Opinions

Goede thriller. Het verhaal doorloopt het bekende stramien en vermijdt geen enkele clichés, maar op zich heb ik daar helemaal geen probleem mee als het gewoon goed wordt uitgevoerd. En dat is hier zeker het geval. Het motief van de killer is nagenoeg onbestaande, en er zitten wel wat toevalligheden in, maar voor het grootste gedeelte vond ik het plot goed in elkaar zitten. De beelden zijn in ieder geval heel mooi, en die mistige en duistere locaties van de bossen zijn fijn. Mooie natuurbeelden. Ik vond het ook fijn dat de film in feite vrij rustig verloopt en de tijd neemt om de juiste toon te zetten. Er zitten wel wat actie-scènes in, maar die hadden niet de nadruk op zich. Nog enkele andere goede punten vond ik de droevige en melancholische muziek, die de sfeer goed zette, en natuurlijk de geweldige acteerprestatie van Nikolaj Coster-Waldau. Echt een fantastische acteur, wiens carrière hopelijk nog veel moois in het verschiet heeft. Ondergewaardeerd kan je hem na Game of Thrones natuurlijk nauwelijks noemen, maar hij verdient toch betere rollen vaak.

Leuke thriller voor tussendoor. Het verloopt allemaal vrij standaard, en ook het einde is volgens de boekjes, maar voor de rest is alles gewoon oerdegelijk uitgevoerd; mooie beelden, goede sfeer en een meer dan prima Coster-Waldau in de hoofdrol. Dikke 3.5*.

Ik heb de film een aantal weken geleden gezien en had hem toen op 3.5* staan gevoelsmatig, maar nu terwijl ik wat aan het terugdenken ben, mag dat eigenlijk gerust naar een 3* zakken voor mij. Ik vond het geen onaangename filmervaring, maar merkte wel al vrij snel dat ik er niet helemaal inzat, en dat het wellicht geen topper voor mij ging worden. En nu zakt de film qua 'nasmaak' - of hoe zal ik het zeggen - ook niet fantastisch goed. Het is een enorm sfeervolle neo-noir met een visueel absoluut gelikte stijl; ik denk dat de grootste criticaster van de film dat ook nog wel zou beamen. Qua art-design is dit top. Maar het is hier wel echt een geval van 'stijl boven inhoud' voor mij, want het inhoudelijke deed me heel weinig. De personages zijn van bordkarton en weinig meer dan karikaturen en de drie verhaaltjes vond ik niet supersterk. Ik had ook gehoopt dat ze wat ingenieuzer met elkaar in verbinding zouden staan met elkaar, maar dat is eigenlijk totaal niet het geval. Hier en daar een verwijzing of een personage dat terugkeert, of eens één gebeurtenis die overlapt en vanuit een ander perspectief bekeken wordt, maar ik vond dat al bij al heel karig. Ik kon me vaak niet van de gedachte onttrekken dat als dit uit de pen van Tarantino was gevloeid, dit aspect véél sterker en organischer in elkaar gestoken zou hebben. Als ik er eentje moet kiezen, vond ik het laatste verhaaltje overigens het meest vermakelijke en sterkste; hetgeen met Clive Owen en het prostituee-leger.

De 'edgy' one-liners, het brute geweld, de hyper-geseksualiseerde vrouwen, de 'coole' loners met een brute buitenkant maar een gouden hart, de enorm afschuwelijke villains.. Ik snap dat het kan aanspreken, en Robert Rodriguez is qua stijl en toonzetting op z'n minst wel heel consistent, maar ik denk dat het me tien jaar geleden allemaal meer gedaan zou hebben. Niet dat ik een film als deze ontgroeid ben, of zo zou ik het toch helemaal niet willen verwoorden, maar het maakte niet helemaal de indruk die het denk ik een aantal jaren geleden misschien wel gedaan had. Al vind ik het inhoudelijk en verhaaltechnisch echt geen bijster sterke film, en staat of valt deze film wel echt of je voor 2 uurtjes lang de stijl en toon op zichzelf voldoende vindt.

3*.

Sinister heeft een diepe indruk achtergelaten. Wat een ongelooflijk sterke en enorm creepy horrorfilm zeg. Wat mij betreft de beste film uit het genre van het hele afgelopen decennium (van wat ik gezien heb, uiteraard). Als je al veel horrorfilms hebt gezien, vind je op den duur de meeste zo eng niet meer. Je weet wanneer je jumpscares kan verwachten, je weet wat de gebruikelijke clichés zijn, etc. Af en toe kom je echter een film tegen die je weer oprecht angst aanjaagt en die de naam horror weer eer aan doet, en Sinister is er zo eentje. En het grappige is natuurlijk dat deze film nauwelijks enig cliché vermijdt, en ook vrij standaard jumpscares bevat. Het plot en hoe alles in elkaar steekt kan je eigenlijk ook al uitdokteren rond de helft van de speelduur, als je een beetje oplet, dus origineel is het verhaal ook niet per se. Maar Sinister maakt dit goed door gewoon énorm creepy en eng te zijn, zowel in your face als onderhuids. Dan heb ik het over de demon, maar vooral over de videotapes. Elk van deze tapes behoort zowat tot het meest creepy materiaal dat ik al in een horrorfilm voorbij zag komen; vooral omdat het zo ontzettend realistisch en down to earth in beeld wordt gebracht. Pure horror. Het geluid is ook heel goed en verhoogt de creepiness. Het einde is fucked up, maar past perfect binnen de duistere toon van de film (en zie je ook wel een halfuur op voorhand aankomen, dat wel).

Het mag dan misschien zo origineel niet zijn, maar een geweldig regiewerk, creepy muziek en enorm duistere, lugubere beelden maken hier een ouderwetse griezelpartij van. 4*

De eerste Sinister vind ik een van de betere en meest effectieve horrorfilms van het afgelopen decennium, maar van dat niveau blijft in dit vervolg weinig tot niets over. Het is allemaal zo ontzettend sfeerloos en slap, en elke vorm van creepiness is uit de prent gerukt. De videotapes van de eerste film spoken soms nog door m'n hoofd, maar in deze film maken ze totaal geen indruk. Die met de alligators is de meest memorabele, maar die slaat verder ook nergens op. Het grootste deel van de engheid moet van die tapes komen, en als dat dan ontbreekt, zit je met een heel magere film. Bughuul zelf blijft een goede verschijning met een creepy design, maar echt veel mag hij ook niet komen opdraven. Behalve wanneer er weer eens een flauwe jumpscare nodig is. Gelukkig presteert de cast nog wel oké en duurt het maar een kleine 90 minuutjes, maar meer dan een kleine 2* verdient dit niet.

