Opinions

Hier had ik meer van verwacht. Ik vind Cage een hele fijne acteur en zeker de laatste drie, vier jaar is hij toch weer aan een bepaalde kwaliteitsopmars bezig, dus vanaf het moment dat deze film werd aangekondigd stond hij zeker op m'n radar. Al helemaal omdat de parodie/persiflage-insteek me een geweldige zet leek voor hem. Maar jammer genoeg zit er uiteindelijk veel te weinig peper in deze film. Te weinig durf om echt interessante dingen met het concept te doen. Het is een hele brave, conventionele actie/komedie-film die - buiten enkele zeer standaard knipogen en grapjes - ook nooit echt kritisch aan de haal gaat met Cage's oeuvre, levensstijl, persoonlijkheid, acteerstijl, etc. En dat is nu wel exact de reden waarom ik deze film zo graag wilde zien. Niet voor het dertien-in-een-dozijn kidnap-verhaaltje of de gebroken familie die samen in de problemen geraakt en daardoor terug dichter bij elkaar komt. Dat heb ik al vaak ook ergens anders gezien, en het feit dat het nu met Nicolas Cage is die 'zichzelf' speelt, verandert daar weinig aan.

De 'buddy romance' tussen Cage en Pedro Pascal is niettemin wel oprecht leuk, en levert de film nog wat punten op. Ik vind Pascal sowieso wel een fijne en ook grappige acteur, en de chemie met Cage werkt gelukkig. Gecombineerd met het zonnige, zomerse sfeertje van het Spaanse platteland, en je hebt zeker nog wel een vrij vermakelijke film op zich. Maar veel meer dan dat heeft het niet te bieden, en dat had ik wel gehoopt en ergens verwacht. 2.5*.

Tja, zo'n beetje wat ik er van verwachtte. Uncharted is een film die heel weinig écht mis doet, maar verder ook wel saai, voorspelbaar en standaard is. De games heb ik nooit gespeeld, dus daar kan ik de film niet mee vergelijken, en dat zal ook maar voor het beste zijn waarschijnlijk. Vele fans van de games waren niet te spreken over de casting van Holland en Wahlberg, maar puur op zichzelf genomen vullen die hun rollen nog wel best fijn in. Zeker met Holland in de hoofdrol speel je het heel erg veilig, maar ik kan hem wel hebben in dit soort blockbusters. Ze zijn niet slecht op elkaar ingespeeld, en wat mij betreft had er zelfs nog wat feller ingezet mogen worden op hun interacties en het humoristische aspect. Dat bleef nu een beetje karig, terwijl de potentie er wel was. De andere personages zijn een stuk minder tof, en het ontbeert de film vooral aan een toffe antagonist.

Wat dan wel erg matig in elkaar steekt in Uncharted is het avontuurlijke gehalte. Er zitten bar weinig leuke avontuur- en actiescènes in het geheel, en maar 1 of 2 echt toffe setpieces. Zo'n scène als die in het vliegtuig, dat had er gewoon meer mogen inzitten. De verscheidenheid aan locaties valt ook ontzettend tegen; een groot deel van de film speelt zich gewoon in Amerika en daarna Barcelona af, en dat is saai in een zogenaamd avontuurlijke schattenzoektochtfilm. Op het einde verplaatst het zich dan naar wat exotischere locaties, maar tegen dan vervalt de film helaas in een oninteressant CGI-festijn, en verslapte mijn aandacht. Het is allemaal wel vermakelijk, tuurlijk, maar sterk is dit toch niet. Hopelijk was dit ook een one and done; ik weet niet of het fundament sterk genoeg is om hier een volledige franchise rond te gaan bouwen.

2.5*.

Interessante film, die zowel uitputtend als fascinerend is. Uitputtend in de positieve zin van het woord, want dat gevoel bij de kijker opwekken is exact wat de film beoogt te doen. Personages schreeuwen er op los, de montage gaat supersnel, bijna nergens is er een moment waar de Safdie broers op de rem duwen, waardoor je de film in een erg opgejaagde gemoedstoestand afsluit. Goed, maar niet om nog een keer te zien.
Daarvoor zit er namelijk net iets te weinig extra in de film. Uncut Gems teert op dat chaotische tempo dat je als kijker meesleurt én op Adam Sandler's fantastische acteerprestatie, maar biedt verder net iets te weinig. Maar bon, Sandler doet dit wel echt heel erg goed. Leuk dat hij door het geld dat hij verdient aan al z'n domme komedie's, om de zoveel jaar eens kan acteren in een project als dit. Zou hij vaker moeten doen. Het einde waarin Howard plots door het hoofd wordt geschoten zou in principe niet als een verrassing moeten aankomen, maar dat was toch het geval bij mij. Je zit op dat moment zo in het hoofd van het hoofdpersonage en zijn bedoelingen, dat je die kogel net zomin als Howard ziet aankomen.

