Opinions

Echt zo'n typische oerklassieker van Spielberg, die in alles sfeer en een dikke laag nostalgie uitademt. Je kan de film een teveel aan zoetsappige emotie verwijten (en zeker tegen het einde klopt dat ook wel), maar toch past dat binnen die fijne, magische jaren 80 sfeer, iets dat Spielberg als geen ander kan neerzetten. Zeker in zijn pre-2000 periode heeft die man toch wat klassiekers afgeleverd, ongelooflijk. Het verhaal is simpel en doeltreffend, de personages zijn sympathiek en de kind-acteurs spelen goed (met een piepjonge Drew Barrymore), maar de echte ster is E.T. zelf. Een prachtige pop met emotieve ogen, grappig en aandoenlijk. Knap hoeveel emotie Spielberg hier uit weet te halen. Niet alleen E.T. is visueel heel mooi; de hele film ziet er nog steeds prachtig uit. Het shot met de vliegende fiets en de maan is natuurlijk alom bekend, maar ook de andere beelden, omgevingen en sets zijn prima in orde. In het laatste halfuur, vanaf dat E.T. wordt ontdekt en 'gevangengenomen', wordt het inderdaad af en toe iets te zoetsappig, inclusief het einde, maar ach, het is en blijft een hele mooie en iconische film. 4*.

Fijne verrassing. Eastern Promises is Cronenberg op de conventionele toer, met een rechtlijniger narratief dan je ooit van hem zou verwachten, maar het werkt wonderwel. En waar het de film misschien een beetje ontbreekt aan onderliggende ideeën en diepere subtext, wordt dat dubbel en dik goedgemaakt door het fantastische karakterwerk. Want bovenal is dit een echte karakterfilm, met verrassend veel hart en ziel. Het (Russische) gangster-milieu wordt hier misschien wat klein en beperkt in beeld gebracht, maar de relaties tussen de verschillende hoofdfiguren zijn intrigerend en krijgen hierdoor de volle aandacht. Geweldig geacteerd ook vooral. Viggo Mortensen is het kloppende hart van de film, maar ook de immer fantastische Vincent Cassel weet veel dimensies in zijn rol te stoppen. Ergerlijk, hatelijk, door-en-door slecht. Of toch niet? De scène met de baby op het einde is hier een heel mooie en bijna ontroerende in. Naomi Watts is m'n favoriete actrice, dus het is altijd fijn om haar te zien, maar haar personage was jammer genoeg wel niet het interessantste. Er had meer met haar rol gedaan kunnen worden. Het einde hangt een beetje simpel en makkelijk aan elkaar; Cronenberg is hier verrassend optimistisch en positief ook. Verbazingwekkend.

Prima en met vol vertrouwen geregisseerd voor de rest, en er zitten genoeg trekjes in de film waar je duidelijk Cronenberg's hand ziet. De vrij viscerale en bloederige moorden bijvoorbeeld; er zijn weinig regisseurs die dat zo compromisloos in beeld zouden brengen. Ik denk maar aan de scène in het badhuis; erg bruut en visceraal, en het doet als kijker bijna fysiek pijn. Zoiets is erg sterk in regie en uitvoering, en doet de film toch wel uitstijgen boven soortgelijke misdaadfilms. 4*.

Sterke cultfilm, die aanvankelijk luchtig en ongecompliceerd begint, maar al snel een diepe thematiek en een culturele, of misschien menselijke, kritiek aansnijdt. Easy Rider is stevig geplant binnen de hele countercultuur van de jaren zestig, maar het kaart een problematiek aan die dat decennium overstijgt en nog steeds relevant of in ieder geval waardevol is. Vrijheid versus assimilatie, natuur versus stad, etc. Het interessantste is natuurlijk dat de twee hoofdpersonages kapitalisten pur sang blijken te zijn, al wordt dat redelijk subtiel overgebracht. Fonda's personage lijkt daar op het einde mee te worstelen. We blew it. Positief eindigt het daarna ook niet, en dat verwachtte ik op zich ook wel. Het einde is niet per se schokkend, maar wel erg schrijnend. Het stopplaatsje in de eerste helft van de film, met de mensen die gevlucht waren voor het stadsleven, was in feite de oplossing, of de uitweg, die geweigerd wordt door Elliot en Billy. Althans, zo vatte ik dat in retrospectief op. Ik vond het wel tof dat de film echt teerde op deze diepere lagen.
Daarnaast blijft dat ongecompliceerde gevoel natuurlijk wel een deel van de film. Heerlijke beelden on the road, mooie sfeer en een fantastische soundtrack die bijna constant het rijden van de motors begeleidt. Born to be wild van Steppenwolf lijkt er voor geschreven, net zoals I wasn't born to follow, maar ook de andere wat minder bekende liedjes pastten elk perfect binnen de sfeer, of hielpen die sfeer te creëren beter gezegd. Peter Fonda en de altijd prima Dennis Hopper zitten goed in hun rol, en vooral de aanwezigheid van Nicholson brengt veel energie met zich mee.

