Opinions

The Da Vinci Code is onderhoudend en vermakelijk, zonder ooit echt meer dan dat te zijn. Ik kan dit soort puzzelmysteries wel goed hebben op zich, en de film heeft vooral de sfeer en cast mee. Hanks is degelijk in zijn rol, de vijanden zijn boeiend, en vooral McKellen tilt in zijn scènes het niveau omhoog. En tja, dat cryptische sfeertje rond Vaticaanse/Bijbelse geheimen en complotten werkt gewoon leuk. Heel veel meer valt er ook niet over te zeggen: script, dialogen, verhaal en logica zijn aspecten die allemaal niet bijster sterk in elkaar steken. Het boek zal wellicht beter zijn, maar een sterk verhaal is het toch niet. Het is gewoon het mysteriesfeertje dat het geheel boeiend houdt, maar nu de clou duidelijk is, zie ik hier eerlijk gezegd 0 herkijkwaarde in. Hetzelfde geldt in principe voor het vervolg Angels and Demons, al vind ik dat wel de betere film. En Ron Howard zou Ron Howard natuurlijk niet zijn als hij zijn film niet zou doordrenken met (vals) sentimentalisme, dik aangezette muziek en zoetsappige conclusies. Ik snap dat het voor velen werkt, maar mij doet het weinig.

3*.

De laatste tijd ben ik af en toe wat Ferrell-films aan het kijken, een comedy-acteur die ik toch wel erg kan waarderen. De projecten waar hij zich aan verbindt zijn niet altijd even goed (hoewel er degelijke uitschieters zijn, zoals de Anchorman-films), maar dat ligt nooit aan Ferrell zelf, die er altijd volledig voor lijkt te gaan. Dat is hier ook weer het geval, maar ook deze film kan hij niet redden met zijn acteerprestatie. Het is wel een vermakelijke zit, maar de humor is té flauw en braaf om echt grappig te zijn. In The Other Guys was er al geen leuke chemie tussen Ferrell en Mark Wahlberg, en dat is hier opnieuw zo. Wahlberg is geen goede acteur, en al helemaal niet grappig en kundig genoeg om goed mee te gaan in Ferrell z'n capriolen. Naast Ferrell is het leukste aan de film de bijrollen; de baas van het radiobedrijf is in al z'n scènes geweldig en de random aanwezigheid van Hannibal Buress is best wel lachen. Die rolletjes zijn helaas te kort en nietszeggend om de film naar een hoger elan te tillen, maar het redt Daddy's Home wel van een zwaardere onvoldoende. 2.5*.

Een vervolg dat qua kwaliteit helemaal in de lijn ligt van het eerste deel. Nergens hoogstaand of zelfs goed, maar wel anderhalf uur simpel feelgood vermaak. De humor is nog steeds grotendeels flauw, maar deze keer misschien een tikkeltje minder braaf. Dat komt voornamelijk door de aanwezigheid van de lekker incorrecte en grove Mel Gibson, al wordt zelfs hij erg in toom gehouden. Toch wel een beetje jammer, want met het acteertalent dat hier verzameld was, had je best een wat volwassenere en grappigere komedie kunnen maken. Will Ferrell was niet echt goed op dreef, en werd zelfs wat overschaduwd door de andere acteurs. Nota bene Mark Wahlberg vond ik zelfs leuker en beter ingespeeld met de rest van de cast in dit vervolg. Het ultieme dieptepunt is het gezamenlijke zingen van het kerstlied op het einde; hoe cringe kan je het maken zeg. Maar over het algemeen was het, net zoals deel 1, nog wel vrij genietbaar hersenloos kijkvoer. Goed? Nee, maar ook nergens vervelend. 2.5*.

Het is niet dat elk filmjaar plat gebombardeerd wordt door fantasyfilms, dus als zo'n productie als deze dan op Netflix verschijnt wil ik dat (vaak tegen beter weten in) toch een kans geven. En uiteindelijk heb ik me er wel best mee geamuseerd, al is het zeker geen goede film. Sowieso sleept het eerste gedeelte van de film best hard, zonder dat er echt iets tofs of interessants gebeurt. De wereld leeft nooit en oogt in de meeste shots mooi maar fake. Het zoveelste voorbeeld dat CGI nooit zo'n geloofwaardige werelden zal creëeren als je met praktische effecten kan doen. Het is in dat eerste gedeelte eigenlijk gewoon een beetje een kinderlijke verkleedpartij, waarbij enkele goede acteurs zijn opgetrommeld om het geheel toch wat aanzien te geven. Onder de goede acteurs reken ik helaas niet Millie Bobby Brown. In seizoen 1 van Stranger Things was ik enorm grote fan van haar, maar dat potentieel heeft ze daarna toch nooit meer echt waargemaakt. Er ontbreekt iets bij haar waardoor ze met overtuiging en gemak een film kan dragen. Het komt geforceerd over.

Het middenstuk in de grot vond ik een stuk leuker en vermakelijker, wanneer het verandert in een avontuurlijk kat- en muisspelletje. Het wordt nooit echt goed en meeslepend, maar vanaf dat punt vond ik de film wel heel behapbaar om uit te kijken. Het eindgedeelte doet ook weinig, behalve dan Robin Wright die even mag schmieren. Dus; jammer dat de kwaliteit niet een stukje hoger lag, maar het fantasy-genre heeft ook wel al veel slechtere toevoegingen gezien dan Damsel. 2.5*.

