Opinions

Niet enorm onder de indruk. In de eerste plaats voelt de speelduur van 120 minuten vrij lang aan, té lang voor het verhaal dat er verteld wordt. Regisseur Sydney Lumet focust voornamelijk op de banale en zelfs saaie realiteit van een overval/gijzeling; een keuze die de film semi-realistische proporties geeft, maar er ook een droge zit van maakt. De rol van de politie en de menigte rondom de bank wordt nooit echt diep uitgewerkt, de rol van mede-overvaller Sal evenmin, waardoor enkel Pacino's personage een zekere vorm van gelaagdheid heeft. Het tweede uur is evenwel beter dan het eerste; het personage Sonny wordt in dit uur vrij goed uitgediept aan de hand van enkele figuren uit zijn leven, en Pacino krijgt hier veel ruimte om humaniteit in zijn personage te stoppen en een sterke prestatie af te leveren. Het contrast tussen de opeenvolgende telefoongesprekken met zijn 'vrouw' en zijn vrouw wat betreft houding en mimiek is ijzersterk acteerwerk van Pacino. De laatste tien minuten zijn dan zelfs nog vrij spannend te noemen, al verbaast het nergens dat de film snel en anti-climactisch eindigt. True to life, zo voelt het ook echt aan. John Cazale in één van zijn weinige filmrolletjes buiten The Godfather overigens; hij zet de zwijgzame Sal prima neer. Hij straalt een subtiele maar toch diepe droefheid uit, maar jammer genoeg krijgt hij niet de ruimte om écht te imponeren. Jammer dat die man niet in meer films heeft kunnen spelen. 3*.

Vrij oké. Het bereikt nergens hoge hoogtes, maar regisseur Alvarez weet wel een constant niveau aan te houden. De korte speelduur helpt daar bij, al zat er wat mij betreft zelfs nog af en toe de rek in. Enfin, in het laatste kwartier blijft het gewoon duren en hadden de personages er gemakkelijk komaf mee kunnen maken. Meerdere domme acties stapelen zich dan plots toch wel op. Heel erg spannend wordt het ook nooit echt, behalve dan misschien in die stukjes waar het even volledig donker wordt. Camerawerk en dergelijke is wel dik in orde, en er zitten toch een heel aantal aardige sequenties in opzich. De acteurs zijn ook niet slecht, en zeker Stephen Lang weet als de oude veteraan best een fucked up psycho neer te zetten. Ik zat alleen de hele film ermee in mijn hoofd hoeveel cooler of spannender dit verhaal/concept zou zijn in de vorm van een horrorgame in plaats van een film. Maar bon, dat staat er los van natuurlijk. In ieder geval onderhoudend, maar meer dan 3* kan ik er niet aan geven.

Toch wel een vrij onnodig vervolg, dat qua concept en uitwerking heel erg weinig meer met het eerste deel te maken heeft (als de blinde man hier niet blind zou zijn, verandert er eigenlijk amper iets aan de film), en vooral heel domme wendingen neemt. Over het verhaaltje kan niet lang nagedacht zijn, en de beslissing om van Stephen Langs personage een soort van anti-hero te maken is een slechte en geforceerde. Gelukkig is de film wel nog vrij vermakelijk, zitten er een heel aantal brute actie-scènes in, en wordt het geheel stipt op 90 minuutjes afgerond, waardoor ik een film als deze nog wel kan trekken. Een minder dom script was een must geweest, maar zelfs dan nog had je aan het eerste deel niets meer hoeven te breien. 2.5*, en gezien het einde zal het hier nu ook wel bij blijven neem ik aan.

Don't Look Up is een beetje een mixed bag geworden voor mij. De opzet van de film is bewonderenswaardig, en de problematiek die er wordt aangekaart is ontzettend relevant. En dan niet alleen de komeet als metafoor voor de opwarming van de Aarde, maar vooral de totale gelatenheid, desinteresse en zelfs ongelovigheid van de mensheid als collectief hierin. Plus al de andere facetten van de moderne maatschappij die er compleet worden doorgehaald; fake news, kapitalisme, de internetcultuur, noem het maar op. In principe had hier met die ingrediënten een meer dan prima satirische film uit kunnen vloeien. Helaas is regisseur McKay niet genuanceerd genoeg om daar echt in te slagen. McKay is even subtiel als een man die constant in je gezicht staat te schreeuwen. Het is duidelijk een film gemaakt door mensen die al achter de boodschap staan die de film presenteert, voor mensen die reeds achter deze boodschap staan. Echt goede satire hoort intellectueel te prikkelen, en dat doet Don't Look Up gewoonweg niet. McKay kiest voor de makkelijke weg, de simpele lach. Het satirische aspect en de humor zijn lomp en doorzichtig. Nu klink ik negatief, wat ik over de gehele lijn niet ben, maar de film was gewoon zoveel beter geweest als het materiaal subtieler werd gebracht, en zoiets is dan jammer. Want ja, het is wel een vermakelijke zit. De cast speelt voortreffelijk en met duidelijk veel spelplezier. Veel personages zijn bloedirritant, maar dat is uiteraard doelbewust. Met name Mark Rylance vond ik een fantastisch typetje neerzetten, en Lawrence en DiCaprio zijn beide overtuigend als de meest centrale figuren. Al zet die laatste allesbehalve één van zijn sterkere rollen van het afgelopen decennium neer. De speelduur vliegt voorbij, en ook al levert McKay dan geen intellectueel uitdagende satire af, een vermakelijke film presenteert hij wel. 3*.

