Opinions

M'n eerste Bergman, en het was niet meteen een vol schot in de roos. Het begint heel onheilspellend en in principe houdt dat eigenaardige en enge sfeertje de hele film aan, maar langs de andere kant komt het ook nooit echt tot leven en kroop het nergens enorm hard onder m'n huid. Die scène in het begin waarin Von Sydow's personage vertelt over de enge figuren die hij in zijn dromen ziet bezorgde me kippenvel, maar komt dan eigenlijk maar heel onderkoeld tot uiting later in de film. Ik bleef dan wel een beetje op mijn honger zitten en verwachtte een versnelling hoger die er uiteindelijk niet kwam, ook al zitten er zeker heel wat individuele goede scènes in. De oude vrouw die plotseling aan de wasdraad verschijnt, de raadselachtige gebeurtenissen in het kasteel/landgoed, het einde. Het is duidelijk waar iemand als David Lynch zijn inspiratie heeft gehaald. Vargtimmen deed me met momenten heel fel aan Twin Peaks denken, zowel visueel als inhoudelijk. Het surreële is zeker een grote overeenkomst, maar waar lynch' surrealisme en absurditeit naar mijn mening altijd tot op zeker niveau invoelbaar is, is deze film van Bergman vooral heel afstandelijk, koud en abstract. Het personage van Max Von Sydow is volledig onvatbaar en nooit echt sympathiek en als kijker heb je nooit echt een stevige houvast in deze zwart-witte nachtmerriewereld. Op het personage van Liv Ullmann na, die de rol van de normale persoon die tegen haar wil wordt meegesleurd in de waanzin uitmuntend vertolkt.

Ik ben nog steeds erg benieuwd naar de rest van Bergmans oeuvre, maar ik vrees dat Vargtimmen niet meteen de beste instapfilm was. Ik sluit een herwaardering in de toekomst niet meteen uit, maar voor nu strandt het toch maar op een 2.5*.

Meesterwerkje wat mij betreft. B.J. Novak, bij mij vooral bekend als schrijver van en acteur in The Office en zijn kleine rolletje in Inglourious Bastards, levert hier echt een fenomenale prestatie af. Niet per se in het acteerwerk, want in principe speelt hij inderdaad een overdreven versie van zichzelf, maar wél op vlak van visie en regie. Want wat is dit een rake weergave van de moderne samenleving en al haar facetten. Hoe de mensen zich gedragen, waar ze nog om geven, waar ze op terugvallen. De apathie van de moderne mens en de sensationalisering van de media; een combinatie die moreel failliet, maar wel alom aanwezig is. Het personage van Novak staat voor de 21ste-eeuwse mens, en de lessen die hij leert doorheen de film en op het einde voelen oprecht aan. Omdat het écht aanvoelt ook, realistisch en niet ver van ons eigen bed. Ons moderne leven kan soms bevreemdend aanvoelen, leeg zelfs, zonder betekenis, context of empathie voor de ander. Maar Vengeance heeft nog een honderdtal andere dingen te zeggen. Sommige dingen zijn semi-filosofisch gezever en pogen een beetje té interessant of pseudo-intellectueel over te komen (één van de weinige echte minpuntjes aan de film), maar het meeste heeft een grond van herkenning of waarheid, en raakt op een of andere manier diep. Die twee lange monologen van Kutcher raken bijvoorbeeld echt een snaar, fantastisch geacteerd door hem overigens.

De film heeft dus echt heel wat rake dingen te zeggen, maar is daarbuitenom gewoon ook enorm vermakelijk. All in all best een luchtige film, met humor die telkens goed inslaat. Kleurrijke personages, tussen menselijk en karikaturaal in. Mooie locaties die kundig in beeld worden gebracht, plus een prima broeierige, zomerse sfeer. Past enerzijds perfect in het rijtje van andere moderne neo-noirs, maar doet toch ook veel dingen net even anders (het wisselen van stijlen bijvoorbeeld, maar ook de setting), en heeft daardoor een unieke identiteit.

Zo valt Vengeance voor mij als een totale verrassing uit de bus, 4.5* langs mijn kant. Ga de film zeker nog eens opnieuw bekijken.