Een mindere van Wes Anderson wat mij betreft. Een regisseur die ik hoog heb zitten (al heb ik nog lang niet alles uit zijn oeuvre gezien) en wiens stijl ik altijd weet te appreciëren. The Darjeeling Limited is minder pakkend en boeiend dan andere films die ik van hem zag, maar is visueel wel typisch Anderson. De symmetrie, het felle kleurenpalet, de visuele details en grapjes; het is ook hier allemaal prima en op niveau. Het gele kleurgebruik is misschien af en toe iets te veel, maar het past wel bij de sfeer van India als locatie natuurlijk. Ook de personages zijn niet vollédig het probleem, al vond ik wel enkel het karakter van Adrien Brody écht leuk. De dynamiek tussen de drie broers is grotendeels tof (ook al wordt de ontwikkeling die ze doormaken vrij oppervlakkig in beeld gebracht), maar wat hier wel mist ten opzichte van andere Anderson-films zijn de kleurrijke bijrollen. Zo'n cameo van Bill Murray aan het begin en einde is bijvoorbeeld geinig, maar dat soort zaken zit er voor de rest te weinig in. De drie broers zijn op zichzelf niet geweldig genoeg om de hele film probleemloos te dragen. Wat aan Darjeeling Limited echter het meeste schuurt, is dat de balans tussen luchtigheid en de wat zwaardere thematiek niet helemaal lekker ligt. Enerzijds lijkt Anderson er een luchtige komedie van te willen maken, zonder dat de film overigens écht grappige momenten te bieden heeft, en anderzijds wilt hij er in anderhalf uur speelduur ook veel zwaardere momenten over opgroeien in een dysfunctionele familie, bindingsangst, verantwoordelijkheidszin, etc. instoppen, zonder dat deze zwaardere momentjes een echte emotionele indruk maken. Het is het dus over het algemeen allemaal nét niet, op verhaaltechnisch vlak dan.

Maar een dikke 3* is dit voor mij nog steeds absoluut waard. Zelfs een mindere Wes Anderson is nog steeds puur technisch vakmanschap, en de personages/acteurs hebben zeker hun momentjes, zeker in de soms droogkomische dialogen. Op naar de volgende Anderson in ieder geval.

Erg goede film, maar voor mij het minste deel uit de trilogie. Heb deze in de bioscoop mogen aanschouwen en dat was wel een spektakel. Naderhand thuis viel hij iets minder goed in de smaak. Natuurlijk is het verhaal weer goed, maar ik vond het iets minder interessant als deel 1 en 2. Bane is wel een erg leuke vijand, maar komt nog niet in de buurt van the Joker. De muziek was wederom erg goed en ook de special effects waren heel goed (wat ook wel verwacht mag worden van zo'n megaproductie als dit). Verder waren de acteerprestaties erg goed en werd het verhaal mooi afgesloten. Deze trilogie van Christopher Nolan mag zich met recht en rede de beste superhelden-trilogie noemen.

4*

M'n meest recente herziening van The Dark Knight heeft de film geen goed gedaan. Enfin, het is nog steeds een meer dan prima film natuurlijk, maar ik verlaag toch van 5* naar 4*. Ik zie er niet meer die briljante topper in zoals vroeger. Er wordt zeker in het eerste uur teveel aandacht gegeven aan het saaie subplot van de maffia, de transformatie van Harvey Dent gaat veel te snel en was misschien beter opgespaard tot de derde film, Batman/Wayne speelt een veredelde bijrol in z'n eigen film, de actiescènes zijn wat donker en klinisch, etc. Ik had een herziening van één van m'n favoriete films ooit verwacht, en opeens zag ik een film waar in feite vrij veel storends op valt aan te merken.

Negatief ben ik echter nog steeds niet, en zal ik ook nooit zijn. Zal altijd wel een prima film blijven voor mij, want veel dingen steken gewoon top in elkaar, en Heath Ledger als de Joker is en blijft gewoon 100% briljant. Elke scène met hem is een feest. Een betere Joker gaan we lang niet meer zien, laat staan ooit. Het valt met een kritische blik des te meer op hoe verantwoordelijk Ledger/the Joker is voor de iconische status van de film, want als pure Batman film begin ik toch te denken dat er betere zijn gemaakt.

Mindere film van Burton. Het grootste probleem is dat Dark Shadows niet weet wat het wil zijn. Soms lijkt de film zichzelf serieus te nemen, dan wordt er weer gemikt op komedie. Soms komt er een redelijke fucked up scène voorbij, dan lijkt het weer een teenage fantasy film (die weerwolf op het einde, mijn god). Daardoor werkte niet elk element even goed. Barnabas die zich de hele tijd verbaast over de moderne tijd was nog het leukste, dus voor mij was de film geslaagder geweest als Burton er meer een echte komedie van had gemaakt. Visueel is het best mooi (hoewel af en toe lelijke of opvallende CGI) en de setting van het kasteel is leuk. Ik ben groot fan van Burton zijn stijl en die zie je hier goed in terug, en vaste Burton-waarde Johnny Depp is ook weer fijn. De schitterende Eva Green daargelaten krijgt de rest van de cast wel absoluut niets om mee te werken, dat is dan zonde voor zo iemand als Helena Bonham Carter.

Het heeft z'n goede elementen, maar de zwaktes overwegen helaas. Geen vervelende zit, maar ook niet goed.

Erg slecht. Heb vroeger al de Dark Tower boeken gelezen en was daar echt grote fan van (hoewel die, zeker tegen het einde, ook hun gebreken hadden), en deze film verneukt zo'n beetje al de personages, de lore en het hele verhaal. Er komen wat losse elementjes uit verschillende boeken naar voren, maar over het algemeen heeft dit eigenlijk geen zak met King z'n reeks te maken. Echt heel vreemd, want voor de mensen die niet bekend zijn met het bronmateriaal lijkt deze film ook niet gemaakt te zijn. Dan lijkt me dit een vaag hoopje nietszeggende actie. Wat er gebeurd is, geen idee, maar het is in ieder geval een verspilling van iedereen z'n tijd en moeite geweest.

Enige pluspuntje vond ik wat references naar de boeken spotten (ook al zitten die er bar weinig in) en McConaughey. Theoretisch de ideale acteur voor de duivelse Man in Black, helaas kon hij niet zo veel met dit lachertje van een script. Idris Elba is ook niet slecht, maar helaas wel een lichte miscast. Niets uit zijn dialoog of handelingen zegt me dat dit Roland Deschain was.

Eigenlijk verdient het een nog lagere score, maar langs de ene kant was het soms vreemd fascinerend om te zien hoe goed bronmateriaal zo erg verpest kan worden.