CAZ zendt alle Bondfilms met Sean Connery de komende weken uit, dus dat is dan de ideale kans om ze eindelijk allemaal eens mee te pikken. Ik was in ieder geval aangenaam verrast door dit eerste deel. Ik heb nu zo ongeveer de helft van de serie gezien, en het is toch wel vaak hit or miss. Maar ik vermoed dat ik Connery z'n run wel meer ga kunnen appreciëren. Dr. No is basic, ongecompliceerd, gefocust. Er zitten geen ellenlange actie-scènes in, en Bond reist eens een keer niet in pijlsnel tempo de hele wereld rond. Jamaica als de enige locatie werkt heel tof en levert mooie beelden op (de film ziet er sowieso amper verouderd uit, prima kwaliteit). Wat ik vooral leuk vond, was dat hier nog echt het gevoel heerst dat je naar een spion aan het kijken bent, en niet naar een one man army/superman. Connery is übercool in de rol, stijlvol en grappig. De opbouw naar de bad guy, de titulaire Dr. No, die pas richting het einde voor het eerst in beeld komt, is ook echt goed gedaan. Dr. No stelt dan wel wat teleur als bad guy, maar ach, geen Bond film zonder een cheesy, eendimensionale villain.

Het einde sleept misschien wat, en enkele van de bekende Bond elementen zijn nog niet aanwezig (Q..), maar voor de rest vond ik dit een aangename ervaring.

dr. Strangelove

Een zeer goede film, deze dr. Strangelove. De derde film van Kubrick die ik zie en ik ben nu al erg enthousiast over hem als regisseur. Ook met deze film levert hij weer een (klein) meesterwerkje af. De film is erg oud, maar kan nog goed mee vandaag de dag. Valt me tot nu toe toch wel erg op aan films van Kubrick: visueel zijn ze hun tijd ver vooruit. Ook al is deze film opgenomen in het zwart-wit, je hebt nergens het gevoel naar een film te kijken die al meer dan 50 jaar oud is. Visueel is het zelfs erg goed allemaal, vooral hoe bijvoorbeeld The War Room in beeld wordt gebracht. Enigste dat er echt niet uit zag waren de scènes met de vliegtuigen. Behoorlijk knullig en een van de weinige dingen waaraan je merkt dat deze film al aardig oud is. Maar dit zie ik graag door de vingers gezien de leeftijd van de film en de technologische mogelijkheden die uiteraard nog niet zo ver lagen. Ook waren dit telkens maar erg korte scenes.

Het verhaal vond ik erg goed. De film duurt niet lang, maar gebruikt de speelduur ten volle en uiteindelijk heb je ook helemaal niet het gevoel dat de film te kort is. Het wordt allemaal kundig opgebouwd en er zitten enkele sterke scenes en dialogen in. De komedie hierin is niet zoals je het vaak ziet. De humor wordt subtiel in het verhaal en de dialogen verwerkt en een glimlach valt vaak niet te onderdrukken, maar hardop gelachen heb ik nergens. Daardoor is het juist niet zoals in andere komediefilms en dat maakt deze film toch ook weer een beetje apart (wat zeker een pluspunt is). De acteerprestaties waren erg goed. Vooral Peter Sellers (was me niet opgevallen tijdens de film dat hij drie vertolkte, kwam er daarna pas achter) doet het schitterend. Alleen bij Strangelove zelf had ik mijn bedenkingen. Erg goed gespeeld, dat wel, maar niet zo'n geslaagde humor. Ik begrijp ook niet echt waarom de film naar hem vernoemd is, want hij was niet eens een van de meest voorkomende personages. De muziek vond ik goed, vooral dat deuntje wanneer de vliegtuigen in beeld zijn vond ik prachtig.

