Opinions

Om positief te starten; ik zie hier volgens mij voor het eerst eens een Ryan Reynolds die niet een versie van zijn typische zelf speelt. Niet dat ik per se iets heb tegen zijn quirky typetjes, maar het is verfrissend om hem eens een ander soort rol te zien spelen. Hij doet dat ook nog eens best goed. Voor de rest heb ik niet ontzettend veel goeds te melden over Safe House. Het is een héél standaard thrillerfilmpje, waarin je alle twists and turns op voorhand kunt voorspellen. Er wordt werkelijk geen enkele moeite gedaan om een klein beetje van het gebaande pad af te wijken, waardoor je gewoon met een oninteressante en saaie film zit. De eerste actiescènes, met de overval op het safe-house, en de daaropvolgende auto-achtervolging op straat, zijn nog leuk en energiek, maar daarna valt het op dat vlak een beetje stil. Er zitten nog wel voldoende actiescènes in, maar het is allemaal te standaard en saai in beeld gebracht om indruk te kunnen maken. Denzel Washington speelt bovendien ongeïnteresseerd op de automatische piloot, en weet er zo nergens bovenuit te springen. De wisselwerking tussen hem en Reynolds kwam wat geforceerd over, en dan zit er ook nog eens geen greintje humor in de prent. Niet dat dat per se nodig is in een film als deze, maar het had Safe House wel iets beter verteerbaar gemaakt. De film kwam nu nooit tot leven voor mij, op geen enkel vlak. 2*.

Tja, wat hier van te vinden. Lange tijd had ik geen idee waar ik naar aan het kijken was, maar tegen het einde aan wordt het er dan ook wel weer heel vingerdik bovenop gelegd. De minuscule uitleg wat Oliver allemaal gedaan heeft was wat mij betreft niet nodig. Daar had naar gehint mogen worden, maar ik had dat liever ambigu gezien. Nu bleef er op het einde weinig meer over waar ik nog over kon blijven nadenken. Barry Keoghan vind ik één van de sterkste acteurs van zijn generatie - en neemt ook steevast interessante rollen/projecten aan - maar deze rol weet hij niet hélemaal te verkopen. Of misschien net helemaal wel, en ben ik gewoon geen fan van het personage, even goed mogelijk. Moeilijk te zeggen in dit geval. Er zit gewoon weinig dynamiek in het personage; het is een vrij eenzijdig traject van vreemd en onsympathiek naar nog vreemder en onsympathieker. Jacob Elordi vond ik prima, maar het zijn vooral Rosamund Pike en Richard E. Grant die vollédig doorhebben in wat voor film ze spelen. Absoluut hilarische acteerprestaties, vooral van Grant. Het is de zoveelste film waarin de snobistische, wereldvreemde eliteklasse er volledig door wordt gehaald, maar heel veel dieps heeft Saltburn daar verder niet over te zeggen. Het zijn vooral Grant en Pike die dat doorhebben, en acteren alsof dit pure camp is. Wat het ook is. En daar plak ik verder absoluut geen negatief oordeel op; dat heeft zeker z'n bestaansrecht in cinema.

Dan komt het relatief lagere oordeel er vooral op neer dat ik écht niets had met het personage van Keoghan, dat de film weinig te zeggen heeft en dat het einde veel te hard wordt voorgekauwd. De expliciete weirdness pakt voor de rest nog wel leuk uit, visueel een fris filmpje, en het onvoorspelbare was een plusfactor voor het grootste deel van de film. Maar het laatste kwartier haalt het voor mij van een 3.5 naar een 3*.

Saving Private Ryan is een erg indrukwekkende film van Steven Spielberg. Spielberg heeft wel meer klassiekers op zijn naam staan en dit is daar een van. Net niet zijn beste film, maar komt wel dicht in de buurt. Maar het is gewoon een sterke film dus. Het eerste halfuur is enorm indrukwekkend: we krijgen een realistisch en grauw voorgestelde veldslag die de verschrikkingen van een oorlog duidelijk laat zien. De actie wordt ook prachtig in beeld gebracht. Fantastisch camerawerk ook. Na dit eerste halfuur wordt het verhaal en de missie geïntroduceerd en leren we de personages kennen. Tom Hanks zet hier een fantastische rol neer, net zoals de anderen natuurlijk. Niet elk personage krijgt evenveel diepgang mee, maar de groep in zijn geheel is boeiend genoeg. Qua acteerprestaties dus niks te klagen.

Het verhaal is niet hoogstaand en soms een beetje ongeloofwaardig, maar wordt wel goed uitgewerkt. Toch duurt het wat mij betreft allemaal iets te lang. Soms leek het alsof het allemaal een beetje gerekt werd. Van die 169 minuten had best wel wat afgesnoept mogen worden. Het middenstuk is zo af en toe een beetje langdradig, maar er valt uiteraard wel genoeg te genieten. Mooie landschapsbeelden en ook de actiescenes zijn mooi in beeld gebracht. De sfeer is redelijk rauw, komt ook door een iets donkerdere belichting. Visueel valt er weinig op aan te merken. Wat ik wel wat minder vond is de muziek van John Williams. Die viel vaak niet op en blijft je helemaal niet bij. Ik ben toch wel beter van hem gewoon, al kan er ook bewust voor gekozen zijn om de muziek wat op de achtergrond te laten.

Al met al is Saving Private Ryan een zeer goede film en weer een klassieker van Spielberg die je zeker eens gezien moet hebben. De film heeft te kampen met een iets te langdradig middenstuk, wat voornamelijk te wijten is aan de wat te lange speelduur, maar het begin- en eindstuk is fantastisch en ook in het middenstuk zitten meer dan genoeg geweldige momenten, waardoor ik uitkom op een mooie 4* voor deze film.

Ik heb James Wan hoog zitten als horror-regisseur; ik denk dat het geen ongegronde uitspraak is om hem in het rijtje van de grootmeesters van de vorige generaties te plaatsen. Met sfeer en enorm griezelige vormgeving en set designs weet hij behendig om te springen; beide Conjuring-films en de eerste Insidious zijn klassiekers, maar ook Malignant van een paar jaar terug vond ik één van dé verrassingen van dat filmjaar. Saw is een beetje hét prototypische voorbeeld van een héle groezelige, vieze, vuile sfeer en vibe; Wan creëert een wereld waar je geen seconde in wil doorbrengen. Voor een horrorfilm werkt dat natuurlijk perfect, maar de film is wel niet zonder gebreken. Het is sowieso niet echt mijn (sub)genre, die hele torture porn, maar dat terzijde.

Ik vind dat Wan vooral verhaaltechnisch wat duidelijke steken laat vallen. Zo goed als de helft van de film is eigenlijk helemaal niet zo ontzettend boeiend, namelijk de stukken buiten de kamer waar de twee mannen opgesloten zitten. Ik had op voorhand verwacht dat er meer focus ging liggen op het psychologische aspect van twee mannen, vastgebonden in een badkamer, psychologisch gemarteld door de zieke spelletjes van een seriemoordenaar, maar dat is achteraf eigenlijk niet helemaal het geval. De stukken met de politie en Danny Glover zijn minder boeiend, en lijken eigenlijk weggelopen uit een 'goedkopere' versie van Seven. De glimpen van de Jigsaw-vallen die je krijgt zijn wel ontzettend gruwelijk, en laten voldoende aan de verbeelding over om écht afschuwwekkend te zijn. Maar toch kon ik het hele sfeertje in die scènes niet helemaal smaken. Hetzelfde geldt voor het gezin van dokter Gordon. Dat werkte niet zo super goed, en de acteerprestatie van Cary Elwes is eigenlijk amper om over naar huis te schrijven.