Het is intussen al enkele maanden geleden dat ik Videodrome zag, maar voor een recensie had ik nog niet echt tijd. Ik vind het uiteindelijk ook een vrij moeilijke film om een duidelijke mening over te hebben, althans op het moment. Fascinerend en interessant was het zeker, maar over het algemeen had ik er ietsje meer van verwacht. Niet iets anders per se, maar wel meer. Het onderliggende filosofische framework waar Cronenberg mee aan de slag gaat is vrij briljant; het idee dat de media die we als individu consumeren, onze conceptie van de realiteit bepaalt, is een fantastisch postmodern idee, en het feit dat Cronenberg hier in 1983 al mee komt aandraven is ongelooflijk vooruitstrevend. Visionair, eigenlijk. Toch gaat hij hier niet ver genoeg in, vond ik. Ik had verder doorgedreven hallucinaties en waanbeelden verwacht, een diepgaandere reflectie over de vraagstukken die gesteld worden. Het blijft nu nog relatief binnen de lijntjes. Ik had me als kijker nog meer verloren en verward willen voelen in de steeds vagere scheidslijn tussen realiteit en waanzin, of beter gezegd, tussen 'realiteit' en Max' nieuwe perceptie van de realiteit. Het hele snuff-movie/SM-aspect kan ik ook niet geweldig goed plaatsen, en is in se ook niet enorm integraal voor de thema's van de film. Het wordt nu af en toe wat erg psychoseksueel in de subtext, maar Cronenberg zal er wel een duidelijke reden en visie voor gehad hebben. Het einde is ook erg plots, maar na even nazinderen viel dat wel op zijn plaats.

En toch, en toch. Zoveel andere elementen zijn fantastisch. Visueel prima, met enkele body horror effecten om U tegen te zeggen. Veel subtieler dan bijvoorbeeld The Fly, hoewel het een niet inherent beter is dan het ander natuurlijk. Een naargeestige sfeer; Cronenberg creëert een wereld waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. Een James Woods in vorm; wat een fijn ingetogen en subtiele acteur is het toch. Ook lekker onheilspellende muziek. Het feit dat al deze geslaagde componenten dus niet leiden tot een hogere score dan 3* heeft dus voornamelijk te maken met verkeerde, of te hoge, verwachtingen langs mijn kant, dat durf ik gerust te beamen. Want desondanks spookt de film 2 maanden later nog steeds geregeld door m'n hoofd, en prikkelt het wel om er nog eens voor te gaan zitten. Een herkijkbeurt brengt dus misschien wat meer verheldering. Maar voorlopig 3*.

Best een leuke Bond-film. De laatste met Moore, wat wel tijd werd. Hij lijkt er zelf ook niet echt meer zin in te hebben. Maar buiten dat is het leuk allemaal. Leuk tempo, paar toffe actie-scènes, een toffe bond girl en eindelijk eens een relatief geslaagde bad guy in de vorm van Christopher Walken. Hij weet dat gevaarlijk psychotische alleen via zijn blik al uit te stralen. Ook het verhaal vond ik iets interessanter in deze dan in de meeste andere delen met Moore. De vijanden blijven vreselijk incompetent natuurlijk, maar bon, anders zou Bond dood zijn in de eerste drie minuten.

Kleine 3.5*

Village of the Damned kan ik niet écht slecht noemen, ik heb me er in ieder geval wel anderhalf uur lang mee vermaakt, maar het torenhoge niveau dat Carpenter in de jaren 70 en 80 aantikte is hier overduidelijk ver zoek. Het is af en toe té campy (als je de poster ziet, weet je eigenlijk al genoeg), en het grootste probleem is dat er wat weinig sfeer in de film zit. En dat dan met een regisseur aan het roer die toch vooral bekendstaat om zijn sfeerschepping, beetje jammer allemaal. Niettemin zitten er enkele toffe en coole individuele scènes in, zoals de black-out in het begin met al die shots van de neergevallen mensen, of telkens wanneer de kinderen iemand aanzetten tot zelfmoord. Onder de mankementen en slechte beslissingen zit er in essentie geen slecht filmpje begraven. Ook de cast is best fijn, met goede rollen voor Reeve en Mark Hamill. De kindacteurs moeten vooral heel geforceerd kijken, maar vallen niet eens in negatieve zin op. De muziek is in orde zoals altijd in een Carpenter film.

Ik ben vooralsnog niet echt bekend met het jaren 90 werk van Carpenter (op het geweldige In the Mouth of Madness na), maar als deze Village of the Damned enige indicatie is, verwacht ik geen échte meesterwerkjes meer tegen te komen van de beste man. Maar daar kan ik fout in zijn, dat zien we nog wel eens een keer. Als hier een betere spanningsopbouw en vooral meer sfeer in had gezeten, was dit zelfs erg op niveau geweest. Nu slechts een kleine 3*.

Man man, die Shyamalan toch. Ergens heb ik nog wel respect voor het feit dat hij vaak originele films aflevert, en zijn eigen ideeën op het scherm tovert. Het is gewoon spijtig dat die ideeën in de meeste van zijn films oftewel niet goed zijn, oftewel niet goed uitgewerkt worden. In The Village geldt voornamelijk het eerste. In het begin lijkt het plot nog wel naar iets boeiends toe te werken, maar uiteindelijk is het niets meer dan een hoop gebakken lucht. De twist zorgt er in retrospectief voor dat de film nul herkijkwaarde heeft, en is zo ongeveer de meest saaie/voorspelbare maar tegelijkertijd domme wending waar Shyamalan mee had kunnen afkomen. Het zuigt ook meteen elke vorm van spanning die de film mogelijk had, uit de prent. Het grappigste is nog wel dat Shyamalan, nadat er onthuld is dat de 'wezens' niet echt bestaan, wel nog steeds van zijn kijkers verwacht dat ze de tocht door het bos spannend vinden. Dat hele laatste stuk sloeg nergens meer op, en ik heb geen idee waar je als kijker op dat moment nog op moest hopen. Een hoop bizarre keuzes dus, waarvan de timing van de plottwist nog wel de vreemdste is.

