Opinions

The Talented Mr. Ripley blijft de hele speelduur boeiend en intrigerend, maar was niettemin volgens mij toch wel gebaat geweest bij een meer gestroomlijnde speelduur van twee uurtjes. Het meandert wat, zeker in het eerste uur, zonder dat het erg noodzakelijk of functioneel aanvoelde, dus dat maakt het voor mij geen absolute topper. De setting in Italië maakt dan wel veel goed tijdens die rustige eerste helft, en ook in de rest van de film, maar er ontbreekt wel een beetje richting. De verhouding tussen Ripley, Dickie en Marge is intrigerend, maar de film slaat duidelijk een versnelling hoger vanaf dat Dickie sterft. De overige anderhalf uur is een fascinerende blik op een compleet amorele, leugenachtige, in duisternis gehulde persoon, die ten allen tijde voor zichzelf de 'held' van zijn verhaal blijft. Matt Damon heb ik zelden beter gezien dan hier. Hij zet enorm goed een gigantisch gedesillusioneerd figuur neer, die zijn eigen essentie niet kent of zelfs nooit gekend heeft. Zielig, hatelijk en hoogst gevaarlijk, allemaal tegelijkertijd. Ripley is een vrij standaard personage, maar Damon trekt het wel echt naar hogere regionen.

Maar ook van de rest van de cast kon ik echt genieten. Een jonge Gwyneth Paltrow maakt altijd indruk, Jude Law zit hier wellicht op zijn charismatische hoogtepunt en Seymour-Hoffman is altijd fantastisch, zeker in zo'n karakter-bijrolletje als dit. Een van de beste acteurs van zijn generatie. Ook Blanchett mag zeker niet onbenoemd blijven. Het is bovenal echt een acteursfilm; heel leuk om een intussen decennialange gevestigde waarde aan acteurskoppen hier in het prille begin van hun carrière te zien. De mooie beelden en sfeer van de Italiaanse steden en landschappen is wat mij betreft de tweede sterkste factor. Het plot zelf is van ondergeschikt belang, hoewel er zeker in de tweede helft van de film enkele spannend opgebouwde scènes in verpakt zitten. Elke confrontatie tussen Ripley en zijn slachtoffers bijvoorbeeld. De subtiel dreigende muziek draagt fel bij aan de spanning en vooral aan de opbouw van het personage van Ripley, die constant aan de rand balanceert.

Al bij al leuk om eens gezien te hebben. 3.5*.

Tango & Cash is zo'n typische jaren 80 (op het randje) actiefilm die ik nog nooit eerder gezien heb, waar ik dus ook geen sentimentele connectie mee heb of dergelijke. Dat doet deze film volgens mij geen deugd anno 2024, want echt sterk vond ik het allemaal niet. Hier en daar wel entertainend, maar vooral een drukke, chaotische, beetje groezelige film. Met actie die soms pakt, maar soms ook veel te lang doorgaat. Het hele stuk in de gevangenis was m'n favoriete gedeelte, maar het hele eindstuk vond ik dan weer bijzonder matig. De film probeert ook grappig en een beetje meta te zijn. Opnieuw; soms lukt dat, vaak niet helemaal. Dat Rambo-grapje in het begin bijvoorbeeld, totaal geforceerd gebracht. En dat brengt me bij een ander (klein) pijnpunt; Stallone is niet grappig. Hij heeft andere kwaliteiten, maar komische timing heeft hij gewoonweg niet echt, zeker hier niet. Zeker wanneer je hem in een duo met Kurt Russell plaatst, valt dat op. Veel van de grappen vereisen echter wel dat Stallone grappig is, dus daardoor mislukt dat gedeelte een beetje.

Maar goed, uiteindelijk wel een vermakelijke zit gewoon, en als groot fan van Kurt Russel is het altijd een plezier om hem te zien lopen schmieren. Hij heeft (veel) betere actierollen gespeeld, maar Cash kan zeker in het rijtje van leuke figuren. Hij maakt de film een héél stuk leuker dan wanneer het enkel Stallone geweest zou zijn, of Stallone naast een andere stijve hark.

2.5*.

Een ijzersterke De Niro, een mooie cinematografie van het sombere New York begeleid onder dreigende muziek en een sterk script dat erg relevant overkomt. Taxi Driver is vandaag de dag namelijk nog even relevant als het toen was. Thema's zoals eenzaamheid in de grootstad, een mentaal zieke man die niet de nodige hulp zoekt/krijgt en steeds verder afdwaalt in de duisternis van zijn eigen gedachten. Het werd allemaal sterk in beeld gebracht. Je merkt ook fel dat een film zoals Joker echt héél veel inspiratie bij deze film heeft gehaald, volgt bijna volledig dezelfde structuur en handelt (iets meer over the top) over dezelfde thema's. Een minder aspect vond ik het einde. Het kwam voor mij een beetje over als een toonbreuk met de rest van de film, dat quasi 'happy' end. Ik verkies dan toch te interpreteren dat wat we zien op het einde, de laatste verzonnen gedachten van Travis zijn vlak voor hij sterft, of misschien een soort van coma-droom.
In ieder geval, sterke film van Scorcese, met een iets minder einde.

In feite de eerste keer dat Nolan me een beetje teleurstelt. Langs de ene kant heb ik het gevoel dat ik voor een echt goede beoordeling de film nog eens een keer moet gaan kijken, maar langs de andere kant heb ik daar eigenlijk vrij weinig zin in, en dat zegt op zich wel genoeg.

Ik had vooral op veel momenten het gevoel dat Nolan heel veel interessante ideeën op een papiertje had geschreven en ze koste wat kost allemaal in de film wou verwerken. In theorie vind ik het verhaal van Tenet echt wel interessant, het is gewoon dat Nolan die interessante ideeën niet geheel geslaagd omzet in een daadwerkelijk interessante film. De dialogen voelen véél te geforceerd aan. Veel te vaak expositie in plaats van een natuurlijk aanvoelende spreiding van informatie. En gewoon wat van die onzin-dingetjes, zoals 'I am the protagonist' of 'Try not to think about it, try to feel it'. Zoiets vond ik net iets te pretentieus van Nolan. Nu, de commentaren dat Tenet niet te volgen is, snap ik wel niet hoor. For all intents and purposes binnen de film zelf hoef je al die fysicawetten niet te begrijpen; het plot is echt wel duidelijk hoor (dan heb ik het niet over kleinere details). Het gaat er voor mij persoonlijk dus niet over dat de film moeilijk is, maar dat het gewoon filmisch oninteressant in beeld is gebracht. Ik sluit me aan bij het kamp dat vindt dat Nolan iets te zeer over boord is gegaan hier. Er is geen natuurlijke flow, geen emotionele connectie met de personages, weinig interessante vragen waar je na afloop mee blijft zitten.. Het is zakelijk, afstandelijk, en ik heb absoluut geen idee waarom iemand iets zou moeten geven om eender welk personage hier. En dan heb je als regisseur iets fout gedaan, zo'n connectie moet er wat mij betreft wel zijn. En alle grootse actie en auto-achtervolgingen en ontploffingen kunnen zoiets niet verdoezelen.