Ja, deze kwam wel lekker binnen. Toch wel de film van het jaar tot nu toe. Een waar fenomeen ook, zeker in de Verenigde Staten, maar ik heb het gevoel dat de film hier toch ook wel best fel leeft. Fijn om te zien dat een originele 'blockbuster' dat ook nog voor elkaar gespeeld krijgt, en het niet alléén maar franchise-bandwerk of indie/arthouse hoeft te zijn, met héél weinig daartussen. Alleen daarvoor al apprecieer ik deze Sinners, en dat staat dan zelfs nog helemaal los van de kwaliteiten van de film. En die zijn er in overvloed.

Ten eerste wordt er op de juiste manier de tijd genomen voor het opbouwen van het verhaal, de wereld, de personages en hun achtergrondverhaal, enzovoort. Het voelt allemaal best organisch aan, en de film doet aan worldbuilding op een manier waar de meeste moderne blockbusters geen geduld voor hebben. De eerste helft is daardoor best traag - maar nooit saai - maar dat is juist waarom de tweede helft van de film zo'n impact kan maken. Dit voelde in alles als een hommage aan de geduldige, opbouwende suspense van een Carpenter-film - Coogler steekt in interviews ook niet onder stoelen of banken dat de regisseur, en dan met name The Thing, een invloed is geweest op deze film - tja, dan heb je mijn aandacht als kijker wel gegrepen. En vanaf dat het personage van Jack O'Connell die twee mensen om zeep helpt en de vampier-invalshoek ten volle onthuld wordt, onder begeleiding van die stevige metal-soundtrack, man, you're in for a ride vanaf dan. De omslag gebeurt nog vrij rustig en beheerst, maar meer en meer sijpelt de waanzin binnen, totdat je opeens volledig in een bovennatuurlijke nachtmerrie zit. Bloederig, hard, fantasierijk, entertainend. Van zodra je eenmaal in de stroomversnelling zit, is het non-stop actie en vaart en horror tot het einde. Ga dit in de bioscoop kijken mensen, echt heel indrukwekkend allemaal op het grote scherm. Er zitten ook twee scènes in die op een unieke manier helemaal rond muziek draaien - mensen die de film gezien hebben weten ongetwijfeld welke ik bedoel - en dat zijn misschien wel twee van de beste scènes van de afgelopen jaren. Ongelooflijk uniek en ritmisch en entertainend en origineel. Vooral dat laatste. Ik zou niet snel kunnen bedenken waar ik zoiets als dit nog onlangs heb gezien, laat staan in een grote blockbuster. Dat rocky road to Dublin-lied dat de Ierse vampier met zijn meute volgelingen zingt, het klinkt misschien corny op papier, maar wat een heerlijke scène.

Jack O'Connell is meedogenloos sterk, wat een heerlijke en charismatische acteerprestatie. Zonder twijfel voor mij het hoogtepunt van de film, al zit de cast vol met sterke namen, vooral ook in de kleinere rollen. Michael B. Jordan in een dubbelrol, wat ik in principe altijd een flauwe gimmick vindt, maar het valt nog wel goed mee hier. De tweelingpersonages zijn in het begin niet altijd even makkelijk uit elkaar te houden, maar groeien uiteindelijk op korte tijd uit tot heel distincte, herkenbare figuren met een eigen smoel.

Ja, ik kan nog wel even doorgaan, ben zeker erg enthousiast over deze film. En dat zonder dat de film perfect is, verre van zelfs; er zitten zeker wat schoonheidsfoutjes in. Bijvoorbeeld wanneer er op het einde opeens uit het niets heel veel red shirts in de schuur zijn, enkel en alleen zodat er slachtvoer is voor de vampieren. Of de millennium-oude vampier die zich door het opkomen van de zon laat verrassen? Of de scène met de KKK op het einde, die ik thematisch wel begrijp, maar ik gevoelsmatig toch niet helemaal bij de rest van de film vind passen. En zeker als 'climax' niet echt dient. En niet elk personage in de eerste helft is even interessant. Maar wanneer Sinners goed is, is het écht heel goed, en functioneert Ryan Coogler toch wel op een heel hoog niveau. En dan doen die kleine foutjes er niet zo veel toe, merk ik.

Dikke 4*, maakt kans op verhoging bij een eventuele herziening.

Goede kortfilm van de geweldige Martin McDonagh. Ik heb hem heel hoog zitten sinds Three Billboards..., al moet ik zijn andere twee langspeelfilms nog steeds zien. Six Shooter heeft misschien een paar zwart-komedische momentjes (scène met de koe), maar is in het algemeen vrij zware materie. In de kern is het verhaal diep-triest, op een erg menselijke manier in beeld gebracht. Een namiddag uit het leven van verschillende mensen die te maken hebben gehad met lijden en de dood. Prima prestaties van iedereen, met een tragisch ingetogen rol van Brendan Gleeson. En een einde dat past bij de tragische sfeer, immer balancerend op het randje van donkerzwarte komedie. Dikke 3.5*.

Skyfall is een heerlijk deel in de Bond-reeks. Het is een heel zelfverzekerde, stilistisch tot in de puntjes verzorgde, boeiende en gewoonweg coole film. Een groot deel daarvan heeft te maken met Sam Mendes in de regisseursstoel; hij weet er gewoon visueel een fantastisch mooi en stijlvol geheel van te maken. Zeker in het laatste halfuur in Schotland te huize Bond, maar in feite doorheen de hele film, zitten er shots in om je vingers bij af te likken. Ik vind Mendes altijd wel een style boven substance regisseur, maar in een Bondfilm werkt dat uitermate prima. Het verhaal zelf zit niet helemaal waterdicht in elkaar, maar het belangrijkste is dat het wel de hele speelduur boeiend is om te volgen (wat bijvoorbeeld allesbehalve over voorganger Quantum of Solace gezegd kon worden). Ook de rustige scènes zijn sterk omdat er (wederom) een geweldige cast is opgetrommeld, met deze keer Judi Dench zelfs in een hoofdrol. Ik vind het ook wel passend dat het haar laatste optreden is, ze heeft een mooie run gehad. Fiennes lijkt me als vervanger overigens ook meer dan prima. Het is vooral Javier Bardem die de show mag stelen. Zonder twijfel de beste villain uit de hele reeks, die er gewoon lekker op mag los schmieren. Andere bad guys in het verleden kregen die ruimte vaak minder.