De tien minutenlange openingsscène is weergaloos en echt fantastisch spannend gefilmd. Iedereen weet wat er in een zombiefilm gaat gebeuren, dus Snyder beslist om meteen lekker op de gaspedaal te trappen. Daarna komen enkele personages al snel in het winkelcentrum terecht, en daar blijven ze in feite het grootste deel van de film vastzitten. Qua locatie een beetje eentonig dus, en ook de vaart verdwijnt af en toe, maar over het algemeen zat er een heel aangenaam tempo in de film, met om de zoveel tijd weer een catastrofische gebeurtenis. De groep personages is iets te groot maar bevat wel enkele fijne figuren en acteurs. Grappig om de lollige Ty Burrell hier een klootzak te zien spelen. Tevens wordt er qua bloed en gore niet ingehouden; er zitten toch wel heel wat brute en vettige stukjes in. Vooral die bevallingsscène en de zombie baby is fucked. Helaas kan je de ultra-domme beslissingen die de personages in het laatste halfuur nemen niet meer op twee handen tellen, maar bon, zo weinig mogelijk aan storen zeker. Maar af en toe wordt het wel heel dom.

Qua vaart, gore/effecten, actie en enkele spannende sequenties zit het dus echter meer dan snor in Snyder's Dawn of the Dead. Ik heb de originele film nog nooit gezien, dus ik weet niet of dit een echte remake is of meer een eigen interpretatie, maar als debuutfilm is dit natuurlijk gewoon vrij knap. Het felle, artificiële kleurgebruik vermindert de sfeer af en toe, en oh ja, die scènes tijdens de aftiteling zijn echt véél te edgy, gecombineerd met Down with the Sickness van The Disturbed, lol, maar over het algemeen verdient deze vermakelijke zombiefilm een 3.5*.

Rise of the planet of the apes was al een sterke film, maar dit vervolg vond ik zelfs nog een tikkeltje beter. Ik vond het verhaal heel goed uitgewerkt, het ging niet te traag en niet te snel, de perfecte middenweg dus. De film heeft een aanzienlijke speelduur maar verveelt geen moment. Verder scoort deze film vooral op visueel vlak veel punten. Dat duistere sfeertje vond ik geweldig en de bossen van de apen waren mooi weergegeven. Het eerste gedeelte is nog redelijk rustig, maar in het tweede gedeelte worden we ook nog eens voorzien van een aantal zeer spectaculaire actiescenes met geweldige special effects. Caesar had ook een geweldige rol en wekte het meeste sympathie op van iedereen. Wat mij betreft kan hij in het rijtje gezet worden naast grootheden King Kong en Gollem van beste personage uit de computer. Andy Serkis heeft weer geweldig werk geleverd. Ook de andere acteurs, waaronder Oldman, deden het goed. Ik ben na deze film in ieder geval wel erg benieuwd naar dat derde (en laatste?) deel.

Goede, hoewel ietwat rechtlijnige en 'normale', film van Cronenberg, die hiermee zijn Stephen King-adaptatie aflevert. Een auteur wiens werk toch altijd fantastische potentie heeft voor een omzetting naar het visuele medium, maar waar dat vaker niet dan wel bij lijkt te lukken. Maar The Dead Zone valt zeker wel in het kamp van de succesgevallen. Want meer dan een Cronenberg-film, is dit gewoon echt een Kingfilm, met dat typische karakteristieke sfeertje. Het is denk ik toch wel de film uit zijn oeuvre waar Cronenberg het minst zijn eigen stempel heeft weten te drukken. Zijn stijl schemert vooral door in de onheilspellende visioenen; het visioen van de verdrinkende kinderen is bijvoorbeeld ontzettend creepy, en van dat soort momenten had ik graag meer gezien. De film lijkt nu af en toe plichtsmatig op te bouwen naar de hele verhaallijn met de toekomstige president, terwijl je eigenlijk veel interessantere, alledaagsere dingen met het concept had kunnen doen. Die 'fout' ligt natuurlijk bij King. En 'fout' is allicht ook het verkeerde woord, maar feit is dat de laatste akte een beetje saai en voorspelbaar is. Toch zitten er vooral in de eerste helft heel wat geslaagde scènes in, en is zeker de opbouw wel leuk. Het tempo ligt ook fijn hoog, zonder dat het overdreven is.

Een bijkomend klein minpuntje vind ik Christopher Walken. Een lichte miscast wat mij betreft. Met zijn intense blikken kon ik hem nooit enorm serieus nemen als de sullige mister goodie two-shoes. Hij is als acteur niet vanilla genoeg voor zo'n brave rol.

Voor de rest wel gewoon heel mooie aankleding, enscenering en cinematografie, eveneens een sfeervolle soundtrack. Kleine 3.5*.

Heerlijk bioscoopvermaak. Ik weet niet hoeveel effect dit gehad zou hebben over een paar maanden thuis, maar dat doet er in principe ook niet toe. Met Deadpool heb ik eigenlijk niet zo gek veel, maar Hugh Jackman's Wolverine is wel een absolute favoriet van me, dus ja, daar hadden ze me wel. Uiteindelijk is het ook wel echt een film waarin beide personages, zoals de titel doet vermoeden, gedeeld de aandacht krijgen. Op voorhand vreesde ik een beetje dat Wolverine een beetje de bijfiguur zou zijn, maar dat is gelukkig niet het geval. Het plot ben ik enkele dagen later alweer vergeten, maar dat is ook wel het laatste waar het hier om draait. Er is ook nauwelijks verhaal; de film schopt dat continu omver met alle meta-grapjes en het breken van de fourth wall. De zaal waarin ik zat lag geregeld plat met enkele grappen, en ik moet zeggen; de humor zit ook écht wel snor hier, zeker in het samenspel tussen Deadpool en Wolverine, maar ook vooral in het continue neerhalen van Marvel zelf, inclusief de erkenning dat de MCU in het slop zit. Die ruimte voor zelfspot kan ik wel waarderen. Het is op zich wel makkelijk scoren voor de film op deze manier, maar kijk. De duizend-en-een verwijzingen naar alle Marvel-films, X-Men-films en andere Fox-films uit de jaren '00 vliegen je om de oren, meestal verpakt in de vorm van een grap. Maar onder al die lagen ironie zit zeker een grote love letter aan al die 'vergeten' films en personages. Ik ben opgegroeid met de oude X-Men-films en draag ze een warm hart toe, en de makers van deze film duidelijk ook wel.