Kubrick heeft hiermee weer een geweldige film afgeleverd. Krijg steeds meer bewondering voor deze man. Het lijkt wel alsof geen enkel genre hem teveel is, zowel horror (the shining), sci/fi (2001: ASO) als nu dr. Strangelove (komedie). En deze films behoren elk in hun genre toch wel tot de betere films. Kortom, geweldige film die ondanks zijn leeftijd nog lang niet gedateerd is en zeker de moeite waard is om te bekijken.

Wat is Cage toch lekker bezig de laatste tijd. Recent zag ik hem in Longlegs, en dan is Dream Scenario weer een heel ander soort rol van hem. Hij is toch echt een van dé acteurs die altijd verdwijnt in de rol, wat voor personage hij ook moet spelen. Dream Scenario is een boeiende film die wat te zeggen heeft over onze maatschappij, maar het is zonder twijfel de prestatie van Cage die me vanaf de eerste minuut de film inzoog. Paul is een pathetische loser door en door, en Cage weet echt oncomfortabele hoogtes te bereiken in sommige scènes. Eén scène springt er qua awkwardness bovenuit; wie de film gezien heeft, weet wel wat ik bedoel. En toch is het ook een tragisch, diep, interessant figuur, wiens kleinmenselijke kantjes en dubbelzinnigheden naar boven komen in een absurdistische loop van omstandigheden. De grens tussen droom en realiteit had van mij nog iets vager en meer ambigu mogen zijn, want nu weet je eigenlijk grotendeels wel altijd of iets een droom is of niet. Ik had het gevoel dat daar iets meer mee gespeeld had kunnen worden, maar misschien was het daar de film niet voor. Het is in ieder geval een tof, absurd startpunt dat stelselmatig serieuzer en duisterder wordt. Het heeft soms vlagen van een horrorfilm in zich, maar ook weer momenten van gortdroge komedie. De film is van alles en nog wat tegelijkertijd, maar dat speelt in principe wel in het voordeel van Dream Scenario. Het geeft de film een fris, uniek gezicht.

Het laatste kwartier gaat misschien een beetje lang door, zeker dat stukje met die 'influencers', en ook het einde zelf is misschien niet 100% bevredigend. Al raakte het ergens wel een juiste snaar. 3.5*.

Due Date is een redelijk fijne roadtrip, die ook kort genoeg duurt om in ieder geval nooit te gaan vervelen. Ik zou niet zeggen dat het vreselijk grappig is, maar de combinatie Downey Jr./Galifianakis is tof, en om de zoveel tijd gebeuren er wel absurde of over the top dingen, dus het blijft negentig minuten lekker luchtig. Robert Downey Jr. zet een vrij gestresseerde en onsympathieke klootzak neer, en wijkt daardoor ook eens een beetje af van zijn gebruikelijke laid back sarcastische typetjes, en Galifianakis is ehm, tja, Galifianakis. Ik weet oprecht niet of de man gewoonweg getypecast wordt, of een one-trick pony is. Maar hij is wel goed in het soort rol dat hij altijd vertolkt, zo ook hier. Uiteindelijk loopt het allemaal vrij standaard, maar daar heb ik nu niet echt veel moeite mee. Visueel ziet het er ook mooi en fris uit. 3*

Moeilijke film om te beoordelen. Het is zeker niet zo slecht of mislukt als er altijd gezegd wordt, en het heeft een bepaald leuk charme over zich heen hangen. Toch snap ik ook wel waarom Lynch zelf deze film onterfd heeft; zijn hand zie je vrijwel nergens terug. Tegen het einde aan lijkt het ook meer en meer te veranderen in een samenvatting van het boek dan een echte filmische ervaring (ik heb de gewone versie gezien, de langere versie van 180 minuten zal hier wellicht sterker in zijn geweest?). Dune is verder als film ook gewoon veel te uitleggerig. Lynch slaagt er nog wel in om het hele universum en alle facties en concepten degelijk te introduceren, maar doet dat eigenlijk te vaak door bijna encyclopedische en uitleggerige monologen. Filmisch interessant is dat niet. De gedachten van de personages komen ook niet-organisch over, en dienen enkel als information dump.