Gooi daar nog een geweldig lange openingsscène en climax bij, een van de sterkere theme songs en een heleboel vaart, en met die totaalsom komt het, voor mij, uit tot het beste deel uit de hele reeks. Een Bondfilm met alles erop en eraan, inclusief de sporadische herintroducties van vele iconische Bond-elementen. En hoewel Craig niet die nonchalante coolness van een Connery of Brosnan heeft, is hij op zijn geheel eigen manier minstens even sterk. 4.5*.

Small Things Like These overtuigde me niet helemaal, al zitten er wel veel goede elementen in die ik ook zeker kan appreciëren. De cinematografie is heel erg mooi en de tijd (jaren tachtig) en plaats (klein stadje in Ierland) komen heel authentiek naar voren. Een echte sfeerfilm met prachtige beelden, en dat kan je intussen wel aan Tim Mielants overlaten. Wel één van de interessantste Vlaamse regisseurs van het moment vind ik, ook vorig jaar een hele sterke film met Wil. Maar héél veel meer dan mooie beelden en een fantastisch ingetogen Cillian Murphy is het nu ook weer niet, en dan vond ik het uiteindelijk wel iets te karig. Het tempo is zéér traag en bijna meditatief, en dat zorgde ervoor dat ik moeilijk echt in de film geraakte. Het liet een film van anderhalf uur ook een stuk langer aanvoelen. Niet meteen een heel goed teken. Maar misschien is het eerder persoonlijk en vooral moment-gebonden; het is wel echt een film en een tempo waar je voor in de stemming moet zijn. Ik kan het namelijk op zich wel appreciëren dat veel subtiel en zelfs onuitgesproken blijft, en je als kijker heel wat zelf mag invullen. De flashbacks lijken eerst op een afstandje van de rest van het verhaal te staan, maar zijn uiteindelijk wel onlosmakelijk verbonden met het thema van de film. Ik vond ze niet heel boeiend, maar ik snap hun waarde achteraf gezien wel. En hoewel het einde me op mijn honger liet zitten, is het ergens ook wel mooi. Het is geen grootse film met grootse gebeurtenissen, maar een hele kleine film met een kleinschalig verhaal over kleine beslissingen, die een groot verschil kunnen maken. Mooie boodschap, en Mielants heeft duidelijk het verhaal verteld dat hij wilde vertellen, dus daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Maar maakt dat het een hele boeiende film? Voor mij niet helemaal.

Dubbel gevoel dus, met genoeg sterke punten en elementen, maar de film kon me uiteindelijk nooit echt helemaal onderdompelen, en dan is het een lange zit. 3*.

Smile is echt een enorm naargeestige film, veel meer dan ik eerlijk gezegd op voorhand had verwacht. Het doet nergens iets nieuws en baseert z'n blauwdruk bijna geheel en onbeschaamd op eerdere genre-films zoals The Ring, maar wat doet het dat bijna onverbeterlijk goed. Het is echt een hele duistere, lugubere film met een simpel maar prima concept en vooral een meedogenloos noodlottige sfeer. De neerwaartse spiraal van het sympathieke hoofdpersonage voltrekt zich zonder enig mededogen, en ook het einde biedt geen verlichting. Het creëert een heerlijke sfeer voor een horrorfilm, en daarnaast is het technisch ook een heel vakkundig gemaakt geheel. De belichting is donker, kil en klinisch. Camerastandpunten zijn niet altijd even voor de hand liggend, en bezorgen je daardoor als kijker soms een ongemakkelijk gevoel. Je verwacht continu jump scares. Soms komen die, soms niet. En soms ook niet hélemaal wanneer je het verwacht. Normaal gezien vind ik het één van de flauwere trucjes in het horrorgenre, zeker wanneer het niet goed wordt toegepast, maar er zitten écht een aantal goede schrikmomenten in deze film. Maar losstaande daarvan zit de engheid ook echt onderhuids, én in de beelden, én in het concept op zich. Wanneer die psychiater, of haar ex-vriend eerst gewoon met haar zitten te praten, en dan toch langzaam die gruwelijke glimlach verschijnt; mijn god, wat is het voorspelbaar, maar zo effectief.. Hetzelfde geldt voor de dode kat die uit de cadeauverpakking wordt gehaald, en dan dat meisje dat daar in de hoek zit te glimlachen. Het bezorgt me een aantal dagen later nog steeds rillingen. Dat doet heus niet elke horrorfilm met me, zeker niet. De film is me echt onder de huid gekropen.

Goed acteerspel ook. Sosie Bacon doet dat heel verdienstelijk, want moet toch wel bijna de hele film dragen, maar ook Kyle Gallner vond ik leuk. In principe is het enige echte minpunt voor mij het tonen van de ware gedaante van de demon. Als dat impliciet was gelaten, was het enger geweest. Die vage tekening eerder in de film was genoeg voor mijn verbeelding om mee aan de slag te gaan. 'Jammer' dat er dan toch nog een beeld op wordt geplakt, al is het ook geen heel grote smet. Gewoon een iets mindere beslissing, die gewoon een stukje harder opvalt omdat het verpakt zit in een film die vooral heel slimme en goede beslissingen neemt.

Nee, Smile is me echt énorm goed bevallen. 4*. Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven, maar ik zou liegen als ik nu zeg dat ik daar toch niet benieuwd naar ben geworden.

Fantastische humor, een enorme vaart, weergaloze energie, geweldige acteurs en een sterk in elkaar stekend plot. Ritchie's Snatch is een wilde, energieke achtbaanrit die je 100 minuten lang meesleurt en nooit een versnelling lager schakelt. Het verhaal, met al de verschillende personages die elkaar de hele tijd toevalligerwijze kruisen en elkaars gebeurtenissen beïnvloeden, is uitgevoerd tot in de perfectie. Het deed me vaak denken aan het absurdistische plot van Pulp Fiction, dat ook met toevalligheden aan elkaar hangt. Het feit dat deze film bij zo'n vergelijking fier overeind blijft staan is enorm knap en meer dan verdiend.

