Opinions

Wat een epos van een film. Ten eerste moet ik zeggen dat deze film er absoluut niet verouderd uitziet. Als dat wel zo was geweest zou me dat niet hebben uitgemaakt, maar het is dus zeker niet zo. Het is tijdloos op een manier dat weinig andere films dat zijn. Komt uiteraard door het specifieke genre 'western', maar ook ongetwijfeld door het schitterende vakmanschap van Leone en zijn regiestijl. Dat heerlijk trage, voortkabbelende tempo met prachtige shots van de doorleefde maar ook desolate, en ruwe maar ook mooie wereld waarin het zich allemaal afspeelt. De close-ups van de verrimpelde, bezwete hoofden van de personages. Het is simpel, maar oh zo doeltreffend, en niemand heeft het Leone daarna beter nagedaan.

De personages zijn erg leuk in deze film, en worden elk prima vertolkt door de respectieve acteurs. Henry Fonda als de afschuwelijk slechte villain, Bronson als de zwijgzame en mysterieuze held, Claudia Cardinale als de bloedmooie vrouwelijke powerhouse en nog een resem aan leuke bijpersonages. Ze worden allemaal goed gebruikt in de film en hebben elk hun momentjes. Er zitten ook van die geweldige iconische dialogen in. Het plot is uiteraard redelijk simpel en dienst voornamelijk als kapstok om daarrond al die sfeervolle scènes en lang uitgerekte momenten te hangen. Het is inherent aan het genre, en dus ook geen punt om over te vallen. Buiten de heerlijke regiestijl, sfeer en personages moet dan nog de muziek van Morricone vermeld worden. Zonder zijn muziek zou deze film wellicht niet de iconische status bereikt hebben die het nu heeft, en terecht, want de muziek is cruciaal voor de sfeerschepping en werkelijk legendarisch. Net zoals alles in de film 100% effectief in z'n simpliciteit. Het is muziek om bij weg te dromen, muziek die je meeneemt naar het wilde westen van weleer. Combineer dit met de prachtige beelden, en je snapt wel dat deze film anno 2020 nog niets van z'n kracht verloren heeft, en dat over vijftig jaar nog steeds niet verloren zal hebben.

De onvermijdelijke vergelijking met The Good, the Bad and the Ugly kon natuurlijk wel niet uitblijven, en dan moet deze Once upon a time in the West wel net het onderspit delven naar mijn mening. De cast is hier wellicht beter, maar The Good.. brengt me nog net dat tikkeltje meer in een volledige western-trance, heeft een iets iconischere soundtrack, een avontuurlijker verhaal en een beter eindduel. De vergelijking is echter futiel, dat besef ik, en het belangrijkste is dat ze beide énorm goed zijn. Films zoals deze worden niet meer gemaakt, maar gelukkig heeft Sergio Leone zulk tijdloos werk afgeleverd, dat je deze gewoon opnieuw en opnieuw kunt kijken.

4.5*

Weinig aan. Voor een komedie heb ik hier echt belachelijk weinig bij moeten lachen, if at all. Jim Carrey kan ik altijd wel hebben, en is hier ook gewoon echt niet slecht, maar als geheel werkt dit totaal niet. Z'n typetje is op zich wel leuk, en af en toe gaat zijn prestatie zo enorm over boord zonder slecht te worden, dat alleen Carrey zoiets kan flikken.

Maar daar eindigt het positieve ook gewoon letterlijk. Het verhaal is saai, de andere personages zijn dat eveneens. Matthew Broderick weet als geen ander een charisma-loze drol neer te zetten, daar zat geen dynamiek in. En zo'n acteur als Jack Black krijgt gewoonweg geen enkel komedisch materiaal. Tja, ok. Dat riddertoernooi was nog oké, maar voor de rest gaat de film maar voorbij zonder dat er echt iets wordt uitgehaald. Jammer.

Degelijk, maar deze film haalt nergens ook maar een beetje het niveau van Breaking Bad en Better Call Saul. Ik denk dat dat ook wel niet echt de bedoeling is geweest van Vince Gilligan. El Camino is een epiloog, een toetje; geen hoofdgerecht. Ik vond Jesse's open einde in Breaking Bad prima, maar zijn werkelijke lot wordt niettemin goed in beeld gebracht, en is erg logisch. Aaron Paul zet de rol voor een laatste keer geweldig neer, en lijkt het personage ook echt van binnen en van buiten te kennen. Je kan hem na Breaking Bad nauwelijks ondergewaardeerd noemen, maar het is toch een acteur die het verdient om in de toekomst in nog heel wat meer films te spelen.
De Breaking Bad cameo's waren gepast, zelfs de scène met Walter White, maar het voelde voornamelijk aan als mosterd na de maaltijd. Je weet al vrij snel hoe het met Jesse gaat aflopen ook (in feite kon je dat wel al raden voor deze film werd aangekondigd), en uiteindelijk gebeurt op het einde exact wat je verwacht.

In conclusie: leuke epiloog, maar niet enorm essentieel. 3*

Eén van Scorsese's mindere, vind ik persoonlijk. Het is een vermakelijke film die holderdebolder voorbijvliegt, maar met momenten ook vrij repetitief aanvoelt en weinig nieuws te zeggen heeft. De Niro zet een absoluut waanzinnige acteerprestatie neer - weinig hedendaagse acteurs die zo'n soort rol nog op die manier zouden invullen - maar hij steekt dan wel ook meteen torenhoog boven de rest uit. Nick Nolte vind ik een vrij vervelende, schreeuwerige acteur; geen fan persoonlijk. Lange vind ik ook niet meteen haar beste prestatie neerzetten; dochterlief Juliette Lewis daarentegen speelt wel sterk. Zeker haar scène met De Niro kruipt je wel onder de kleren. Wat een langgerekte en oncomfortabele scène. Misschien op het einde na wel het hoogtepunt van de film. Want een vrij rechtlijnig pad leidt uiteindelijk naar Cape Fear en de finale op de boot, en die is wel heel sterk. Spannend en naar Scorsese z'n doen vrij spectaculair in beeld gebracht. Het is ook hier De Niro die opnieuw de show steelt. Hier viel ook mijn kwartje dat je zijn personage in principe gewoon moet beschouwen als een force of nature, of een slasher villain à la Voorhees. Gewetenloos, gevoelloos en vooral niet te stoppen. In retrospectief maakt dat het soms overdreven of cartooneske karakter van de film wel een beetje beter te behappen.

Scorsese was zelden minder subtiel, maar al bij al is ook Cape Fear nog wel met gemak een ruime voldoende. Al voelt het met momenten eigenlijk veel meer als een De Palma-film dan een Scorsese-film aan.

3*.

Puur ter completering gooi ik er de laatste nog niet-gekeken Marvelfilms maar eens achteraan. Ook al zijn het de helft van de tijd geen goede films; leuk popcornvermaak zijn ze bijna altijd. Captain Marvel zou ik zeker niet scharen tot de betere delen van de franchise (echter ook niet tot de slechtste), maar weet in ieder geval enkele vermakelijke setpieces uit de hoed te toveren, en duurt gelukkig ook niet immens lang. Ook een pluspunt vind ik dat de film ongecompliceerd op zichzelf staat, en niet om de vijf minuten zit te verwijzen naar andere films en figuren. Dit soort lossere delen mogen er gerust vaker zitten in de MCU. In Avengers: Endgame vond ik Captain Marvel een suf personage, in haar eigen film valt dat echter een stuk beter mee. Brie Larson heeft best wel wat charisma, en ook een leuke chemie met Samuel L. Jackson. In het laatste halfuur begon m'n aandacht wat te verslappen; dat Captain Marvel zo absurd machtig is, zorgt ervoor dat de film in het eindstuk zo saai wordt als maar kan. Die saaiheid wordt ook in de hand geholpen door het flauwe CGI-fest waar de film in vervalt op het einde. 3*.