Nu de negatieve zang achter de rug is kan ik wel zeggen dat Tenet evengoed best genietbaar is hoor. Beelden en geluid zijn schitterend (muziek atypisch voor een Nolan-film, maar geslaagd); ik zou niet weten of het visueel Nolan z'n indrukwekkendste film is (want hij heeft er genoeg), maar een geweldige bioscoopervaring is dit natuurlijk absoluut. En ook de acteerprestaties waren goed, ondanks dat elk personage van bordkarton is. Washington Jr. doet wat ie kan met zo'n inhoudelijk lege rol, Pattinson en Debicki doen dat beide nog iets beter, en vooral Branagh vond ik wel echt heel sterk. Dat de enige emotie in de film te vinden is in het personage van de bad guy zegt ook wel iets eigenlijk.

En uiteindelijk was het dus gewoon heel tof om nog eens een leuke bioscoopervaring te hebben, want het was te lang geleden. Zeer helaas was Tenet wel niet zo goed als ik gehoopt en verwacht had.

3*

Ik geef niet zo heel erg snel de volle mep bij een eerste kijkbeurt, maar meteen nadat High and Low eindigde, wist ik dat dit er zo eentje ging worden. Werkelijk feilloos naar mijn gevoel - misschien dat sommige dialogen en reacties inderdaad niet altijd even naturel aanvoelden (voor mij dan), maar dat is ook wel degelijk een cultureel verschil enerzijds (en daardoor nooit storend), en anderzijds ook gewoon een andere tijd in de filmwereld. Eenzelfde gevoel heb ik bij pakweg een Hitchcock-film. Zoiets neem ik er met veel liefde bij, want wat is dit een fantastisch meesterwerk op zowat elk vlak. De prachtige zwart-wit-fotografie, de enscenering en blocking, elk beeld leeft en is vol interessante details en zou je zo kunnen inkaderen. De visuele thematiek; de rijke villa bovenop de heuvel die uitkijkt op de rest van de stad, of juist omgekeerd, de shots die omhoogkijken naar het huis vanuit de rokerige sloppenwijken. Het perfect uitgekiende plot, waarin elke scène belangrijk is, elk detail terugkomt. De film is enorm plot-gedreven, maar dat ervaarde ik nergens als storend, omdat het zo intelligent uitgewerkt werd. De film waar ik meteen hele duidelijke paralellen mee zag was Fincher's Zodiac, zeker vanaf het middenstuk. Hoe een hoop detectives gedetailleerd speurwerk moeten voeren om een dader op te sporen, en stukje per stukje dichterbij (lijken te) komen. Maar ook de rol die de media hierin speelt, bijvoorbeeld. En hoe alles politiek bepaald/gestuurd wordt. Zodiac is daar cynischer in, overigens. Maar in ieder geval; basically vormt High and Low de blauwdruk voor het hele procedural-genre, zoveel is duidelijk.

Het is ook heel knap hoe Kurosawa op meerdere momenten de film een compleet andere richting uitduwt, wisselt van tempo, genre en point of view, maar dit volledig vloeiend aanvoelt. Het eerste stuk eindigt duidelijk na de trein-scène, maar de film heeft nergens moeite om daarna terug op gang te komen. Ik vond het politie-onderzoek zo mogelijk zelfs nog interessanter, en de laatste drie kwartier nog intenser en beter. Dan gaat het weer soort van over in een (neo)noir-thriller. Kurosawa speelt met veel invloeden en stijlen, maar de film voelt als één duidelijke artistieke visie aan, en allesbehalve als een hoop delen aan elkaar gelijmd. Opnieuw, héél knap vind ik dat.

De visuele tegenstellingen worden trouwens mooi en naadloos verbonden aan de inhoudelijke thematiek. High and Low verwijst langs de ene kant, vrij letterlijk, naar de ruimtelijke positionering van onze 'held' en 'villain', en daarmee samenhangend hun sociale plek in de maatschappij. Maar evengoed is het een morele tegenstelling. Toch zijn de personages gelaagd; een zwart-wit-tegenstelling, goed tegen kwaad, is het zeker niet. Gondo lijkt in het begin meedogenloos, maar blijkt dan toch zeker niet harteloos te zijn, en de vijand is een ontvoerder en moordenaar, maar heeft dan weer een meelijwekkende achtergrond en begrijpelijke motieven. Zonder dat je hem in de verste verte een soort ''Robin Hood-esque''-figuur zou kunnen noemen, want uiteindelijk is hij puur en alleen door haat en wrok gedreven. De allerlaatste scène waar de twee recht tegenover elkaar worden gezet had misschien nog wat langer mogen doorgaan, maar uiteindelijk zegt de door merg en been snijdende, waanzinnige schreeuw van de ontvoerder genoeg. Eigenlijk zegt het alles. Terwijl het scherm zwart wordt, galmt dat na, en blijf je toch wel contemplatief en met een wrang gevoel achter.

Wat levert de cast sterk en geloofwaardig spel. Toshiro Mifune, Tatsuya Nakadai en Tsutomu Yamazaki zetten alle drie ijzersterke rollen neer als toch wel de drie hoofdfiguren - ''high'', ''low'' en de detective ertussenin. Maar ook alle zijfiguren zijn prettige aanwezigheden en voegen altijd wel iets toe, van een tragische noot (de vader van het ontvoerde kind) tot wat meer luchtigheid (de collega-detective).

Plus zo oneindig véél individuele geweldige scènes, shots en momenten. Ik noem er snel een paar; de toevallige ontmoeting tussen Gondo en Ginjiro wanneer die laatste hem opmerkt en al spottend om een vuurtje gaat vragen, de reflectie in de zonnebril, de hele achtervolging in de rosse buurt, de nachtclubscène met de jazzmuziek, de politieagenten die op de grond het telefoontje afluisteren, het hele politieteam dat één voor één hun ontdekkingen opsomt, ... Het zijn soms pietluttige dingen, op het eerste oog nauwelijks het benoemen waard, maar ze staan nu al allemaal op m'n netvlies gebrand. Visuele story telling op het hoogste niveau, tweeënhalf uur lang.

Ik ga er een einde aan breien, maar Kurosawa heeft me hier heel erg mee gefascineerd. Ik heb het op het grote scherm gezien trouwens, en dat droeg wel bij aan de epische, indrukwekkende ervaring. 5* langs mijn kant, indrukwekkend meesterwerk.

Na het al heel charmante en prima eerste deel, is Terminator 2: Judgment Day op alle vlakken een fantastisch schepje erbovenop. De film is grootser en spectaculairder, maar verliest nergens de focus en efficiëntie van de eerste film. Misschien vond ik dat nog wel het knapste. Cameron levert een heel gestroomlijnd en strak vervolg af, met veel vaart en een perfect tempo. De film vliegt razendsnel voorbij, en tegelijkertijd voelt het ook episch lang en groots aan. Weinig regisseurs doen het Cameron na, echt héél weinig. Bij geen enkele andere actie-regisseur word ik zo ontzettend meegesleept in de actie-scènes, en voelt de flow van de actie-scènes zo juist aan. Wat een set pieces zitten hier in; de hele laatste 45 minuten is in principe één lange actiescène, de aanval op de faciliteit waar Sarah wordt vastgehouden, de dubbele truck/motor-achtervolging in het begin. Dat zijn gewoon stuk voor stuk perfect geregisseerde actiemomenten met een wonderwel gevoel voor ritme, opbouw, cameravoering, spektakel, visuele effecten, humor en luchtigheid, spanning. Het is de laatste film van Cameron die ik nog moest zien, maar het is wel zijn kroonstuk denk ik. Aliens komt misschien in de buurt, Avatar doet hier danig voor onder.