Het plezier dat de acteurs in hun rollen hebben straalt er van af. Brad Pitt is echt geweldig als de onverstaanbare gipsie, maar vooral Jason Statham vond ik fantastisch, met zijn droge humor. Een acteur die ik bijna alleen maar in domme actiefilms heb gezien, waardoor je zou vergeten dat de man ook goede rollen kan neerzetten. Een enorm resem aan bijpersonages maakt de film af. Maar buiten dit alles is het gewoonweg die snelheid en sublieme energie wat Snatch zo geweldig maakt. En normaal hou ik niet eens van films die aan een moordend tempo voorbijrazen, maar hier werkt het gewoon. Nee, meer zelfs, hier tilt het de film naar een hoger niveau. Het is een handelskenmerk van regisseur Ritchie, maar denk niet dat hij het ergens beter heeft toegepast dan hier. Al moet ik daaraan toevoegen dat ik Lock, Stock,... nog niet heb gezien, die vaak wel op hetzelfde niveau wordt geplaatst.

4.5*, dit lijkt me echt een film die ik nog vele malen opnieuw ga kijken.

Onder het motto alle Disney-klassiekers eens te (her)bekijken, was gisteren Snow White and The Seven Dwarfs als eerste aan de beurt. En dan kan ik alleen maar concluderen dat de film er 85 jaar na dato nog steeds wondermooi getekend uitziet. Er is veel aandacht voor details, zowel op vlak van de kleurrijke omgevingen, de personages, de diertjes, de achtergronden. Het ziet er allemaal nog vrij sober en beheerst uit, maar de fantasie en magie druipt er wel al van af. Dat is meteen ook het sterkste punt van Snow White, want op vlak van verhaal en tempo is het denk ik niet direct de beste Disneyfilm. Je voelt wel dat het redelijk magere verhaaltje, zeker in het middenstuk, opgerekt wordt met onnodige scènes en liedjes om de speelduur van een langspeelfilm aan te kunnen tikken. Het is niet enorm storend, maar het zorgt er wel voor dat de film in de tweede helft aanvoelt als een verplicht nummertje om uit te zitten. Het einde zelf is enorm onbevredigend en in se ronduit problematisch, en kan je ook echt alleen maar bekijken door de lens van de archetypische sprookjesstructuur. Als je het op die manier bekijkt, werkt het nog wel, want een sprookje is Snow White door en door, maar feit blijft dat het einde het zwakste aspect van het verhaal is.

3* voor Disney klassieker numero 1.

Een niet enorm interessante film, die het dus ook niet moet hebben van het plot, maar wel gedragen wordt door de acteurs en het flitsend snelle tempo. Het is geen al te zware materie en met zijn 2 uur ook geen vermoeiende zit, dus al bij al leek de film zo voorbij. Alle acteurs deden het goed wat mij betreft; vond er Garfield persoonlijk wel bovenuit springen. Vooral zijn laatste uitbarsting was wel sterk. Het blijft natuurlijk wel een beetje dubbel om zo'n 'recent' fenomeen als facebook tot onderwerp van je film te maken, en naar ik begrijp is een groot stuk van wat er in de film gebeurt ook fictief, of gedramatiseerd. Een andere aanpak dan Fincher bij bv. 'Zodiac' toepaste, waar wel relatief getrouw aan de waarheid is gebleven. Beetje een vreemde keuze, maar bon, maakt verder ook weinig uit. Speciaal is het allemaal niet, maar nog wel leuk genoeg om een keertje gezien te hebben, en het is in ieder geval allemaal erg stijlvol en vloeiend in beeld gebracht.

Prachtige, gruwelijke, schrijnende film over menselijke weerbarstigheid en doorzettingsvermogen against all odds. De film is minutieus in het tonen van de gebeurtenissen en alles wat de overlevenden hebben moeten doorstaan, maar 'traag' is nooit een woord dat me te binnen is geschoten. Daar is het gewoonweg allemaal te ijzingwekkend beklemmend en indrukwekkend voor. Doordat de film z'n tijd pakt, wordt de situatie op den duur ook heel invoelend, en krijgt elk personage zijn eigen gezicht. In dit soort films vind ik het heel belangrijk dat je als kijker de ernst van de situatie zelf heel erg voelt, en dat weet regisseur J.A. Bayona echt feilloos over te brengen. Maar daar helpt dat tragere tempo en die iets langere speelduur dus ook zeker bij. De vliegtuigcrash werd zelden zo realistisch, eng en indringend in beeld gebracht als in deze film. Dat was werkelijk twee minuten zonder adem aan het scherm gekluisterd zitten; ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor de laatste keer deed. En daarna begint de echte gruwel en lijdensweg nog maar. Wat mij betreft vloog de film in een mum voorbij in ieder geval. Er is telkens wel weer een nieuwe ontwikkeling of een nieuw obstakel dat overwonnen moet worden.

Je zou denken dat het een hele deprimerende film is en dat klopt natuurlijk wel deels. Een feelgood film kan je hier niet van maken. Maar het is niet énkel duisternis en lijden. Hoop en kameraadschap en het positieve in de mens is nooit ver weg. Er zitten geen menselijke vijanden in de film, het is één grote, gemeenschappelijke strijd tegen de elementen. De film heeft vooral veel hart en een juiste dosis gezond sentiment. In het laatste kwartier zat ik met een brok in m'n keel te kijken, maar ook bijvoorbeeld de dood van Numa kwam hard binnen bij mij. Vreselijk allemaal, maar zo krachtig en ook zo sterk geacteerd. Enzo Nogrincic deed me de hele tijd denken aan een Uruguayaanse Adam Driver; sterke acteur. De rest van de cast was ook fantastisch. Het zou ook de normaalste zaak ter wereld moeten zijn, maar ook heel verfrissend dat het een Spaans-gesproken film is met talent uit Zuid-Amerika. Het zorgde ervoor dat de situatie nog reëler overkwam, en minder geënsceneerd dan wanneer je bijvoorbeeld een volledige Amerikaanse cast zou opgetrommeld hebben.

4.5*.

Solo is een vrij ondergewaardeerde Star Wars film (spin-off) wat mij betreft. Toegegeven, het is een film waar niemand om gevraagd had, en die qua verhaal absoluut niets waardevols toevoegt aan het Star Wars universum. Maar dat staat niet in de weg van het gegeven dat dit gewoon een heel erg vermakelijke film is, die erg veel fun uitstraalt. Solo is veel toffer en simpelweg leuker om naar te kijken dan 2/3 van de recente Sequel trilogy. Visueel ziet het er allemaal prima uit, er zitten heel veel toffe actie-sequenties in, en vooral de cast lijkt er plezier in te hebben. Emilia Clarke is geen sterke actrice maar weet niettemin naar behoren te presteren, Ehrenreich probeert zijn eigen draai aan het Han Solo personage te geven (zonder Harrison Ford te kopiëren) en slaagt daarin en Donald Glover is de perfecte jongere versie van Lando, en minstens even charismatisch als Billy Dee Williams.