Maar toch, maar toch, het zijn zeker geen smetjes die de film hélemaal naar beneden halen voor me. Er zit meer dan voldoende goeds en soms zelfs briljants in. Het hele mysterie rond Jigsaw heeft natuurlijk voor al die elf vervolgen gezorgd, maar dat snap je ergens wel. Dat aspect is goed gedaan, en die laatste scène zal nog wel even door m'n hoofd spoken. Dat zie je dus écht totaal niet aankomen, heerlijk. En het hele concept van twee mannen die elkaar ogenschijnlijk niet kennen en samen in de kamer van een seriemoordenaar wakker worden, is natuurlijk hoogst origineel en wordt ook deels goed uitgewerkt. Maar het was voor mij sterker geweest als de film méér had ingezet op het psychologische aspect, en méér voor één duidelijke richting had durven kiezen. Wan wilt nu wat veel in iets meer dan 90 minuten, iets te veel. Maar blijft het enkele dagen later wel nog steeds nazinderen? Dat einde, maar ook die enorm verdorven locaties en sfeer en scènes? Absoluut, en dat moet hem nagegeven worden. Ik vind het niet zijn sterkste film persoonlijk, maar het is wel een debuut om 'U' tegen te zeggen, en kondigt hem wel echt meteen als moderne meester van het genre aan.

3.5*.

Tja, wat kan je hierover zeggen? Wat een ongelooflijke mokerslag in het gezicht. De balans tussen enerzijds de gedramatiseerde elementen en de uit de realiteit geplukte beelden en audiofragmenten vond ik heel sterk en, bij gebrek aan een beter woord, 'smaakvol' gedaan. Allee, dat voelde niet sensationeel aan, integendeel. Het brengt de stem van heel Gaza op deze manier héél individueel en concreet, maar daardoor net super invoelbaar, binnen. Ik denk dat we natuurlijk allemaal aangedaan zijn door wat er daar gaande is, maar we worden zo doodgegooid met beelden, video's en nieuws op social media, dat er op den duur een zekere afstandelijkheid of apathie ontstaat. Deze film doorbreekt die muur, ongelooflijk hard en pijnlijk, maar daardoor essentieel kijkvoer eigenlijk.

Nu, buiten die hele laag, vind ik het ook gewoonweg een erg sterk gemaakte film, technisch en visueel. Het is niet per se waarvoor je de film kijkt, maar er zitten hele mooie shots en beelden in, en het geheel is met veel filmisch vertrouwen gemaakt. De vloeiende overgang tussen de acteurs (die echt fenomenaal spelen) en de beelden van de echte personen vond ik ook heel interessant toegepast, net hetzelfde geldt voor de audiofragmenten die erin geweven worden. En de stem van Hind doorheen de hele film is niets gefabriceerd aan; dat is gewoon continu de werkelijke stem van dat arme kind. Heel schrijnend. Wat de film ook heel sterk doet, is de situatie in zo'n noodcentrum genuanceerd en langs alle kanten belichten. Tuurlijk sta je aan de kant van Omar en Rana die er gepassioneerd vaart achter willen zetten, maar het 'personage' van de baas vond ik misschien nog wel de interessantste figuur. Hoe hij met alle politieke instanties en bureaucratische organisaties en regeltjes rekening moet houden - en door zijn passieve houding eigenlijk initieel een beetje de typische ''corporate asshole'' is, maar eigenlijk minstens even veel geeft, maar in zijn positie gewoon meer 'het spel' moet meespelen. Sterk.

Ik ben vorige week een hele dag naar Film Fest Gent gegaan en dit was mijn eerste film van de dag. Foute keuze achteraf, want mijn dag was er wel aan hierna, amai. Komt hard binnen, maar het is er toch (of juist daardoor) wel eentje die je gezien moet hebben.

Dikke 4*.

Scarface, een gigant in zowat elk film-toplijstje ter wereld. Tot vandaag nog nooit gezien, en dat werd als groot liefhebber van het maffiagenre toch wel eens dringend tijd. Met hooggespannen verwachtingen kan het altijd tegenvallen, maar dat was hier gelukkig helemaal niet het geval. Integendeel, de film verdient alle lof die het ooit gekregen heeft.

De drie uren vliegen in een mum voorbij. Heerlijk dat de tijd wordt genomen om het verhaal uitgebreid uit de doeken te doen. Lekker lange scènes ook vaak. Zonder dat er veel actie in de film zit, word je als kijker niettemin vaak op het puntje van je stoel geplaatst. Veel scènes en momenten hebben een geweldige spanningsopbouw, bv. de minuten die opbouwen naar de aanslag op Tony in de club, het allereerste klusje van Tony, de afrekening met z'n vroegere baas, etc. Zo zou ik kunnen blijven doorgaan. Allemaal pareltjes van scènes, en zo bleef ik er constant met mijn aandacht bij. Het einde is in vergelijking met de rest van de film wellicht wat lomp en direct, maar die complete uitbarsting zat er aan te komen en wordt heerlijk in beeld gebracht. Een geshockeerde, onder de cocaïne verkerende en geflipte Al Pacino die even lekker mag losgaan; het gaat over the top, en dat maakt het juist zo goed. Over Pacino gesproken, tja, wat valt er nog over zijn rol te zeggen. Meer dan prima, wellicht iconisch, en hij weet de film met gemak te dragen. Hij krijgt daar niettemin wel hulp bij van een erg goede cast. Ik vond enkele personages zelfs leuker dan Montana himself, bv. zijn beste vriend. Niemand viel uit de boot in ieder geval. De zus vond ik ook heel intrigerend, die had nog wat meer mogen voorkomen. De band tussen de Montana familieleden blijft nu redelijk oppervlakkig.

Het enige minpunt dat ik eigenlijk heb is dat je als kijker nooit helemaal gaat meeleven met Tony. Afin, meeleven is het foute woord bij een maffioso, maar bijvoorbeeld in Goodfellas heb je als kijker wel een zekere vorm van empathie voor het hoofdpersonage, terwijl dat evengoed een enorm slechte man is. Bij Tony had ik dat nooit; een rotte appel vanaf het begin, arrogant, hoogmoedig, narcistisch, paranoïde. Je merkt nooit een morele downfall bij hem, en weinig menselijkheid. Niets mis mee op zich, maar soms zag ik hem echt liever het loodje leggen.

Ik moet zeggen, tot nu toe was ik nog geen grote fan van regisseur De Palma, maar dit is wel echt zeer goed. Als de beste man de tijd gegund wordt om lekker lang een verhaal uit de doeken te doen, komt zijn talent veel meer naar boven. Visueel is het ook een plaatje, en de fijne muziek maakt het af wat mij betreft. 4.5*.

Als ik dit acht jaar geleden of zo had gezien, had ik het misschien nog wel beter kunnen smaken. Nu was het echter een vrij triestige bedoening. Er zitten enkele geslaagde grapjes in, en het is leuk om momenten uit Scream en andere films tegen te komen, maar daar houdt het ook wel op. En het is dus voor pakweg 90% een Scream parodie, wat toch een vreemde keuze is. Scream zelf is namelijk al een zelf-reflectie op het slashergenre. Deze film parodieert nu een parodie. Bon, het is natuurlijk allemaal niet te serieus bedoeld dus ik ga er ook niet over klagen, maar het is wel niet zo dat een film die flauw is ook slecht hoeft te zijn. Dat is hier wel het geval vond ik. De vervolgen zal ik aan me voorbij laten gaan.

