komedie en niet zozeer voor de actie. Eddie Murphy is charismatisch, grappig en energiek. Wat een geweldige prestaties zette die man toch neer in de jaren '80. Die lach alleen al, fantastisch. De andere personages zijn echter ook leuk. Het tempo zit goed, en dat constante muziekdeuntje is heel tof en werkt aanstekelijk. Voor de rest heb ik er niet superveel over te zeggen; de actie is nergens speciaal, en het verhaal blijft ook braaf binnen de lijntjes, en is nergens echt erg interessant. Maar in z'n geheel is dit een fijne en vermakelijke jaren '80 actie-komedie, met een geweldige Eddie Murphy. Ik ga de volgende delen er ook maar eens achteraan gooien. 3*.

Ik had hier minder van verwacht, maar het was uiteindelijk best een leuke afsluiter van de trilogie. Eddie Murphy is nog steeds leuk, maar heeft hier wel al een klein beetje aan charisma ingeboet. Axel Foley blijft een tof personage, maar was in de eerste 2 delen vele malen grappiger en luchtiger. Het is daarom geen slechte zaak dat dit derde deel het meer over de actie-boeg gooit, ondanks dat ik dat aspect het minst leuke aan de eerste 2 films vond. De film zit in feite vol actie-scènes, en de meeste zijn goed en tof in beeld gebracht (en met nog steeds de nodige luchtigheid er in verwerkt gelukkig). De setting van het pretpark is ook leuk. Verder blijft Reinhold's personage Billy Rosewood stiekem het beste en grappigste, hoewel zijn rol hier jammer genoeg wat kleiner was.

Ik vind deze afsluiter in ieder geval iets beter dan deel 2, die ik iets teveel een herhaling van zetten vond. Deze film gooit het tenminste een klein beetje over een andere boeg. De luchtigheid en coolness van deel 1 wordt wel niet gehaald. 3*.

Een mooie film, simpelweg beschreven. Big Fish is in alles een pure Burton film, en het heeft zelfs net dat tikkeltje meer. Er wordt weer een heerlijk sfeervolle fantasierijke wereld gecreëerd, waarin je vanaf het begin ondergedompeld wordt door de mooie beelden en de betoverende muziek. De voice-over werkt hier ook heel fijn, meestal kan zo iets wel storend overkomen, maar hier dus niet. Het is zelfs vrij essentieel voor de structuur van het verhaal natuurlijk. Wat deze film een tikkeltje tilt boven de rest van Burton zijn oeuvre (op Edward Scissorhands na, wellicht) is het erg slim en sterk vertelde verhaal. De hele tegenstelling tussen feit en fictie, waarheid en uitvergrote mythe, is een interessante rode lijn die loopt doorheen de hele film, en waar ook tof mee gespeeld wordt. Soms ga je te makkelijk mee in wat Edward Bloom allemaal vertelt, maar soms is juist het omgekeerde ook het geval, zoals te zien op het einde. Het is een beetje meta over verhalen vertellen zelf, over de magie van het bovenrealistische in films, en dat geeft net die extra laag aan het geheel. Want wat is nu de fun aan een verhaal zonder overdrijvingen?
De bijpersonages zijn allemaal leuk (vooral DeVito zijn rol), en Ewan McGregor weet de film grotendeels ook wel goed te dragen met zijn larger than life rol. Toch is het vooral het einde dat deze film stevig op 4* plant. Zeer emotioneel, dat hamerde er wel even in. De hele thematiek van feit en fictie komt hier tot een conclusie, en hoe de zoon toch uiteindelijk mee gaat in de fictie en zo net voor het einde een emotionele connectie met zijn vader voelt; sterk hoor.

Yeah, well, you know, that's just, like, your opinion, man

Héérlijk grappige film. Die absurde, droge humor; het is iets typisch Coens, maar in geen enkele film van hun werkt het zo hilarisch als hier. Bijna elke scène was ik hardop aan het lachen. Het plot is natuurlijk een hoop gebakken lucht (in feite gaat het niet echt ergens over, en The Dude weet ook nooit echt waarin hij verzeild is geraakt, dus dat reflecteert zich op de kijker), maar dat is hier ook helemaal niet belangrijk. Het is de kapstok, het geraamte, om al die komische scènes en personages en quotes rond te kunnen hangen. Al had het wel ook geen kwaad gekund om iets meer duiding te krijgen over hoe het nu allemaal zit. Wat een bende kleurrijke, vreemde en grappige rollen zitten hier trouwens in verpakt. Jeff Bridges is legendarisch als The Dude, een chille kerel die geen problemen wilt, het leven lekker rustig aanpakt, graag bowlt en een nieuw tapijt wilt. Een van de leukste Coens personages ooit. John Goodman is echter ook geweldig als de brutale, geflipte vriend van Dude. ''This is not 'Nam. This is bowling, there are rules''. Strike. Een hele resem aan bijrollen maakt het af.