Fantastische film. Carrie is duidelijk een product van haar tijd en op die manier een beetje gedateerd, maar dat bedoel ik geenszins in de slechte zin van het woord. Het is typisch jaren '70 in al haar grauwheid, en ook dat hele highschool-sfeertje wordt gekenmerkt door een sfeer die tegenwoordig niet meer bestaat. Maar dat werkt juist in het voordeel van de film, want dat plaatst elk ander element dat enigszins gedateerd zou kunnen overkomen, in een duidelijk kader. Die acteerprestatie van Trevolta kan er eigenlijk echt niet mee door, maar het past in het geheel. De Palma heeft in ieder geval een rotsvaste, duidelijke visie en je hebt ook wel echt het gevoel dat hij die visie heeft kunnen doordrukken. Visueel en esthetisch een prachtige film, met momenten bijna irreëel en mystiek overkomend (zoals de openingsscène in de douche, of natuurlijk alles wat er zich op het bal afspeelt.) Het kleurgebruik is diep en helder en veelvuldig rood, zoals een Giallo-film soms. Sissy Spacek is een tour de force als Carrie; wat een kwetsbare, innemende en krachtige invulling van een best moeilijke rol. Of in ieder geval een rol die in de verkeerde handen heel snel over the top zou kunnen gaan en belachelijk zou overkomen. Maar wanneer Carrie het bloed over zich heen krijgt op het bal, en de hel losbarst, voel je tegelijkertijd angst, ontzag en ook een diepe tragiek en medelijden. Het is in ieder geval een horrorfilm met héél veel subtext: pesten, eigenheid maar tegelijkertijd toch ook aanvaard willen worden door de massa, ontluikende vrouwelijkheid en volwassenheid, katholicisme, religie en indoctrinatie. Ik kan doorgaan, het zit er allemaal in, en vooral op een heel naturelle en logische manier. Alles dient een functioneel doel, en de film heeft nauwelijks een grammetje vet.

En die tergend trage en lange opbouw richting het grote drama op het bal is op en top De Palma. Fantastisch camerawerk, nagelbijtende spanningsopbouw, alle hoeken en perspectieven die betrokken worden.. Het is paradoxaal gezien bijna een opluchting wanneer de emmer bloed op Carrie valt. Maar een lange opbouw naar het onvermijdelijke is wel echt De Palma's sterkste punt. Het kwartier hierna gaat behoorlijk hard los, en daarna is de film vrij snel over. Opnieuw niet negatief bedoeld. Het is allemaal optimaal functioneel. Enkel die allerlaatste scène vind ik misschien een tikkeltje minder, wanneer Carrie's hand uit de grond omhoogkomt. Een beetje té pulp-achtig, weggelopen uit een Friday The 13th-film. Maar goed, het mag nauwelijks een smetje genoemd worden.

Ik vind het oprecht één van de betere horrorfilms ooit gemaakt eigenlijk, en persoonlijk ook De Palma's beste. 4.5*.

Gisteren in de lokale cinema gezien, waar ie als onderdeel van een filmklassiekerprogramma draaide. Ten allereerste was dat al een heel fijne ervaring, maar dat terzijde. Het mooie zwart-witbeeld zag er heerlijk authentiek, en tegelijkertijd kraakhelder, uit. De visuele kwaliteiten van Casablanca verrasten me heel positief; de set van Ricks café bijvoorbeeld, waar een groot deel van de film zich afspeelt, ziet er ontzettend sfeervol en mooi aangekleed uit. Het heeft een soort gezellig sfeertje over zich heen hangen allemaal. De grootste sterktes van de film vind ik echter de dialogen en de personages. De teksten zijn gewoon zéér sterk geschreven, doorspekt met een zekere intelligentie en scherpte. Niet voor niets dat zo veel quotes tachtig jaar na dato nog onderdeel zijn van het culturele gemeengoed. Het zijn echter vooral de leuke personages, vertolkt door sterke acteurs, die van deze film een échte klassieker maken. De zwoele aantrekkingskracht tussen de personages van Bogart en Bergman is sowieso sterk geportretteerd, maar ook de vele zijfiguren brengen kleur, charme en humor met zich mee. Vooral Claude Rains als de opportune kapitein Louis Renault kan geregeld een lach ontlokken. Het betreft hier natuurlijk een film over een duistere periode, gemaakt in die duistere periode, maar Casablanca wordt nooit een zwaarmoedige film. Misschien hier en daar wat melancholisch, in de scènes die terugblikken naar Parijs bijvoorbeeld, maar dat past bij de sfeer.

De propagandistische laag valt uiteraard te bespeuren; de evolutie die Rick doormaakt, van cynicus naar iemand die zich opnieuw wilt inzetten voor de goede zaak, moest het Amerikaanse volk een spiegel voor het gezicht houden, en omdat het echt tijdens WOII zelf gemaakt is, is Casablanca naast een film evengoed een tijdsdocument. Maar toch is het, ondanks die zaken, vooral knap hoe goed deze film de tand des tijds heeft doorstaan, en dus zeker niét alleen een goede film is in de context van die tijd. Een terechte klassieker. 4*.

De appreciatie van Casino zit over het algemeen een beetje in een neerwaartse spiraal de laatste jaren, heb ik het gevoel. Ik heb genoten van dit drie uur durende epos van Scorsese, maar ook ik vind het niet één van zijn sterkere films. Maar dat zegt natuurlijk meer over zijn oeuvre dan over de kwaliteit van deze film. Maar hoe je het ook draait of keert, het is geen Goodfellas. Terwijl het tegelijkertijd een beetje téveel zoals Goodfellas is, maar dat doet deze film paradoxaal gezien een beetje de das om. Het is één van Scorsese's langste films, maar na afloop heb ik niet het gevoel dat hij hiermee iets nieuws heeft neergezet, of iets nieuws verteld heeft. En de film duurt te lang, zonder twijfel. Hier had gerust wat meer in gesnoeid mogen worden, zeker richting het laatste uur met al de perikelen rond Sharon Stone's personage. Dat vond ik veruit het minst boeiende gedeelte van de film. Stone is natuurlijk magnetisch, maar komt niet tot haar recht in dit vrij nietszeggende rolletje. Bij haar introductie wel nog, maar dat vervalt al vrij snel in veel hysterie en een verslavings-verhaallijn waar nooit echt iets mee gedaan wordt. De voice-over is niet geheel storend, maar werkt wel bijlange na niet zo vloeiend als in Goodfellas bijvoorbeeld. Al is het achteraf gezien wel interessant dat ook dode personages het verhaal mee aan het vertellen zijn. Dat is dan wel weer zo'n grappige dingetje.