3.5*. Sterk voor éen keertje. Ik hoop dat Sandler zich in de toekomst wat meer gaat wagen aan dit soort films, de man kan echt wel acteren.

Erg zwak. De film vliegt zonder enige vorm van opbouw meteen in een hele boel chaotische actie, die wat mij betreft ook nog eens vrij lelijk in beeld werd gebracht. Die slow-motion shots, bah. De personages zijn inwisselbaar, omdat je ze niet hebt leren kennen voordat de actie begint. Daardoor maakte het me echt niet uit wie er allemaal het loodje ging leggen. De cast, op Vincent Cassel na, vind ik ook slecht presteren. Vooral Stewart vond ik erg matig. Daar komt nog eens bij dat de humor of one-liners geforceerd aanvoelen, èn dat de meeste locaties zo donker zijn dat je de helft van de tijd het allemaal niet goed ziet. Dat was misschien sfeerverhogend bedoeld, maar het werkte averechts. Toch nog 1* voor de onderwaterlocaties, die van tijd tot tijd toch wel mooie of claustrofobische beelden opleverden.

Unforgiven is zowel Eastwoods ode en vaarwel aan, als reflectie op, het westerngenre in zijn geheel en meer specifiek zijn eigen contributie aan dit genre. Het levert een prachtig genuanceerde, poëtisch mooie en rauw realistische film op; een soort swan song van het genre. De grootste thema's en rode draden in de film zijn de ontmythologisering van het wilde westen en de revolverhelden, en de slimme deconstructie van al de bekende western tropes; Eastwood die moeite heeft om op zijn paard te kruipen, de uiteindelijk banale en glorie-loze bounty kill op het toilet, etc. zijn slechts enkele van de vele voorbeelden. Eastwood weet echter een goede balans te vinden tussen deze (zelf)reflectie en deconstructie enerzijds, en het maken van een schitterende en op zichzelf staande western anderzijds. Het is nog steeds een western pur sang, gemaakt met liefde voor het genre, maar dan met een postmoderne in plaats van een geromantiseerde insteek. De cinematografie is schitterend en het rustige voortkabbelende tempo met focus op dialogen, sfeer en locaties werkt perfect. Geen opzwepende muziek, avontuurlijke tochten en glorierijke duels om de haverklap in Unforgiven; dat is niet wat deze film poogt te doen.

Eastwood zelf acteert goed, maar het is voornamelijk de cast rondom hem die indruk weet te maken, met op kop een Gene Hackman die heerlijk op dreef is. Van iedereen in de film lijkt hij nog het meeste rond te lopen in een klassieke western als de slechte sheriff, maar ook zijn personage komt natuurlijk uiteindelijk anti-climactisch en zonder glorie aan zijn einde. De bijrollen van Jaimz Woolvett en Richard Harris weten ook indruk te maken. Het felste Eastwood-trekje (als regisseur zijnde dan), namelijk inzetten op sentimentaliteit, blijft hier aardig binnen de perken, en wanneer hij dat toch doet raakt het de juiste melancholische snaar. Als ik een minpuntje moet aankaarten, zijn het de dialogen die af en toe wat onsubtiel zijn. Eastwoods personage hamert er bijvoorbeeld wel heel vaak op hoe slecht en verdorven hij wel niet was in zijn vroegere dagen; zo'n plotpunt kan je ook anders en subtieler aan de dag brengen. Zo zitten er nog wel wat dingetjes in, maar echt storen doet dat niet.

4.5*, Eastwoods (opnieuw, als regisseur) beste en interessantste bijdrage aan het westerngenre.

Ik had hier toch wel veel meer van verwacht. Standaard misdaadfilmpje dat alles braaf volgens het boekje doet. Het is me allemaal iets te oppervlakkig uitgewerkt en de personages zijn bordkartonnen figuren. Hierdoor ging het geheel nooit echt leven voor mij. Sean Connery zet duidelijk de beste prestatie neer en kan dan ook wat kleur meegeven aan zijn personage, maar het blijft stereotiep tot in het extreme. De Niro is ook goed, maar speelt hier hoe hij in tientallen andere films ook speelt. Niet echt revolutionair materiaal. Kevin Costner is hier wel maar een droge kloot zonder charisma. Dat doet de film geen goed.
De sfeer is verder wel prima hoor, en er zitten enkele straffe scènes in; zoals de moord op Connery z'n personage of de shoot-out op het station, maar over het algemeen blijft dit teveel bij de oppervlakte. Je hebt het al wel eens gezien, en beter.