Heel erg vermakelijk, zonder daarbuitenom al te veel om het lijf te hebben. Zoals hier al meerdere keren is opgemerkt; het is horror voor tieners (denk: Stranger Things, waar het qua uitwerking heel veel gemeenschappelijk mee heeft). Nooit echt eng, maar dat is dus begrijpelijk. Op overigens één scène na, die in de rode kamer. De scènes met de andere verhalen hadden ook dit creepy niveau mogen aantikken, maar dat gebeurt dus niet. Het sfeertje is echter wél in orde, en het verhaal wordt gewoon vermakelijk en simpel uitgewerkt. De cast is niet sterk, maar ook niet vervelend. Je mist wat memorabele figuren die een serie als Stranger Things wel heeft, nu ik dat dan toch als vergelijkingspunt heb genomen, maar bon, dit duurt dan ook maar 100 minuutjes. 3*.

Ik had op voorhand niet gedacht deze goed te gaan te vinden (zowel Cera in de hoofdrol als het algemene stijltje spraken me niet aan), maar wat is Scott Pilgrim vs. The World uiteindelijk een fantastisch allegaartje van vermakelijke onzin, visuele gekte (door de game en comic book invloeden), droge en absurde humor, en scherp geschreven en geacteerde karikaturen van personages. De hele visuele stijl en flair kan misschien too much overkomen, maar Edgar Wright zet hier voor de volle 110% op in, en daardoor werkt het. De snelle editing is perfect, en leidt tot een chaotische maar evenwel coherente film. De vechtscènes, zo weggelopen uit een anime, zijn heerlijk over the top. Dat went echter heel snel, en het mogen toch wel de hoogtepunten van de film genoemd worden. Zelden een film gezien die zoveel onzin en visuele creaties en pulp tegelijkertijd op het scherm tovert, en het laat wérken. Het is style over substance, zonder enige twijfel, maar onder die laag overdrevenheid zitten niettemin best wat rake puntjes verwerkt. Nieuwe liefdes, oude liefdes, de exen van jezelf en de exen van het meisje van je dromen, en de mengelmoes van kopzorgen dat het met zich meebrengt; in de kern vond ik het allemaal herkenbaar overkomen.

Cera is wel, zoals ik op voorhand verwachtte, een van de zwakkere schakels in het geheel. De chemie met zijn belangrijkste vrouwelijke tegenspelers lijkt te ontbreken. De zijpersonages zijn echter één voor één tof en grappig, en dragen heel veel bij aan de geslaagde humor van de film. Meerdere keren moeten grinniken om zijn huisgenoot, of zijn bandleden, of het rolletje van Aubrey Plaza. Mary Elizabeth Winstead is het absolute hoogtepunt van de castleden (maar dat is ze in de meeste films waarin ze meespeelt), maar er is echt wel een leuke cast opgetrommeld, die perfect weet mee te gaan in Wright's knotsgekke en creatieve visie. 4*.

In aanloop naar het vijfde deel dat binnenkort uitkomt, besloot ik de Scream-reeks er maar weer eens in te gooien. De hele reeks is een enorme (guilty pleasure) favoriet van me, en zeker dit origineel heeft er natuurlijk altijd torenhoog bovenuit gestoken. Jeugdsentiment speelt ongetwijfeld een rol in mijn grote waardering voor dit eerste deel (dit moet zo ongeveer de vijfde of zesde keer zijn dat ik 'em keek), maar ook daarbuitenom steekt dit na al die jaren immer sterk in elkaar. De combinatie tussen echte angstaanjagende horror en meta-fictionele steken richting het horrorgenre is na deze film nooit meer beter nagedaan, hoewel vele genregenoten het geprobeerd hebben. De lange openingsscène alleen al is een pareltje binnen het genre. Als jonge tiener vond ik het doodeng. Nu niet meer, maar de impact blijft wel overeind niettemin. De beste scène uit de film en tevens de hele reeks, zonder twijfel. De rest van de film tikt dat niveau dus niet meer aan, maar Wes Craven maakt er in ieder geval een ontzettend vermakelijke en sfeervolle horrorfilm van, met dat heerlijk ongedwongen late '90s sausje erover heengegoten. De setting van het jongerenfeest in het grote huis, waar de gebeurtenissen zich zo ongeveer de hele tweede helft van de film afspelen, is geweldig. Ook gewoon een fijne keuze om dit gedeelte zo lang uit te rekken, inclusief de onthullingen op het einde.

Wat Scream, buiten het slimme meta-fictionele kantje en een prima regie, boven al de latere kopieën en na-apers doet uitsteken, is een fantastische cast, zowel in hoofd- als in bijrol. Ik ben het met mijn bovenbuurman eens; wat speelt iemand als Matthew Lillard fantastisch goed, zowel voor als na de onthulling dat hij de mede-dader is. De main three, Neve Campbell, David Arquette en Courteney Cox, zijn uiteraard vereeuwigd als legendarische horrorpersonages. Vooral voor die laatste is dat eigenlijk een knappe prestatie, gezien haar Friends-faam. Gooi in die mix dan ook nog eens een lekkere soundtrack (met onder andere het terugkerende motief van Nick Cave's red right hand), het goede script van Kevin Williamson en de iconische look + stem van Ghostface, en je bekomt een slasher waar geen enkele navolger nog aan kon tippen. Naar mijn mening Wes Cravens magnum opus (en dus niet die andere horrorklassieker, waar in de film naar verwezen wordt). 4.5*.

Ik had op zich wel best hoge verwachtingen voor dit vijfde deel, maar die zijn helaas (voor mij) helemaal niet waargemaakt. De derde Scream blijft wellicht een iets groter kneusje, maar ik vind dit nieuwe deel daarna veruit de slechtste film uit de franchise. Jammer in ieder geval, want in feite valt over de regie niks in negatieve zin te zeggen. Op dat vlak laat het ontbreken van Wes Craven zich niet zo fel voelen, al kon die wel altijd wat meer sfeer in zijn films steken dan hier het geval is. Nee, het is eigenlijk onder andere het hele meta-gedoe dat hier volledig overboord gaat, totdat het niet meer leuk is. De originele Scream had en heeft de perfecte balans tussen oprechte horror en meta-commentaar, een balans die in dit vijfde deel veel te veel overslaat. Het constante refereren naar de Stab-movies, de flauwe motieven van de killers, die hele onzinnige uitleg van de requel regels, en dan de derde akte van de film die duizend-en-een parallellen heeft met het origineel; de makers lijken te denken dat ze slim zijn, maar het komt allemaal zo onsubtiel en vooral geforceerd over. Ik kwam gewoon op geen enkel moment echt in de film. Heel erg inventief of bruut zijn de kills verder ook niet; deel 4 was toch een stukje bruter naar mijn idee.