Maar goed, de minpunten daargelaten is het wel weer een dijk van een prestatie dat Scorsese hier neerzet. Ik zeg het opnieuw; het feit dat ik hier maar 3.5* aan geef is omdat de vergelijking met zijn andere meesterwerken deze film iets minder goed, of vooral iets repetitiever, doet aanvoelen. De Niro en vooral Pesci zijn ijzersterk, maar ook daar kan ik me nooit vollédig van de indruk ontdoen dat ze typetjes herhalen die ze eerder in Scorsese-films al hebben gespeeld. In ieder geval heel soortgelijk, zeker bij Pesci. Zelfs de soundtrack heeft overlappingen met Goodfellas.

Je kan het samen met Goodfellas en The Irishman perfect zien als een trilogie van thematisch verbonden films, met dit als het middelste broertje, maar dan moet ik wel zeggen dat Casino de mindere van de drie is. Misschien een controversiële uitspraak, maar The Irishman voegt met zijn sombere en meditatieve insteek wel iets volledig nieuws toe aan het grotere 'project' van Scorsese, waar Casino dat niet echt doet.

3.5*.

Na het afgelopen jaar gestadig mijn weg gebaand te hebben door de vele Bond eras, is het nu eindelijk de beurt aan die van Craig. Ik had al wel m'n vermoedens dat ik deze grauwe en realistische aanpak meer ging waarderen dan bijvoorbeeld de campy films van Moore, en die verwachtingen worden absoluut waargemaakt, en eigenlijk overtroffen. Wat is dit enorm verademend zeg. Rauw en 'realistisch' inderdaad, maar ook bruut (naar Bond-standaarden dan toch) en diepgaand. Zo'n scènes als een wenende Vesper in de douche, Bond die bruut gemarteld wordt, de zwart-wit opening, de grote speelduur die wordt uitgetrokken voor de pokerspelen, etc. Het is toch allemaal net even hélemaal anders dan al de vorige delen uit de franchise, en dat vond ik gewoon heel fijn werken. Bond voelt hier als een echte getormenteerde persoon, en zoiets is toch wel knap voor een personage dat doorheen de jaren voornamelijk als vlak omschreven kan worden. Ik ben in ieder geval zeer gecharmeerd door Craigs prestatie als 007. Het is echter niet alleen Bonds film; wat zijn vooral Eva Green, maar ook Mads Mikkelsen, geweldig hier. Green is nu al veruit m'n favoriete Bond girl, en Mikkelsen als Le Chiffre is memorabeler dan menig ander villain uit de serie. Al komt hij wel jammerlijk anti-climactisch om het leven.

De actie-scènes zijn ook prima, waarbij ik vooral genoot van de parcours-scène en de sequentie op het vliegveld. Dat kan je wel aan Martin Campbell overlaten, die ook in Goldeneye al voor heerlijke actie zorgde. Op eerder genoemde scènes na komt het eerste uur wel een beetje traag op gang (en voelt het verhaal ook nog wat richtingloos). Het lange middenstuk, met de pokerscènes, is zonder twijfel het hoogtepunt. De twist in het laatste kwartier vond ik helaas wat te typisch en flauw, maar het kan er wel mee door. En tja, de meeste gekende Bond-elementen zijn afwezig natuurlijk. Langs de ene kant is dat jammer, maar langs de andere kant is dat ook wel echt het verfrissende charme van deze film. Dikke 4*.

De Vietnamfilm van De Palma. Het oorlogsgenre is niet meteen iets dat ik zou associëren met De Palma, maar hij springt er vrij behendig mee om. Het is ook niet zo dat de film bol staat van de intense vechtscènes; Casualties of War focust op een select aantal personages in een specifieke situatie, en behoudt op die manier een zekere vorm van kleinschaligheid en intimiteit. De nutteloze, chaotische en verwarrende dimensie van de Vietnamoorlog komt evenwel goed naar voren. Op geen enkel moment voelt het als een dappere, heroïsche strijd aan. Allesbehalve zelfs, en zo hoort het ook in beeld gebracht te worden natuurlijk. Er zijn veel betere en diepgaandere films over deze oorlog gemaakt, maar De Palma doet zeker zijn duit in het zakje, en heeft echt wel wat te zeggen. Het openlijke racisme, het godscomplex van de Amerikaanse soldaten, het onrecht tegenover de inheemse bevolking dat zelden tot nooit aangekaart kon worden binnen de bureaucratie van de militaire hiërarchie; het zit er allemaal wel interessant in verwerkt. Niet subtiel, maar wel interessant. Wel laat dit gebrek aan subtiliteit zich negatief voelen in andere aspecten van de film. Er zit, zeker in de tweede helft, een iets te overdreven moraal en vorm van sentimentalisme in de film. De opzwepende muziek vond ik ook vrij storend. Het voelt in het laatste stuk gewoonweg veel te veel eind goed al goed aan, terwijl de realiteit toch een stuk harder, meedogenlozer en genuanceerder geweest moet zijn. Het personage van Michael J. Fox voelt, in de lijn van die kritiek, aan als een veel te overdreven moraalridder in plaats van een interessant personage van vlees en bloed. Overigens niet de fout van Fox, die met zijn jonge uiterlijk wel goed een naïef groentje neerzet, maar het is een personage waar meer in zat. Het zijn met name Sean Penn en Donald Patrick Harvey die voor het echte acteergeweld zorgen, en meer passen binnen de brutale en verdorven context van het losgeslagen Vietnamconflict. Beiden zetten enorm slechte figuren neer die het bloed van onder je nagels halen; krachtige prestaties.

De Palma weet daarbovenop ook nog enkele spannende scènes uit zijn hoed te toveren, die ondersteund werden door prima camerawerk en mooie cinematografie. Deze scènes situeren zich voornamelijk in de iets intensere eerste helft; de openingsminuten met het harde geschiet in de jungle, en Fox' personage die vastzit in een ondergrondse gang, langzaam benaderd door een Viet Cong soldaat, is een prima voorbeeld. Goede film dus, maar iets meer nuance en subtiliteit had de film geen kwaad gedaan. 3.5*.

Spielberg op gemiddeld niveau. Het is nergens slecht, maar het wordt helaas ook nooit ergens héél interessant of meeslepend. Het duurt bovendien ook gemakkelijk een halfuur te lang allemaal. Al die laatste melo-positieve scènes, inclusief het happily ever after eindtekstje waren me iets té. Leo en Tom Hanks doen het op zich wel goed, voornamelijk DiCaprio, maar beide hebben niet de leukste rollen. Hanks z'n personage is maar een levenloos, saai figuur en voor het hoofdpersonage Frank Abagnale had ik vaak ook niet al te veel sympathie. Boehoe zijn ouders gingen scheiden, gelukkig maar dat niet iedereen die zoiets te horen krijgt het gewetenloze criminele pad op gaat. Maar bon, DiCaprio is ideaal voor de rol en weet het wel te verkopen.

Te standaard, te braaf, te lang, maar toch niet slecht. 3*.