Bovenal straalt Solo: A Star Wars story dat fijne avontuurlijke gevoel van de originele delen uit. De opzet is bovendien kleiner; er hoeft geen universum gered te worden, en ook dat is fijn. Ondanks het gebrek aan The Force, de Jedi, de Skywalkers en de Lightsabergevechten (elementen die voor mij persoonlijk toch wel inherent bij Star Wars horen) voelt Solo als een echte Star Wars film aan in ieder geval. Het enige misplaatste is misschien de verschijning van Darth Maul op het einde. Cool, maar is niet echt op z'n plaats in deze film. Zijn verschijning is niet verrassend, aangezien ik de animatieserie The Clone Wars gezien heb (heel zware aanrader voor elke Star Wars fan trouwens), maar het komt evenzeer random over. Dankzij de financiële catastrofe die Solo bleek te zijn voor Disney zal er wel nooit een vervolg komen. Opzich is dat ook niet nodig, maar niettemin vind ik dit een erg leuke film boordevol avontuur en actie, die jammer genoeg door de meeste mensen een beetje genegeerd is. 4*.

Het meeste deed Sorry, Baby me nog denken aan de televisieserie Fleabag. Eenzelfde soort stijl en humor kwam naar voren, en vooral hoofdpersonage Agnes heeft wel wat weg van Phoebe Waller-Bridge's karakter. Hoewel het een duidelijke invloed lijkt te zijn, staat deze film wel helemaal op zichzelf, en vind ik het een enorm overtuigend en vooral zelfzeker debuut van Eva Victor, die zowel het script heeft geschreven, de film heeft geregisseerd als de hoofdrol op zich heeft genomen (nog zo iets dat me aan Fleabag doet denken, trouwens!). Het is dus hélemaal haar film, en ik vind het een bijzondere nieuwe stem waar ik in de toekomst meer van wil horen.

Want zowel script als regie steken hier wel echt sterk in elkaar. Die scène waarin Agnes het huis van haar professor binnengaat, waarna de camera meer dan een minuut lang statisch het huis bekijkt, en van dag naar avond naar nacht overgaat, vond ik gigantisch sterk en beklemmend en akelig gefilmd. Een van de sterkste staaltjes cinema die ik dit jaar al zag. Zo simpel eigenlijk, maar zo veelzeggend. En zo zitten er nog heel wat indrukwekkende momenten in. Vooral de sfeer van het kleine stadje vond ik ook heel sterk overkomen.

Het opdelen in hoofdstukken en het niet-lineaire vertellen voelt naturel aan. Ook de manier waarop het traumatische onderwerp wordt behandeld, vond ik gevoelig. Het lijkt me duidelijk dat hier iets autobiografisch in huist, want de delicate manier waarop er wordt gesproken over het moeilijke onderwerp - de taal van en over het trauma - vond ik op z'n minst gezegd interessant. Wat er gezegd wordt, maar vooral wat er niet gezegd wordt ook. De balans tussen humor en luchtigheid en zwaarte is, opnieuw, sterk. Wanneer zwaarmoedigheid de kop opsteekt, volgt er altijd wel ergens relativering - zij het in de vorm van haar beste vriendin Lydie, haar onhandige vriendje, of een sympathieke vreemdeling die sandwiches verkoopt. Er verschuilt zich altijd wel ergens een straaltje zonneschijn, zonder dat daardoor de pijn in Agnes' karakter tekortgedaan wordt.

De sterkste scène vond ik - op bovengenoemde na - misschien wel het gesprek tussen Agnes en de sandwich-verkoper: fantastische kleine cameo van John Carroll Lynch. Superfijne karakteracteur is dat toch, ik zie hem altijd graag verschijnen.

Ik vond het uiteindelijk een mooi, kleinschalig, persoonlijk verhaal dat met een hele duidelijke visie verteld wordt, met ook meteen een groot visueel vakmanschap, en een rotsvaste visie vol geslaagde humor. Knap. 4*.

Weer ongelooflijk mooi gemaakt volgens de gekende Pixar-kwaliteit. Ik durf misschien zelfs te stellen: op Coco na de allermooiste film die ze al gemaakt hebben. In elke frame zitten zo veel details, kleuren en creatieve ideeën. Waar tegelijkertijd ook een beetje het schoentje wringt bij mij: het is té veel. Er zitten zoveel ver-van-mijn-bed concepten, verzinsels en ideeën in een hoog tempo verpakt, dat ik op den duur niet meer helemaal mee was. Ik vind persoonlijk ook dat niet alles even goed opgebouwd of geïntroduceerd werd, waardoor het soms allemaal too much wordt. En het allerbelangrijkste bij een Pixarfilm: de emotionele kern, de gevoelige snaar die geraakt moet worden. En dat deed Soul - tegen m'n verwachtingen in - niet.

Met andere woorden: heel mooi om naar te kijken, niet altijd even leuk of boeiend om te volgen, en al zeker geen film die emotioneel lang bij me zal blijven.

Toch 3* voor het ontzettend hoge technische niveau (die euforische scène in het begin alleen al, waarin Joe helemaal opgaat in de flow van het muziekspelen - wauw, pure kunst).

Haaienfilms vormen nu niet bepaald het meest kwalitatieve subgenre, maar ze blijven meestal wel typische guilty pleasures voor mij. Als er zoiets als dit dan op Netflix verschijnt, kan ik dat tegen wil en dank niet aan me voorbij laten gaan. Ook al is het vaak achteraf de moeite niet waard, ook bij deze Soul la Seine niet. Vooral bij deze Soul la Seine niet, moet ik misschien zeggen, want de vermakelijkheidsfactor ligt hier eigenlijk verrassend laag. De openingsscène op open zee is goed, maar daarna zakt de film voor bijna een uur helemaal in. Geen spanning, geen coole kills, maar vooral veel gezever om het plot van de film zo plausibel mogelijk te doen lijken. Maar daar kijk je een film als deze natuurlijk niet voor, en dat is dan wel een heel jammere foute inschatting van de makers. Het laatste stuk van de film verhoogt de actie, de chaos en het dodental wel een heel stuk en weet de film dan wel nog vrij vermakelijk af te sluiten gelukkig. Al zien de haaien er wel ten allen tijde super fake en digitaal uit, wat me de hele tijd uit de film haalde en me geen moment échte spanning of angst deed voelen. En aangezien ik wel een 'kleine' haaienangst heb, weten vaak zelfs de slechtste films uit het genre die angst nog bij mij te bewerkstelligen op momenten, dus het is zeker een prestatie in de negatieve zin.