Wél grotendeels leuk is de nieuwe cast, met enkele fijne en charismatische nieuwe gezichten. Zoiets houdt de film gelukkig heel erg kijkbaar, en zorgt ervoor dat niet iedereen aanvoelt als willekeurig slachtvee. David Arquette heeft een goede en passende rol, en krijgt het meeste screentime van de big three. Campbell en Cox daarentegen zijn amper meer dan veredelde bijrollen, en erger, voelen in die laatste akte van de film totaal misplaatst aan. Alsof ze er eigenlijk niets te zoeken hadden. Dan doe je als regisseurs toch iets fout, want Sydney is en blijft één van dé beste final girls. En dat komt hier totaal niet uit de verf; de nieuwe generatie personages eist alle aandacht op. En het jammere is dat Melissa Barrera, de 'nieuwe Sydney', veruit de zwakste schakel in de nieuwe cast is, dus als zij de volgende delen moet gaan dragen, zie ik dat niet zo positief in.

2.5*.

Dit vervolg haalt de hoogtes van het origineel (uiteraard) niet, maar Craven tovert gelukkig wel enkele geweldige individuele scènes uit zijn hoed, en maakt er weer een vermakelijk geheel van. De openingsscène is oké, en zeker de scènes met Sarah Michelle Gellars personage in het studentenhuis, de autocrash en de momenten in het theatergebouw waarin Gale achtervolgd wordt, blijven sterk. De klasscène, waarin sequels becommentarieerd worden op die typische meta-manier, biedt weer een lekker vette knipoog van Craven. Deze sterke afzonderlijke scènes worden alleen jammer genoeg niet zo vernuftig verbonden in een consistent goed script, wat in het eerste deel wel het geval was. De rolverdeling is hier ook wat minder geslaagd, waarbij eigenlijk enkel de personages die reeds in deel 1 geïntroduceerd zijn, een fijne indruk maken. Op Timothy Olyphant na, die wel goed op dreef is. Sidney blijft in ieder geval een heerlijke final girl. De onthulling van de killers is wel erg zwak te noemen in dit deel, hoewel het meta-fictionele kantje in het eindstuk nooit ver weg is. Craven vindt hier wel minder goed de juiste balans tussen enerzijds dat meta-kantje en anderzijds oprecht goede horror. Een balans die wel perfect was in het eerste deel.

Maar toch is ook Scream 2 een vermakelijke horrorfilm, met enkele sterke scènes en wat gespeel met de gekende horrorconventies. Als ik dit vergelijk met het doorsnee Halloween- of Friday the 13th-vervolg, is deze Scream-sequel zelfs bovengemiddeld. Wat deze reeks frisser houdt dan de voorgenoemde franchises is volgens mij het whodunnit aspect dat in elk deel opnieuw aanwezig is. Dezelfde iconische look, maar toch altijd een andere killer. 3*.

Scream 3 is een beetje het zwarte schaap van de reeks. Het eerste deel is een onbetwiste klassieker, deel 2 is gemiddeld doch vermakelijk en in mijn herinnering is het vierde deel terug van een prima niveau. Dit derde deel heb ik echter nooit iets aan gevonden, is ronduit saai en verzandt in z'n eigen interessant-doenerij. Hoewel de filmset nog wel een toffe locatie is, is dit derde deel iets té meta om nog echt leuk te zijn. Toch zijn de meeste zaken op dit vlak nog wel geslaagd, en weet Craven vooral leuk te spelen met de conventies/verwachtingen van het derde deel in een trilogie. Zo'n cameo van iemand als Carrie Fisher kan er ook nog wel mee door, en zo zijn er nog een aantal scènes. Spannende momenten of enige vorm van suspense ontbreken echter volledig. Het grootste schrikmoment dat de film te bieden heeft is wanneer het kapsel van Courteney Cox voor de eerste keer in beeld komt, mijn god. Er zit geen enkele memorabele kill of sterfscène in; het horrorelement staat hier toch wel op een héél laag pitje. Te laag. De film wordt dan ook nog eens progressief dommer, en de twist is eerder irritant dan tof. Wes Craven was z'n touch hier toch echt even kwijt. Vermakelijk blijft het gelukkig allemaal wel, en een enorm vervelende zit wordt het nooit. Daar blijft voornamelijk de hoofdcast te leuk voor. Neve Campbell heeft een beetje een veredelde bijrol in dit deel, maar het duo Cox/Arquette straalt zoals altijd leuke chemie uit. Kleine 2.5*, en nu gelukkig weer een forse verbetering in het vooruitzicht in de vorm van deel 4 (in mijn herinnering althans).

Wat een geweldige return to form is deze vierde Scream toch. Het origineel tikt dit niet aan, maar Scream 4 staat echt mijlenver boven de andere twee sequels. Fijn dat Wes Craven zijn carrière kon afsluiten met een echte knaller. Er speelt veel in het voordeel van deze film. Het is allemaal een stuk bruter, bloederiger en duisterder (zowel in toon, als in kleurenpallet en belichting). Het is, zeker na het brave en saaie deel 3, een grote sprong voorwaarts (of juist helemaal terug, beter gezegd) naar angstaanjagende en brute horror. De moorden zijn hard en best memorabel, evenals de opbouw ernaartoe. Ghostface is hier niet klungelig, maar bruut en meedogenloos. De stem klinkt ook grauwer. De moord zichtbaar door het raam aan de overkant van de straat, en later de kill in de parkeergarage, zijn hoogtepuntjes, evenals de doorgedraaide acteerprestatie van Emma Roberts op het einde. De cast is hier sowieso terug erg leuk, tot in de bijrollen aan toe. Het hoofdtrio heeft misschien iets minder te doen (hoewel hun rollen leuker zijn dan in deel 2/3), maar zoiets wordt dan perfect opgevangen door een prima presterende nieuwe/jonge cast. Een perfect tempo en een goed uitgewerkt einde, met een interessante twist en omkering van de verwachtingen, maakt het af wat mij betreft. Als het nieuwe vijfde deel ook maar een beetje in de buurt komt van deze kwaliteit, zal ik zeer tevreden zijn. Vooralsnog is deze vierde film in ieder geval met afstand het tweede beste deel uit de reeks. 4*.

Een stapje omhoog voor mij na deel vijf. Inhoudelijk is de reeks misschien nooit zwakker geweest dan hier, maar deze zesde film heeft daarentegen wel een heel hoog entertainmentgehalte en een hele hoop enorm brute, bloederige kills en scènes. Er is nauwelijks tijd om stil te staan bij de domme dingen, en de film neemt zichzelf ook een stukje minder serieus dan het vorige deel had ik het gevoel. De setting van New York geeft wel een nieuwe impuls aan de reeks, ook al verandert de sfeer en toon er niet enorm hard door. De moorden vinden dan wel plaats in een drukke stad, maar je hebt niettemin het gevoel dat de personages er helemaal geïsoleerd alleen voor staan. De openingsscène was best cool, de scène in de metro zeker ook, evenals Gale's 'laatste' scène, maar bijvoorbeeld ook dat moment in de nachtwinkel waar Ghostface een shotgun hanteert representeert echt wel de vibe van dit zesde deel. Het gaat er allemaal een stuk meer over dan in de vorige delen, en Ghostface is compleet losgedraaid hier. Maar ergens was dat best wel fijn, en levert dat vele afzonderlijke vermakelijke scènes op. Geen moment verveeld in ieder geval, al was het eindstuk en de onthulling van de killers wel bijzonder zwak te noemen in dit deel.