Maar zoals ik zei, toch heeft het ook allemaal een fijn charmant sfeertje over zich heen hangen. Visueel prettig om naar te kijken (enkel de zandwormen vallen totaal door de mand), en een algeheel mooi productiedesign op vlak van kostuums en sets. Je hebt wel echt het gevoel dat er een speciaal wereldje gecreëerd wordt met interessante en diepe lore, waar deze film wellicht enkel het tipje van de ijsberg van toont. En hoewel de meeste castleden niet echt hun stempel kunnen drukken (zo iemand als Patrick Stewart lijkt hier enorm verloren te lopen), is Kyle MacLachlan in de hoofdrol goed, en weet Kenneth McMillan een geslaagd vettig typetje neer te zetten. Sting is dan wel weer totaal mislukt. Over het algemeen is het dus zeker een bewonderenswaardig project, en het is eigenlijk zelfs beter dan het zou horen te zijn. Als Lynch volledige artistieke controle had gekregen, was hier wellicht zelfs een erg goed filmpje uitgevloeid (al kan het natuurlijk wel ook dat dit soort massaproducties gewoonweg niet z'n ding zijn).

Ik ben nu wel echt ontzettend benieuwd naar Villeneuve's visie op Dune. 3*.

Dune is heerlijke cinema, dat ten allereerste. Beeld, geluid, cinematografie en al de andere technische aspecten zijn fantastisch; het is absoluut gemaakt om in de eerste plaats op het grote scherm bewonderd te worden. Visueel is de film op veel vlakken groots te noemen, vaak vrij letterlijk. Grote, wijde locaties, ruimteschepen, soldatenlegioenen, etc. Villeneuve is sowieso een fantastische visuele regisseur, en op dat vlak levert hij hier zijn mooiste film vooralsnog af. Dune heeft echter meer te bieden dan de fantastisch mooie beelden; ook inhoudelijk is het een prima film geworden. Ik heb de boeken nooit gelezen (al is mijn interesse nu wel aangewakkerd), maar zelfs dan heb je wel door hoeveel details Villeneuve hier in heeft proberen te stoppen. Het is zijn passieproject, en dat merk je. De wereld, de personages en de verschillende culturen worden in ieder geval helder geïntroduceerd. Al te vaak worden er in fantasyfilms (Dune is natuurlijk sci-fi, maar het kan zeker ook onder fantasy geschaard worden) teveel toegevingen gedaan richting het mainstream (lees: niet fantasy-fans) publiek om iedereen er zeker in mee te krijgen, maar dat is hier niet per se het geval. Villeneuve durft deze wereld ernstig en oprecht te presenteren, en strooit ook lekker rond met vreemde termen, talen en concepten. Zo kreeg ik toch wel het gevoel met een levende wereld te maken te hebben.

Over de cast valt niets negatiefs te zeggen, en elke acteur weet zijn of haar personage wel iets memorabel mee te geven (al krijgt lang niet iedereen evenveel materieel om mee te werken, en staan al de enorm bekende acteurskoppen soms wat in de weg van de personages an sich). Rebecca Ferguson sprong er bovenuit, en ik ben ook benieuwd naar Zendaya's prestatie in de volgende film(s). Een negatief puntje is er ook wel; de pacing. En dan bedoel ik niet dat het traag verloopt, dat is allemaal prima, maar de verdeling van de verhaalgebeurtenissen loopt niet altijd even lekker. Je hebt een soort climaxmoment in het midden van de film, en het daaropvolgende uur voelt eerder aan als iets wat in het begin van een andere film hoort. Het einde is daardoor ook wat onbevredigend. Er valt waarschijnlijk wel wat voor te zeggen om dit verhaal in twee films op te splitsen, maar je zit natuurlijk dus echt met een film die op dit moment nog niet af is. Dus laten we maar hopen dat Part 2 groen licht krijgt, dat verdient Villeneuve zeker. Met deze zelfde cast en crew zou een vervolg deze film zomaar maar eens kunnen overtreffen. 4*.

Ik vind Dune: Part 2 niet hét gigantische meesterwerk dat velen er in zien, maar het is zonder twijfel blockbustercinema van een niveau zoals je het niet vaak ziet. Zéker een fantastische, visueel overdonderende cinema-ervaring, en dat is al heel veel waard. Ik vind dat Villeneuve op structureel en verhaaltechnisch vlak wat steekjes laat vallen, maar het voelt bijna onzinnig om te klagen over zo'n dingen in een film als Dune: Part 2, dat duidelijk gepercipieerd is als pure ervaringscinema. Die openingsscène alleen al is zo overweldigend en allesoverheersend mooi; de wereld van Arrakis voelt tegelijkertijd zo herkenbaar en buitenaards, op een manier dat weinig scifi-werelden dat overbrengen in andere films of series. Hier zit een feilloze visie achter, en daar verdient Villeneuve alle lof voor. Ook de manier waarop hij andere zaken en concepten in beeld brengt, zoals de ruimtevaartuigen; het is nét dat tikkeltje anders dan je het gewend bent, en voelt heel uniek en nieuw aan op die manier. Het zwart-wit-stukje op de wereld van de Harkonnens vond ik ook fantastisch, en vormt een aangename afwisseling op de geel-, oranje- en bruintinten in de rest van de film. De film is simpelweg episch en groots en indrukwekkend op visueel gebied en alleen daarvoor al zou ik hem nog een keer willen zien op het grote scherm.