Maar kijk, al bij al een 2* toch nog; het is ook geen totale C-productie en dat laatste halfuur maakt wel een stukje goed.

Spectre is kwalitatief gezien een heel vreemde film. Het eerste uur vond ik om te beginnen helemaal prima; een goed gefilmde en lange openingsscène, zo waar wat humor uit de hoek van de nieuwe Q maar ook van Bond zelf, de vergaderscène met de Spectre-leden, de auto-achtervolging in Rome, etc. Dat eerste uur vloog dus om, en ik had er vrij veel plezier in. Daarna volgt er een middenstuk dat érg sleept en daardoor niet enorm interessant weet te zijn. Echter nog niets onoverkomelijks, maar dan volgt er een derde akte die gewoonweg debiel is en de film volledig doet ontsporen. Een hoop dom schrijfwerk en domme scènes op een hoop gestapeld. De grootste fout die Mendes in de film begaat is om de geniale Christopher Waltz als notabene Blofeld, de meest iconische Bond villain, simpelweg... saai en vergetelijk te maken. En ja, die fout leg ik bij Mendes, als regisseur moet je je acteurs ook kunnen regisseren. Waltz' vertolking van Blofeld komt gewoon totaal niet goed over, en hij wordt bovendien echt slecht in het verhaal geschreven. Zoiets is heel jammer. Maar losstaande van dat zit het einde vol met domme actiescènes en beslissingen.

Vreemde balans dus. Toch 3* dan maar; de film kijkt uiteraard makkelijk weg, en het eerste uur is echt wel van een goed niveau, misschien zelfs het meest klassieke uurtje Bond van deze nieuwe films (gadgets van Q, beetje humor, over the top actie). De grote problemen zitten pas in het laatste uur. Jammer dat Mendes z'n tweede Bondfilm niet op hetzelfde hoge niveau als Skyfall kon houden (of überhaubt op een goed niveau). Voor Craig z'n run tot nu toe 2 geweldige films en 2 delen (beneden) gemiddeld; ik ben dus benieuwd wat No Time To Die gaat geven binnenkort. Het kan beide kanten uit.

Een goede film, deze eerste spiderman-film!

De eerste keer dat ik de film zag vond ik hem erg goed, en ook bij een herziening viel het niet tegen. Ik vind deze sowieso wel de beste van de trilogie, de vervolgen waren eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. De special effects waren erg goed. De ontploffingen, vechtscenes, het zag er visueel allemaal in orde uit. Het slingeren van spiderman door de straten vond ik ook best wel spectaculair. Ik heb niet echt iets met deze superheld (mijn voorkeur gaat dan toch eerder naar Batman) maar hier werd hij wel erg goed neergezet. De overige karakters waren ook leuk. De vijand in deze film, de Green Goblin, was ook erg leuk, leukste vijand uit de trilogie.

Verder weet ik niet of ze met deze film trouw zijn gebleven aan de comics, en eerlijk gezegd kan me dat ook niet echt schelen. De film ziet er visueel mooi uit, is vermakelijk met goede actie en een leuke superheld, wat deze film al het bekijken waard maakt.

Minder dan deel 1, maar ook deze spiderman-film is zeker en vast het kijken waard.

De film vind ik over het algemeen iets minder dan deel 1. Het eerste deel was nog fris en origineel, terwijl het hier eigenlijk gewoon meer van hetzelfde is. Toch is de film erg goed, met enkele heel sterke scenes. De vijand, Doc. Ock, is wel leuk maar ook niet meer dan dat. De andere karakters zijn ook leuk en weer goed neergezet. De actie is gewoon weer erg vermakelijk en spectaculair en visueel oogt het er zeer goed uit. Er zitten wel soms ook iets minder leuke scenes tussen, die het niveau dan toch wel wat naar benedentrekken, waardoor deze net iets minder is dan het eerste deel. Muziek was ook hier weer erg goed. De humor was ook wel leuk.

Een leuk tweede deel uit de trilogie, niet de beste van de drie maar ook niet de slechtste.

Minste van de trilogie, maar niet zo veel minder dan deel 2 (daardoor ook gelijke scores). Eigenlijk zijn de meeste dingen in deze film gewoon erg standaard in het genre. De vijanden werden hier erg oppervlakkig (behalve Harry Osbourne dan) en het verhaal werd hier ook iets minder goed. Wel is het zwarte alter-ego van spider-Man een leuke toevoeging. Maar ja, de actie en effecten zagen er echt geweldig uit en daardoor was de film ook erg leuk om te kijken. Het eindgevecht was erg mooi en redelijk onvoorspelbaar. Visueel was de hele film erg mooi. Ook de muziek en acteerprestaties waren erg goed. Vooral Tobey maguire en James Franco acteerden erg goed.

Goede afsluiter van een trilogie die over het algemeen erg goed was.

Mhm, bwah ja, Spider Man is altijd wel leuk. En Tom Holland is gewoon een erg leuke en geschikte acteur voor het personage, dus er valt niet echt iets te klagen. Ik heb de meeste Marvel delen wel gezien, maar het blijft wel een zwakte (allicht voor sommige een sterkte?) dat er wordt vanuit gegaan dat men als kijker up to date is met de hele MCU. Al die verwijzingen, het doet me weinig. Wat is er tegenwoordig mis met gewoon een lekker losstaand verhaal. Plus, na Endgame vorig jaar gezien te hebben, is dit wel maar een erg low-stake verhaal dat in feite als een verplicht nummertje aanvoelt. Ik heb het vermoeden dat de MCU wel degelijk z'n hoogtepunt voorbij is. Maar bon, de acteurs zijn wel leuk, en er zitten zelfs een heel aantal grappige en toffe bijpersonages in, het verhaal en de vijand zijn pure ruk, maar humor en actie en visuele effecten zitten dan wel weer snor. Voor een vermakelijke zit met toffe actie-scènes zit je hier wel gewoon goed, en ik neem aan dat weinigen deze film kijken voor iets anders.