Vlotte en energieke film die denk ik wel in het lijstje van de interessantste films van 2024 genoemd mag worden. Van de films die ik al zag van regisseur Luca Guadagnino, vind ik dit ook zijn beste. 'Mainstream' kan je Challengers misschien niet helemaal noemen, maar het is wel heel verteerbaar allemaal, en van begin tot einde een plezier om te kijken eigenlijk. En de dynamische en steeds wisselende driehoeksverhouding die aan de basis van de film ligt, is onnoemelijk intrigerend en boeiend geschreven, geacteerd en gefilmd. De haat, liefde, passie, verlangens en jaloezie dat de drie personages voor elkaar voelen loopt heel fluïde in elkaar over en verandert van scène tot scène, ook omdat de film natuurlijk continu springt doorheen de tijd. Je blijft zo wel de hele tijd bij de les, maar het wordt nergens onduidelijk of onoverzichtelijk. Sterker, de flow van de film en wanneer bepaalde onthullingen aan bod komen, vond ik nagenoeg perfect. En wat een ritme, tempo en energie zit er in deze film! Er zijn weinig dode momenten; de opzwepende muziek draagt hier voor een heel groot deel aan bij. De soundtrack vond ik denk ik achteraf echt nog wel het sterkste element van de film. Ook de momenten waarop die wordt ingezet, vooral. Tijdens dialogen gewoon bijvoorbeeld, wat eigenlijk heel storend zou moeten zijn, maar wat werkt dat ontzettend goed hier. Heerlijk werk van Trent Reznor, componist van dienst.

De personages an sich zijn eigenlijk helemaal zo diep of boeiend niet, maar op weinig momenten stoorde me dat. Het is daardoor misschien geen hele diepgaande film, maar oppervlakkig gezien heb ik hier meer dan genoeg plezier uitgehaald. Zowel O'Connor, Faist als Zendaya mogen in ieder geval gewoon leuke typetjes neerzetten. Eerstgenoemde was m'n favoriet, maar ook wel gewoon het leukste personage om te spelen wellicht. Het tennis-aspect van de film is, voor zover ik dat kon inschatten, vrij accuraat in beeld gebracht, of zo voelt het althans aan, en daar draait het uiteindelijk om in film. Maar meer dan een tennis- of sportfilm is het natuurlijk, zoals alle films van Guadagnino, een film over liefde, lust, passie en seksualiteit in al haar maten en vormen. De combinatie van de twee, dat competitieve sportwereldje gemengd met het zwoele, zomerse, broeierige, sexy en ook competitieve liefdeswereldje, tja het werkt gewoon.

4*. Nodigt zeker ook uit tot herziening, want bovenal is het gewoon een hele vermakelijke en 'kijkbare' film. Komt denk ik ook wel in m'n top 10 van het jaar terecht, of het moet nog gek gaan lopen.

Prima (kinder)film, die echter voor volwassenen ook wel genietbaar is, mits de correcte mindset. Zoals mijn bovenbuurman zegt, gekeken door de ogen van een kind, inderdaad. Dat donkere randje van Burton is niettemin onderhuids wel aanwezig, (wat de kinderen 1 voor 1 overkomt bijvoorbeeld). Maar over het algemeen erg licht van toon, en dat is prima hier. Deze film moet het vooral van de mooie visuele stijl hebben. Dat stadje in de sneeuw in het begin is sfeervol, maar vooral in de chocoladefabriek zelf wordt het een kleurrijk en creatief festijn. Sommige afzonderlijke CGI was af en toe wel lelijk en het is soms iets te flashy allemaal, maar in z'n totaliteit is het visueel absoluut mooi om te aanzien. Die liedjes waren me iets te campy trouwens, maar buiten dat is alles wat zich afspeelt in de fabriek heel erg vermakelijk. Die Space Odyssey references vond ik persoonlijk wel lachen! Willy Wonka zelf wordt dan ook nog eens geweldig neergezet door Johnny Depp. Wat is hij hier weer een heerlijk vreemd typetje. Hij draagt de film ook, die vervelende kinderen zie je het liefst in snoep veranderen.

Leuke Burton toch weer, al zie je nog meer dan zijn hand, de hand van Roald Dahl terug, in zowat elk element dat hier voorbijkomt. Beetje nostalgie toch wel.

Logica moet je hier natuurlijk niet in gaan zoeken. Un Chien Andalou is letterlijk tot stand gekomen nadat Bunuel en Salvador Dali bepaalde dromen die ze hadden uitwisselden (het best gruwelijke en befaamde shot van het oog dat doorgesneden wordt door een scheermes komt bijvoorbeeld uit een droom van Bunuel.). Beter gezegd, rationele logica zit er niet in, de droomlogica viert hoogtij. Filmhistorisch een belangrijk stukje kunst, zeker voor de experimentele en surreële film. Maar ook op de surreële schilderkunst heeft dit invloed gehad. Dat allemaal terzijde is het gewoon heerlijk bevreemdend (zonder op de oogscène na schokerend te zijn), heeft het een unieke sfeer en ziet het beeld er bizar mooi uit. Als filmliefhebber moet je dit zeker een keer gezien hebben.

Alfonso Cuaron heb ik, als regisseur van de beste Harry Potter-film en als visueel visionair, erg hoog zitten. Children of Men scoort dan ook heel sterk op vlak van beeld, geluid en stijl, én weet eveneens een aangrijpend verhaal te vertellen. De wereld die hier gecreëerd wordt is duister, hopeloos, triest; dat wordt versterkt met elk beeld van de verwaarloosde straten, de vuile, ongure plekken, de doodse blikken van Clive Owen, de dialogen, de droevige muziek. De algehele sfeer die hierdoor ontstaat is enorm krachtig. De informatie over de toestand van de wereld en hoe die toestand tot stand is gekomen, krijg je maar miniem of zelfs helemaal niet. Zo wordt de link tussen het onvruchtbaar zijn van de menselijke soort en de extreme anti-immigrant sentimenten nooit echt duidelijk gemaakt, al vergt het natuurlijk geen suspension of disbelief om mee te gaan in het feit dat de mens tot zoiets in staat is. Helaas heel actueel op dat vlak. Ondanks dat ik in het begin graag meer wilde weten over deze wereld, heb je al snel door dat de setting gewoon dient als decor voor de werkelijk belangrijke rode draad, de tocht van Theo en Kee.

Er zitten ook enkele gigantisch spannende scènes verpakt in de film. De aanval op de auto, de ontsnapping uit het huis van die extreme groepering, het hele laatste kwartier met de chaotische opstand/burgeroorlog, etc. Het camerawerk dat het gezichtspunt van Owen's personage heel vaak lijkt te volgen, maakt deze spanning soms echt maximaal. Vooral het laatste kwartier is qua spanning en actie van een schitterend niveau, en ondanks dat tegen het einde het sentiment er wel dik wordt ingewreven en de laatste scène geen enkel cliché weet te vermijden, werkte het allemaal tot de laatste seconde. Een 'nadeel' zou dan zijn dat Cuaron de film zo fel heeft doordrenkt met een hopeloze sfeer, dat de positieve hoop door de baby en het schip op het einde een beetje vals of leeg aanvoelt. De wereld is hier zo hard naar de klote dat volgens mij niets nog een positief verschil kan maken, in ieder geval niet op grote schaal.
Als laatste wil ik Caine nog even vermelden, wat een mooie en grappige rol zet hij hier neer. De enige luchtigheid in een film die daar verder nauwelijks ruimte voor laat.