Ook een groot en vooral vreemd minpunt is een bepaalde mildheid tegenover de personages? Het valt niet op één hand te tellen hoe vaak personages (gruwelijk) worden neergestoken, en dan toch gewoon overleven. Bijna niemand sterft echt. Er zijn een heleboel fake-outs, of het wordt in het ongewisse gelaten zoals bij Gale. Ik vond het heel opvallend in ieder geval, en dat doet wel een beetje afbreuk aan de stakes die je voelt als kijker. Het grotendeels ontbreken van de oude cast viel trouwens aardig goed mee. Liever geen Sydney dan een Sydney die als veredelde bijrol niets te doen heeft. Als ze in het volgende deel terugkeert, hoop ik dat ze haar meer te doen geven dan in de vijfde film, want anders kunnen ze het evengoed zo laten. En Courtney Cox is al lang vergane glorie helaas. De nieuwe cast doet het leuk genoeg, met Jenna Ortega op kop. Daar hebben ze wel een gouden slag mee geslagen, om haar te strikken voordat ze volledig doorbrak door haar rol in Wednesday.

In ieder geval, als ze om en nabij deze kwaliteit om de twee jaar een nieuw deel kunnen uitbrengen, zeg ik daar geen nee tegen. Ik heb altijd al een enorm zwak voor de reeks gehad, en het blijft in feite een hele consistente horror-reeks qua kwaliteit, zeker in vergelijking met de meeste andere. 3*.

Sinds lange tijd nog eens herzien, en ik ga verhogen met een halve *. Bijna alles is vrij perfect aan Finchers tweede film (of eerste, Alien 3 is door hem namelijk 'onterfd'). De duistere visuele stijl. De smerige moorden (die we niet te zien krijgen, wat een perfecte keuze is). Het originele verhaal over de hoofdzonden. Het fantastische geluid/sounddesign. Een uitstekend script waarin elk klein detail belangrijk is. Maar vooral dat hopeloos donkere sfeertje dat wordt opgewekt door onder andere de constante regenbuien. Het is niet helemaal een cynische film, al was het maar door de eindmonoloog van Morgan Freemans personage, maar het komt toch dicht in de buurt, en dat werkt het hopeloze sfeertje goed in de hand.

Het enige minpunt is eigenlijk Brad Pitts personage. Normaal vind ik hem altijd goed, maar hij speelt hier één van zijn minste rollen. Het einde had nog impactvoller kunnen zijn als zijn personage iets sympathieker in het verhaal was geschreven (de hele rit in de auto, en het daaropvolgende einde, blijft overigens desondanks briljant). 4.5*, Finchers meesterwerk.

See How They Run is amusant, vlot, toegankelijk. Nergens vernieuwend of baanbrekend of zelfs maar verrassend, maar dat pretendeert het ook niet te zijn. De film nestelt zich comfortabel in het lange rijtje reeds bestaande moordmysterie-films, maar doet dat wel met een knipoog en een lach. De grapdichtheid ligt best hoog, en hoewel de humor nooit enorm slim is, weet dat aspect desondanks wel erg te vermaken. Het personage van Saoirse Ronan is hier een hoogtepunt in; prima actrice, met zowel dramatisch als komedisch talent. Als ik dit dan vergelijk met bijvoorbeeld Death on the Nile, een murder mystery-film die zichzelf doodserieus neemt, is een luchtige en zelfbewuste aanpak zoals deze gewoonweg veel toffer en beter te verteren. Het doorbreken van de fourth wall is altijd hit or miss bij mij, maar hier wordt het goed gebruikt. Niet iedereen uit de cast weet zijn of haar stempel te drukken (vooral een klassenbak als Ruth Wilson geraakt toch wel opvallend ondergesneeuwd); de personages zijn dan ook met veel, en bijna allen zijn ze oppervlakkig en van bordkarton. Enkel het personage van Sam Rockwell is hier iet of wat een uitzondering in. Het zorgt ervoor dat de film niet erg diep of interessant is, en dat geen enkele acteerprestatie, op die van Ronan en Rockwell na, erbovenuit springt. Dat is niet erg, zeker niet in een film als deze, maar het zal er wel voor zorgen dat See How They Run nu ook niet héél erg lang zal blijven hangen.

Bovendien is het eindstuk ook wel echt vrij teleurstellend en simpeltjes te noemen. De film telegrafeert eigenlijk helemaal in het begin al ergens hoe het allemaal gaat eindigen, maar je hoopt toch dat er ergens nog een twist of doorbreking van de verwachtingen komt. Dat gebeurt echter niet. Maar ook in dit eindstuk is de film alom zelfbewust, dus wat moet je er dan mee. Het als een negatief punt zien, of juist als een sterkte? Ik ben geneigd de film nog wel het voordeel van de twijfel te gunnen, maar feit blijft dat het sterker had kunnen afsluiten.

Maar over het algemeen is het een amusant filmpje; 3.5'je.

Zelden heb ik een film gezien die zo overloopt van de ongebreidelde fantasie. Elke nieuwe scène biedt weer een ander knotsgek idee, concept of figuurtje. Het verhaal draait de hele tijd een nieuwe kant uit, zonder dat het ooit incoherent aanvoelt. Spirited Away is een film waar je niet teveel tegen moet 'vechten', maar die je gewoon moet ondergaan. Het is geen plot dat logisch van A naar B naar C loopt, maar als je je analytische brein even loslaat voelt het allemaal heel logisch aan. Het is echt een ontzettend mooie film, niet enkel in uitwerking en fantastische ideeën, maar ook weer visueel. Hoe mooi getekend is dit weer. Alle Ghibli-films zien er wat mij betreft prachtig uit, daar komt voorlopig echt geen slijt op te zitten, maar dit is misschien toch wel Miyazaki's meesterwerk op dat vlak. En misschien wel op alle vlakken, al blijf ik een enorm zwak hebben voor Kiki's Delivery Service, en heb ik nog altijd een aantal films van hem niet gezien. Maar hoe overtref je de fantasie en visie van deze film? De hele wereld van het badhuis, de treinreis door het bijna somber sprookjesachtige landschap , de twee heksenzussen die elkaars complement en tegenstelling zijn, het verhaal van Haku, de gigantische baby, de roet-wezentjes in de onderwereld van het badhuis, de iconische schim-figuur. De ideeën en visuele creaties stapelen zich op, het eindigt gewoonweg niet tot de allerlaatste scène. En toch voelt de film helemaal niet druk of chaotisch aan, en zit er onder alles een heel duidelijke visie en rode draad die alles thematisch bij elkaar bindt en houdt. De melancholische muzieknoten maken het dan helemaal af, en wat is Chihiro een aandoenlijke protagonist.

Zoals ik al zei heb ik een enorm zwak voor Kiki; dat is één van de meest lieflijke en ontspannende films die ik ooit gezien heb, en ik hou van de kleinschaligheid van die film. In die zin is het ook niet vergelijkbaar met Spirited Away, die nauwelijks grootser van opzet kan zijn. Het is appels met peren vergelijken. Maar kijk, vergelijken doen we allemaal. Spirited Away is dan naar gevoel m'n tweede favoriete Ghibli tot nu toe. Maar het is close, en deze gaat ongetwijfeld nog vaak de herziening ingaan.

Dikke 4.5*.

Een moeilijke film om te beoordelen. Ik ben er van op de hoogte dat dit gebaseerd is op een hele reeks boeken, die ik echter nooit gelezen heb, èn dat er een meer recente televisieserie is, die ik ook nog niet gezien heb. Niet dat dit in se met de film te maken heeft, maar niettemin verklaart dit wel het grootste minpunt; dat alles vrij snel afgeraffeld wordt, en dat enige diepgang ontbreekt. Enfin, de speelduur is goed, want veel langer had ik dit niet echt kunnen trekken; het heeft gewoonweg meer te maken met de manier waarop het allemaal in beeld werd gebracht. Vrij cartoonesk, lelijke achtergronden, een kinderachtige sfeer (op zich niets mis mee, maar er wordt de hele tijd op gehamerd door verteller Jude Law dat dit een oh zo duister verhaal moet voorstellen) en tja, uiteindelijk een verhaal dat je niet enorm serieus kan nemen. Als de boeken en de serie ook zo zijn, dan kan deze film-adaptatie daar weinig aan doen, maar iets zegt me dat daar veel meer achtergrond en 'lore' aanwezig is. Veel dingen blijven nu namelijk vrij mysterieus en onbekend.