Arnold is opnieuw perfect, deze keer als de 'goedaardige' Terminator. Enfin, dat is denk ik nauwelijks nog een spoiler, ik wist het ook in ieder geval al lang, maar die onthulling moet destijds wel een cool moment geweest zijn. Wat een heerlijke one-liners en gortdroge quotes krijgt de man weer toegeworpen, echt fantastisch. Heel leuk om Linda Hamilton terug te zien keren in de rol - Cameron weet toch altijd goed stoere bad-ass vrouwenrollen te schrijven - en ook Edward Furlong is best leuk als John. Maar wat was vooral Robert Patrick angstaanjagend goed. Héérlijk neergezette villain, ijzingwekkend in het verhaal geschreven ook. Weet nog minder van opgeven dan Arnold in het eerste deel. Geweldig ook hoe abrupt de film eindigt. Anno 2024 zit je zonder twijfel nog met een tien minuten durende epiloog opgescheept.

Maar goed, je probeert altijd wat gedachten op een rijtje te zetten tijdens het schrijven van een review voor zo'n iconische film, maar uiteindelijk kan je niets meer zeggen dan de lof die reeds geuit is tijdens de afgelopen dertig jaar. Fantastische sequel (die eigenlijk onbeschaamd de blauwdruk van de eerste film nog eens losjes overdoet, maar er gewoon enkele schepjes spektakel bovenop gooit), fantastische (actie)film. 4.5*.

Voor het eerst deze intussen veertig jaar oude klassieker eens bekeken. Anno 2024 kan het nauwelijks een verrassing zijn dat deze film als een huis in elkaar steekt, maar het blijft natuurlijk altijd afwachten hoe het bevalt. The Terminator was echter meteen van de eerste seconde een absoluut plezier om te kijken. James Cameron is doorheen zijn carrière heel wat epischere en grootsere films beginnen maken, telkens de technische lat verleggend, maar er valt wel wat voor te zeggen dat deze originele Terminator zijn meest efficiënte film is. Wat vind ik dit zo véél beter dan dat Avatar-vervolg van anderhalf jaar geleden. Deze film heeft weinig vet en verliest weinig tijd aan onnodige zijlijntjes of te uitgetrokken actie-scènes. Het verhaal is best cool en inventief, maar wordt op een hele simpele en ongecompliceerde manier verteld. Er zitten zeker veel actiemomenten in en je zou het uiteraard ook een sci-fi film kunnen noemen, maar in de kern is dit natuurlijk gewoon een pure slasher. Vooral in de eerste helft voel je dat heel fel en die insteek kon ik echt enorm hard waarderen. De tweede helft vond ik persoonlijk een tikkeltje minder, inclusief het einde. Maar die doelgerichte opbouw in de eerste helft, de fantastische esthetiek van de nachtelijke stad, de synth-soundtrack waardoor je je in een Carpenter-film waant, het vakmanschap dat van de (spaarzame) actie-scènes druipt. Qua actie heeft het alle ingrediënten van een James Cameron-film, maar dan beperkter en kleinschaliger. Maar dat werkte de creativiteit van de film juist erg in de hand vond ik, en verhoogde ergens wel het charme.

En tja, Arnold is absoluut perfect in deze rol. Geen emoties, weinig tekst, veel fysieke dreiging, gortdroge line-delivery. Het is hem op het lijf geschreven, zéker op dit punt in zijn carrière. Gouden move van Cameron. Minpuntjes? De toekomst-scènes vond ik persoonlijk niet zo pakkend, ook al waren ze kort. Dat had van mij evengoed impliciet gelaten mogen worden, want zo ontzettend interessant is de achterliggende lore niet per se. En het liefdesplot tussen Kyle Reese en Sarah had ook niet echt gehoeven, ook al snap ik dat het essentieel is voor het verhaal. Als er nog een tiental minuutjes was gesneden, had ik de film in z'n geheel nog beter gevonden, zeker de tweede helft.

Maar al bij al fijn om eindelijk eens gezien te hebben, en op naar Terminator 2: Judgment Day. Heel hoge verwachtingen daarvoor. 4*.

The Texas Chain Saw Massacre is simpel in opzet maar ontzettend effectief qua uitwerking, bevat sfeer in overvloed; mede door de grauwe/groezelige beelden en locaties, maar ook door het soms amateuristisch aandoende camerawerk (klinkt misschien raar om als een positief punt aan te halen, maar gevoelsmatig is het dat wel); het hele sfeertje dat hierdoor gecreëerd wordt is er eentje van 'fuck, met veel pech zou een situatie als deze je zomaar zelf kunnen overkomen'. Er komt zonder twijfel heel veel weirdness voorbij, maar ik werd daar nooit door uit de film gehaald. Een paar hoogtepuntjes zijn die momenten dat het meisje minutenlang achtervolgd wordt door Leatherface met kettingzaag; simpel maar enorm creepy , de scène aan tafel op het einde, met opa weirdo, en de slotscène met een dansende leatherface in zonsopgang. Maar ook de hele lange opbouw in de eerste helft is meer dan prima, en zeker vanaf het moment dat ze die vreemde aanvaring met de lifter meemaken blijf je tot de aftiteling met een ongemakkelijk gevoel zitten.

Ook in de positieve zin opvallend is hoe beheerst en gore-loos deze film eigenlijk is (terwijl de franchise in z'n geheel toch een bepaalde reputatie in de omgekeerde richting heeft); de beste horror is meestal onderhuids en geïmpliceerd. En dat zal waarschijnlijk wel eerder een budgettaire dan een artistieke keuze geweest zijn, maar dat maakt voor het eindresultaat verder niets uit. Een minpuntje is dat de cast toch wel echt ontzettend vervelend is grotendeels, maar echt storen doet dat zeker in het laatste halfuur niet meer. Ik ben van plan de komende tijd wat meer jaren 70-horror te gaan kijken, en dan leek deze klassieker me een mooi begin. Een ruwe parel, maar niettemin een parel. 4*.

Wat een film. Ik had al veel over Thelma and Louise gehoord en gelezen - zit dertig jaar na dato toch nog wel redelijk in het mentaal gemeengoed, heb ik het gevoel - maar dat deze me zo zou kunnen bekoren, had ik niet verwacht. Ik heb de film een tijdje terug in een tweederangs-bioscoop in het buitenland gezien, en dat droeg zeker bij aan de sfeer. Alles is hier al wel over gezegd, en bij al het positieve sluit ik me aan. Een sfeervolle, hyper-gestileerde, doldwaze, spannende, grappige en tragische roadrip door de zuidelijke streken van de Verenigde Staten, met alle aftandse dorpjes, tankstations en motels, woestijnlandschappen en ravijnen van dien. Ridley Scott is sowieso een technisch enorm sterke regisseur met een geweldig oog voor het esthetische, en hij weet deze wereld vorm te geven als een kunstwerk, een schilderij. Steek ook nog eens een goed script in zijn handen, en je krijgt een meesterwerk(je).