Toch wel echt heel interessant. Sfeer, muziek(!), acteurs en onderliggende thema's maken dit tot een geweldige roadtrip. 4*

Eddington is één grote oncomfortabele kluwen aan ongemakkelijkheid, onaangenaamheid en provocatie, waarin alles, maar dan ook echt alles, er compleet en volledig wordt doorgehaald. Rechts, links, het neutrale midden. Elke recente, moderne problematiek komt aan bod; de Covid-crisis, het politiegeweld, institutioneel racisme, witte hypocrisie, complotdenkers, big tech companies, lefties, hippies, protestmarsen en plunderaars, fake news, deep fake, wapenfreaks. Alles wordt gefilmd, iedereen zit continu met Tiktok in ieders gezicht te zwaaien. Het klinkt als veel, en dat is het ook. Héél veel, en het liefste dat je eigenlijk doet is wegkijken. Maar je kan je niet wegdraaien, je wordt als kijker gehypnotiseerd door de waanzin, de absurditeiten, de kleinmenselijkheid, de onhebbelijkheden, de haat en onwetendheid. Aster is allesbehalve subtiel - probeert dat ook niet te zijn. De vraag is of je je dat als filmmaker zelfs nog mag veroorloven - subtiel zijn - in een gepolariseerde wereld als de onze. Misschien is een onverbloemde spiegel voorhouden wel exact wat een getalenteerde filmmaker als Ari Aster moet doen. Hij houdt zich dan ook helemaal niet in. Voor velen zal het wellicht too much zijn. Ik vond het een indrukwekkende trip.

Een trip die ook steeds heftiger en bevreemdender wordt, hoewel er weinig tot geen bovennatuurlijke elementen inzitten. Niet helemaal verrassend; Asters traject lijkt daar sowieso een beetje van weg te leiden. Maar hoe verder de film vordert, hoe enerverender het geheel wordt, en zeker in het laatste halfuur ben je in een gewelddadige, hallucinante, onverklaarbare trip beland. Wie Phoenix' personage precies aanvalt en op de hielen zit, wordt in feite in het midden gelaten (terwijl ik iets over het hoofd zie?), maar in se kan het één van de vele 'partijen' in de film zijn. Het doet er ook niet echt toe, geweld is geweld en het is allemaal één pot nat.

Joaquin Phoenix is trouwens echt ongekend sterk bezig hier. Als geen ander weet hij een pathetische loser neer te zetten, met verkeerde overtuigingen, maar ook met kleinere, meer menselijke onhebbelijkheden, die we allemaal wel hebben in meerdere of mindere mate. Echt op geen enkel moment is hij sympathiek, maar wel altijd psychologisch gelaagd. Pedro Pascal en Emma Stone zijn ook sterk, maar het is wel echt Phoenix' film, hij zit ongeveer in elke scène en als kijker word je meer en meer meegesleurd in zijn radicale, irrationele, paniekerige wereldje. Austin Butler als de vierde 'grote naam' heeft eerder een kleine bijrol, heeft als zodanig ook niet echt veel met het 'hoofdverhaal' te maken.

Niet elk element komt helemaal goed tot z'n recht, niet elk uitgegooid lijntje krijgt een resolutie, en sommige beslissingen van Aster begrijp ik (nog) niet. Zeker de laatste vijf minuten kon ik moeilijk plaatsen. Plus; een echte boodschap - laat staan oplossing - is er gewoonweg niet. Het legt de vinger op de zere wonde(s) in de verdeelde Amerikaanse maatschappij, maar kan ook niet meer doen dan dat. Het is geen historische reflectie, en ook geen dystopische toekomstvisie: We're living in it right now. Het gebrek aan die afstand ten opzichte van de echte wereld maakt het een dappere, bikkelharde film, maar zorgt er langs de andere kant ook voor dat het moeilijk is om hier een coherente visie in te ontwarren. We staan er echt nog een beetje te dicht op.

Mhm, ik heb het gevoel dat ik het allemaal niet zo fantastisch onder woorden weet te brengen, maar dat is exact wat de film met me gedaan heeft. Geprovoceerd, uitgedaagd, verontrust. En fantastisch gefilmd, geweldige spanningsopbouw, pijnlijk langgerekte scènes, luide muzieknoten die half horror half western aanvoelen, het desolate stadje in New Mexico als perfect passende locatie. Ik heb het gevoel dat Aster nét niet helemaal tot een synthese komt, maar het leunt wel dicht aan bij een 4.5*.

De film van het jaar tot nu toe voor mij!