4*

Chinatown, Polanski's bijdrage aan het neo-noir genre, profiteert in de eerste plaats van een enorm uitgekiend script. Blijkbaar wordt het script, neergepend door Robert Towne, aan filmacademiën gebruikt als hét voorbeeld van een perfecte screenplay, en dat kan ik alleen maar terecht noemen. In typische neo-noir stijl lijkt het detectiveplot ogenschijnlijk complex en staan er heel wat verschillende pionnen op het bord, maar Polanski brengt het allemaal helder en duidelijk in beeld. De kijker weet enkel wat Gittes weet, waardoor mysteries en leemtes in het plot nooit storend aanvoelen. En hoewel het een erg plot-gedreven film is, is Chinatown méér dan het verhaal. Polanski weet een heel fijne sfeer neer te zetten; de prachtige cinematografie staat in functie van een broeierig, soms zelfs relaxt en in elk geval mysterieus sfeertje. Er wordt niet geraasd door het verhaal; de camera blijft soms lekker lang en rustig stilstaan. Traag is de film echter helemaal niet; het plot wordt de hele tijd nieuwe kanten uitgestuurd, nieuwe personages en motieven komen telkens aan het licht, etc. Een ideale balans tussen rust en vaart dus. De muziek van Goldsmith evoceert verder een prachtige melancholische sfeer, en ondersteunt zo perfect de thema's van de film.

Jack Nicholson zie ik altijd heel graag spelen, en is hier voor zijn doen zelfs heel ingetogen. Een acteur die er om bekend staat destijds veel aan ad lib en improvisatie te hebben gedaan, maar dat zal hier redelijk beperkt zijn gebleven. De andere acteurs vullen hun rollen ook goed in, met een tot de verbeelding sprekende Faye Dunaway en een smerig slinkse rol voor John Huston. Een minpunt is voor mij het einde, of pakweg de laatste tien minuten. Al de personages komen hier opeens wel heel geforceerd op dezelfde plek samen, daar waar de rest van de film toch wat meer subtiliteit vertoonde, en het einde zelf is wel erg nodeloos cynisch en duister. Dat laatste is niet per se een minpunt, maar het sluit de film wel niet ontzettend bevredigend af. In ieder geval is de klassiekerstatus van Chinatown absoluut verdiend, en is het ook veruit Polanski's beste film die ik tot nu toe heb gezien. 4.5*.

Lekker filmpje doordrenkt met de typische jaren 80 sfeer. Christine schreeuwt in alles Stephen King; zelfs als je het niet weet op voorhand kan je al vanaf het begin raden dat het gebaseerd is op een boek van hem. Heb het boek nooit gelezen, lijkt me ook nauwelijks één van zijn sterkere werken, maar bon; het concept is leuk genoeg. Carpenter weet evenwel zijn eigen stempel op het geheel te drukken.
Een zwakte van de film is dat, ondanks een sterke sfeer, het geheel heel oppervlakkig blijft. De transformatie van de hoofdpersoon kwam voor mij eerder belachelijk over, dat gebeurt werkelijk in een minuutje. De acteur weet het ook niet te brengen. Met zijn extreem geforceerde psychopatische blikken moest ik echt af en toe lachen. Neen, kon hier moeilijk in mee gaan. Zijn maat was dan een veel sympathieker personage, zelfs in het begin.
In de tweede helft van de film weet Carpenter wel enkele rete-coole en spannende scènes uit zijn hoed te toveren. De brandende auto op de snelweg, maar ook de andere kills waren qua suspense en coole visuals om je vingers bij af te likken. En de spanning rond de auto wordt sowieso wel goed opgebouwd, en is vanaf het begin voelbaar. Die lage, frontale shots doen een zeer banale auto er verontrustend uitzien. De dreigende muziek helpt hier ook wel bij.

Vermakelijk, maar iets te oppervlakkig. 3*.

Een erg goed vervolg op het eerste deel van Narnia. Ik vind dit deel wel iets minder als deel 1. Het eerste deel had nog die mooie, sprookjesachtige sfeer die dat deel bijzonder mooi maakte. Dit deel bezit die sprookjesachtige sfeer niet meer en verliest zich soms een beetje in enorme veldslagen. Desalniettemin is ook dit deel geslaagd te noemen.

Ook hier is het verhaal weer erg mooi. Ik heb nooit de boeken gelezen, maar Lewis was ongetwijfeld een goede schrijver. Wel moet ik zeggen, hoewel Narnia erg goed verzonnen is, Lewis' beste vriend Tolkien het met 'Middle Earth' beter heeft gedaan. Tolkien gebruikt ontzettend veel detail en heeft gewoon een enorm uitgebreide wereld gecreëerd, met een eigen geschiedenis, eigen talen, enzomeer. Narnia is gewoon een mooie fantasywereld, maar nergens echt briljant. Wel is het weer erg mooi in beeld gebracht. De landschapsbeelden waren weer mooi, maar ook de kastelen en andere locaties waren visueel geslaagd. De vele wezens waren ook hier weer erg goed gemaakt. Aslan was weer erg mooi geanimeerd en voorzien van een erg passende stem door Liam Neeson.

De acteerprestaties waren goed. Niemand presteerde onder de maat. De 4 hoofdpersonages hebben een lichte vooruitgang gemaakt en ook Prince Caspian, degene aan wie de titel van dit tweede deel gewijd is, deed het niet slecht. Wel miste ik vele bijfiguren uit de vorige film, maar daarvoor kwamen er wel weer nieuwe in de plaats.

Wat erg goed aan deze film is, zijn de veldslagen. Die waren erg spannend, groots en spectaculair. De film leek er zelfs vol van te zitten. Waar de eerste film opbouwde naar de veldslag op het einde, heb je hier meerdere veldslagen doorheen de hele film. De opbouw was dus iets minder goed, maar de actie des te beter. Wat dan wel weer minder is, is het ontbreken van de magische en sprookjesachtige sfeer. Verder was ook de muziek weer erg geslaagd.

Zeer goede film, iets minder dan het eerste deel maar nog steeds erg genietbaar.

4*

Een zeer goede film. Deze film is voor mij een klein stukje jeugdsentiment en daardoor geef ik deze film ook een hoge score. Het gevoel dat ik bij deze film heb overwint van de soms minder goede zaken. Toch is deze film meer dan geslaagd en ook zonder het jeugdsentiment heb je een erg goede film.

De film is in het begin redelijk realistisch. Het is leuk dat er ook stukjes plaatsvinden in de bestaande wereld, zo zit er ook wat realisme in en geeft het het contrast weer met de sprookjeswereld. Het verhaal van deze film is ook erg mooi. Ik heb nooit een van de boeken gelezen, maar uit deze film kan ik wel concluderen dat Lewis een mooi verhaal en een nog mooiere fantasywereld heeft gecreëerd. De sfeer in deze film vond ik ook ontzettend mooi, Narnia is een erg sprookjesachtige en mooie wereld. Het eerste gedeelte van de film is qua sfeer wel nog het beste. De wereld vol beladen met sneeuw vind ik een mooiere setting dan de groene, fleurige wereld in het tweede gedeelte.

De personages zijn ook erg leuk. De vele bijrollen in deze film zijn wel leuker als de vier hoofdpersonages. De 4 hoofdkarakters zijn niet zo erg goed neergezet. Ze doen het niet slecht, maar beter kon het wel. Dan zijn de vele bijrollen veel leuker. De wezens in Narnia zijn erg verschillend en daardoor ook allemaal leuk. James McAvoy acteerde heel erg goed en ook de witte heks werd goed neergezet. Aslan werd door Liam Neeson voorzien van een erg mooie stem, die erg goed bij hem paste.