Maar bon, over het algemeen is het echt wel vermakelijk. Jim Carrey is net iets te cartoonesk, maar acteert echt wel goed (en het schiet me nu net te binnen dat Eternal Sunshine of the Spotless Mind ook van 2004 is, dus op die manier kan je Carrey echt wel meer als acteur appreciëren, want deze rol kan bijna niet verschillender zijn), en vooral het grote zusje vond ik heel erg sterk. Vreemd en jammer dat Emily Browning niet meer grote rollen heeft weten te strikken hierna, maar zo gaat dat wel vaker met kindsterretjes natuurlijk.

3*

Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings is me allerminst tegengevallen. Er zijn heel wat middelmatigere en vergetelijkere Marvelfilms in ieder geval, en Shang-Chi voelt tenminste aan alsof ze eens iets anders willen proberen. Hoewel 'anders' met een korreltje zout genomen mag worden, want afwijken van de gekende Marvelformule doet ook deze film absoluut niet. Toch vond ik de martial arts-insteek wel tof, en is zeker het tweede uur wat fantasievoller en creatiever dan de meeste MCU-films. Al verloor ik tijdens dat enorme CGI-festijn op het einde wel weer elke vorm van interesse en aandacht. Zoveel mogelijk effecten en actie en monsters op het scherm gooien is echt niet voldoende, je moet die actie dan ook boeiend en meeslepend in beeld brengen. De climax hier is gewoon zielloos en saai, en dat gevoel heb ik, een paar uitzonderingen daargelaten, bij ongeveer elke film uit de Marvelstal. Neen, dan vond ik het eerste uur veel toffer. De choreografie in de martial arts-vechtscènes is prima, en deze scènes werden lekker energiek en vloeiend in beeld gebracht. De scène in de bus is bijvoorbeeld een hoogtepuntje. Ook de personages zijn gelukkig best geslaagd; Simu Liu zet in de vorm van Shang-Chi een fijne held neer, Awkwafina is een geslaagde sidekick en Tony Chiu-Wai Leung portretteert één van de interessantere villains uit de franchise. Een vader vs zoon conflict is altijd tof in ieder geval. Kers op de taart is de vrij grappige rol van Ben Kingsley, die van mij nog wel eens mag terugkeren.

Klein 3.5'je.

Ik heb me hier kostelijk mee vermaakt. Ik heb Edgar Wright sowieso wel hoog zitten als regisseur, al heb ik vooral zijn recentere werk gezien tot nu toe. Ik vind hem een heel unieke, stilistisch enorm begaafde regisseur, maar waar bijvoorbeeld een Baby Driver of Last Night in Soho hyper-gestileerd tot in de kleinste details aanvoelt, is Shaun of The Dead nog iets ruwer rond de randjes. En dat geeft wel charme aan het geheel. Ondanks dat je merkt dat de film relatief 'low budget' is, schudt Wright wel enkele knappe trucjes uit zijn mouw. Het camerawerk is energiek en de manier van filmen voelt gewoonweg heel fris aan. Knappe long takes ook af en toe, bijvoorbeeld wanneer Shaun naar de supermarkt wandelt en niet doorheeft dat zijn hele stad in een zombie is veranderd. Gortdroog en hilarisch, en inventief gefilmd. De humor in de film is sowieso over de hele lijn m'n ding. De vele terugkerende grapjes, de vriendschap tussen Shaun en Ed; op meerdere momenten heb ik echt praktisch strike gelegen. Nick Frost maar vooral Simon Pegg zijn echt ongelooflijk grappig en hebben een fantastische chemie. Het moet toch wel met afstand één van de grappigere horrorkomedie's zijn, en dat is voor een groot stuk aan hen te danken. Maar al de rest klopt ook; de muziek, het script, ga maar door. Echt van een topniveau allemaal.

Het enige waar Wright een steekje laat vallen is richting het einde. Vanaf dat ze de Winchester Pub bereiken komt de film een beetje tot een halt qua tempo, en loopt de pacing niet meer zo vloeiend als in de eerste helft van de film. Het wordt dan ook grotendeels opeens een stuk serieuzer en eerder een volbloed zombiefilm, veeleer dan de parodie-insteek van daarvoor. Dat eindstuk sleept dus een beetje, maar vanaf dat Shaun en z'n vriendin ontsnappen uit de pub houdt Wright het gelukkig wel heel kort en raken de afsluitende scènes wel weer de juiste (komische) snaar. Ik ben in ieder geval fan, maar door dat slepende eindstuk uiteindelijk geen hogere score dan 4* langs mijn kant. Zéér veel zin in de andere twee films van de 'Cornetto-trilogie', die volgen binnenkort wel eens.

The shawshank redemption wordt door vele sites bestempeld als de beste film ooit, zo ook hier op Moviemeter. Op voorhand had ik mijn bedenkingen bij het ongelooflijk hoge gemiddelde (4.42), maar nu snap ik wel waarom de film zo hoog beoordeeld wordt. Het is namelijk een geweldig goede film. Er zijn ongetwijfeld betere films, maar deze bevat zo een beetje ingrediënten voor iedereen en dat is denk ik de reden dat deze op nr. 1 staat.

Het verhaal is ijzersterk. Erg aangrijpend ook om het harde gevangenisleven te zien, het wordt realistisch (denk ik) en soms hard in beeld gebracht. Er zitten nauwelijks clichés in en enkele onverwachte wendingen. Je blijft de hele speelduur geboeid, er zit nergens een momentje in waarbij je denkt: oké, ik heb het wel gezien nu. En dat terwijl de film toch wel een aanzienlijke speelduur heeft. Ook de acteerprestaties waren erg sterk. Tim Robbins acteerde uitstekend, alsook Morgan Freeman en de vele bijrollen. De acteurs zijn geweldig op elkaar ingespeeld.

De muziek was niet overdadig aanwezig, maar erg mooi. Meestal erg sombere muziek, maar dit past helemaal bij de stijl van de film. Visueel ziet de film er goed uit. Mooie overzichtsshots van de gevangenis, maar ook de gevangenis van binnen zag er mooi aangekleed uit.

Het sterkste vind ik dat je meeleeft met de personages. Het verhaal is erg aangrijpend en dat alleen al maakt van deze film een erg geslaagde. Deze film liet toch wel een erg diepe indruk achter, en in het geheel vind ik het zeker 1 van de beste films ooit (voor mij persoonlijk). Niet de beste, maar het komt wel in de buurt.