Het is ook zo'n heerlijk ongedwongen 'feministische' film, waar anno 2024 nog het een en ander van geleerd kan worden. Geena Davis en Susan Sarandon spelen de rollen van hun leven; beide zijn echt verbijsterend sterk en heerlijk op elkaar ingespeeld. Ze zijn sympathiek en je leeft met hen mee, maar het zijn ook personages van vlees en bloed die enorm domme beslissingen en keuzes maken. Het noodlottige einde valt zwaar, maar voelt tegelijkertijd en paradoxaal genoeg als 'bevrijdend' en vreemd genoeg zelfs als 'hoopvol' aan. Het is een duister einde, maar de levens die ze achterlieten waren het niet waard om te leven, en in hun laatste dagen hebben ze écht geleefd. Het is een manier om er naar te kijken. De personages kaarten het zelf ook aan richting het einde. Het poogt ook nooit een realistische film te zijn, dus het einde past goed wat mij betreft. De andere personages worden ook heerlijk karikaturaal maar tegelijkertijd écht geschetst; het rolletje van Pitt is een uitschieter, maar ook Christopher McDonald als de idiote bullebak van een man deed dat echt goed, alsook Michael Madsen. Die weet zowaar een heel genuanceerde acteerprestatie neer te zetten, dat zie je ook niet vaak van hem. De dialogen zijn scherp geschreven, het tempo is een perfecte mix tussen opgejaagd en relaxed, de soundtrack is om van te genieten en past steeds perfect.

Het is uiteindelijk vooral een echte vibe-film, met meer sfeer in één scène dan sommige regisseurs in hun hele filmografie weten neer te zetten. Beeld en soundtrack vormen een heerlijke cocktail, de sterke (vrouwelijke) personages en acteerprestaties, dialogen, ritme en tempo,.. maken het enkel af.

Eén van de beste films die ik de afgelopen jaren gezien heb, en in Ridley's top 3.

4.5*.

There Will Be Blood is enorm imponerend en overdonderend op een erg ingetogen en beheerste manier. Vanaf het eerste beeld, met die luide muziek die bij mij gevoelens van aankomende verdoemenis opriep, werd ik door de film vastgegrepen en niet meer losgelaten. Paul Thomas Anderson laat hierna twintig minuten lang de beelden voor zichzelf spreken, en begint daarna aan een epos over machtswellust, (a)morele waarden en de kapitalistische levensstijl die uiteindelijk volledige corruptie met zich meebrengt (of, andersom, over gecorrumpeerde mensen die ideaal gedijen in dat systeem, en daardoor zonder scrupules naar de top kunnen stijgen). Zware kost, maar het wordt allemaal zo ongelooflijk interessant, en ook poëtisch, in beeld gebracht. Een film die je echt wel aan het denken zet, tijdens en achteraf het kijken. Het verloopt allemaal heel rustig (en ik kan begrijpen dat sommigen het té rustig vinden), maar dat kon hier wat mij betreft niet anders. Het is een subtiele karakterstudie, dat vergt opbouw en tijd. En er zitten gewoonweg zoveel pareltjes van scènes in; het laatste gesprek met zijn zoon, de ultieme confrontatie met Eli waarin hij hem psychologisch breekt, Daniel die zijn zoontje op de trein zet en daar subtiel toch wel door aangedaan lijkt, de scènes met zijn zogenaamde broer en de waarheid die hij uiteindelijk achterhaalt, etc Veel om van te genieten, en wat is vooral die allerlaatste lange scène een masterclass in acteren.

Want je kan er gewoonweg niet omheen; wat een legendarische acteerprestatie van Daniel Day-Lewis. Ik overdrijf niet graag, maar hij zet zonder twijfel één van de beste acteerprestaties ooit neer. Genuanceerd, subtiel, en waarschijnlijk akelig realistisch in het neerzetten van een absolute sociopaat. Op vele momenten zet Daniel Plainview een facade op voor de buitenwereld en de mensen rond hem, maar naarmate de film vordert laat hij dat steeds meer vallen. Er zijn genoeg momenten aanwezig waarin duidelijk wordt dat hij wel degelijk om zijn zoon geeft, maar dan wel op zijn eigen manier. Geld en macht zijn belangrijk, de rest enkel in hoeverre ze daar naartoe kunnen leiden. De scène waarin de boortoren in brand vliegt is een perfecte mini-representatie van de hele film, (en absoluut een pareltje van een scène); het eerste wat Daniel doet is zijn zoon wegdragen, maar meteen daarna laat hij hem achter om terug te keren naar de brand, en blijft hij een hele nacht extatisch zitten wanneer hij ontdekt dat er een oceaan aan olie onder de grond zit. Consistent maakt hij doorheen de film deze zelfde keuze; en dat leidt maar naar 1 einde. Erg genuanceerd en fascinerend personage, misschien wel één van de beste karakterstudies in film ooit.

Het is dus grotendeels een one man show, maar ook Paul Dano is ijzersterk. De andere personages schieten in vergelijking misschien wat te kort; het zoontje, de broer of sommige werknemers hadden interessanter of relevanter kunnen zijn. Maakt niet zo veel uit verder. Het schommelt tussen de 4.5* en 5*. Het is sowieso denk ik een film die je met elke volgende kijkbeurt meer apprecieert, dus de volle pot komt er misschien nog wel eens van. Is ook slechts de eerste film die ik van Anderson zag, daar gaat nu ongetwijfeld verandering in komen.

Geweldige sciencefiction- (enfin, ik noem het nu sci-fi, maar de film schaart zich ook nog onder een drietal andere genres) satire van Carpenter, die van begin tot einde fascineert en vermaakt. They Live heeft boven alles gewoon een fantastisch concept; dertig jaar na dato immer relevant, waarschijnlijk zelfs meer dan ooit, en Carpenter destijds dapper tegen de stroom in (al zijn er natuurlijk meerdere anti-kapitalisme/consumptiemaatschappij/Reagan politiek films uit dezelfde periode). Wat een visionair regisseur is hij toch. De boodschap en hoe die in de film verwerkt wordt is mijlenver verwijderd van enige vorm van subtiliteit; de slogans van Obey, This is your God, Consume, etc liggen er net iets meer dan vingerdik bovenop, maar dat maakt echt niets uit wat mij betreft. Buiten de fascinerende en relevante boodschap/thematiek, is het echter voornamelijk een film die gekenmerkt wordt door pure campy fun. Ten eerste schiet me natuurlijk die 7-minuten durende vechtscène te binnen (wat een heerlijk in beeld gebrachte scène, uitputtend om naar te kijken bijna), maar dat is slechts het (in filmkringen meest bekende) tipje van de ijsberg. De eerste momenten dat Pipers personage de zonnebril opzet is heerlijke cinema bijvoorbeeld, en de vele quotes die hieruit volgen zijn goud waard. That's like pouring perfume on a pig, genieten. Het is cheesy, maar in de beste zin van het woord.

De eerste 70 minuten vond ik wel iets beter dan de laatste twintig. Ik hou altijd van Carpenters langzame opbouw en de actie en gebeurtenissen die steevast in crescendo gaan; de climax is hier misschien nét een tikkeltje minder. Het gaat ook heel snel opeens (ook al is het einde zelf vrij goed en ambigu genoeg, meer hoef je hier niet aan vast te breien). De visuals zijn in ieder geval ontzettend cool. Mooie overgang van kleur naar zwart-wit als de bril wordt opgezet, en de doodskop-aliens zien er rete-cool uit. Qua acteerprestaties is het rolletje van Meg Foster erg vreemd en misplaatst, had prima weggelaten kunnen worden, maar Roddy Piper speelt heerlijk. Hij had een grotere actiester kunnen worden dan hij uiteindelijk verwezenlijkt heeft, afgaande op zijn prestatie hier. Af en toe wat fout acteerwerk, maar dat past binnen de sfeer, en hij straalt vooral veel charisma uit.