Heerlijk Burtonesk fantasy verhaal, wat dus betekent dat het wegkijkt als een gotisch sprookje. De sfeer die hier wordt gecreëerd is heerlijk, en wordt versterkt door de zeer mooie beelden van het donkere verlaten kasteel gecontrasteerd met het fel kleurrijke stadje, plus in het begin en einde die fijne kerstmis-setting. Die sneeuw geeft het een soort gezellige sfeer mee (ondanks het droeve verhaal). Johnny Depp is aandoenlijk als de onschuldige, wereldvreemde Edward Scissorhands. Veel tekst heeft hij niet, maar Depp doet heel veel met mimiek. Dit soort uniek vreemde rol is hem natuurlijk ook op het lijf geschreven. De rest van de cast is ook goed; in de eerste helft vooral Dianne Wiest, daarna krijgt een zeer jonge Winona Rider focus op zich. Al die buren konden ook lekker stereotiepe rolletjes neerzetten.
Af en toe voelde het plot iets te geforceerd (opeens loopt ook wel echt alles mis voor Edward, natuurlijk wordt alles wat hij doet fout geïnterpreteerd, etc.), maar zeker het spannende en zelfs licht emotionele laatste halfuur maakt genoeg goed. En de thema's van anders-zijn en acceptatie zijn uiteraard mooi en immer relevant.

Zeer mooie beelden, sterke sfeer en goede acteerprestaties, dus een verdiende 4*.

Heel mooie, ontroerende film, die evenwel nooit vervalt in vals sentiment. De emoties die de personages tonen voelen puur en echt aan, en dat maakt The Elephant Man des te specialer. Dit merkte ik overigens ook al in Lynch's andere 'atypische' film 'The Straight Story'. Het sentiment ligt er nooit vingerdik op, waardoor het effect op mij als kijker juist groter is. Anthony Hopkins acteert subtiel en ingetogen, maar het is vooral John Hurt als de titulaire Elephant Man die de show steelt. Zijn stem, zijn mimiek en bewegingen: briljant. De geweldige make-up verdient ook alle lof. Al snel leef je ontzettend mee met John Merrick. Zijn mishandeling en misbruik is schrijnend om te aanzien. Het einde, waarin John beslist om op zijn rug te gaan slapen, gevolgd door die emotionele droombeelden van zijn moeder, liet me met een brok in de keel achter. Zo mooi, zo puur. De film toont zowel het beste als het slechtste dat huist in de mens, maar het is uiteindelijk toch het goede dat op de een of andere manier overwint.
Niet alleen op thematisch en emotioneel vlak, maar ook op visueel vlak is het een erg mooie film. Het zwart-wit gebruik is helemaal op zijn plek hier, en de hele aankleding en beelden van de sets en decors van het Victoriaanse Londen zijn een streling voor het oog. De sfeer straalt er van af. En hoewel het een erg conventionele film is op vlak van stijl, zitten er toch ook enkele geweldige typische Lynch-momentjes in. De scène waarin de nachtwaker een resem mensen in John's kamer binnenlaat om hem belachelijk te maken is op en top Lynch bijvoorbeeld, maar ook het begin met de olifant of de occasionele droomsequentie maakt het geheel toch af en toe iets specialer en poëtischer. Niettemin getuigt het juist van Lynch's kracht als regisseur om zo ver af te wijken van je comfort zone, en evengoed een heel mooie film weten af te leveren. De eerste veertig minuten, tot dat Merrick begint te spreken, kwamen wat traag op gang, en daarom hou ik het vooralsnog op een mooie 4*, maar het was echt een fijne filmervaring.

The Equalizer stond al langer op m'n lijstje, en nu met het derde deel in de bioscoop was er ook eindelijk eens het duwtje in de rug om de film eens op te zetten. Ik vond het leuk en vermakelijk, zonder ooit echt enorm spannend of pakkend te zijn. Het plot is zo doorsnee als ze maar bedacht worden, maar enerzijds is dat ook wel de sterkte van de film. Je weet wat je kan en mag verwachten, en dat krijg je dan ook voorgeschoteld. Complexer dan dit hoeft het soms niet te zijn. Zo'n scène als Robert die een hele ruimte vol met Russische pooiers omlegt is om van te smullen, en zo zitten er nog een deel in. Het enige dat ik jammer vond is dat Denzels personage op bijna elk moment in de film de bovenhand heeft. Tuurlijk weet je wel dat hij gaat winnen op het einde, maar van een spanningsboog is er op deze manier wel echt geen sprake. Zeker de laatste actiescène maakt daardoor ook wat minder indruk; het gaat wel heel makkelijk allemaal. Inclusief de dood van de grote bad guy, die daarvoor best dreigend in het verhaal werd geschreven. Het maakt hier geen bovengemiddelde film van, maar vermakelijk is het wel de hele tijd.

En Denzel is altijd een hele grote troef. Die man is zo ongedwongen charismatisch; hij weet je toch altijd de film in te trekken. De regie van Fuqua is tot in de puntjes gestileerd, en het geheel heeft een groezelig, duister sfeertje dat ik zeker kon smaken. Op naar de vervolgen. 3.5*.