En ja, je kan het jammer vinden dat de heroïsche send-off van Wolverine in Logan nu weinig betekenis meer heeft, maar zo serieus moet je het eigenlijk allemaal niet nemen. Dat is echt wel een vereiste bij deze film. Alles is één grote grap, en dat is de charme. Till you're 90 vond ik nog één van de leukste zinnetjes. Zeker met dat recente nieuws van Robert Downey Jr, en Wolverine en Deadpool die zonder enige vorm van twijfel in opkomende Avenger-films zullen mogen terugkeren. Het is een beetje dubbel allemaal natuurlijk, maar dit is de foute film om daarover te klagen. Door al die vormen van zware zelfspot en ironie wapent Deadpool 3 zich tegen enige vorm van kritiek op dat vlak.

Voor mij persoonlijk nodigt het zeker niet uit tot een herziening; daarvoor is het wel allemaal te oppervlakkig en superficieel. Maar in een volle bioscoopzaal was dit wel echt lachen en een hele leuke ervaring. Eén van de leukere Marvel-films van de afgelopen jaren, maar dat is ook niet zo moeilijk natuurlijk. 3.5*.

Ik ben het woord voor woord met mijn bovenbuurman eens. Death on the Nile is zo mogelijk nog iets matiger dan Murder on the Orient Express (hoewel ik ook die film op 2* heb staan); Branagh kan het hier maar beter bij laten wat betreft het verfilmen van Agatha Christie-boeken; het lukt niet. Zoals iedereen zegt; de pacing van de film zit totaal verkeerd. De opbouw duurt veel te lang en is vooral nutteloos, terwijl het moordmysterie en -onderzoek, waar de film notabene over zou horen te gaan, wordt afgeraffeld tot in het extreme. Spannend detectivewerk is hierdoor ver zoek, en de oplossingen waar Poirot toe komt voelen onverdiend aan. Er wordt getracht menig zijpersonage uit te diepen aan de hand van achtergrondverhaaltjes en mogelijke motieven, maar dit lukt eigenlijk totaal niet. Iedereen is van bordkarton, en daar kunnen de acteurs weinig aan veranderen. Want op zich is er wel een leuke cast opgetrommeld. Branagh zelf als Poirot blijf ik wel een miscast vinden.

Maar bon, geheel onvermakelijk is het nu ook weer niet, en het sfeertje op de cruiseboot zat wel snor. Maar over het algemeen zijn het (deze en Orient Express) gewoonweg zielloze producties zonder een greintje spanning en met een moordmysterie dat nooit interessant weet te worden. 2*.

Zowaar een mindere Tarantino. Death Proof heeft de kritieken al niet mee, maar had er toch nog steeds iets beters van verwacht op voorhand. Dit bleek echter een erg zwakke film te zijn.

De dialogen zijn vreselijk. Vreemd, want daar schittert Tarantino altijd in vind ik, van die knotsgekke maar toch geweldig geschreven dialogen. Maar het trok hier op niet veel, wat een gezwam zeg. De actrices doen het verdienstelijk, maar spelen bordkartonnen figuren, en vond het vooral jammer dat Mary Elizabeth Winstead de kleinste rol van allen had. Kurt Russel is een geweldige acteur natuurlijk en doet het hier ook goed, maar ook hij krijgt echt een nietszeggende rol vind ik. Zo oppervlakkig zonder enige uitwerking, tja, daar kan je als acteur weinig mee aanvangen. Op het einde kon ik wel genieten van zijn totale breakdown, dat was wel hilarisch om te aanschouwen.
De auto crash in het midden van de film was ik niet echt fan van. Behoort tot het gruwelijkste wat Quentin ooit in beeld bracht, en niet op de goede manier. Toch niet leuk om te zien, zoiets, maar zal wel persoonlijk zijn. Voor de rest zaten er wel een heel aantal afzonderlijke goede scènes in. Het hele laatste stuk met met de auto-achtervolging was top bijvoorbeeld, zo had ik de hele film verwacht. De lapdance was natuurlijk ook niet geheel onprettig, kuch kuch. Verder was cinematografie en muziekkeuze wel op en top in orde, zoals ik dat gewend ben van zijn films, en dat zorgt ervoor dat de film audiovisueel dus wel nog leuk is om te kijken.

De eerste slechte film die ik van Tarantino zie. Moet nu alleen nog Jackie Brown en dan heb ik ze allemaal gehad, die dus binnenkort ook maar eens opzetten.

Als kind was ik grote fan van het rampengenre, en Deep Impact is één van de weinigen die in feite onder mijn radar was gebleven toen. Een echt goede, of leuke, rampenfilm, kan ik echter nog steeds wel smaken, zeker in groep, dus deze ging eens een kans krijgen. Helaas is Deep Impact niet goed, en ook niet leuk. Het aanwezige spektakel ziet er erg fake uit, het verhaal wordt veel te serieus genomen zonder een greintje humor, en mijn god, wat wordt het allemaal zo ontzettend saai in beeld gebracht. Leuk om enkele bekende gezichten te spotten, en ook tof dat de kleine komeet wel degelijk inslaat en al die stomme personages om zeep helpt, maar dit was echt slecht voor de rest.