Heerlijk blockbuster-vermaak. De Marvel-formule werkt niet altijd even goed voor mij (hoewel er weinig échte stinkers in de franchise zitten, en ik bijvoorbeeld erg kan genieten van de Avengers-films of Guardians of the Galaxy), maar Spider-Man overstijgt de MCU een beetje natuurlijk. Dat komt in de voornaamste plaats door mijn jeugdsentiment naar de oude trilogie van Raimi, en dat geldt dan driedubbel voor deze No Way Home. Op geen enkel moment voelt het herintreden van al de vorige iconische villains als too much aan; er wordt goed de tijd voor genomen, en de makers hadden gelukkig ook wel door dat de focus vooral gelegd moest worden op Doctor Ock en de Green Goblin. Heerlijke moment wanneer ze ten tonele verschijnen op de brug, en wat lijkt vooral Dafoe enorm veel plezier te hebben om terug te keren naar de rol. Hetzelfde geldt voor de rollen van Garfields en Maguire's Spider-man. De drie Spider-mans bij elkaar vond ik veruit tot de beste en vermakelijkste momenten uit de film horen, en het voelt in alles als een liefdevolle ode naar de oude films aan. De actiescènes in de tweede helft zijn heerlijk bombastisch en komen geweldig tot hun recht op het grote scherm. Er wordt een prima balans gevonden tussen de kleinschaligheid van de eerste twee MCU Spider-Man films en het bombast van iets als The Avengers. Tom Holland zelf mag ook nog benoemd worden natuurlijk. M'n favoriete incarnatie van Spider-Man is hij niet, maar door zijn hele sympathieke invulling van het personage, landen de emotionele momenten in deze film perfect. Iets wat ik niet vaak bij een Marvelfilm ervaar, dus dat maakt van No Way Home echt wel meer dan alleen spektakel en bombast.

De fanservice is af en toe té zeer aanwezig, maar dat ging onvermijdelijk zijn met dit soort concept. Toch had het af en toe een beetje minder gemogen. Ook zijn de verhaalwendingen an sich wel héél simpel en makkelijk. Dr. Strange en zijn magische spreuken komen op elk moment van de film maar wat al te goed van pas. Het einde is daardoor niet geheel bevredigend. Maar bon, er zit meer dan genoeg goeds in No Way Home, zodat de mindere punten nooit te hard gaan storen. Zoals ik al zei, blockbuster-vermaak van het hoogste niveau met een héle grote dosis jeugdsentiment/feest der herkenning, en zeker één van de betere films uit de hele Marvel-franchise. 4*.

Ik dacht eerst dat hier een iets lagere score uit ging vloeien, want het eerste anderhalf uur is vrij gemiddeld en soms langdradig. Het laatste halfuur sluit de film echter heel sterk af. Wanneer The Beast persona ten tonele verschijnt verandert Split in een full-on gruwelijke horrorfilm. Dat twee van de meisjes het niet overleven, gruwelijk worden 'opgegeten' zelfs is ook een heel stuk duisterder dan ik had verwacht hoe dit allemaal ging lopen. Buiten dit laatste halfuur teert de film op de geweldige acteerprestatie van James McAvoy. Moeilijke rol, en hij doet dat heel goed. Vooral op het einde, wanneer enkele van zijn persoonlijkheden in snelle opvolging naar boven komen, is zijn talent echt on full display. Anya Taylor-Joy is een geweldige actrice waar we in de toekomst hopelijk nog veel van gaan zien, maar ze heeft hier wel niet de sterkste rol. Ze kreeg weinig materiaal om echt mee te werken. Die flashbacks waren ook maar vrij saai. Plus de dialogen vond ik ook niet altijd even goed geschreven. Een beetje onnatuurlijk, te onsubtiel ook.

Er is geen reden waarom deze film twee uur moet duren, maar een heel sterk laatste halfuur en een heel sterke McAvoy maken, van wat anders een vrij gemiddelde film zou zijn, toch nog iets goeds. Grappig dat Bruce Willis ook drie seconden komt opdagen. Dit blijkt dus een stealth sequel te zijn op Unbreakable? Beetje vreemd, maar oké. 3.5*.

Splitsville begon heel grappig en absurdistisch - die hele openingsscène in de auto zegt eigenlijk alles over de humor van regisseursduo Kyle Marvin en Michael Angelo Covino - en behoudt tijdens de eerste helft een leuke scherpte en spitsvondigheid. De situaties blijven schommelen tussen compleet absurd en over the top (het lange gevecht tussen Carey en Paul, waarbij ze het hele huis afbreken, of die scènes met alle scharrels van Ashley die 'bevriend' geraken met Carey en in het huis blijven rondhangen .) Het is tijdens deze scènes dat de film het meeste leeft en echt een eigen gezicht heeft. De tweede helft heeft veel minder van dit, en vervalt uiteindelijk in een meer standaard (anti)-rom-com, die eindigt zoals het begon - met beide koppels terug bij elkaar. Wat de film er mee wilt zeggen? Ik heb geen idee eerlijk gezegd, volgens mij niet zo heel veel. Het voelde niet zo ontzettend uitgedacht.

Alle vier de hoofdacteurs doen het gelukkig wel heel verdienstelijk, wat de verschillende situaties en verhoudingen telkens wel heel vermakelijk maakt om naar te kijken. Dakota Johnson zie ik voor de tweede keer op korte tijd (een paar maanden geleden in Celine Song's Materialists), en overtuigt andermaal, maar het is vooral Kyle Marvin als de goedhartige lummel Carey die ik met het meeste plezier zag spelen.

Dikke 3*, met een veel betere eerste dan tweede helft.

Vermakelijke Bond film. Te belachelijk om serieus te nemen, maar tja daar staan deze films nu eenmaal bekend om, en de film neemt zichzelf gelukkig ook nergens echt erg serieus. Er zitten wel een paar leuke locaties, setpieces en actie-scènes in, maar iets te vaak toch ook knullige onzin. Ik ben denk ik ook één van de enigen die de bad guy Jaws niet zo geweldig vond. Origineel, bwah ja, maar ook flauw uitgewerkt. Voor de rest nog heel wat vrouwelijk schoon, maar ook een redelijk dramatisch acterende Barbara Bach, en Moore als James Bond vond ik eigenlijk ook niet zo geweldig. Charisma en humor heeft ie wel, maar in fysiek acteren moet dat toch de grootste houten klaas ooit zijn geweest. Die man laat een trap oplopen er nog moeilijk uit zien.