Visueel ziet de film er heel erg goed uit. De film is nu ook weer niet zo oud, maar ziet er uit alsof het vorig jaar gemaakt is. De vele wezens zijn mooi geanimeerd, de CGI van vooral Aslan zag er levensecht uit. Ook de vele locaties in de film zijn erg mooi. De landschapsbeelden waren heel mooi, echte natuurshots geeft toch altijd wat meer sfeer. Maar ook het paleis van de witte heks zag er visueel zeer goed uit. De veldslag op het einde was erg groots opgezet en mooi in beeld gebracht. De veldslagen in the lord of the rings bijvoorbeeld zijn wel veel beter, maar ook hier vond ik het episch.

Dan rest nog de erg mooie muziek van Howard Shore. Net zoals bij the lord of the rings en the hobbit levert hij ook hier erg mooie muziek af, die telkens perfect bij de situatie past.

Minpunten aan deze film zijn er natuurlijk wel, maar voor mij persoonlijk weegt het niet zo zwaar op tegen de voordelen. Zo vond ik de film soms wel een beetje kinderachtig en de acteerprestaties zijn niet van iedereen even goed, maar dat zijn maar kleine nadelen.

4,5*

Een redelijk leuke film. De film is veel minder dan zijn twee voorgangers, maar weet nog redelijk stand te houden. Waar de eerste film een prachtige sprookjesachtige sfeer had en het tweede deel veel actie en veldslagen, heeft het derde deel geen van beide, of dan toch in veel kleinere mate. De magie is hier grotendeels verdwenen, maar het blijft wel gewoon leuk vermaak.

Het verhaal kan dan wel goed bedacht zijn, dat blijkt niet echt uit de film. Het verhaal wordt erg afgeraffeld en voelt aan alsof het allemaal vlug bedacht is, zonder na te denken. Het is wel te doen en omdat het verhaal simpel is hoef je ook geen moeite te doen om je verstand er bij te houden en gewoon even kijken zonder na te denken. Waar ik wel soms mijn bedenkingen bij had was de CGI-look van deze film. Waar in deel 1 en 2 nog gebruikt werd gemaakt van mooie landschapsbeelden, komt hier alles uit de computer. Wel jammer langs de ene kant, maar soms zag het er verbluffend mooi uit. De vormgeving van de eilanden vond ik over het algemeen erg goed. Er wordt in ieder geval moeite gedaan om Narnia er overtuigend uit te laten zien.
Visueel is de film echter verre van perfect. Zoals ik al zei vond ik de overdaad aan CGI niet altijd geslaagd, maar ook de wezens zagen er niet altijd geweldig uit. Eustace de draak leek eerder uit een animatiefilm te komen. Aslan zag er dan weer geweldig uit.

De personages zijn weer ongeveer even leuk als in de vorige delen. De vele bijfiguren zijn jammer genoeg dan wel verdwenen, buiten enkelen, en ook van de hoofdpersonages zijn er verdwenen. Iedereen viel dus wel mee, alleen die neef... Zelden zo'n irritant mannetje op het scherm zien lopen. Ook de muziek was pakken minder als in de vorige delen, maar wel nog goed. Ook een lichtpuntje is de kortere speelduur, als deze film een halfuur langer duurde, ging er nog een 0.5* van af. Zelfs nu kon het soms nog wel eens wat minder interessant worden.

Al bij al nog wel een vermakelijke film, maar vergeleken met deel 1 stelt dit weinig meer voor. Moest er een mogelijk vervolg komen, hoop ik dat ze het toch wat over een andere boeg gooien dan dit derde deel.

3.5*

Citizen Kane. Een film (of moet ik zeggen; dé film der films) die bij voorbaat hoogdrempelig aanvoelt, of in ieder geval bij naamassociatie alleen al torenhoge verwachtingen oproept. Verwachtingen die, zou je denken, onmogelijk waar te maken zijn. Het label 'beste film allertijden' zal Citizen Kane over het algemeen geen goed doen, want dat creëert uiteindelijk verwachtingen die geen enkele film die ooit gemaakt is, kan inlossen. Citizen Kane dus ook niet. Maar vond ik dit, de hele status daargelaten, een sterke film? Het antwoord daarop is zonder twijfel een volmondige ja. De eerste tien minuten waren even doorzetten; druk, schreeuwerig, onduidelijk. Ik had al even bang dat het een vermoeiende twee uur zou gaan worden. Maar na die snelle intro vindt regisseur Orson Welles het juiste tempo (hoewel de pacing niettemin snel blijft, zéker voor een film uit 1941). Niet alleen qua tempo voelt de film modern aan, maar vooral ook op vlak van de verhaal- en vertelstructuur. Sterker; veel moderne films zijn hier een stuk minder sterk in dan Kane. Het verhaal wordt opgezet als een soort van mysterie/detective-plot, wat de overkoepelende raamstructuur vormt. Via deze structuur wordt er niet-chronologisch door het leven van Kane gesprongen, en wordt het verhaal en het leven van Kane steeds verder vervolledigd vanuit verschillende perspectieven. Het plot springt heel wat heen en weer en de kijker wordt niet bij het handje genomen, maar toch wordt alles heel helder en duidelijk in beeld gebracht. Ik was in ieder geval écht verbaasd over hoe sterk en modern dit aspect in elkaar zat. Het Rosebud mysterie wordt hélemaal op het einde nog net subtiel onthuld aan de kijker terwijl de personages in het ongewisse blijven; de onthulling is tegelijkertijd simpel en sterk, waardoor het geen verrassing is dat dit ook tachtig jaar later nog blijvende indruk maakt. Bovendien wordt de interessante plotstructuur erg goed ondersteund door een prima spelende Orson Welles, die Kane zowel als jonge, middelbare en oude man geloofwaardig neerzet.

De vernuftige verhaalstructuur is wat mij betreft anno 2021 het sterkste aspect aan Citizen Kane. Ik ben er van op de hoogte dat het op technisch vlak ook een revolutionaire film was, die vele filmtechnieken introduceerde of in ieder geval gangbaar maakte; maar daar heb ik wat minder boodschap aan. De zwart-witfotografie (en het schaduwgebruik) is prima, en vooral de scènes in kasteel Xanadu met de enorm weidse en langgerekte ruimtes maken indruk. Visueel dus allesbehalve achterhaald, maar intussen natuurlijk wel ingehaald. 4*, en tegen mogelijke herzieningen kijk ik zeker niet op.

Een film waar ik nooit hoog mee heb opgelopen. In mijn herinnering was het een erg stomme film, maar aangezien ik het mij allemaal niet erg goed kon herinneren maar eens herzien. Die herziening is eigenlijk goed meegevallen. Het is een leuk filmpje om je avond eens mee te vullen, maar meer dan ook weer niet.

Het beginstuk van de film was goed, maar redelijk saai. Eenmaal ze op avontuur vertrekken wordt het een stuk beter. Het middengedeelte van de film is het beste, maar duurt jammer genoeg niet zo lang. De effecten waren erg goed, moet ik zeggen. Het voelde allemaal niet aan als een b-film, wat ik op voorhand wel had gedacht. Het einde is dan wel natuurlijk weer wat makkelijk, alles lukte natuurlijk opeens en de held kan het monster verslaan en de prinses redden. enorm cliché, maar ja, iets anders had ik nu toch niet verwacht.