Heerlijke mengelmoes van absurdisme en hardcore surrealisme, verpakt in een fantastisch mooi zwart-wit-jasje. Lynch' debuut, en meteen ook het meest experimentele dat hij ooit gemaakt heeft (op vele gedeeltes van Twin Peaks: The Return na). Al heel snel wordt duidelijk dat je hier voor het optimale plezier niet al te diep naar een rode draad of betekenis moet zoeken. Er is zeker wel een abstract geraamte of een kapstok aanwezig waar Lynch wat ideeën en thema's aan vasthangt (de hele film lijkt mij persoonlijk een nachtmerrie te zijn van een aanstaande vader), maar in essentie is dit gewoon genieten van de beelden en de sfeer. Een sfeer die vuil en verdorven, en vooral heel duister is. De film liet me met een onaangenaam en naargeestig gevoel achter. De decors van een verloren industriële stad en de creaturen/personages die zich hier ophouden worden nachtmerrieachtig gepresenteerd. De baby wekt een mix van medelijden en afschuw op, wat een interessant effect teweegbrengt. De andere personages wekken echter ook weerzin of afstandelijkheid op; buiten het aanwezige surrealisme doet de weergave van de personages soms zelfs erg expressionistisch aan. Grotesk.

Bovenal viert de nachtmerrielogica dus hoogtij. Je zou gedeeltes bij wijze van spreken zo zelf kunnen dromen, althans volgens hetzelfde soort logica. Als je de film op die manier benadert, en je jezelf laat onderdompelen door die sfeer van verdoemenis, zal je er (denk ik) heel veel plezier uithalen. Ik ga ook niet pretenderen dat ik elke scène of symboliek kan duiden, allesbehalve. Volgens mij kan of wil Lynch dat zelf ook niet. Het draait om het gevoel, en dat is hier gewoon perfect. Perfect naargeestig. Een top 2/3-Lynch wat mij betreft; Eraserhead blijft hangen en galmt na. 4.5*.

Heel aangename verrassing! Het gemiddelde hier op Moviemeter is niet al te denderend hoog, maar op veel lijstjes zag ik Escape from New York toch vaak staan bij Carpenter's beste films. Met dat sentiment ben ik het eens; ik heb er echt 100 minuten heel veel plezier mee beleeft. De film komt heel snel op gang, en houdt daarna steevast de voet op het gaspedaal. Om de haverklap vindt er wel een inventieve of spannende actie-scène plaats. Echt een leuk tempo dus. Voornamelijk de grootschaligheid van het alles vond ik best indrukwekkend; de gedetailleerde sets van het verwoeste New York, maar ook het enorm aantal figuranten dat vaak aanwezig is; qua scope toch wel de indrukwekkendste film van Carpenter die ik tot nu toe zag. Visueel heel mooi ook. Bon, sommige vechtscènes zien er natuurlijk zwaar verouderd uit, maar vooral qua overzichtsbeelden van de stad is het heel sfeervol allemaal, met al die blauwe kleuren.
De onbetwiste ster van de film is uiteraard Kurt Russel als de übercoole anti-hero/anti-villain Snake Plissken. Wat een enorm coole rol. De rest van de cast doet het ook uitstekend (veel grote namen ook), maar er is maar één iemand de ster in dit geval.

Hoewel de film nooit vaart verliest, vond ik het gedeelte wanneer Snake gevangen genomen is wel iets minder tof. Gelukkig sluit de film hierna wel nog af met een stevig laatste kwartier, hoewel ik het einde dan weer iets te abrupt vond. Er komt nu dus waarschijnlijk een nucleaire apocalyps, of heb ik dat totaal verkeerd geïnterpreteerd? In ieder geval is Escape from New York een sfeervolle, actievolle film met vooral een heel origineel en tof concept. 4*.

Toffe en vlotte actiefilm, met twee van de bekendste actie-iconen in de vorm van Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger. Arnold is wel vele malen beter op dreef dan Stallone, die een beetje ongeïnteresseerd overkomt soms. Maar ook hij weet over het algemeen wel een degelijke prestatie neer te zetten. Escape Plan is in feite erg consistent qua kwaliteit doorheen de twee uren, al sleept het middenstuk misschien net een beetje te lang door, en gaan de laatste vijf minuten verhaaltechnisch helemaal overboord. Het einde is echt wel vrij slecht. Maar bon, het is een actiefilm, en qua actie weet de film wel vermaak te brengen. Zeker wanneer de ontsnapping wordt ingezet mag het echt even heerlijk kletteren, en mogen Stallone en Schwarzenegger hard gaan. Visueel ziet de gevangenis er ook heel mooi uit, en de beeldkwaliteit is lekker fris. Dus echt wel leuk voor een keertje. 3.5*

Blijkbaar is hier ook een vervolg op gemaakt, dat lijkt me nu wel enorm onnodig. Misschien eens een keer meepikken ooit, maar dit lijkt me toch echt maar een one time only concept.

Prachtig geschoten, met een heerlijk nostalgische, warme, zomerse sfeer. Overgoten met een laagje melancholie en tienerangst. Met de Donau als continue, bijna mythische achtergrondtableau. Wat mij betreft dus een hele speciale (queer) coming-of-age-film, met een interessante bovennatuurlijke/mythologische invalshoek. De gezinsleden zijn niet per se de meest boeiende of diepgaande figuren - ook de hoofdpersoon niet, overigens - maar de beelden, de sfeer en de subtekst maakt dat meer dan goed. Sommige scènes gaan wel wat te lang door - het intieme moment op de boot bijvoorbeeld, of de huilende broer op het einde - waar dat niet altijd even verdiend aanvoelde. Op andere momenten was ik dan weer helemaal ondergedompeld in de sfeer.