Maar ondanks die epische scope, blijft de film tegelijkertijd ook vrij 'kleinschalig'. Veel focus op karaktermomenten en kleine scènes, worldbuilding en scènes waarin de film even kan en mag ademen. De personages zijn niet dé meest interessante figuren die ooit op een scherm hebben rondgewandeld, zeker niet, maar de acteurs doen wel allemaal fijn hun ding. Chalamet - wat je verder ook van hem mag vinden - zet een sterke Paul Atreides neer. Zijn transformatie tegen het einde van de film komt een beetje bruusk over, maar daar kan Chalamet niets aan doen. De cast zit zo boordevol met bekende acteurskoppen dat sommigen er wat bekaaid vanaf komen, maar vooral Austin Butler wil ik nog wel benoemen. Fantastische rol en acteerprestatie, en hij brengt wat nieuwe energie in de film na zijn intrede. Uiteindelijk had ik wel het gevoel dat er wat snel-snel naar een climax moest toegewerkt worden en het einde verloopt ook snel, terwijl er voor sommige zaken in het middenstuk veel tijd wordt uitgetrokken. Hélemaal perfect vind ik de pacing van de film dus niet, en ook in het plot worden af en toe wel wat sprongen genomen. Waarom sommige personages doen wat ze doen of wie wat precies denkt is niet altijd even duidelijk. Dat had beter gekund in een film die zo lang duurt.

Maar goed, het zijn kleine smetjes waar ik ook niet te lang bij stil wil staan. Villeneuve blijft één van de interessantste huidige regisseurs en zo'n mainstream-succes als dit kan hem hopelijk alleen nog maar meer ruimte en vrijheid in zijn toekomstige projecten geven. Nu over een paar jaar nog een geslaagd afsluitend deel en dan heeft hij toch een hele sterke trilogie afgeleverd. Maar ook als tweeluik kan het al wel tellen voorlopig. De inhoud is in beide films niet op het niveau van het audiovisuele, maar dat laatste aspect steekt dan wel ook gewoon perfect in elkaar.

4*.

Een paar weken geleden draaiden ze Dunkirk opnieuw in de bioscopen in de aanloop naar Tenet, en daar ben ik tot mijn grote spijt nogmaals niet geraakt (in 2017 dus ook al niet). Want mijn god, wat zou dit indrukwekkend geweest zijn op het grote scherm. Zelfs thuis heb ik er nog van genoten, maar je verliest toch altijd een stukje impact. Visuele ervaringscinema pur sang. Ik denk dat ik gerust durf te zeggen dat het qua beelden en cinematografie Nolan's mooiste film is. Het strand zelf was wat te gelikt en leeg, maar de luchtshots, de gevechten boven en op water, etc, zagen er schitterend uit. Het gedeelte op de reddingsboot vond ik het beste van de drie. Mark Rylance en Cillian Murphy krijgen het beste materiaal om mee te werken, en kunnen wat emoties stoppen in hun personages. Want daar komt dan ook een minpuntje; de rest kan dat niet. Er zijn genoeg goede acteurs opgetrommeld, maar ze krijgen amper tekst of interessante dingen om te doen. Alleen maar wat staan, rennen of roepen. Dat is natuurlijk doelbewust en begrijpelijk, het is nu eenmaal oorlog, maar dat maakte het voor mij af en toe eentonig en minder interessant. De laatste vijf minuten zijn dan weer iets te sentimenteel, wat niet werkt omdat Nolan gedurende de film geen emotionele connectie met de personages heeft opgebouwd. Het is het een of het ander.

Dunkirk moet het dus vooral hebben van het visuele aspect, het geluid, en de erg intense scènes. Dit is allemaal prima in orde, maar een zekere emotionele afstandelijkheid maakt van dit geen absolute topper. En Nolan zou Nolan natuurlijk niet zijn als er niet gespeeld wordt met tijd. Het is hier niet zo thematisch verweven als in een film als Memento bv, maar ik vond het wel nog goed passen, en zeker makkelijk uit elkaar te houden. Sterker, af en toe heb je het gevoel alsof hij het moeilijker zou willen voorstellen dan het in essentie is. Dikke 3.5* toch wel.