Af en toe gaat het iets te lang door, en bijvoorbeeld die hele eindmonoloog en het breken van de Fourth Wall is zo iets typisch Coens dat ik nooit kan appreciëren. Maar als komedie is dit gewoon geweldig en moet het één van de beste uit het gehele genre zijn. Voor nu een zeer dikke 4*, gaat bij herziening waarschijnlijk nog wel eens omhoog.

Big Trouble in Little China stond, als groot fan van Carpenter, al heel lang op mijn lijstje. De verwachtingen waren misschien iets te hooggespannen, ik vind het in ieder geval niet tot Carpenters beste werk behoren, maar toch is dit anderhalf uur lang een fijne mengelmoes van allerlei genres en zoveel vermakelijke onzin als je maar bedenken kan. De inventiviteit spat van het scherm af, en het plezier van cast en crew lijkt bijna voelbaar. Minuten durende over the top gevechten, veel avontuur, gekke harige wezens die opeens vanachter een hoek opduiken, Lo Pan, de blauwe bliksemstralen en flitsen, de hele chinees geïnspireerde sets en aankleding; wat een fantasie. Knotsgek, maar het werkt grotendeels. De visuele flair en de knotsgekke ideeën en concepten die voorbijkomen zijn het sterkste punt van de film, samen met Kurt Russel natuurlijk. Die man ademt charisma, en zet hier één van zijn leukste en grappigste rollen neer. De vele, vele quotes van Jack Burton zijn geweldig, en het is vooral fijn dat er wat zelfspot aanwezig is in zijn personage. Hij is niet per se de archetypische held; tijdens het eindgevecht schakelt hij zichzelf uit bijvoorbeeld. Ik denk dat je oprecht een mindere film hebt als een andere acteur Jack Burton had gespeeld; Russel draagt het geheel met ogenschijnlijk de minste moeite van de wereld.

De andere personages en acteurs zijn wat minder memorabel, en ik denk dat een kleine tien minuutjes extra speeltijd de film geen kwaad had gedaan. Het is nu soms onduidelijk wie sommige personages exact zijn, wat ze in dit avontuur doen en wat hun rol hoort te zijn. Ik vind het ook nét iets leuker als Carpenter in zijn films wat meer de rem inhoudt (denk: Halloween, The Thing, Prince of Darkness); hoewel het holderdebolder tempo van deze film en de complete chaos natuurlijk ook wel iets heeft, vind ik het persoonlijk niet altijd even goed werken. Maar dat is gevoelsmatig. Het is in ieder geval wel een film die iedereen eens gezien zou moeten hebben; anderhalf uur ongecompliceerd plezier met een fantastische meneer Russel. 3.5*.

Ja, dit is wel een vol schot in de roos. Meteen een prachtig begin van filmjaar 2025. De film spookt al dagenlang door m'n hoofd en laat me eigenlijk totaal niet meer los. Vooral de acteerprestatie van Franz Rogowski, zijn mimiek, zijn kwetsbaarheid, staat op m'n netvlies gebrand, en greep me tijdens het kijken echt de hele tijd naar de keel. Zo mooi en ontroerend, en weird op de beste manier mogelijk. Het magische aspect binnen dit magisch-realistische verhaal laat in principe vrij lang op zich wachten, maar Rogowski's personage deed me sowieso eigenlijk continu aan een soort zonderlinge profeet of Jezus-figuur denken, met hoe hij de hele tijd uittorent bovenop dat gebouw, en met andere woorden een beetje 'buiten' of 'boven' het verhaal staat. Héél sterk, en dat specifieke magisch-realistische sfeertje, hoewel er heel moeilijk de vinger op gelegd kan worden, vond ik subliem. Pure visuele poëzie ook, en tegelijkertijd ook heel rauw, met absoluut marginale en erbarmelijke omstandigheden waarin de personages zich bevinden. Niet voor niets is Bird een vogel en staat hij daardoor voor Bailey gelijk aan een hoopvolle toekomst, vrijheid en de mogelijkheid tot ontsnappen aan haar schrijnende leven. Nykiya Adams in haar debuutrol overigens; knap. Daar kunnen we hopelijk nog mooie dingen van verwachten.

De rest van de cast is ook perfect. Barry Keoghan gaf een rol in Gladiator II op om in deze film te kunnen meespelen; geef hem maar eens ongelijk. Zijn personage is in principe zo'n ongelooflijke fuck-up, maar door sterk schrijf- én acteerwerk is het nooit een eendimensionaal figuur, en voel je eigenlijk tientallen verschillende emoties bij zijn scènes, waaronder ook een heleboel empathie. Dat is echt wel knap, want niet makkelijk. En de regie van Andrea Arnold; echt kudos. Prachtige beelden zoals hierboven aangehaald, maar tegelijkertijd ook dat schokkerige, naturelle camerawerk, alsof je op de huid van de personages zit. Dat continue wisselen tussen poëzie en ruwe realiteit wordt heel erg ondersteund door haar cameravoering en regiekeuzes, en dat kon echt niet beter uitpakken.