Een niet zo goede film die eigenlijk een stuk beter zou moeten zijn. Er zijn namelijk veel losse componenten die gewoon sterk zijn. Zo is de cast bijvoorbeeld goed; Robert Downey Jr. is charismatisch als altijd en heeft een toffe chemie met tegenspeler Jude Law. Een echte Sherlock en Watson. Visueel valt er ook niets te klagen. Het 19de eeuwse Londen ziet er heel mooi vormgegeven uit, en de sets en beelden zijn vaak sfeervol. Maar toch, ondanks enkele goede zaken, weet het geheel nooit ècht te klikken. Het saaie en oninteressante plot helpt hier ook niet aan. Het valt ook niet echt serieus te nemen. Op zich is dat geen probleem, als je als regisseur hier op inspeelt en echt 100% voor de over the top aanpak gaat. Maar Ritchie lijkt hier voor een meer grounded/realistische aanpak te zijn gegaan, en dan werkt het dus niet. Die bad guy en dat hele cultgedoe, bah, saai. Dertien in een dozijn.

Als hier een hele reeks sequels op was gevolgd, zou ik het bij deze laten, maar aangezien er toch maar 1 vervolg is zal ik die ook nog wel eens kijken, al was het maar voor het uitstekende duo Downey Jr-Jude Law.

Ik vond dit vervolg in tegenstelling tot de algemene opinie juist een heel stuk beter dan het eerste deel. De chemie tussen Robert Downey Jr. en Jude Law is nog beter dan in het vorige deel, en absoluut het beste aspect van deze twee films. Er zat ook wat meer geslaagde humor in deze, vooral in het heen- en weergekibbel tussen Holmes en Watson. Wat Game of Shadows vooral beter doet dan zijn voorganger, is het vertellen van een interessanter verhaal en het hebben van een betere vijand. Moriarty is nog wel redelijk saai, maar zijn motieven zijn tenminste all too real en daardoor interessant. Leuk einde ook. Qua visuele stijl en tempo is het typisch Ritchie; in orde dus.

Zoals stefan dias hierboven zegt: één van die films die je 'moet gezien hebben'. En ik ben blij dat ik dat ook eindelijk kan zeggen, maar - controversieel genoeg, waarschijnlijk - vond ik het eigenlijk de minste van de 4 Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb (de andere drie zijnde: High and Low, Yojimbo en Ikiru). Of toch in ieder geval degene die ik het minst snel opnieuw zou opzetten. Die monumentale speelduur zit daar zeker wel voor iets tussen, want een dikke drieënhalf uur vond ik, wel ja, te lang. Zeker het eerste uur vond ik soms érg traag verlopen. En met een trage, sfeervolle opbouw kan ik leven - graag zelfs - maar ik vond het hier niet eens per se altijd even interessant of noodzakelijk. De boeren zijn geen boeiende figuren, en je zit eigenlijk veel te lang opgescheept met hun gejammer. Pas van zodra het groepje van de Samurai echt gevormd is, begon ik er een stuk meer in te komen. Maar ook het laatste uur, hoewel héél indrukwekkend gefilmd en van epische proporties, had gewoonweg iets korter en gestroomlijnder gemogen van mij.

Maar goed, audiovisueel mag het dan wel weer zonder twijfel een pareltje genoemd worden. En waarom juist dit nu één van de invloedrijkste films van de 20ste eeuw wordt, is daardoor ook niet moeilijk te begrijpen. Het is van een epische schaal die zijn gelijke nog steeds amper kent. Toch zijn het uiteindelijk vooral de personages en hun interacties waardoor je geboeid blijft kijken. Het merendeel van de Samurai is intrigerend en cool. Takashi Shimura weer in een héél ander soort rol dan in Ikiru - een wijze, rustige, kalme présence, een soort van Obi-Wan Kenobi - en ook Toshiro Mifune speelt weer een heel memorabele figuur (hoewel het wat mij betreft niet kan tippen aan zijn Samurai-personage in Yojimbo). Het zijn fantastische karakteracteurs - de rest ook, maar zéker die twee. De boeiendste scènes vond ik dan ook niet wanneer ze aan het vechten zijn, maar wanneer je de personages op subtiele manieren beter leert kennen.

Muziek is ook weer magistraal, zeker het hoofddeuntje. Er zit altijd wel een goede score in Kurosawa's films. Soms lekker bombastisch, dan weer eerder als een kabbelend beekje. En ja, er zitten echt tal van memorabele scènes in die me lang zullen bijblijven, en die gewoon weer ontzettend sterk zijn gefilmd. Maar dan kom ik uiteindelijk toch terug op de excessieve speelduur en het gevoel dat hier op meerdere plekken met gemak wat gesnoeid had kunnen worden. Heiligschennis misschien, maar ik vind Seven Samurai een beetje een log beest.

Maar natuurlijk ondanks dat, wel ook van genoten. 3.5*.

Vandaag herzien, en wat een schitterende film blijft het toch. Deze keer keek ik de langere versie, en ondanks het feit dat ik de Europese cut heel nipt prefereer, zitten er enkele mooie extra scènes en wat prima extra opbouw in. Wat is en blijft The Shining vooral visueel en technisch absurd mooi. Het camerawerk, het kleurgebruik, de enorm sfeervolle sets van het Overlook hotel. De shots van de sneeuw, en het doolhof. Een esthetisch meesterwerk, en absoluut een Kubrick op de toppen van z'n kunnen. 40 jaar na dato is het nog steeds een van de visueel mooiste films ooit gemaakt, wat mij betreft. Met hevige competitie uit Kubricks eigen oeuvre, dat wel. De film bevat ook gewoonweg zoveel iconische shots en beelden. De sfeer is vanaf het begin met de dreigende muzieknoten, en zeker vanaf het moment dat de familie Torrance alleen achterblijft in het hotel, om van te smullen. Nicholson is reeds in het begin iets te onsubtiel, maar past wel perfect vanaf dat Jack aan het doordraaien is. En de subiele subtext dat Torrance keer op keer in andere levens naar het Overlook Hotel gestuurd wordt, om daar keer op keer door te slaan, is ook sterk en ambigu genoeg.

The Shining is voor mij simpelweg een perfecte film, en die top 10-notering blijft mooi staan.

Sicario verdient vooral punten op vlak van de cinematografie en het geluid. Visueel is het een feestje, met prachtig camerawerk en erg mooie beelden van desolate landschappen en criminele steden. Villeneuve weet door middel van de beelden een hopeloze sfeer te creëren, en de soundtrack maakt enkele dreigende scènes des te spannender. Vooral de scène in de file vond ik meesterlijk in beeld gebracht. Het verhaal vond ik ietsje minder. Het grootste deel van de film heb je maar een vaag idee wat ze nu eigenlijk van plan zijn of wat het grotere plaatje is. Zo word je als kijker verplaatst in het personage van Emily Blunt, maar vond dat niet zo fijn werken, zeker ook omdat niet alles alleen maar vanuit het viewpoint van haar personage getoond wordt. De boodschap van Sicario is ook erg duister en nihilistisch. Het systeem is fundamenteel fucked, de ene partij is als het er op aankomt even slecht als de andere, en corruptie tiert overal. Er wordt geen antwoord gepresenteerd, omdat er waarschijnlijk ook geen antwoord is. Ik vond het iets té zeer grenzend aan puur nihilisme overkomen wel.

De acteurs doen het wel erg goed. Van Emily Blunt ben ik altijd al fan geweest, en die doet het hier erg goed, en hetzelfde geldt voor Brolin en Del Toro. Die laatste weet met zijn doodse blik als geen ander pure dreiging uit te stralen.
Het geheel schommelt tussen de 3.5* en 4*.