Denzel is in topvorm, en Tony Scott heeft de regietouwtjes stevig in handen, maar Deja Vu weet niettemin geen onuitwisbare indruk achter te laten. Daarvoor rommelt het verhaaltechnisch véél te veel, en zet Scott gewoon iets te fel in op dat niet zo sterk in elkaar stekende plot. Tijdrijzen is altijd moeilijk om volledig juist en kloppend te krijgen in films, en hoewel Deja Vu op zich nog heel wat moeilijkheden weet te omzeilen, steekt het toch allemaal niet bijster sterk in elkaar. Jammer, want de sfeer is wel sterk. De setting van het broeierige, vernielde en achtergelaten New Orleans is genieten geblazen, en de oranje-bruine kleurfilter van Scott verhoogt dat plezier alleen maar. Ook de actie ziet er prima uit; qua visuele flair zit Scott hier toch wel op een comfortabel hoogtepunt in zijn carrière. Denzel is sterk, zoals eerder gezegd, maar de rest van de cast laat het wat afweten. Iemand als Val Kilmer krijgt totaal geen ruimte om indruk te maken, en de rest sneeuwt al helemaal onder. Het overdreven sentiment, zeker tegen het einde, voelt ook vals en onverdiend aan. Carlin's beweegredenen voelden voor mij nooit echt overtuigend aan; daar kon Denzels charisma weinig aan veranderen.

3*.

Wat een amusant filmpje zeg. Het is allemaal ontzettend fout, zowel personages als setting als verhaal, maar het geheel werkt omdat de film dat foute sfeertje volledig omarmt en er voornamelijk ingezet wordt op humor, campy one-liners en over the top personages. Met de absurde futuristische maatschappij worden best wat leuke grappen gecreëerd (seks via VR, de constante boetes die omgeroepen worden als er iemand vloekt), en zowel Stallone als Wesley Snipes mogen lekker schmieren. Vooral die laatste vond ik echt geweldig spelen, maar ook Sylvester is hier echt bovengemiddeld amusant en leuk. Sandra Bullock vind ik normaal een vrij matige actrice, maar speelt hier wel erg fijn. De actie is niet heel overdadig aanwezig, maar wel fijn over the top in de momenten dat het even mag losbarsten. Het grootste pluspunt is echter gewoon dat algehele fijne pulpsfeertje, inclusief de sfeervolle praktische sets en effecten. Heel vermakelijk. 3.5*.

Ben een Scorsese fan, maar dit was het toch niet. Nodeloos lang, niet spannend of interessant, weinig bijzondere dialogen en oppervlakkige personages. Niet wat ik gewoon ben van de beste man. Matt Damon heb ik nooit iets aan gevonden, maar hij doet het wel degelijk hier, DiCaprio is goed, en Nicholson érg goed. De acteurs behoren dus zeker niet tot de minpunten, al is het personage van Nicholson wel de enige met een beetje kleur en ziel. Het plot heeft meerdere gaten en zit niet geweldig in elkaar. Met de term ongeloofwaardig strooien vind ik altijd een beetje flauw, maar suspension of disbelief is wel degelijk een ding, en dat had ik hier toch meerdere malen.

Maar bon, er zitten wel enkele afzonderlijke goede scènes in, het is niet lelijk om naar te kijken, en zoals ik eerder zei zet Nicholson een erg goede en toffe prestatie neer. Jammer dat hij niet vaker met Scorsese heeft samengewerkt.

The Devil all the Time is gemiddeld goed over de hele lijn, maar af en toe iets te langdradig, en vaak véél te onsubtiel. Na een tijdje snap je het wel; elke persoon is slecht, de ene is blijkbaar nog een grotere psychopaat dan de andere. Religieuze fanatiekelingen en godsdienstwaanzin zijn slecht; we get it. Ik zeg niet dat de boodschap slecht is of iets in die aard, maar man, je kan het er ook dik opleggen. En natuurlijk is het een beetje de opzet van de film, maar kom op, laat eens een personage voorkomen dat niet fucked up is. Op den duur kreeg ik echt een gevoel van 'ja, wat gaat die nu weer uitstoken'.

Maar zoals ik reeds zei, over het algemeen is het een genietbare film. Het duurt iets te lang ja, en tot het laatste halfuur had ik ook het gevoel dat sommige personages en verhaallijnen perfect weggelaten hadden kunnen worden. Op het einde komen de meeste plotjes wel samen echter, dus als een minpunt kan ik dat achteraf niet zien. Het is vooral een echte acteursfilm, en op dat vlak valt er echt wel wat te genieten. Een cast om U tegen te zeggen, en niemand valt echt uit de boot. Vooral door Tom Holland werd ik verrast, omdat ik die alleen nog maar had zien spelen in de nu niet zo erg complexe Spider Man rol. Maar ook de rest deed het heel goed. Alleen bij Robert Pattinson vond ik het zuiderse accent overigens storend. Die man is een fenomenale acteur, maar accenten kan hij voor geen meter. Merkte ik ook al op in The King. En hoewel het plot heel wat voortkabbelt soms, is dit langs de ene kant ook wel fijn. Soms mag er eens lekker tijd genomen worden voor een verhaal, en hoeft niet elke scène te passen in een strak schema. Het laatste uur/halfuur was ook gewoon vrij sterk.

Minder goed dan ik verwacht had, maar wel gewoon simpelweg erg degelijk. 3.5*.

Ik heb me hier best wel hard mee geamuseerd, al is het om verschillende redenen geen absolute topper voor mij. De grootste daarvan is dat de film niet echt weet wat het wil zijn, en daar lijdt het geheel een beetje onder. Op sommige momenten is het pure '90's camp (niet eens slecht bedoeld), op andere momenten lijkt regisseur Hackford een soort Rosemary's Baby te willen maken, met een veel serieuzere en donkerdere insteek. Dat zijn echter twee totaal verschillende richtingen die je je film kan uitsturen. Voor beide tegelijkertijd kiezen creëert een beetje het vlees noch vis-effect, maar goed. Het is geen grote dealbreaker, wel gewoon iets dat me opviel. Het is verder ook echt vooral een product van z'n tijd; zowel de casting als visuele effecten en stijlkeuzes zijn hier perfecte voorbeelden van. De computereffecten hebben de tand des tijds niet geweldig goed doorstaan, maar het heeft ergens wel een bepaald charme. Zeker dat einde is echt heel erg fout eigenlijk, maar op een charmante manier.