Dus ja, toch wel echt een eerste voltreffer in 2025. Ik kan er nog wel een paar paragraafjes over vol schrijven, maar dat bespaar ik iedereen. 4.5* in ieder geval!

Letterlijk geen enkel idee wat ik van deze film moest verwachten of waar het uberhaubt in grote lijnen over ging gaan. Birdman valt, ook na het bekijken, erg moeilijk in een paar zinnen samen te vatten, en kan zeker niet in één enkel hokje geplaatst worden. Een erg bizarre film, maar het heeft wel z'n eigen ritme en flow waar je na een tijdje aan went, en na zo'n twintig minuutjes zit je echt wel in de wereld van de film.

Michael Keaton, Edward Norton en Emma Stone deden het alledrie erg goed, en ook de bijpersonages werden goed gebruikt. Norton mag vooral in het eerste uur wat losgaan, Keaton krijgt de spotlights voornamelijk in de tweede helft op zich. Zijn hele mentale toestand werd knap en origineel in beeld gebracht, en mondde uit in een vrij logisch einde.

4*

Goede film, die wel een beetje onderuit wordt gehaald door een wel heel erg trage opbouw. Ongetwijfeld gedaan om de spanning lanzaam aan te kunnen opbouwen, maar ik voelde deze spanning eigenlijk nergens. Vanaf dat de vogels aanvallen wordt The Birds gewoon stukken beter én spannender. Sommige scènes kwamen gedateerder over dan anderen, (bijvoorbeeld dat moment dat de kinderen allemaal weglopen en achternagezeten worden door de kraaien), maar over het algemeen was de tweede helft van de film echt wel sterk. Vooral het laatste kwartier was werkelijk best angstaanjagend. Dat laatste shot met al de stilstaande vogels terwijl de auto wegrijdt zal me lang bijblijven en riep een erg apocalyptische sfeer op.
Ook een goede keuze van Hitchcock om nergens te onthullen waarom de vogels opeens mensen aanvallen. Dit maakt het allemaal des te verontrustender.
Acteurs deden het niet slecht, maar waren hier en daar toch een beetje ondermaats voor een Hitchcock film.

3.5*

Geen goede film, maar dat is niet door een gebrek aan moeite langs De Palma (en crew) zijn kant. Voor het merendeel van The Black Dahlia zat ik allesbehalve met tegenzin te kijken. Nergens een hoogvlieger, maar wel nog een voldoende. Maar het laatste kwartier trekt dat toch wat naar onder. Het nodeloos complex gemaakte einde wordt vliegensvlug uit de doeken gedaan waarna we vlug The Endte zien krijgen. En op zich geldt dat voor de hele film. De Palma wil zoveel info en zoveel scènes in z'n film proppen, dat het vaak een overvolle mess is. Schrap wat zaken en focus je op het hoofdplot, en je had een betere film gehad. Nu blijft alles erg aan de oppervlakte, evenals de personages die je nooit echt kan doorgronden, en is er een hoofdmysterie dat nooit echt interessant wordt. Regie en aankleding was wel dik in orde.

Black Hawk Down wordt af en toe onderuitgehaald door een wat onevenwichtig tempo en een onoverzichtelijke structuur (hoewel ik vermoed dat dit op z'n minst deels de bedoeling was). Ook de cast boordevol geweldig sterke acteurs krijgt te weinig materiaal om mee te werken; het is vooral schieten, rennen, schieten. Opnieuw is dat waarschijnlijk doelbewust, maar dan kan je evengoed een bende nobodies casten. Nu zit je hier met acteurs als Eric Bana, Ewan McGregor, Jason Isaacs, Coster-Waldau, etc, die weinig interessants te doen krijgen. De speelduur van 2.5 uur is ook een lange zit, al vloog de tijd op zich nog vrij vlug voorbij.

Nu klink ik negatief, maar dat ben ik allesbehalve. Over het algemeen is dit een absolute klasse-productie. De beelden zijn ultramooi en de omgevingen van de stad erg sfeervol. Met behulp van het chaotische cameragebruik waan je jezelf bovendien vaak midden in de actie, wat een erg meeslepend effect teweegbrengt. Het is een film die echt gemaakt lijkt te zijn voor het grote scherm indien je de ultieme ervaring wil meemaken; ik heb wel het gevoel dat ik dat een beetje gemist heb op m'n televisie. De muziek is vrij meeslepend/episch (misschien soms zelfs een beetje ongepast in combinatie met de rauwe, brute beelden, maar het werkte wel vond ik). Het eerste halfuur opbouw is prima (Scott weet hier net informatief genoeg te zijn zonder langdradig te worden), en dan wacht je als kijker gewoon een hele hoop fantastisch in beeld gebrachte, chaotische actie tot het einde. Wat is Ridley Scott toch een enorm veelzijdig regisseur eigenlijk; bijna elk genre heeft hij wel eens (succesvol) uitgeprobeerd. Zijn Alien-producties in het laatste decennium zijn ruk, maar voor de rest blijft het toch een vakman van de bovenste plank.

Dikke 3.5*.