Leuk, maar ik had er meer van verwacht. De meeste punten scoort de film met de absurde, donker-komische humor, en dan met name vanuit het personage van Mads Mikkelsen. De eerste helft is hier sterker in dan de tweede, maar op dat vlak zitten er echt een aantal hele grappige momenten in, waarbij je eigenlijk niet weet of je moet lachen of huilen. Want dat is het tweede dat Anders Thomas Jensen heel goed doet: je lacht met de personages, maar je lacht ze nooit uit. Er is altijd een bepaalde gevoeligheid en respect aanwezig, en de innerlijke werelden van de personages - hun verleden, hun trauma's en hoe ze geworden zijn wie ze zijn - wordt in de latere helft van de film degelijk in het verhaal verwerkt.

Minder vond ik dat de film - na een pakweg heel fijn eerste halfuur - erg lang ter plaatse blijft trappelen in het ouderlijk huis en daar nooit echt meer weggaat. Er zitten vermakelijke scènes en wendingen tussen, maar langdradigheid en herhaling komt ook om de hoek kijken. Daarbovenop vond ik Nikolaj Lie Kaas die continu met dezelfde boze smoel rondloopt, op den duur een beetje op de zenuwen werken. Hij mag voor het grootste stuk van de film weinig andere emoties etaleren, wat wel spijtig is. En een laatste gevoelsmatig puntje van kritiek; ik vond de switch in genres en stijlen soms wel erg bruusk, waardoor de brute en bijna gemene elementen in de gewelddadige slotakte een beetje out of the blue voelden. Al is die donkere, absurdistische humor wel de rode lijn doorheen de hele film.

Om af te sluiten met een positieve noot; Mikkelsen is wel echt fantastisch op dreef hier. Enorm droog, onderkoeld grappig, absurd, zielig.. Manfred is absoluut de ster van de film. 3*.

Ergens zit er denk ik wel een goede film verborgen in Signs; het wordt gewoon grotendeels overwoekerd door een hele hoop middelmatigheid en vreemde beslissingen. Technisch gezien zit je in ieder geval met een meer dan degelijke film, hoewel Shyamalan's cameravoering me soms niet echt aanstaat. Die shaky cam is zo'n dingetje dat echt niet hoeft voor mij, maar vooral heb ik het dan over de soms vreemd gekozen cameraperspectieven, waarbij meer dan de helft van de actie of handelingen buiten beeld gebeurt. Shyamalan houdt er van en zijn fans waarschijnlijk ook; mijn ding is het echter niet.

De werkelijke problemen van Signs moeten echter elders gezocht worden, namelijk in het plot en het schrijfwerk, kortom, in het verhaaltechnische aspect. Het verhaal met de buitenaardse wezens lijkt iets diepers en interessants te herbergen, maar is uiteindelijk niets meer dan een hoop gebakken lucht. Om vooral maar te zwijgen over de water-twist, wat je echt niet serieus kunt nemen. Het onderliggende verhaal, een gezin met trauma en een man in een existentiële geloofscrisis, is in se wél heel interessant, en levert ook daadwerkelijk enkele boeiende momenten op, maar wordt dan weer grotendeels onderuitgehaald door het matige karakterwerk. De personages komen totaal niet over als normale menselijke figuren; ze praten vreemd, ze kijken en gedragen zich onwerkelijk. Het komt heel bevreemdend en afstandelijk over, en het werkt écht niet. Hierdoor kon ik me nooit echt identificeren met deze personages, laat staan meeleven, waardoor het emotionele achtergrondverhaal als een slecht gebouwd kaartenhuisje in elkaar zakt. Shyamalan lijkt soms veel moeite te hebben met het in beeld brengen van normale menselijke interacties; het is hier in Signs nog niet zo erg als in sommige van zijn latere films (ik denk maar aan het erbarmelijke Old), maar het probleem is er wel degelijk al.

Een zware onvoldoende kan ik hier echter niet aan geven. Qua sfeer zit het, zeker in de eerste helft, bijvoorbeeld best wel snor, en zoiets kan wel tellen in een thriller/horrorfilm. De cast is prima, maar wordt gewoon onderuitgehaald door het materiaal waar ze mee moeten werken. Audiovisueel steekt het goed in elkaar, én er zitten enkele zéér geslaagde en onconventionele schrikmomentjes in. De scène met de zeer plotse switch naar de alien op het dak, bijvoorbeeld, doet je haren rechtop gaan staan. Meer van dat was welkom geweest.

2.5*.

Het gebeurt zelden dat élk aspect van een film zo perfect in elkaar steekt en élk filmisch puzzelstukje zo sterk op elkaar aansluit als in Silence of The Lambs. Wie de naam van de film hoort, denkt meteen aan Anthony Hopkins als Hannibal Lecter, en niet onterecht. Wat een goddelijke (of duivelse) acteerprestatie; zijn maniertjes, zijn stem, zijn mimiek; tijdens elke seconde van zijn aanwezigheid besef je wat voor een monster er onder de (beschaafde) oppervlakte huist, en is de spanning maximaal. Maar wat bijna even bewonderenswaardig is, is dat Jodie Foster in haar scènes met hem helemaal niet wordt weggespeeld. Dat hun conversaties zo iconisch en interessant zijn, kan voor een gedeelte absoluut aan haar toegeschreven worden. In haar latere carrière zette ze geen betere rol meer neer. Iemand die overigens vaak vergeten wordt in dit soort loftuitingen; Ted Levine als Buffalo Bill. Zijn personage is dan misschien niet zo iconisch als Lecter, maar de rol is fantastisch en creepy realistisch ingevuld. In ieder geval een cast om U tegen te zeggen, en dan heb ik dus nog maar één van de zovele briljante aspecten aangehaald. Qua spanningsopbouw is de film nagelbijtend en een ware tour de force. Drie scènes springen er op dit vlak torenhoog bovenuit; de eerste keer dat Clarice de lange gang naar Lecters cel afwandelt, de ontsnappingsscène van Hannibal en de confrontatie in het donker tussen Clarice en Buffalo Bill. Scènes die stuk voor stuk aparte vermelding verdienden, wat niet wilt zeggen dat de rest van de film hier voor hoeft onder te doen. De sfeer is onbeschrijfelijk, de misdadige scènes en bijvoorbeeld het onderzoeken van de lijken worden ongekend visceraal en weerzinwekkend in beeld gebracht (en dan bedoel ik niet op vlak van gore, maar puur op vlak van de impact die het op mij als kijker heeft). Je hoeft niet ver te zoeken om te achterhalen waar een regisseur als Fincher voor zijn misdaadfilms (en -series) inspiratie heeft opgedaan. Het allersterkst vind ik dan misschien nog wel de dreigende muzieknoten van Howard Shore, die veel bijdragen aan de sfeer, en de aanwezige thematiek en symboliek van de onderbewuste psyche, seksualiteit en transformatie. Het motief van de rups en de vlinder wordt briljant verwerkt in zowel het verhaaltechnische als het visuele.

Regisseur Jonathan Demme voelt dan ook nog eens perfect aan wanneer hij zijn film moet afsluiten. Het tempo is perfect, en dat de film 'maar' een kleine twee uurtjes duurt speelt daar een grote rol in. Het wordt allemaal niet nodeloos uitgetrokken, en de film laat daardoor een maximale impact achter. Het is een heel intense rit, en (na herziening) ongetwijfeld één van de absoluut beste films die ik al heb mogen zien. Tijdens de eerste kijkbeurt (vele jaren geleden) landde niet alles in de film perfect voor mij (hoewel ik het ook toen al beoordeelde met 4*), maar ik heb er nu zonder twijfel de volle pot voor over. 5*.