Maar bon, zoals ik zei, het is vermakelijk en het duurt ook allemaal niet te lang, dus een kleine 3*.

Hét prototype van de coming of age film. Stand By Me is een charmante, grappige en soms hartverwarmende film. De vriendschap tussen de vier jongens is heel realistisch; ze lachen elkaar constant uit, maken ruzie, maar als het er echt op aankomt zijn ze er 100% voor elkaar. Ik vond het acteerwerk van de kinderen in ieder geval prima; niemand viel uit de boot en ze waren goed op elkaar ingespeeld. Sommige opmerkingen over het personage van River Phoenix, iets in de aard van 'die gaat niet oud worden', zijn wel onbedoeld schrijnend natuurlijk. Tragische zaak. De film moet het voornamelijk wel echt hebben van deze onderlinge dynamiek; de gesprekken die ze voeren, de verhaaltjes die ze vertellen etc. Tot mijn aangename verrassing werden de personages ook nog eens een voor een mooi emotioneel uitgediept. Thema's als trauma en verlies, schuldgevoel en vooroordelen komen allemaal aan bod op een boeiende manier, en worden meer dan prima uitgebeeld door de kindacteurs. De boodschap op het einde van de film is natuurlijk cliché, maar wel om een reden, namelijk omdat het gewoon waar is: jeugdvrienden verdwijnen soms uit ons leven of gaan een ander pad op, en dat is iets waar je mee moet leven.

Met de compacte speelduur van anderhalf uur duurt de film ook niet te lang. Van een echt verhaal is er niet echt sprake (de film leunt bijna volledig gewoon op de dynamiek tussen de personages), dus een korte speelduur was hier de juiste keuze. Het is een film die niet 100% met me resoneerde altijd, maar toch zitten er mooie en universele boodschappen verpakt in deze leuke coming of age roadmovie. En voor de verandering eens een goede Stephen King adaptatie, die kan je op één hand tellen. Kleine 4*.

Had nog nooit iets gezien van Star trek en was er ook niet in geïnteresseerd, maar deze uiteindelijk toch maar eens gezien. Was niet teleurgesteld, verre van zelfs. De film boeide van het begin tot het einde. Nee, het is geen Star wars en het haalt ook die kwaliteit niet, maar verder is dit een meer dan vermakelijk filmpje met zijn goede en minder goede momenten. In het eerste uur is de film op zijn best. De introductie van de personages was leuk en het kennismaken met het universum idem dito. In het middenstuk zakt het wat in, om tegen het einde weer los te barsten. De personages zijn dus best wel leuk en worden ook goed neergezet. De vijand in deze film vond ik echter helemaal niet geslaagd. Design van de planeten en schepen was goed. CGI was over het algemeen zeker bovengemiddeld en aan actie ook geen gebrek. Het verhaal is dun, maar blijft nog redelijk overeind staan. Wat ik wel minder vond is dat het universum heel klein en beperkt aanvoelt, ik heb nergens het gevoel dat er echt heel veel planeten en verschillende soorten aliens zijn, wat ik bij Star wars wel heb. De muziek was wel erg goed.

Maar goed, ik heb me zeker niet verveeld. Geniaal wordt het nergens, maar zeker leuk om eens te zien. Maar als dit de hoogst genoteerde Star trek-film is, is het niet heel erg uitnodigend om de oude films eens te kijken. Hou het ook gewoon bij deze en het vervolg.

Minder dan het eerste deel, maar nog steeds best leuk. Er zijn zelfs veel aspecten die beter zijn als in deel 1, wat deze minder maakt is de herhaling van zetten. Eigenlijk heb je het allemaal al eens gezien en is dit gewoon een standaard-avontuur met een standaardafloop. Toch is het allemaal best leuk en erg vermakelijk. De special effects zien er nog beter uit als in deel 1 en ik kreeg nu ook meer het gevoel dat er veel planeten en aliens in dat universum zijn, in het vorige deel voelde het wat ingeperkt aan.

De muziek is goed, alsook de acteerprestaties. Iedereen acteerde goed en je leert de bemanning ook steeds beter kennen. De humor was met vlagen ook erg geslaagd. Het verhaal is allesbehalve bijzonder, maar om eerlijk te zijn was dit ook al niet het sterkste punt van deel 1. Wat wel veel beter is, is de vijand. Een redelijk interessante vijand, uitstekend neergezet door Benedict Cumberbatch.

Goed, een derde deel zou best wel mogen in ieder geval.

De eerste Star Wars die uitkwam en een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Nee, deze episode IV is niet de beste van de saga, maar heeft wel het meeste culturele invloed gehad op de moderne filmwereld en mag best beloond worden enkel en alleen omdat ie het fenomeen Star Wars gestart heeft. Deze film ademt gewoon de onbetwiste Star Wars-sfeer uit; de iconische personages, het avontuurlijke gevoel, het heerlijke design van de planeten en aliens (met zo uitgewerkte poppen dat ze er in principe geloofwaardiger uitzien als de CGI-creaturen in de prequeltrilogie) en natuurlijk niet te vergeten de legendarische en meteen herkenbare soundtrack van John Williams. De acteerprestaties zijn in orde; Harrison Ford als de Übercoole Han Solo, Guiness als wijze Jedi Obi-Wan Kenobi, Fisher als prinses Leia,.. Ze zitten allemaal goed in hun rol, behalve Hamill. Hij zet Luke Skywalker niet meteen overtuigend neer. Als Christensen veel kritiek krijgt voor episode II en III, vind ik dat Hamill die ook mag krijgen voor deze film.

Maar bon; ook deze film is niet perfect. Sommige dingen sluiten niet goed aan met de rest van de serie (al ligt die fout dan wellicht eerder bij de prequels), Darth Vader krijgt hier in feite niet zo'n grote rol en sowieso komen de Stormtroopers wel heel amateuristisch over en het lightsaberduel is eigenlijk zo belachelijk dat het grappig is. Tuurlijk weet ik dat de techniek niet de mogelijkheden van de prequels bood, maar ik ben er van overtuigd dat het hoe dan ook veel beter in beeld gebracht had kunnen worden door er wat meer aandacht aan te geven. Kijk maar naar de duels in Empire en Jedi: die zijn toch wel prima en spectaculair?

In een film als deze zijn het echter schoonheidsfoutjes; de rest is allemaal prima, de film ademt sfeer en het entertainend gehalte ligt bijzonder hoog.

4.5* blijft staan.