De uitwerking is, in ieder geval initieel, wel oké. Sfeerschepping is in orde, de beelden hebben iets unheimlich. Maar al heel snel begon het me allemaal maar erg matig te interesseren, zelfs lang voor de slechte plottwist. En dat komt omdat Shyamalan totaal onkundig is in het schrijven van normale, menselijke dialogen. De personages zijn zo ongelooflijk houterig en ongeloofwaardig, bijna onmenselijk. Weinig personages roepen sympathie op, buiten de karakters van Bryce Dallas Howard en Adrien Brody. De rol van Phoenix is zelfs enorm vervelend; op geen enkel moment krijg je ook maar enige hoogte van zijn personage, of kan je je in hem inleven. De film verliest dan ook niets wanneer hij plotseling niet meer meedoet.

Of Shyamalan een goede regisseur is, wel ja, ik snap dat daar nog over gediscussieerd kan worden. Ik zelf vind van niet. Maar wat is de man toch een enorm slechte schrijver. Spijtig dat hij nooit het schrijven uit handen geeft aan een kundiger persoon; wie weet zou deze film, en de rest van zijn oeuvre, me dan beter bevallen. Want uiteindelijk is dat wel het grootste probleem. 2*.

Dit was een heel aangename verrassing eerlijk gezegd. Bij Shyamalan verwacht je wel eens heel geforceerde of vergezochte plottwisten die het niveau van de film naar onder trekken, maar het tegenovergestelde is waar in The Visit. De twist is hier geloofwaardig en slim in het geheel geschreven, en klopt helemaal achteraf gezien. En in feite zou je het moeten zien aankomen, maar Shyamalan zorgt er via een goed script voor dat je de meest simpele verklaring doorheen de film over het hoofd ziet of aan de kant schuift. Prima dus, maar de film scoort vooral punten door de erg goede sfeerschepping (versterkt door de found footage stijl en het gebrek aan een soundtrack) en een resem aan oprecht creepy en verontrustende momenten. De meest banale dingen komen soms zelfs beangstigend over; het sterke aan de film is dat er af en toe dingen gebeuren, zeker in de eerste helft, die niet ondenkbaar zijn in een reëel scenario. De laatste tien minuten zijn wat onsubtiel, maar dan heb je eigenlijk al een prima film achter de rug, en maakte me dat weinig meer uit.

De acteerprestaties van de oude mensen, maar zeker ook van de kinderen, zijn top. De grootmoeder komt af en toe misschien wat geforceerd eng over, maar zeker grootvader Peter McRobbie is erg creepy op een heel realistische en geloofwaardige wijze. De personages van de kinderen hadden ook gemakkelijk erg irritant kunnen zijn, maar door de combinatie van een goed script en goede acteerprestaties is dat niet het geval. Ze worden zelfs nog vrij goed uitgediept qua achtergrond en motivaties, en dat allemaal in een heerlijk compacte speelduur van 90 minuten. Ik heb me in ieder geval erg vermaakt met dit horrorwerkje; 4*.

Redelijk sterk filmpje, zeker voor een debuut. Wilde als voorbereiding op 'The Lighthouse' eerst het eerste werk van regisseur Robert Eggers zien, en dit was allesbehalve een verspilling van m'n tijd. De film zet een heerlijk sfeertje neer van de eerste tot de laatste minuut; verschrikkelijk duister, somber en een groot gevoel van dreiging en afgezonderde eenzaamheid. Die donkere bossen, die kleurloze velden en omgevingen.. Op en top, en absoluut het beste aspect van de film. Verder is dit gewoon ook geen enge film (had op voorhand heel wat meer standaard horror clichés waaronder de gebruikelijke jump scares verwacht) in de traditionele zin van het woord, maar is de spanning veeleer onderhuids en meer van psychologische aard. Godsdienstwaanzin staat centraal, wat sowieso wel altijd fucked up is, maar er wordt genoeg aan de verbeelding en interpretatie overgelaten, zodat je als kijker op zich niet zeker weet of de 'heks' en het hele duivelachtige gedoe echt waar is of niet. De hele cast was ook erg sterk, inclusief de kleinere kinderen, maar Anya Taylor-Joy sprong er wel echt totaal bovenuit: wat een groot talent zeg!
Ondanks de korte speelduur vond ik de film vreemd genoeg wel af en toe te lang duren, zeker het eerste stuk komt traag op gang, plus de spanning zit er af en toe ook wel niet optimaal in, dus dat weerhoudt me van een hogere score.