Heel fijne Carpenter dus weer, 4*.

Goede documentaire van Peter Jackson, maar niet zonder minpuntjes. Het ingekleurde beeldmateriaal is een keuze die niet goed uitpakt. Ik weet niet wat Jacksons beweegreden hiervoor was, maar hij had beter voor het originele zwart-wit gekozen. Dat zou zowel de authenticiteit als de kwaliteit ten goede gekomen zijn, want het eerste halfuurtje in zwart-wit was gewoon prima op dat vlak. Een ander minder punt vind ik dat de docu maar een heel nauwe of beperkte presentatie van de gebeurtenissen geeft; het is uitsluitend Brits-gericht (en ja, die keuze snap ik natuurlijk wel, maar toch), en andere locaties of landen of gebeurtenissen/ontwikkelingen blijven achterwege. Nogmaals, een logische keuze langs Jackson z'n kant, maar een documentaire mag van mij wel iets informatiever en uitgebreider zijn. Het ligt misschien in Jacksons aard, maar hij lijkt er af en toe meer een narratief met begin, midden en spectaculair einde van te willen maken.

Dat terzijde, zijn er vele goede zaken. Dat het over de loopgravenstrijd van WO I gaat is al verfrissend op zich (in plaats van de meer belichte WO II), de commentaren van de soldaten zijn ontzettend interessant, inzichtelijk, schrijnend, etc., en er komt zeker wel wat interessante info voorbij, vooral over kleinere zaken zoals hoe het er achter de linie aan toe ging. En het absoluut onmenselijke en vreselijke van deze periode dringt op vele momenten goed door. Zeker wel een aanrader dus, en ook helemaal niet hoogdrempelig voor wie zich daardoor zou laten tegenhouden.

Het was vanavond de vierde of vijfde keer dat ik The Thing zag - voor de eerste keer in 4K - en het wordt hoog tijd dat ik dit meesterwerk van Carpenter eens een keer verhoog naar de volle 5*. Wat een prachtige transfer trouwens, wat ziet het er bizar goed en kraakhelder uit allemaal. Het contrast van de diepe kleuren - blauw en rood - met het ijzige wit van de sneeuw en het zwart van de nacht, zag er nog nooit zo goed uit.

Voor de rest is alles gezegd natuurlijk - ook door mezelf al in eerdere berichten: de ijzingwekkend dreigende muzieknoten van Morricone, de verlaten setting, de briljante praktische effecten, de effectieve spanningsopbouw zo eigen aan Carpenter, die stapje per stapje in crescendo gaat, de cinematografie, de sterk spelende cast, het compromisloze duistere sfeertje en het heerlijk ambigue einde. Simpelweg één van de allerbeste films ooit gemaakt, en eentje die beter wordt bij elke kijkbeurt. Elke keer vallen er weer nieuwe details op, en elke keer probeer ik weer te letten op (nieuwe) hints wie The Thing is, en vanaf wanneer.

Verhoging van 4.5* naar 5* (schandalig dat me dat 5 kijkbeurten gekost heeft), en ik moet eens beginnen nadenken over een plekje in m'n top 10 misschien.

Ai ai. Marvel en Taika Waititi slaan de bal hier toch wel heel erg mis. Waititi is sowieso al niet mijn favoriete regisseur - ik vind zijn humor wel leuk in kleine doses, maar het kan snel te veel worden -, maar dit was écht huilen met de pet op. Ik vind de Marvelfilms die zichzelf niet zo serieus nemen normaal gezien de leukste, maar je kan er natuurlijk ook zo ver in doorschieten dat het het omgekeerde van grappig/leuk wordt. Eerder beschamend. Waititi lijkt er zoveel grappige dingetjes in te willen stoppen, maar bijna niets landde voor mij. Die schreeuwende geiten, blegh. Dat hele stukje met Crowe als Zeus, stop aub. Leuk als het je wel ligt, en misschien was ik er gewoon niet voor in de mood, maar in Ragnarok werd die balans tussen oprechtheid en ironie dan toch veel beter bewandeld. Met Thor als personage kan je na deze film toch ook gewoon helemaal niks meer aanvangen; hij is een totale grap geworden. Waarschijnlijk beter als ze het hierbij laten, want Hemsworth lijkt ook niet meer met veel plezier in de rol te zitten. En Natalie Portman had hier ook weinig te zoeken; wat een nietszeggende rol die uiteindelijk totaal geen indruk maakt. Christian Bale is op zich wel prima als Gorr, maar dat personage zit dan weer in de verkeerde film. Dus je kiest ervoor om in een film die zichzelf geen seconde serieus kan nemen, zo'n tragische/duistere villain als Gorr te gebruiken? Dat slaat toch ook als een tang op een varken, en zijn scènes werken dan ook gewoonweg niet.

Visueel valt er natuurlijk weinig op aan te merken, maar dat is wel het minste dat verwacht mag worden. Het stukje met de Guardians in het begin vond ik overigens wel tof; dat doet me dan wel weer lichtjes uitkijken naar hun derde film later dit jaar. Maar of Marvel orde op zaken moet proberen te krijgen? Dat lijkt me wel duidelijk. 2* voor Love and Thunder, één van de zwakkere MCU-films.

Ik heb me er vrij kostelijk mee geamuseerd. Het is pure pulp/camp en het pretendeert ook nooit iets anders te zijn. Als deze film zichzelf heel serieus zou nemen, zou het 10x niks zijn. De erg ironische, zichzelf niet echt serieus nemende toon is hier dus aangenaam. Wat humor hier en daar. En natuurlijk veel over the top actie. The Three Musketeers kan zich vooral beroepen op een enorm gevulde cast met bekende koppen. Zoveel acteurs dat niet iedereen zijn of haar moment krijgt (zeker acteurs als Ray Stevenson en Christoph Waltz moet je toch wat meer te doen geven als je die ter beschikking hebt). Maar over het algemeen is het wel vooral de cast die de aandacht er weet bij te houden.

Niets speciaals, maar het weet wat het is, en dat is altijd belangrijk (en des te leuker).

Een mindere Bondfilm. Dit deel heeft veel moeite om een fijne pacing aan te houden. Het eerste uur is heel traag, maar ook tijdens de veel te lange climax zakte mijn interesse helemaal weg. Dat onduidelijke onderwatergevecht duurde zo lang en was echt vreselijk saai in beeld gebracht. De actiescènes zijn sowieso vrij matig in Thunderball, met hier en daar een uitzondering (de openingsscène was nog wel leuk bv). Het middenstuk bevatte wel enkele leuke scènes en de vijanden zijn in ieder geval best oké hier (Spectre en vooral de nog steeds onbekende Blofeld vind ik heel intrigerend vooralsnog). Sean Connery en de Bond girls waren ook weer prima, maar in z'n geheel doet de langdradigheid en het onevenwichtige tempo deze Bond film een beetje de das om.

Een beetje een atypische Marvel, maar dat speelt juist in het voordeel van Thunderbolts*, zeker anno 2025 waar MCU-moeheid bij de meeste mensen wel is ingedaald. Zo ook bij mij. Sinds Endgame zijn er weinig films in deze franchise geweest waar ik nog echt blij van kon worden (Spider-Man: No Way Home daargelaten, maar dat was ook meer door de nostalgische trip down memory lane dan dat het echt een fantastische film op zichzelf was), maar bij Thunderbolts voelde ik voor het eerst weer eens iets oprechts.