(Gezien op Film Fest Gent, intussen drie maanden geleden. Maar ik moet zeggen: de film blijft wel echt nazinderen.)

3.5*

De film heeft een erg interessant concept met een originele uitwerking, absoluut, maar het geheel deed me weinig. Het is een redelijk eenzijdig verhaal, dus als het niet direct de juiste snaar raakt, kan je er ook weinig bijkomends uithalen vind ik. Het einde zie je al zeer snel duidelijk aankomen, wat niet inherent slecht hoeft te zijn, maar als je ook al niet volledig meeleeft met de personages tot op een bepaald niveau, blijft er redelijk weinig over wat je echt bezighoudt. Dat was mijn ervaring althans. Ik vermoed in ieder geval toch dat het einde niet als 'twist' bedoeld was? Het leek me dat het de bedoeling was dat je dat vanaf de eerste hint al doorhebt, anders lag er dat allemaal wel erg vingerdik bovenop.
De acteurs doen het in ieder geval erg goed. Jim Carrey is een fantastische komedische acteur, maar doet het hier ook echt top in een toch wel moeilijke dramatische rol, en ook Kate Winslet vond ik erg sterk. De andere personages konden me wel echt gestolen worden, dat voegde niets toe. Cinematografie vond ik niet al te speciaal, al worden er wel wat leuke dingen gedaan in die hersenspinsels.

In ieder geval, ik waardeer het originele concept, en het is niet de fout van de acteurs, maar ik was niet echt mee in het verhaal, dat ook echt maar gewoon over 1 enkel ding gaat en daardoor na een tijdje niet al te interessant meer was.

''Hell is just a word. The reality is much worse''.

Event Horizon is geen perfecte film, maar het is wat mij betreft wel een absolute cultklassieker. Het verhaal, en dan voornamelijk de onderliggende subtext, is ongelooflijk interessant en intrigerend. De film is niet 'eng' in de traditionele zin van het woord, maar wel verontrustend. Vooral richting het einde wordt de sfeer heel erg Lovecraft-achtig, wat ik fantastisch vind. De heel korte beeldstukjes die je te zien krijgt over wat er gebeurd is met de vorige crew zijn verschrikkelijk duister, bruut en fucked up; geweldig. Dat bijna alles, of toch heel veel, aan de verbeelding wordt overgelaten wat betreft die 'hel' dimensie, en die kosmische evil entiteit etc, is ook top. Ik vond het ook heel leuk dat de personages in feite vrij slim en logisch handelen, en gewoonweg falen omdat ze ergens in terecht zijn gekomen dat ze niet kunnen vatten. Het personage van Fishburne die droog ''We're leaving'' zegt is zo goed, en ook hilarisch, omdat je zo'n logische handelingen bijna nooit in horrorfilms ziet. Van de rest van de cast doet voornamelijk Sam Neill het voortreffelijk; zeer geslaagde rol.

Maar zoals ik zei, het is helaas geen perfecte film. Er werd naar mijn gevoel nèt iets te weinig gedaan met de Lovecraft-achtige vibe, en iets teveel aandacht geschonken aan standaard actie-scènes. Deze scènes werden ook niet steevast door de beste effecten begeleid. De set van het schip had er misschien ook iets sfeervoller uit kunnen zien. Het zorgt er allemaal voor dat hier geen heel hoge score uitvloeit, maar ik vond dit niettemin echt een heel intrigerende en toffe zit. Deze gaat sowieso eens de herziening in de komende jaren. Dikke 3.5*.

Leuke film, maar ook niet meer dan dat. Het eerste deel is wat langdradig en daardoor af en toe wat minder interessant (ook omdat de meeste personages niet echt boeien), terwijl het tweede gedeelte wanneer de storm toeslaat en de personages in moeilijkheden komen een beetje vlug ging, hier had wel wat meer uitgehaald kunnen worden. De focus ligt wat verkeerd.
De acteurs zijn wel erg goed en het laatste halfuur is bovendien toch wel erg aangrijpend; dat de sympathieke hoofdpersoon het niet zou overleven had ik niet verwacht. De effecten waren prima in orde, zeker die storm wordt schitterend in beeld gebracht.

Al bij al zeker een genietbaar filmpje, maar niet om nog eens te kijken.