Het verhaal vond ik best wel interessant. Interessant om de Goden te zien en hun rol in het leven van de Grieken. Ook het feit dat perseus de zoon van de oppergod Zeus is maakte het geheel nog iets interessanter. Maar minpunten zijn er ook: het verhaal is soms erg standaard en cliché en de personages zijn erg oppervlakkig.
De acteurs deden het niet slecht. Liam Neeson en Ralph Fiennes waren de beste acteurs, de rest viel wel mee, maar was niet erg goed. Sam Worthington vond ik zelfs ronduit slecht. Een erg matige acteur, vond ik ook al in Avatar. De effecten zijn wel erg goed, zoals ik al zei, en het tempo van de film is lekker hoog, waardoor het helemaal niet verveelt.

Het begint, zoals hier al meerdere keren aangegeven, allemaal vrij fijn en sterk. Er worden visueel mooie beelden op het scherm getoverd, en de neergezette sfeer is prima. De introductie van de personages, en de achtergrondinformatie die over hen gegeven wordt, is vrij standaard tot matig, maar daar staat of valt een film als deze niet mee. De gebeurtenissen zijn trouwens erg gruwelijk via implicatie; het meeste wordt net niet in beeld gebracht, maar juist dat suggestieve vond ik een heel goede keuze. Het is alleen jammer dat dit soort films steevast minder lijken te worden in de laatste akte, zo ook hier. De twisten en uitleg zijn vrij vermoeiend, en slaan ook niet op heel veel. De rol van de maffia in dit alles blijft vaag en slecht uitgewerkt. De hele meta-kritiek wordt ook nooit voldoende uitgewerkt, dus dat aspect had evengoed achterwege gelaten kunnen worden.

Het laatste halfuur is dus niet op niveau, maar een sfeervol en prima in beeld gebrachte eerste uur levert deze film zeker een voldoende op. Ook de cast, vooral Matilda Lutz, speelt goed, wat niet over elke horrorfilm gezegd kan worden. 3*.

Climax is een visuele trip, inclusief veelvuldig psychedelisch kleurgebruik, met een enorm intense tweede helft. Het liet me met een fucked up gevoel achter. In de eerste veertig minuten zat ik er nog niet echt in; de sfeer wordt gezet en het is al een plaatje om naar te kijken, maar die lange dansscènes waren, wel ja, te lang. De relatief inwisselbare personages blijven ook iets te lang praten over wie ze willen doen, etc. Wanneer de sfeer dan gradueel omslaat en al snel uitmondt in een vreselijke nachtmerrie is het echt genieten; al dat hysterische geschreeuw, de kolkende camerabewegingen, de fucked up handelingen van zowat elk personage, ja, dat is Noé op z'n best. De nachtmerrieachtige sfeer zindert lang na. Schitterende ervaringscinema.

Gevoelsmatig neigt het naar een 4*, maar daar was de eerste helft wel net iets te zwak voor. Wie weet bij een herkijkbeurt.

Kubrick: voor de ene een geniale regisseur, voor de ander een totale prutser. Zijn aparte stijl onderscheidt hem van ongeveer alle andere regisseurs en stelt hem erboven. Klassieke muziek op de meest onverwachte momenten, constant mooi ogende beelden en shots, het surrealistische, de achterliggende gedachten/thema's die op vele manieren interpreteerbaar zijn,.. Ook deze film is weer op en top Stanley Kubrick. Het is net niet zijn beste film (the shining is onovertroffen), maar absoluut wel zijn interessantste.

De sfeer is ook hier het belangrijkste: een heel eigenaardige sfeer die wel ideaal bij de film past. Het verhaal is interessant. Het is duidelijk op te delen in drie stukken: de eerste +/- 40 minuten waarin Alex en zijn groepje de straten onveilig maken en vernieling zaaien, daarna het gedeelte met in de gevangenis en Alex die zijn speciale therapie ondergaat en uiteindelijk het laatste stuk waarin Alex in zijn vroegere omgeving omgaat met de therapie en zijn 'veranderde' zelf. Veel interessante onderwerpen/thema's van morele aard zoals de therapie. De therapie verandert Alex niet echt in een ander en beter persoon, het voorkomt alleen maar dat hij slechte dingen doet die hij eigenlijk wel wil doen. Een soort gevangenis in je eigen lichaam. Oké of niet, dat is discussieerbaar. Het einde is typisch op zijn Kubricks; vreemd, eigenaardig en sterk tegelijkertijd en op vele manieren te interpreteren. Alex die uiteindelijk op een mysterieuze manier terug in zijn oude gedrag ( en zijn echte ik) verandert. Het zou er op kunnen duiden dat wat je ook probeert, je je innerlijke zelf nooit kan veranderen. Ook al verander je het voor een tijdje, zoals hier, het komt altijd wel terug. Tuurlijk zullen er nog erg veel andere manieren zijn en dat is ook het mooie. Maar nog mooier is het feit dat, hoewel je als kijker weet dat Alex een onverbeterlijke crimineel en psychopaat is, je de hele film toch met hem meeleeft en op veel momenten zelfs medelijden met hem hebt. McDowell heeft een fantastische anti-hero neergezet.

4.5*

Close is wel een binnenkomer zeg. Dhont levert een ijzersterk, subtiel en ingetogen stukje drama af. De film wordt nergens beheerst door geforceerde dramatische momentjes of overdreven emoties; alles in Close voelt rauw, puur en oprecht aan. De emoties zijn wat meer onderkoeld, bevinden zich wat meer onder de huid, maar komen daardoor des te harder aan. Dit wordt allemaal ondersteund door fenomenaal genuanceerd acteer-, schrijf- en camerawerk. Eden Dambrine en Gustav de Waele zetten schitterende prestaties neer; vooral eerstgenoemde heeft een moeilijke rol, en doet dat met verve. De andere personages/acteurs komen grotendeels alleen maar voor wanneer ze in conversatie zijn met Léo en ook de camera zit Léo altijd héél dicht op de huid, waardoor het echt als Dambrine's film aanvoelt. Maar ook het schrijfwerk vond ik dus echt enorm sterk in elkaar steken. Ten allen tijde genuanceerd, en Dhont kiest steevast voor de verhaaltechnisch interessantste keuze. Zo vond ik het bijvoorbeeld heel verfrissend dat de fall-out tussen Léo en Remi niet romantisch/seksueel van aard was, maar juist een véél complexere oorzaak had. Oftewel hoe een (onschuldige) opmerking op het schoolplein/in de klas stapje per stapje kan leiden tot een onherstelbare breuk en een dramatische conclusie. Maar ook dat Dhont nooit onthult hoe Remi zelfmoord heeft gepleegd is bijvoorbeeld zo'n klein dingetje dat de film heel wat smaakvoller en subtieler maakt dan menig ander (Vlaams) drama. Het einde is uiteindelijk naar verwachting, maar raakt.

Er zitten ook wat imperfecties in naar mijn mening, maar niets al te storends. Sommige scènes, ik denk maar aan de ijshockeymomenten, voelen nu en dan wat repetitief aan. Ook de keuze om Remi vrij snel te laten sterven, is eentje die ik persoonlijk anders had aangepakt. Er is uiteindelijk relatief weinig aanleiding en context voor zijn zelfmoord; een iets langere opbouw hiernaartoe had ik interessant gevonden. Dat zou ook meer ruimte hebben gegeven aan de band tussen Remi en Léo, die nu eigenlijk maar vrij beperkt geschetst wordt vooraleer het misloopt. Al valt er natuurlijk ook iets te zeggen voor de plotse aard van zijn zelfmoord; ook in het echte leven zie je zoiets zelden aankomen, en hoeft er niet per se een veelvoud aan redenen te zijn. Last but not least is Close ook visueel een heel mooie, ingetogen film. Dhont durft gelukkig stil te staan bij de gebeurtenissen, en te focussen op beeld en gevoel. Het maakt het geheel nog een stukje contemplatiever en poëtischer.