Er zit zeker wel wat (matige) humor verwerkt in de film, maar toch voelde dat aspect hier anders aan dan in de doorsnee Marvel-film. Er was niet die dwangmatige nood om om de haverklap een ironisch grapje te maken en daarmee meteen elke oprechte emotie uit de scène te zuigen. Personages mogen echt dingen voelen en doormaken en groeien. En hoewel het qua personages en acteurs een beetje de ''B-line-up'' van de MCU is, vond ik ook dat voordelig uitpakken. Dit zijn geen larger than life-figuren waar je eigenlijk niets nieuws meer mee kunt doen, maar nog echt frisse en nieuwe personages, met ook donkere kanten. Florence Pugh draagt de film met gemak, en heeft wel echt die 'filmster'-kwaliteit. David Harbour is altijd een fijne luchtige aanwezigheid en zorgt dus voor de nodige comic relief (de humor in de film die wél werkt, is meestal afkomstig van hem) en Lewis Pullman zet een hele menselijke, complexe ''villain'' neer. Misschien wel één van de beste die de MCU ooit gehad heeft, inderdaad, vooral omdat hij zo klein en menselijk is. Dat is ook wel eens fijn en verfrissend. De hele invalshoek/metafoor met depressie als 'The Void' ligt erg voor de hand, maar het werkt wel. Ik vond die hele climax enorm goed te pruimen. Hoewel het allemaal ook heel prototypisch verloopt - een groep misfits die elkaar niet kunnen luchten of zien, maar dan toch met elkaar leren samen te werken is al ontiegelijk veel keren eerder gedaan - wérkt ook dat aspect verrassend goed. De personages hebben een dynamiek die tof is, en ik zou ze eigenlijk als groep graag verder zien in volgende films.

Mindere punten? Sebastian Stan als Bucky heeft eigenlijk maar een saai, nietszeggend rolletje en ook Julia Louis-Dreyfus vind ik niet echt werken als grote slechterik. En gewoon wat kleine dingetjes, zoals Sentry die op een halfuurtje tijd opeens alles kan en enorm overpowered is. Het zijn dingen die een beetje inherent zijn aan het superhelden-genre, en Thunderbolts* ontsnapt eigenlijk aan de meeste dingen die de laatste pakweg tien Marvelfilms wél fout deden, dus ik vergeef het ook wel iets gemakkelijker. Het is een frisse, duistere en emotioneel iets complexere film geworden. Tof.

Dikke 3.5*.

Enorm middle-of-the-road. Terwijl je het kijkt, vermaakt het nog wel redelijk, maar nu een dikke week later ben ik bijna alles al vergeten. Het heeft niets dat het er echt bovenuit doet steken, ondanks een - in theorie - prima cast. Maar zo iemand als Ben Kingsley had evengoed niet hoeven op te dagen, want krijgt echt een rolletje van niets toebedeeld. De personages hebben zéér weinig karakter of diepgang, en hun rollen blijven dan ook totaal niet hangen. De klassieke, warme, sympathieke sfeer is typisch Chris Columbus - inclusief het bijna Hogwarts-achtige bejaardentehuis als indrukwekkende locatie - wat het uiteindelijk wel een fijne productie maakt om naar te kijken. Maar opnieuw, het blijft nauwelijks hangen. Idem dito voor het verhaal.

Zeker geen straf om naar te kijken, maar wel niet goed genoeg voor een voldoende, vind ik zelf. Al begrijp ik goed dat het z'n schare fans zal hebben. Ik keek het overigens samen met m'n vriendin - die de boeken graag leest - en zij vond het een teleurstellende adaptatie. Daar kan ik nu zelf niet over oordelen, maar als film op zich krijgt het een 2.5* langs mijn kant.

Goede film van regisseur James Cameron. Had de film nog nooit helemaal bekeken, dus toch maar een gedaan.

Het viel zeker niet tegen, vond het zelfs een erg goede film. De film was wel een beetje te langdradig, vooral in het begin. Wanneer het schip eenmaal vertrekt wordt het al meteen veel beter. Het Liefdesverhaal was niet heel erg interessant, maar het hoort er nu eenmaal bij. De ramp zelf wordt enorm spectaculair in beeld gebracht en het laatste uur is erg sterk. De acteerprestaties waren erg goed, en ook de muziek was mooi.

Leuk om eens gezien te hebben

4*

Heel fijne film. Rustgevend en sereen, een rake boodschap en universele thematiek, droevig, maar met momenten ook erg grappig en leuk. Een resem aan gevoelens en emoties komen voorbij, maar Ozu zet nooit in op gemakkelijk sentiment of een overdadige aanwezigheid van gevoel. Het is in ieder geval geen opzichtig belerende film, hoewel de boodschap op het einde niettemin duidelijk is. Die sereniteit speelt daar ook een rol in; Tokyo Story is rustig en opbouwend van aard, en kabbelt eigenlijk de gehele speelduur wat vooruit. Het is met momenten contemplatief en reflexief van aard, waardoor er ook veel bij de kijker zelf komt te liggen. Je wordt niet bepaald bij je handje genomen, en mag het eigenlijk allemaal zelf een beetje uitdokteren; hoe de familierelaties exact in elkaar steken, de geschiedenis van iedereen: het wordt op den duur wel duidelijk, maar het wordt niet voor je uitgespeld. Die rust in het geheel brengt ook enkele poëtische scènes met zich mee; dat moment tussen de grootmoeder en haar kleinkind op de heuvel was prachtig, maar ook de scène dat de grootouders aan het uitkijken zijn over de zee bijvoorbeeld. Meer van dat soort momenten, waar de beeldtaal in principe voor zichzelf spreekt en er voor de rest niets gezegd wordt of gebeurt, hadden er van mij op zich nog iets meer in mogen zitten. Want over het algemeen is het ook wel een film die fel inzet op dialogen en verhaal. De dialoogscènes voelen soms wat onnaturel, maar het is natuurlijk ook een product van z'n tijd. Maar over het algemeen kan ik daar zeker niets slechts over zeggen, en had de film me ook ten allen tijde mee. In die stillere, 'het beeld spreekt voor zichzelf'-momenten vond ik Ozu's regie gewoonweg subliem en nog beter uit de verf komen dan in de praatscènes. Maar ik ben aan het zeuren.

De acteurs wisten de emotie in het verhaal op een sterke en subtiele manier te onderstrepen. Chishu Ryu, de acteur van de grootvader, vond ik ontzettend sterk spel leveren. Die scènes op café met zijn oude vrienden, en dan de momenten daarna waarin hij dronken bij zijn dochter aankomt, waren subliem en ook best grappig/lichthartig. Maar ook op het einde na de dood van zijn vrouw, terwijl de hele familie samenzit, was hij heel goed. De rest van de cast deed een klein beetje voor hem onder, vond ik persoonlijk, op Higashiyama (de actrice van de grootmoeder) na wellicht. Maar niet veel, en iedereen bracht hun personage geloofwaardig tot leven.

Het is denk ik echt wel een film om nog eens een keer te kijken, want veel zaken zijn nog niet per se op de juiste plek gevallen bij mij. Maar qua gevoel en ervaring is het zonder twijfel een 4* voor mij.