De gekste, uniekste, meest doldwaze film die ik in heel lange tijd heb gezien. Everything Everywhere All at Once is een kakofonie van kleur, actie, de zotste verzinsels, subtiele (en niet-zo-subtiele) humor, een heleboel filosofische onderlagen en een diepmenselijke emotionele kern/boodschap. Geen enkel moment valt de film stil of krijg je als kijker de kans om even tot adem te komen. Het verhaal van de film wordt ook de hele tijd nieuwe richtingen uitgeslingerd, waardoor je nooit met een al te voorspelbare film zit. Op een gegeven moment werd het geheel misschien iets té druk, al was dat gevoelsmatig nooit een groot nadeel. Alleen wordt er zoveel op je afgevuurd, dat je af en toe dingen gewoon over je heen moet laten komen. En op die manier werkt de film misschien ook wel het beste; als pure ervaringscinema. De mix tussen humor/luchtigheid en de emotionele momenten is overigens perfect uitgebalanceerd; het ene moment zat ik te lachen, een paar seconden later met een brok in de keel. Het eindstuk zelf is iets te zoetsappig, maar daarvoor zitten er echt een heel aantal momenten in die 100% raken.

Maar de grootste verdienste dat dit allemaal zo fantastisch werkt, gaat misschien toch wel naar de cast. Michelle Yeoh speelt de pannen van het dak als de lijm die het geheel bij elkaar houdt, maar ook Ke Huy Quan (Short Round uit Temple of Doom !!) speelt fantastisch. Hun scènes met elkaar zijn geweldig, vooral het moment wanneer alternatieve-Waymond zegt dat hij in een ander leven tevreden zou zijn geweest om een simpel leven te leiden met Evelyn is een werkelijk perfecte scène. Filosofisch had de film wellicht nog ietsje dieper kunnen gaan, maar eigenlijk wordt er nu heel veel gezegd met niet al te veel woorden, en dat is ook prima. Het lijkt me iets te vermoeiend om de film heel snel nog eens opnieuw te bekijken, maar deze gaat in de toekomst sowieso nog eens de herziening in.

4*.

Het begint allemaal ontzettend sfeervol, en het allereerste dat in de positieve zin opvalt is het inventieve camerawerk. Raimi laat zien dat hij op dat vlak al erg getalenteerd is zo vroeg in z'n carrière. Visueel ook gewoon heel mooi. De sets en praktische effecten zijn simpel en goedkoop, ja, maar net daardoor juist uiterst charmant. En erg inventief. Op dat vlak valt er dus niets te klagen. Het probleem dat ik heb met de film is gevoelsmatig. Na de goede eerste helft verliest de film me gewoonweg. Het hele plastische gore-festijn, gecombineerd met een tergend slechte acteerprestatie van Bruce Campbell, deed me niets. Dat duurde allemaal te lang, en werd niet echt interessant in beeld gebracht. Gewoon 40 minuten lang lichamen hakken en stompen en pletten, nja.

Nogmaals, de effecten hiervan zien er lekker smerig uit, en voor het algehele inventieve productiedesign geef ik ook een ruime 2.5*. Maar na een veelbelovend begin vond ik er qua kijkplezier vrij weinig aan.

Wat een fantastisch vooruitstrevende film is eXistenZ zeg. Zelfs nu nog, laat staan 23 jaar geleden. Dit gaat enkel meer en meer relevant worden in de toekomst. Misschien wel de beste 'game'-film ooit gemaakt. Thematisch is dit Cronenberg op zijn meest visionair. Ik bleef constant onder de indruk hoe goed, maar tevens subtiel, er werd gevisualiseerd en duidelijk gemaakt dat de personages zich in een gamewereld bevinden. Tot de kleinste details aan toe, en zeker ook in retrospectief. De film scoort op dit vlak heel veel punten, maar is daarbuitenom ook gewoon steengoed. Een fantastische visuele omkadering, subtiele body horror momentjes, Cronenberg's karakteristieke fascinatie voor de versmelting van lichaam en technologie (die game-pods in de rug zijn smerig fascinerend). De cast is ook prima; Jennifer Jason Leigh is zwoel, betoverend, ongrijpbaar. Jude Law's personage dient als een ideale proxy voor de kijker, en levert eigenlijk ook best wat geslaagde humor op. Iets dat ik niet verwachtte, maar wel werkt. Tof rolletje voor Willem Dafoe ook, maar veel te kort om echte indruk te maken.

En het einde is dan ook nog eens letterlijk perfect, met een heerlijk ambigue laatste zin. Al denk ik wel dat de game is afgelopen op het einde. Al maakt dat weinig uit; het punt is dat je het niet weet. En is er überhaubt een wezenlijk verschil tussen de game en het echte leven? Iets dat het personage van Leigh ook meerdere keren aanhaalt in de film. Cronenberg fascineert in ieder geval mateloos, en geeft stof tot nadenken. Nu meer dan ooit. 4*.