De beste scènes zijn wanneer Pacino de ruimte krijgt om te schmieren zoals hij dat het beste kan. En die krijgt hij, ruim voldoende. Het zijn zeker ook wel zijn iets meer 'ingetogen' scènes die ik goed kon smaken, zoals wanneer hij met Mary-Ann praat op het galafeest, of zijn introductie en de wandeling bovenop de wolkenkrabber. Fantastische acteur die deze film eigenhandig een stukje omhoog tilt. Niemand kan overacten zoals Pacino. Zeker Keanu Reeves niet. Ik mag hem wel - hij lijkt op het eerste gezicht één van de meer sympathieke kerels die er rondloopt in Hollywood - maar acteren in een 'serieuze' film (dus niet Speed of John Wick, waar hij wél heel geschikt voor is) gaat hem niet af. Iedereen speelt hem naar huis, en zijn zuiderse accent helpt zeker niet. Hij verpest de film niet - het past wel bij dat foute sfeertje -, maar opnieuw; opvallend.

Blijft over; de eindscène natuurlijk. The Devils Advocate heeft zijn sterkste troeven dan al uitgespeeld wat mij betreft, maar het is wel een heel genietbare scène nog, vooral dankzij Pacino, maar ook door de complete over-de-top absurditeit. Het echte einde deed me even fronsen, maar het is niet het soort film dat je uitnodigt om hier uren over te gaan nadenken. Dat ga ik dan ook niet doen. Liever geniet ik nog even na van Pacino's overdreven portrettering van de duivel. Amper een spoiler lijkt me, maar voor alle zekerheid. 3.5*.

Dial M for Murder is een goede film, met een fantastisch in elkaar stekend plot en uitgekiende dialogen. Het plot is in al zijn facetten typisch Hitchcock, met het motief van de perfecte moord en de uiteindelijke onmogelijkheid daarvan als rode draad. Ik was in ieder geval onder de indruk hoe waterdicht al de beweegredenen en plannetjes en leugentjes in elkaar staken. Het is misschien zelfs de ontmaskering op het einde die wat geforceerd aanvoelde, maar dat terzijde. Paradoxaal genoeg zijn deze sterke punten (plot en dialogen) tegelijkertijd ook aspecten die de film wat onderuit haalden, althans zo ervaarde ik dat. De film is wel héél erg plot- en dialoog-gedreven, tot op zulk een punt dat ik wat dynamiek en perspectiefwissels in het geheel miste. Niets of niemand krijgt ooit eens ruimte om wat te ademen, zo lijkt wel. Dat meer dynamische vind ik bijvoorbeeld wel terug in een film als Rear Window, dus het heeft in se niets te maken met het feit dat het zich allemaal in één ruimte afspeelt. Ach ja, misschien is het ook gevoelsmatig. Scènes als de moordpoging en de ontknoping, maar ook bijvoorbeeld Grace Kelly's personage die ondervraagd wordt in die dieprode gloed op de achtergrond, vond ik gewoonweg momenten die er bovenuit sprongen ten opzichte van de rest van de film, op vlak van camerawerk/dynamiek, maar ook suspense. De rest van de film, vooral in sommige lange dialogen, miste dat soms.

Het is qua naam en reputatie natuurlijk één van de grootste Hichcock-titels, en ik ben blij dat ik 'em eens heb kunnen meepikken. Misschien een klein zweempje van teleurstelling uiteindelijk, maar toch een overwegend positief gevoel. 3.5*.

Fijne coming-of-age film die zich afspeelt in de jaren '00, een periode die je de laatste tijd (logischerwijze) meer en meer in films en series vanuit een nostalgisch oogpunt belicht ziet worden. Maar nu ook weer niet zó vaak dat het afgezaagd begint te worden. Integendeel, hoewel de thema's die aan bod komen vrij herkenbaar zijn, voelt Dìdi toch erg fris en nieuw aan. De manier waarop het gefilmd is - dat schokkerige, hyper-kinetische cameragebruik - maar ook het feit dat de 'media' van begin jaren 2000 (YouTube-filmpjes bijvoorbeeld) visueel heel fel geïncorporeerd worden in de stijl van het filmmaken, zorgt ervoor dat je hier echt met een coole, interessante mix zit van technisch 'mooi' camerawerk (er zitten enkele shots in die echt prachtig zijn) en een stijl van filmen dat ''true to the time period'' voelt. Sean Wang is een filmmaker om in de gaten te houden, dat is zeker. Je voelt op veel momenten dat de film een belangrijk passie-project voor hem was, en wellicht zelfs hevig autobiografisch geïnspireerd, want de film voelt super oprecht en authentiek aan. De ervaringen van Dìdi waren ongetwijfeld niet exact de zijne, maar het zal toch wel dicht in de buurt komen. Een heel warm, mooi maar vooral écht portret is het gevolg.

Izaac Wang is ook echt een plezier om te volgen in deze film als het hoofdpersonage Dìdi. Niet omdat Dìdi zo'n bijzonder sympathiek of fijn figuur is om te volgen, maar wél gewoon een hele realistische opgroeiende tiener is, en dus echt fantastisch neergezet door Wang. Je voelt heel fel mee met zijn struggles, bijvoorbeeld bij zijn prille gevoelens voor Madi, en zijn onkunde om hier op een goede manier mee om te gaan. We've all been there, toch? De moeilijkheden die hij heeft met zijn Taiwanese afkomst zijn dan weer wat minder 'universeel', maar wel heel mooi en opnieuw oprecht in beeld gebracht. Heel invoelbaar allemaal, ook al zijn het niet állemaal mijn eigen ervaringen.

Leuk dus! Fijne film om rond deze tijd van het jaar te kijken ook, met het beginnende mooie weer. Een echte zomerfilm eigenlijk. Dikke 3.5*.

Pfoeh, pijnlijk slecht.