Een leuke, hoewel iet of wat onevenwichtige, western. Er zitten heel veel goede elementen in Tombstone, maar het geheel voelt af en toe wat rommelig aan. Personages die eerst belangrijk lijken te zijn verdwijnen bijvoorbeeld opeens gewoon, subplotjes die worden opgestart worden niet afgemaakt, etc. In de pakweg eerste 80 minuten zit er ook weinig forward drive in het plot; het draait in feite gewoon om de dagdagelijkse gebeurtenissen in een klein westernstadje en drie broers die hier hun weg in proberen te vinden. Pas in de laatste drie kwartier wordt de strijd met de outlaw bende opgebouwd en aangevat. Maar zoals ik zei; de film doet ook heel erg veel goed. De sfeer is prima, de beelden zijn heel erg mooi en qua sets en locaties heeft hier overduidelijk veel werk in gezeten. Het grootste pluspunt van de film is echter de cast. Iedereen acteert geweldig, inclusief natuurlijk de immer fantastische Kurt Russel. Zeker op het einde mag hij even helemaal losgaan als revolverheld. De ster van de film is wat mij betreft echter niet Russel, maar zonder twijfel Val Kilmer. Hij zet een fantastische rol neer. In de handen van een mindere acteur zou zijn personage vooral als comic relief gediend hebben, maar Kilmer legt pure coolness en tevens emotie in de rol. Veruit het beste personage, die ook de coolste individuele scènes kreeg (inclusief het eindduel).

3.5*.

Tomorrow Never Dies is een gemiddelde Bondfilm, die nergens slecht is maar dus ook nergens excelleert. Het is wellicht één van de meeste actievolle delen uit de hele reeks, wat in dit geval zowel een voor- als nadeel is. Een voordeel, omdat het verhaal flinterdun en over the top is, en de actie-scènes dit nog wel weten te verdoezelen of op z'n minst goed te maken. Een nadeel, omdat je op den duur een groot gevoel van 'been here done that' krijgt. De ene actie-scène volgt de andere op, zodat je zeker tegen het einde niet meer geboeid zit te kijken. Soms is less wel degelijk more.

Niettemin is het een hele vermakelijke twee uur, met wel degelijk hier en daar een actie-scène die er echt bovenuit springt. De openingsscène was ook weer leuk. Opnieuw zit Brosnan top in de huid van 007. Hij is hier wat humoristischer dan in Goldeneye, en weet bovendien ook geloofwaardig over te komen als actieheld; iets waar sommige vorige incarnaties af en toe wat problemen mee hadden. De Bond girl was oke. En hoewel Jonathan Pryce een acteur is die ik erg apprecieer, moet hij hier toch maar een erg matige bad guy neerzetten. Hij doet wat hij kan, maar veel valt er van die rol niet te maken.

3*

Een aantal weken geleden de kans aangegrepen om My Neighbour Totoro in de cinema te gaan kijken, en dat heeft de film wel veel deugd gedaan. Het was destijds mijn allereerste Ghibli-film, en hoewel ik de film ook toen al best kon appreciëren, had ik toen op voorhand wellicht niet helemaal het juiste verwachtingspatroon. Intussen, een zevental Ghibli-films op de teller later, kon ik Totoro in een veel betere context plaatsen, en er nog zovéél meer van genieten. En de prachtige getekende wereld van Miyazaki op het grote scherm zien, was sowieso ook wel een schitterende ervaring. Het is sowieso één van de betere Ghibli-films, en het wezen Totoro is natuurlijk vreselijk iconisch en uitgegroeid tot het visuele boegbeeld van de hele Ghibli-stal. Een begrijpelijke keuze, want deze film is echt prototypisch Ghibli. Alle elementen zitten erin om een mooi, ontroerend, lieflijk en rustig verhaaltje te vertellen, geplaatst in een magisch-realistisch landschap in plattelands Japan, met prachtig handgetekende beelden, aandoenlijke personages en prachtige aanvullende muzieknoten.

Het werkt zo goed allemaal, en het is gewoon anderhalf uur genieten geblazen eigenlijk. De scène aan de bushalte is de beste die Miyazaki ooit gemaakt heeft, en vat eigenlijk alles wat Ghibli is, doet en probeert te zijn samen in een scène van drie minuten. De eerste keer vond ik het mooi, deze keer had ik bijna een brok in mijn keel. Hetzelfde geldt voor het verhaal van de twee zusjes, het trauma van hun zieke moeder en de zoektocht naar Mei op het einde. Dat kwam zoveel harder binnen allemaal deze keer. Het is zeker geen 'zware' film, absoluut kijkbaar voor een drie- of vierjarige, maar er zit wel onmiskenbaar een dikke melancholische laag onder de oppervlakte, met bovendien mooie boodschappen en gelukkig een hartverwarmend einde. De hele tijd ben je onbewust klaar voor een tragische wending, zowel wat betreft de moeder als wanneer de vader niet thuis lijkt te komen van zijn werk, maar het is een heel fijne keuze van Miyazaki dat hij die weg niet inslaat.

Ik verhoog in ieder geval van 3.5* naar 4*, maar dit is wel echt eentje die ik ga blijven herbekijken om de zoveel jaren.

Heerlijk vermaak. Total Recall wordt gekenmerkt door een enorme vaart, geweldig vermakelijke en toch ook wel brute actiescènes, prachtige decors en effecten, en gewoonweg een hoop weirdness en inventiviteit. Van begin tot einde komen er zoveel geweldige momenten voorbij, en wordt het verhaal om de zoveel tijd weer een nieuwe richting uitgestuurd, dat je geen seconde de tijd krijgt om je te vervelen. Mars ziet er fantastisch uit, met al dat rode kleurgebruik. De make-up effecten, vooral van de gemuteerde mensen, hebben de tand des destijds ook prima doorstaan. De film toont z'n leeftijd, dat wel natuurlijk, maar hier zit bezieling in, en zoiets verdwijnt niet met de tijd. Het draagt ook allemaal bij aan een bij tijd en wijle fijn campy sfeertje. Schwarzenegger acteert soms wat fout, maar zit over het algemeen toch wel goed in zijn rol. En aan charisma heeft het die man nog nooit ontbroken. De rest van de cast is ook leuk; een zwoele Sharon Stone en een makkelijk haatbare Michael Ironside op kop.

De maatschappijkritiek (op o.a. de kapitalistische ingesteldheid) is nooit ver weg, en ook identiteitsproblematiek zit er wel interessant in verwerkt. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit érg diep gaat, maar het is toch een laag in het verhaal die de film nét dat tikkeltje extra geeft. Het is vooral ook goed dat de twee verklaringen; gebeurt dit nu allemaal echt, of is het de geïmplementeerde vakantie, beide plausibel zijn. Ik opteer voor het laatste, ook het erg over the top einde lijkt daarbinnen beter te passen, maar het eerste kan natuurlijk ook. In ieder geval is Total Recall twee uur lang vermaak van de bovenste plank en weet Verhoeven perfect wat hij wilt, wat tot een erg gefocuste film leidt. 4.5*.

Tijdloos vermaak, voor jong èn oud. Het is natuurlijk een kinderfilm door en door, maar er zitten af en toe toch wat verwijzingen naar andere films of woordgrapjes in die je als kleine knaap niet ziet. De animatie ziet er na 25 jaar nog steeds heel mooi en kleurrijk uit. Verouderd, ja natuurlijk, maar het zal z'n charme niet zo snel verliezen. Verder is het hele concept gewoon leuk, is het verhaal lekker kort en rechtlijnig, en zijn vooral de vele toys heel erg tof. Woody en Buzz zijn het leukste (en vooral Woody wordt echt geweldig ingesproken door Tom Hanks), maar ook de andere figuren zijn een voor een charmant. De eindsequentie is heel goed. Over het algemeen behoort het toch wel echt tot de top van de animatiefilms, zonder twijfel. 3.5*.