Exodus was toch wel een film waar ik erg benieuwd naar was, maar door de vele negatieve reacties was mijn enthousiasme toch een beetje gedaald. Toch maar eens gaan kijken en al snel begreep ik niet waarom het gemiddelde hier zo laag ligt. Ik vond het een erg goede film, met natuurlijk hier en daar zijn minpuntjes. Ondanks de lange speelduur had het voor mij zelfs nog wat uitgebreider gemogen. Vooral aan de relatie Mozes/Ramses had wat meer aandacht gegeven mogen worden, dat was eigenlijk het grootste probleem. Er was weinig chemie aanwezig tussen de twee hoofdrolspelers. Maar apart zetten ze wel een goede acteerprestatie neer, ook de vele bijrollen werden goed vertolkt. Erg opvallende keuze ook om God te laten spelen door een kind.Aan het verhaal werd genoeg aandacht besteed, al sprong het af en toe van de hak op de tak. Sterkste punt aan de film was zoals te verwachten het visuele aspect, maar dat was dan ook zeer sterk. Visueel misschien wel de mooiste film van het jaar. De vele overzichtsshots, de massale veldslagen, de hele aankleding en dergelijke was allemaal perfect in beeld gebracht.

Al met al ben ik erg tevreden over Exodus: Gods and kings. De vergelijking met Gladiator valt al snel: groots opgezet 'historisch' epos, zelfde regisseur, enz. en dan moet deze film overduidelijk onderdoen daarvoor, maar dat had ik ook niet anders verwacht. Toch blijft het een massaproductie van formaat die vooral op visueel gebied weet uit te blinken.

4*

The Exorcism of Emily Rose heeft in de eerste plaats een naargeestig en onderhuids eng sfeertje over zich heen hangen. Het is allemaal niet zozeer in your face (hoewel er niettemin wat standaard schrikmomentjes in zitten); Scott Derrickson creëert vooral een beklemmend gevoel dat je als kijker moeilijk loslaat. Het creëren en vasthouden van dat sinistere en lugubere sfeertje is absoluut waar zijn sterkte als regisseur ligt. De combinatie tussen het rechtbankgedeelte en de horrorelementen ligt niet altijd even goed in evenwicht (de balans helt wat over naar het eerstgenoemde, en had wat mij betreft wat meer naar de horrorkant mogen neigen), maar over het algemeen is het wel een interessant gegeven en verhaal, en weet Derrickson er een geheel van te maken dat geslaagd in elkaar steekt. Enkel in het laatste kwartier wordt het wat zoetsappiger om het zo te zeggen, maar het blijft binnen de lijntjes. Visueel verder een hele aardige film (vooral het shot waar de poster op gebaseerd is); de sfeerschepping is daardoor prima.

Sinister vind ik Derricksons beste tot nu toe, maar ook met dit eerdere werkje van hem heb ik weer best goed 'gegriezeld'. Fijne horrorregisseur. 3.5* voor Emily Rose.

The Exorcist is een klassieker in het horrorgenre natuurlijk, maar de laatste jaren hoorde ik steeds vaker dat de film in feite helemaal zo eng niet meer is, gedateerd zelfs. Dus ik wist niet wat ik er van moest verwachten. Viel zeer goed mee uiteindelijk. Is de film over de hele lijn eng? Nee, tuurlijk niet. Maar zitten er niettemin best creepy scènes en beelden in? Absoluut. Als ik me in de tijdsgeest van 1973 verplaats, kan ik me voorstellen dat dit best wel indruk moet hebben gemaakt destijds. Dat schunnige taalgebruik is nog wel onbedoeld grappig, maar de make-up is ècht sterk, en die demonenstem vond ik oprecht verontrustend. Van jump scares is er overigens geen sprake, en ook dat is fijn. Beelden zijn sfeervol, en de acteurs doen het goed. Max von Sydow als de titulaire Exorcist had wel maar een veel kleinere rol dan ik gedacht had.

Minpunten zijn er ook. De exorcism zelf duurt net iets te lang, maar ook zeker de eerste pakweg vijftig minuten komen echt traag op gang, met veel onnodige zijweggetjes die niet eens bijdragen tot de spanningsopbouw. Over het algemeen is het wel een mooie 3.5* waard.

Een fijn actiefilmpje, zonder meer. Maar dat 'meer' mis je hier echt niet. Extraction weet exact wat het is, en zet dan ook ten volle in op de enerverende actie en de vaart. Geen ellenlange introductie, geen uitgerekte achtergrondverhalen voor de personages, niet al te veel onverdiende sentimentaliteit. Een einde dat wel hint naar een vervolg (uiteraard), maar daar niet al te opzichtig de focus op legt. Nee, qua aanpak steekt dit echt wel ver boven de meeste andere recente actiefilms uit. De sequentie van de daadwerkelijke extraction tot het moment dat Tyler en de jongen uit de truck springen, zo ongeveer een dikke twintigtal minuten, is werkelijk non-stop genieten. Wat een actie, wat een adrenaline. Geweldig gefilmd, met de illusie van een one take. Van die twintig minuten alleen kunnen veel moderne actiefilms nog wel een lesje of tien leren. De rest van de film kan absoluut niet tippen aan die scène, maar steekt gelukkig wel nog steeds heel solide in elkaar, met de laatste lange actiescène als een tweede klein hoogtepuntje. Alleen zonde dat het middenstuk wel wat sleept. Dat rolletje van David Harbour was echt niet nodig, en haalt gewoon tempo uit de film. Dat is het enige puntje waar de film wel echt de mist in gaat; anderhalf uur is meer dan genoeg voor dit. In de jaren tachtig hadden ze dat perfect door.