Ondanks dat het een iconische film is, was Up tot nu toe altijd langs me heengegaan. Toen ik me er een aantal weken geleden eindelijk eens voorzette, verwachtte ik deels een andere film dan ik uiteindelijk te zien kreeg. Iedereen praat altijd over die eerste tien minuten, en terecht natuurlijk. Dat is een prachtig staaltje animatie, bijna een mini-film op zichzelf. Deprimerend, melancholisch, droevig. Niet alleen naar de normen van een kind. Het verhaal dat daarna wordt opgezet is leuk, maar werd wel nergens zo sterk of beklijvend als ik verwacht of gehoopt had. Het was uiteindelijk een iets meer standaard avonturenverhaaltje dan ik gedacht had, en ze begeven zich ook minder in het huis in de lucht dan ik verwachtte. Ik zeg; ik had gewoon een bepaald beeld van de film in mijn hoofd. En dat beeld werd niet helemaal bewaarheid. Is dat mijn fout, eerder dan die van de film? Zonder twijfel.

Want Up heeft veel hart, mooie lessen, mooie werelden en figuren. Niet Pixar op z'n best of z'n meest creatief of visueel grensverleggend, maar wel gewoon weer mooi en hartverwarmend, en droevig en melancholisch, en grappig en leuk. 3.5*.

Slecht. Het concept klinkt veel leuker op papier dan de manier waarop het is uitgewerkt in de film zelf. Ik hou echt wel van creepy urban legends, dus het is teleurstellend dat hier niet meer is uitgehaald. De openingsscène is cool, en eigenlijk zijn al de kills dat wel in principe, maar er zit totaal geen logica in, en elk personage maakt de domst mogelijke keuzes. Tuurlijk, dat is een horror trope, maar hier was het soms werkelijk beledigend voor de kijker. Ondanks dat is het grootste deel van de film nog wel vrij vermakelijk, en er zitten enkele heel fucked up scènes in zoals de hond in de magnetron, maar vanaf de twist in het verhaal kon ik dit echt niet meer serieus nemen. Dat sloeg werkelijk nergens op, en het wordt vanaf dan tot het einde alleen maar erger, met de laatste scène als dieptepunt. Daar kan dan nog aan toegevoegd worden dat de cast vrij belabberd is, op een goede Jared Leto na, en dan blijft er in feite enkel een magere 2* over voor de goede en soms wel inventieve moorden. En dan ben ik mild, vind ik. Het is overduidelijk een film die de succesformule en het sfeertje van Scream wilde volgen en nabootsen, en hier spectaculair in faalt.

Us begint prima. De openingsscène is beklemmend en weet meteen een hele naargeestige sfeer neer te zetten, en op dat elan gaan de volgende 40 minuten door. Peele bouwt zorgvuldig en beheerst op. Als kijker voel je dat er iets creepy in de lucht hangt (en in feite weet je ook al wel wat precies), maar Peele houdt het allemaal nét mysterieus genoeg om de spanning erin te houden. Maar nadat de dubbelgangers/schaduwpersonen ten tonele verschijnen, verandert Us in een heel andere film. Een veel plattere en meer simplistische. Er zitten nog goede/creepy momentjes in de tweede helft, maar het voelt allemaal wel heel makkelijk scoren aan. Standaard schrikmomentjes, de gekende horror tropes zoals personages die constant domme dingen doen; ik dacht dat Peele hierboven stond, maar niets is minder waar helaas. Vooral die domme beslissingen van de personages zijn héél irritant; het wordt op den duur zelfs moeilijk om nog sympathie voor ze op te brengen. Dat terwijl ze in de eerste helft nog heel aimabel overkomen. Lupita Nyong'o en Winston Duke zetten in ieder geval prima acteerprestaties neer; hen kan absoluut niets verweten worden.

En ook de regie zelf steekt gewoon prima in elkaar. Op audiovisueel vlak laat Peele zijn spierballen rollen. Prachtig, beklemmend, bedreigend; muziek en beeld doen veel. Héél veel, maar het kan helaas toch niet helemaal baten wanneer de tweede helft van de film verhaaltechnisch als een kaartenhuisje in elkaar stort. De geforceerde uitleg maakt het zelfs nog erger, want slaat op niet veel. De twist is oké, maar het weet het zwakke plot niet te redden. Ook het motief van het witte konijn begon me wat te storen tegen het einde; het komt wat pretentieus over, want veel diepzinnigs betekent het niet.

En dan kan Us me uiteindelijk niet echt bekoren. Al kan van een onvoldoende echt geen sprake zijn, daarvoor steekt het audiovisueel té prima en mooi in elkaar. 3*.