Heel leuk vervolg, dat nog net wat sterker is dan het eerste deel. Deel 1 had misschien een doelgerichter verhaal, maar dit vervolg heeft meer locaties, meer humor, en vooral een grotere rol voor de zijpersonages. Het is niet meer alleen focus op Woody en Buzz, ook de andere toys krijgen nu hun momentjes. Er worden ook enkele leuke nieuwe personages geïntroduceerd. En er is een minieme aanwezigheid van gezongen liedjes, wat ik apprecieer. Animatie is mooi verzorgd en kleurrijk, en ook het stemmenwerk blijft sterk. Vooral Tom Hanks als Woody blijft geweldig.

Het zijn en blijven hele leuke en charmante animatiefilms, deze Toy Story reeks. 3.5* voor deel 2.

Toy Story 3 voelt in alles als het gepaste einde van de serie aan, al is het dat sinds kort natuurlijk niet meer. Dat neemt niet weg dat deze derde film uit de reeks geweldig leuk is, en in het laatste kwartier heel wat mooie levenslessen en boodschappen naar voren laat komen. Ik hoop dat de vierde film nog wat charmants gaat toevoegen, want dit is in feite wel echt een vrij perfect einde. De rest van de film is vooral fun, met weer de nodige luchtigheid en humor, kleurrijke en grappige personages, en hele mooie animatie. Als je ze alledrie snel achter elkaar kijkt, is de vooruitgang in animatie wel echt ontzettend goed te merken. Ik denk dat ik deel 2 een stukje beter vond, want deze heeft uiteindelijk toch wel een tiental minuutjes teveel 'vet' om het zo te zeggen, maar het zijn en blijven stuk voor stuk heel toffe films. 3.5*.

Toy Story 4 is nog wel een leuke film, maar het heeft de magie van de eerste drie delen een beetje verloren. Als einde van de reeks werkt deel 3 thematisch gezien ook veel beter. Het einde van deze film, waarin Woody beslist de rest achter te laten en een 'lost toy' te worden ligt niet in lijn met de eerste delen, vond ik. Maar bon, ze moesten iets doen natuurlijk, ze konden niet exact hetzelfde als deel 3 eindigen. Toch is het niet zo bevredigend, en zie ik de toegevoegde waarde niet. Ook vond ik het jammer dat de meeste bijfiguren uit de vorige films niet echt meer voorkwamen, en dat zelfs Buzz een veredelde figurant geworden is. In de plaats daarvan wordt er ontzettend veel aandacht gegeven aan Bo, die in de vorige films max 5 min screentime had, wat ik een vreemde keuze vond. Als je dan toch een powerwoman hoofdrol in deze film wilt, had dan Jessie gepakt, die in de vorige films meer gebruikt werd. Maar bon, daar eindigen de minpunten. Qua animatie is de film echt overdonderend mooi, en all in all is het verhaal vermakelijk en steekt het goed in elkaar. Enkele nieuwe toys zijn ook best tof en grappig, en Woody blijft gelukkig de centrale figuur. Het is zeker geen straf om dit uit te zitten, maar ze kunnen het er nu wel het beste bij laten denk ik. 3.*

Niet de grootste fan van deze Tragedy of Macbeth, maar ik waardeer het zonder meer wel als interessant probeersel/experiment langs Coen zijn kant. Het ding is gewoon dat dit een Shakespeare-film is, en niet een Coen-film met een toneelstuk van Shakespeare als onderwerp. Ik zie nergens Coens stempel, zijn eigen ideeën of zijn eigen unieke draai aan het geheel. Op het visuele na dan, dat wel fantastisch in elkaar steekt. Puur geabstraheerde zwart-wit-beelden en een scherp expressionistische stijl creëren een soort kille nachtmerriewereld. Zeer mooi om naar te kijken dus, maar ik werd helaas op geen enkel moment meegesleurd of ondergedompeld in het geheel. De dialogen, hoewel absoluut prachtig om te lezen op papier, komen, wel ja, gekunsteld of gefabriceerd over wanneer ze uit de mond van Denzel Washington of Frances McDormand komen. En dan beschouw ik Washington en McDormand niet eens als negatief, maar ze worden wel veel te veel beteugeld. Vooral eerstgenoemde lijkt daardoor nauwelijks ademruimte te hebben, en dat leidt af. Wie wél haar eigen stempel kan drukken, en wat mij betreft het meeste indruk van iedereen maakte, is Kathryn Hunter als de drie Witches. Een acteerprestatie die maanden na dato nog door m'n hoofd sluimert, echt kippenvel. Haar scènes voelden ook als de enige momenten aan waarin Coen het aandurfde om zijn eigen filmische draai aan het geheel te geven, in plaats van nauwlettend Shakespeare's tekst te volgen.

Dit alles staat dan nog los van het feit dat ik Shakespeare sowieso liever lees of op het toneel zie, maar ik waardeer in ieder geval Coen's poging. Al kan ik moeilijk Coen's interpretatie/visie zeggen, want er zit weinig van hemzelf in. 3*.

Mooie, poëtische slice of life. Heel opbouwend en meditatief, een film die de kijker eigenlijk weinig tegemoetkomt, maar toch héél veel weet te geven. Robert Granier is geen Grote Man, integendeel - de geschiedenis van de 20ste eeuw gaat langzaam maar zeker helemaal aan hem voorbij - maar juist die weinig spraakzame, gesloten, zoekende ''Everyman''-persona past Joel Edgerton als gegoten. Het is bijna anti-charisma, maar dat doet hij hier (en elders) zo, zo goed. Je hebt zoveel medelijden en empathie voor deze man die wreed getroffen wordt door het lot en quasi doelloos blijft zoeken naar de 'antwoorden van het leven', zonder die ooit te vinden. Of toch wel? De eindscène is op dat vlak echt een prachtige synthese van de existentiële en filosofische vragen die al de hele film worden opgeworpen. Maar het is toch vooral Edgerton die dit ongelooflijk goed weet te verkopen.

Prachtig gefilmd ook, heel mooie beelden van de wilde Amerikaanse bossen, vaak vanuit onverwachte hoeken gefilmd, waardoor elke scène wel weet op te vallen of de aandacht grijpt. Over alles lijkt een poëtische filter gegooid - elk straaltje zon, wit wolkje of kabbelend beekje lijkt zo weggelopen uit een schilderij uit de Romantiek. Bij uitstek een film waarbij ik de hele tijd dacht hoe jammer het was om deze niet in de bioscoop te kunnen zien. Die gedachte heb ik niet altijd bij een Netflix-film, maar hier echt wel.

Voor de rest dus echt gewoon een hele kleinschalige, mooie film die veel zegt door het onuitgesproken te laten, met een emotionele laag die verdiend aanvoelt. Enkel de voice-over had voor mij niet gehoeven, en (maar dat heb ik wel vaker) zag ik vooral het nut niet van in. Ik denk dat de beelden voor zichzelf spraken, of dat toch hadden kunnen doen.

Gaat op de valreep mijn top 10 van het jaar nog wel halen!

4*.