Maar het smaakt in ieder geval wel naar meer. Chris Hemsworth is ook gewoon prima in de hoofdrol. Ik kan hem ook wel als Thor appreciëren, maar te midden van deze bikkelharde actie komt hij toch nog beter tot zijn recht. Zeer snel Extraction 2 er maar eens achteraan gooien. 3.5*.

Wat minder strak dan het eerste deel. De speelduur is nagenoeg hetzelfde, dus daar ligt het niet echt aan, maar dit vervolg probeert iets teveel een gezicht te geven aan zowel de slechteriken als de side-kicks en verliest daar wel wat tijd mee, of hint iets te vaak naar toekomstige delen (die scènes met Idris Elba waren bijvoorbeeld echt niet nodig). Er zit zo wat meer vet op, daar waar het eerste deel beter op zichzelf stond en ook meer gefocust aanvoelde. Het kind dat gered moest worden in het eerste deel was overigens een leuker personage en werkte beter in combinatie met Tyler; de mensen in nood zijn hier echter bloedirritant, en dan met name die zoon. Die wordt echt vreselijk in het verhaal geschreven. Maar waar je hier echt voor bent is natuurlijk de actie, en op dat vlak levert Extraction II wél weer. De one-take actiescène voelde misschien ietsje teveel als een trucje aan deze keer, maar is niettemin wel weer énorm enerverend, spectaculair en fantastisch gefilmd. Chris Hemsworth overtuigt ook weer in deze scène(s). De meest begenadigde acteur zal hij nooit worden, maar in dit soort lompe actiefilms schittert hij wel echt. Al hoeft Tyler wat mij betreft niet verder of dieper uitgewerkt te worden in de volgende films. Een interessant figuur is hij niet, en dat hoeft ook niet. We willen Hemsworth gewoon zien knokken. En hoewel dat zeker genoeg gebeurt in deze film, en aan actie zeker ook geen gebrek is, had ik toch graag een iets strakkere en meer gestroomlijnde film gezien. Dan had hier zeker weer een 3.5* in gezeten. Nu hou ik het bij een dikke 3.

De laatste film van grootmeester Stanley Kubrick, en ook de laatste post-1960 film die ik nog moest zien van hem. Ondanks de relatief minder lyrische kritieken ging ik er met hoge verwachtingen in, en die werden voor mij absoluut waargemaakt. Misschien voor mij persoonlijk zelfs wel een top 4-Kubrick.

Eyes Wide Shut is op visueel vlak Kubrick op de toppen van z'n kunnen, en dat zegt natuurlijk heel wat met zo een oeuvre. Vanaf de eerste scène word je onderdompeld in een mooi warm kleurgebruik (contrasterend met het bijna altijd aanwezige koele blauw), en dat prachtige kleurgebruik en de geperfectioneerde beelden blijven 160 minuten aanwezig. Heerlijk lange en trage scènes ook. Er zit weinig forward drive in, het plot is veeleer intuïtief of gevoelsmatig, maar dat creëert net de hypnotiserende en beklijvende sfeer die mijn aandacht en fascinatie tot de aftiteling vasthield. Het eerste anderhalf uur is wel beter dan het laatste uur, en het onbetwiste hoogtepunt van de film is de lange scène in het landhuis. Surreële sfeer, geluid, beeld, opgebouwde spanning; het komt in deze scène tot een wervelend hoogtepunt. De orgie-scènes zijn nog redelijk mild en smaakvol in beeld gebracht, maar dragen wel bij aan het bijna absurdistische karakter van deze momenten. Je kijkt praktisch in hypnose tot Bill het landhuis verlaat en de dag weer aanbreekt. Dit hele stuk moet met gemak eén van de beste scènes zijn uit Kubrick's volledige carrière, op elk vlak. Het uur daarna haalt dit niveau niet meer, maar de spanning blijft er wel subtiel inzitten, voornamelijk door de erg effectieve muzieknoten. De verklaring op het einde dat de 'sekte' Bill slechts angst wilde aanjagen, en helemaal niet zo luguber is, wel, daar zou ik eigenlijk nog niet zo zeker van zijn. Er wordt in ieder geval genoeg ruimte opengelaten om dat in twijfel te trekken. Die uitleg aanvaarden zonder erover na te denken is natuurlijk wel het makkelijkste wat de kijker kan doen, net zoals dat het makkelijkste is voor Bill.

Daarbuiten om biedt Eyes Wide Shut ook nog veel ander interessant denkvoer; over het onbewuste en de droom en het effect daarvan op het verhaal zou ik nog wel een paragraafje kunnen vullen, evenals over het interessante thema van seksuele frustratie en jaloezie. Cruise en Kidman (die in feite een verrassend kleine, maar wel effectieve, rol heeft) doen het beide ook erg goed, maar het sterkste punt ligt echt wel bij het visuele aspect en de hypnotiserende sfeer die daar door wordt opgewekt. Op dat vlak heeft Kubrick zichzelf voor een laatste keer toch nog overtroffen.

4.5*