Niets in het verhaal of in de thematiek is overigens gloednieuw of nog nooit eerder verteld, integendeel. De originaliteit is niet waar de kracht van Close ligt, of hoeft te liggen. De manier waarop het verhaal verteld wordt is daar namelijk sterk genoeg voor, en cast, beeld en muziek complementeert dat gedurende de hele speelduur. 4*.

Een heel vroege Spielberg, en wat mij betreft ook een mindere. De ambitie is hier groter en beter dan de daadwerkelijke uitvoering. De mysterieuze en enigmatische manier waarop het buitenaardse leven in het verhaal wordt geschreven is dan wel bewonderenswaardig, en de visuele esthetiek en de muzieknoten van Williams zijn sfeerverhogende puntjes, maar toch is Close Encounters of the Third Kind nooit een film die echt gaat leven. De grootste oorzaak daarvoor is het totale gebrek aan een menselijk ankerpunt waar je je als kijker aan kan hechten. Het personage van Richard Dreyfuss is ontzettend onsympathiek en schreeuwerig. De film schildert hem af als een soort van held waar je als kijker voor moet supporteren, maar ik had er maar bitter weinig sympathie voor. De andere personages komen niet prominent genoeg voor en zijn te oppervlakkig uitgewerkt om echt te kunnen boeien. Sowieso is het over het algemeen maar een erg schreeuwerige en drukke film, in de dialogen dan vooral. Nu, dat is in ieder geval wel een trekje van Spielberg in zijn vroegere films, maar het stoorde me nergens zo fel als hier. Nogmaals, de beelden en muziek zijn mooi en sfeervol en evoceren goed dat onvatbare van het Buitenaardse, en dat zijn uiteindelijk ook zaken die de film een ruime voldoende opleveren. Maar de personages en het verhaaltechnische schieten te kort, en Spielberg geeft zijn kijkers (te) weinig reden om volop mee te leven. 3*.

De ondergang van New York zag er nog nooit zo benauwend apocalyptisch uit als hier in Cloverfield. Dood en verderf, ontploffingen en instortende gebouwen links en rechts, het Vrijheidsbeeld dat even langsrolt, de totale chaos die op een seconde tijd losbarst, de korte blikken op het enorme wezen dat dit alles veroorzaakt, het geschreeuw.. De verdoemenis druipt er vanaf, en dit wordt allemaal versterkt door het schokkerige en chaotische cameragebruik. De actie is enorm chaotisch en spectaculair, en ziet er tevens visueel heel mooi uit. Er wordt telkens net weinig genoeg getoond om ook de spanning erin te houden. Het eerste doodnormale, rustige kwartier is niet saai, maar broodnodig om het enorme contrast weer te geven met het chaotische uur dat hier op volgt. Het moment waarop het eerste gebouw ontploft en hierna de vernieling razendsnel start is een kippenvelmoment. Het is dus in de eerste plaats ervaringscinema, maar toch vind ik het persoonlijk wel jammer dat de personages vooral domme of cliché keuzes maken, en soms onlogisch reageren (de dood van de broer wordt bijvoorbeeld bijna volledig genegeerd). Ook is het found footage aspect niet echt logisch binnen het verhaal van de film; alsof je in een situatie als deze dat cameraatje gaat blijven vasthouden tegen elke kost. Maar bon, dat zijn kleinigheidjes opzich.

De film duurt maar zo'n 70 minuten, en is op die manier uiterst effectief in vaart en spanning. Ik ga deze zeker nog wel eens een paar keer in de herziening gooien de komende jaren, want het was een unieke filmische ervaring die veel indruk maakte. Lijkt me ook heel vet om dit op het grote scherm te zien. Dikke 4*.

Ik had hier geen hoge verwachtingen van, maar het viel me uiteindelijk allerminst tegen. Wat ik vooral apprecieerde aan The Cloverfield Paradox is dat het op een vrij goede manier de drie Cloverfield films met elkaar verbindt. Er wordt hier namelijk een reden gegeven waarom de Aarde in de 1ste twee delen opeens geteisterd werd door buitenaardse monsters. Dit laat in feite potentieel heel veel ruimte over voor verdere vervolgen of spin-offs; in het begin wordt er namelijk ergens gezegd dat het scheuren van het tijd-ruimte continuüm tegelijkertijd in heden, verleden en toekomst is gebeurd.. De mogelijkheden zijn eindeloos op die manier. Voor sommigen voelt de verklaring wellicht geforceerd aan, maar ik vond het interessant in ieder geval. Het beste punt van de film.

De rest is echter niet al te denderend; de film lijkt zich af en toe te verliezen in geforceerde complexiteit in plaats van te focussen op het vertellen van een tof of spannend verhaal. Er zitten enkele leuke scènes in, zoals het overgeven van de wormen of de kruipende arm, maar over het algemeen was dit allemaal iets te karig. De cast is niet slecht, maar wel vergetelijk. Slechts enkele figuren weten een stempel te drukken op het geheel. Maar bon, visueel ziet het er mooi uit en de vaart zit er oké in, dus een 3* heb ik hier gerust voor over. Als er in de toekomst nog Cloverfield films komen, kunnen ze echter wel het best opnieuw een beetje focussen op een tof of spannend verhaal, want dat ontbrak hier. Het komt niet in de buurt van de andere 2 films in ieder geval. Maar slecht is het ook niet.

Cocaine Bear was nu eens zo'n titel waar ik best wel wat leuke pulp van verwachtte, maar dat is me helaas ferm tegengevallen. Een cultfilm in wording is dit wat mij betreft niet, maar daar kunnen anderen helemaal anders over denken natuurlijk. Daarvoor durft de film naar mijn mening gewoonweg niet ver genoeg te gaan; noch in de gore, noch in de absurde of zelf-relativerende humor. In de plaats daarvan sleept regisseur Elizabeth Banks er tientallen oninteressante personages bij in al even oninteressante subplots, en probeert ze aan iedereen een gezicht en achtergrondverhaal te geven. Toch exact iets wat in een film als deze niet nodig is? Ik was daardoor vaak in de war over de toon van Cocaine Bear; soms doodserieus en oprecht, dan weer over the top en absurd, en vaak een mengeling van beide. Ik wist soms niet wat ik er van moest maken. De CGI-beer zelf heeft uiteindelijk best nog wel wat screentime, maar het ontbreekt gewoonweg aan echt goede inventieve kills of (actie)scènes. De ambulance-scène is één van de weinige momenten waar ik wel even volledig mee was; bruut, sadistisch, grappig. Zo had de hele film moeten zijn. Nu was het allemaal wat braafjes en blijft het binnen de lijntjes, wat bij een pulpfilm met de titel Cocaine Bear allesbehalve wenselijk is. Die vrij grote focus op de kinderen tegen het einde aan, evenals het 'moralistische' einde met de criminele vader die zijn verdiende loon krijgt, geeft het geheel echt een veel te brave sfeer.

Nee jammer, ik had hier meer van verwacht. 2*.