Een redelijk leuke openingsscène, Madonna's lekker foute technoliedje en een verwilderde, langharige James Bond maakten het pakweg eerste halfuur nog geslaagd, waardoor ik me bijna begon af te vragen waarom de score voor deze film zo laag ligt. Ja, dat begon ik wel snel te begrijpen daarna. Vanaf dat Bond aankomt in dat ijspaleis zakt Die another Day naar een zeer droevig niveau, en herstelt het zich niet meer. Het surfen op die vloedgolf is te genant voor woorden, zoiets mag toch niet voorbij een proefscript geraken. Met de scène wordt het vervelender en vooral saaier (niet door een gebrek aan actie, maar door oninteressante, slecht in beeld gebrachte actie), en dat resulteert dan in een einde dat ik ook liever snel vergeet. En wat was er eigenlijk aan de hand met de special effects? Het zag er van begin tot einde slechter uit dan enige andere Bond-film.
Jammer van al het verspilde acteerwerk, want hier is best een mooie cast verzameld. Toby Stephens en Rosamund Pike: ik ben van beide zeer groot fan, maar wat krijgen ze hier kutmateriaal om mee te werken zeg.

Bon, eentje om snel te vergeten. Brosnan's 007-era eindigt met een domper. 2*

Na vele jaren herzien, en Die Hard blijft simpelweg een ultieme actiefilm. Bruce Willis als McClane blijft na al die tijd nog steeds cool, gevat en energiek, maar wat me deze kijkbeurt nog meer dan vroeger opviel, is hoe ongelooflijk goed en memorabel de rest van de personages in elkaar steekt. En dat met minimale introductie en achtergrondinfo, want de film bevat geen grammetje vet (ondanks een geruime speelduur). Van de taxichauffeur en Reginald VelJohnson als straatagent tot de iconische en übercoole Hans Gruber en zijn trawanten; Die Hard steekt ook naast Willis boordevol kleurrijke figuren. Alan Rickman zet in ieder geval één van de beste villains uit het actiegenre neer, nadien zelden tot niet overtroffen. De setting van de wolkenkrabber is fantastisch, en het claustrofobische aspect komt vaak genoeg terug in de film. De iconische quotes, het strakke script, de geweldig en veelvuldig in beeld gebrachte actiescènes; Die Hard haalt gewoon alles uit het concept wat er uit te halen valt, zonder ooit onoverzichtelijk of chaotisch te worden. Het blijft dus met recht en rede, ook voor mij, één van de vermakelijkste maar vooral ook strakste actiefilms ooit gemaakt, en de sfeervolle kerstsetting is dan alleen nog maar een extra bonus. 4.5* stonden en blijven staan.

Die Hard 2 is op bijna elk vlak een herhaling van zetten en haalt het natuurlijk niet bij het origineel, maar een schande is dat zeker niet. Het eerste deel is überhaubt één van de beste actiefilms ooit gemaakt, en een vervolg ging dat nooit overtreffen. Toch valt het, ondanks dat, meteen op dat ook Die Hard 2 ontzettend leuk en vermakelijk in elkaar steekt. De kerstsetting is opnieuw een gouden zet, en de luchthaven is een hele fijne locatie (al wordt die niet zo effectief en ten volle benut als de wolkenkrabber in deel 1). De actie is veelvuldig aanwezig, en wordt prima in beeld gebracht. Het is al een stukje meer over the top en McClane is al ietsje onoverwinnelijker, maar het blijft boeiend genoeg. Bruce Willis lijkt er ook zichtbaar opnieuw zin in te hebben, en zoiets werkt altijd fijn en aanstekelijk. Het is deze keer alleen verhaaltechnisch niet zo logisch dat McClane zich de hele tijd in het midden van de actie bevindt, maar storen doet dat niet. De bad guy is niet van het niveau Hans Gruber, maar toch zet William Sadler een meer dan verdienstelijke en dreigende rol neer. De andere personages en bijrollen weten deze keer wat minder indruk te maken, al is het leuk dat de meeste figuren uit het eerste deel in een (klein) rolletje aanwezig zijn.

Dit vervolg hoeft zich dus, alles bij elkaar genomen, zeker niet te schamen in de aanwezigheid van het origineel. Minder qua niveau, ja natuurlijk, maar de pure vermakelijkheidsfactor is ruim overeind gebleven, en dat maakt van Die Hard 2 gewoon een hele fijne actiefilm. 3.5* stonden en blijven staan.

Die Hard with a Vengeance, het derde deeltje al weer, is me deze keer wat minder goed bevallen dan vroeger. Het is prima vermaak, maar ik kan me niet van de gedachte onttrekken dat het dertien-in-een-dozijn is; een actiefilm zoals er zovéle zijn. Waar uiteraard niets mis mee is, maar ik herinnerde me de film gewoonweg als sterker en specialer. Het tempo en de actiescènes is/zijn niettemin goed, en het is een geluk dat de vaart bijna nooit uit de film verdwijnt. Wat dit derde deel vooral mee heeft, is de toevoeging van Samuel L. Jackson. De chemie tussen hem en Willis is geweldig, en het zorgt voor heel wat meer humor dan in de andere delen aanwezig is. Zeker een pluspuntje dus. Wat ik helaas niet tot de pluspunten kan rekenen is de bad guy. Jeremy Irons is een geweldige acteur, maar hij krijgt hier niet volledig de ruimte, noch de screentime, om van zijn personage een even memorabel figuur als het andere Gruber-broertje te maken. De antagonistische relatie tussen hem en McClane komt ook nooit helemaal tot z'n recht. Dat mag de pret echter nauwelijks drukken, want ik heb me gewoon weer prima vermaakt. Misschien niet zo goed als vroeger, en ik ga ook verlagen van 4* naar 3.5*, maar toch is het mooi om te bemerken hoe consistent vermakelijk en fun de Die Hard-vervolgen (nog steeds) zijn.

Jennifer Lawrence en (in iets mindere mate) Robert Pattinson spelen de pannen van het dak, maar ik was niet voor de volle 100% overtuigd door deze nieuwe van Lynne Ramsay. Ik vond het met momenten een heel afstandelijke zit, veel herhaling, veel provocatie omwille van de provocatie (naar mijn gevoel toch). De film heeft zeker wel wat te zeggen, en ik wil het niet allemaal wegwuiven als onnodige provocatie - maar langs de andere kant lijkt het me nu toch ook niet zo'n héél gevoelig beeld van post-natale depressie? Er wordt veel ingezet op het absurdistische karakter, waardoor de film enerzijds heel realistisch probeert te zijn, en dan de realiteit weer ver achter zich laat. Inclusief een einde dat je denk ik moeilijk letterlijk kan nemen, maar zo toch gepresenteerd wordt.

Maar inhoudelijke bedenkingen daargelaten: visueel en technisch vond ik het voor het overgrote deel een sterke film (op de bosbrand en het vuur aan het begin en einde na, dat zag er niet top uit), en is het vooral een film die je voor de performances kijkt. Waar vooral, nogmaals, Jennifer Lawrence absoluut de show steelt. Haar personage is een heel 'frustrerende' (bij gebrek aan een beter woord) om te volgen - maar Lawrence sleurt je wel twee uur lang mee, ook al wil je dat niet altijd. Pattinson neemt dan toch eerder tweede positie in.

3*. En eerlijkheidshalve: het was mijn derde film van de dag op Film Fest Gent vorige maand, dus misschien doet een tweede kijkbeurt binnenkort wel eens deugd om er met een frissere blik naar te kijken.

Ik heb gisteren Doctor Sleep als een two-parter met The Shining gekeken, en hoewel beide films zowel qua verhaal/opzet als uitwerking vrij ver van elkaar af staan, werkt dat wel oké. Er ontstaat zo natuurlijk wel een heel directe vergelijking die niet altijd positief uitpakt voor Doctor Sleep, maar er moet gezegd worden dat de film niettemin goed op zichzelf staat, en z'n eigen identiteit heeft. De vele allusies op The Shining zijn soms subtiel en soms niet, maar dat blijft binnen de perken en wordt nooit storend. In Doctor Sleep ligt het 'hocus-pocus'-gehalte een stuk hoger, en de 'regels' van dit wereldje lijken soms willekeurig en op geen enkel moment echt vast te liggen. Personages doen wat het plot vereist dat ze moeten doen. Dat daargelaten is het verhaal best boeiend. Vooral de scènes met de bad guy groep zijn sterk, en soms bruter dan je zou verwachten. Het is ook wel bewonderenswaardig dat Flanagan zoveel tijd uittrekt om dit verhaal te vertellen. De opbouw duurt soms iets te lang, maar je krijgt daar wel een beetje diepgang voor in de plaats. Het verslavingselementje bijvoorbeeld, dat zo integraal is in de Shining-boeken maar grotendeels werd genegeerd in Kubricks interpretatie, krijgt hier in het begin veel aandacht. Ewan McGregor weet ook vooral te schitteren in de scènes waar zijn personage in een dieptepunt zit. Het bouwt uiteindelijk dan allemaal langzaam op naar een climax die enerzijds als een verplicht nummertje aanvoelt, maar anderzijds wel een degelijke afsluiting biedt.

Flanagan heeft zijn niche wel echt gevonden in Stephen King verfilmingen volgens mij. Ergens in de film zit zelfs een Dark Tower referentie, dus de man lijkt me een grote fan van King, anders stop je zoiets niet in je film. Het is ook z'n beste film tot nu toe, al komt dat voornamelijk door een prima presterende cast en een grotendeels interessant verhaal. Visueel blijft het wat oninteressant; zijn stijl zou je kunnen omschrijven als de 'Netflix-filter'. 3.5*.

Hier had ik toch wel hogere verwachtingen van. Het hele multiverse aspect sprak me wel aan, Raimi in de regisseursstoel was een plus, en dat de film doordrenkt zou zijn door een soort van horrorsausje klonk intrigerend. Die horrorelementjes (horror voor 'kinderen', welteverstaan) zitten er zeker in en vormen meteen ook het grootste pluspunt van deze Multiverse of Madness, maar voor de rest wist de film mijn verwachtingen niet echt tegemoet te komen of in te lossen. Er wordt vooral weer heel erg op veilig gespeeld, en het clichématige verloop van het verhaal kan je ook wel weer gewoon zelf invullen. Nergens verrast de film, nergens wordt het enorm creatief of inventief. Terwijl een concept als dit natuurlijk oneindige mogelijkheden biedt op dat vlak. Scènes zoals het initiële springen van realiteit tot realiteit, met o.a. de stripboekwereld, of het gevecht met de muzieknoten, zijn momenten die er bovenuit springen. Raimi had op veel momenten verder mogen gaan wat mij betreft. Al blijft de vraag hoeveel keuzevrijheid de individuele regisseurs bij Marvelfilms hebben. De horrorinvloed komt overduidelijk van Raimi's hand, maar daarbuitenom had eender wie in de regisseursstoel kunnen zitten. Zombie Strange was overigens een fijne uitvinding, en over het algemeen was het hele segment in het kasteel van Evil Strange tof, en mooi vormgegeven. De overdaad aan CGI maakt het geheel af en toe wat zielloos, maar de effecten zien er niettemin prima uit. Het kleurgebruik is fel, maar het geeft een fantasievolle touch aan het geheel.

Verder vind ik Dr. Strange één van de leukere overgebleven helden uit de Marvelstal, en weet Cumberbatch altijd wel te overtuigen. Zo'n solo-film draagt ie gemakkelijk. Maar vooral Elizabeth Olsen is fantastisch als de villain, en kan lekker wat schmieren. De andere personages/acteurs weten dan weer vrij weinig toe te voegen; dat hele stuk met de Illuminati kwam zelfs enorm dom en uitermate belachelijk over.

Een 3'tje dus. Of dit allemaal nog ergens naar toewerkt, geen idee. Het zal ook wel. Maar de recente Marveldelen zijn als losse films nog wel vermakelijk genoeg op zich.