Opinions

Heel goede en interessante film. Het is vooral de verdienste van het uitstekend geschreven script dat ik hier in feite vanaf de eerste minuut goed inzat, en ook goed in mee kon gaan. Ik was namelijk niet bekend met dit historische proces (wel natuurlijk met de anti-Vietman protesten en Nixon's bewind, wat helpt qua context), maar alles wordt duidelijk in beeld gebracht. Het is de verdienste van de erg vlotte regie dat dit interessante verhaal ook een plezier wordt om naar te kijken. Die heel snelle montage in het begin, vermengd met echte historische beelden, is prima en vlot, en ook de rest van de film wordt heel vakkundig in beeld gebracht. Ik wist al dat Sorkin een uitstekend scriptschrijver was, maar qua regie was dit ook top. Het is ook echt fijn dat, op een kwartier na, alles zich afspeelt in de rechtbank zelf. Soms is het probleem met dit soort films, dat er niet genoeg aandacht wordt geschonken aan de rechtzaak zelf, maar dat is hier dus niet het geval. De cast is uitstekend. Sasha Baron-Cohen leek in het begin vooral als comic relief gebruikt te worden, maar mag gelukkig later in de film ook zijn drama-talenten laten zien. De ster van de film is Mark Rylance. Wat een sterke rollen zet die man het laatste decennium neer, geweldig.

Het is eigenlijk dat het tegen het einde aan een beetje minder logisch wordt, en wat meer mierzoet in beeld wordt gebracht, want anders was hier een 4.5* uitgevloeid. Ik houd het nu bij een mooie 4*, en wat mij betreft is het ook de beste film van 2020 tot nu toe (mislukt filmjaar wel, natuurlijk, dus dat zegt niet zoveel als in andere jaren).

Mooi, schrijnend, ondoorgrondelijk en ambigu. Trois Couleurs: Bleu is een beetje zoals het leven zelf. Ik zou niet willen pretenderen dat 'realistische' cinema, om het zo te noemen, inherent beter is dan andere soorten films, allesbehalve zelfs. Toch valt er iets te zeggen voor een plot dat voortkabbelt zonder duidelijke richting en personages die niet volledig begrijpen waarom ze doen wat ze doen, en een beetje doelloos door het leven wandelen. Het voelt écht aan, ongedwongen en ongekunsteld. De emoties komen nauwelijks aan de oppervlakte, worden veelal verdrongen, maar kwamen bij mij als kijker daardoor des te harder binnen. Juliette Binoche weet op een fantastische manier een erg onderkoeld personage neer te zetten, die toch ten allen tijde diep van binnen om hulp en troost schreeuwt. Die dualiteit in haar personage is de thematische rode draad van de film, en wordt door alle andere elementen stevig ondersteund. De sporadische uitbarstingen van de klassieke muziek, telkens gevolgd door een korte fade to black: Julie die geconfronteerd wordt met iets uit haar oude leven, wat haar onderkoelde façade dreigt te doorbreken, een façade die ze na enkele seconden met veel moeite toch weet vol te houden. Uiteraard het continue terugkeren van de kleur blauw; een koele kleur, die haar geestestoestand weerspiegelt. Filmisch allemaal hele boeiende keuzes, en qua beeld en geluid ook gewoon een absoluut plezier. Cinematografisch is Bleu een waar hoogstandje. Wat een diepe, volle kleuren; niet alleen het blauw, maar bijvoorbeeld ook het geel van het dorpje. Die telkens terugkerende zwembadshots; prachtig. En vooral ook die prachtige, bijna spookachtige openingsscène: die reflecties in de achteruitkijkspiegel, de diepe mist boven de weides, het aankomende gevoel van doem.. Die scène gaat nog wel een tijdje door m'n hoofd spoken.

De andere personages zijn niet zo ontzettend sterk in het verhaal geschreven, en uiteindelijk verwachtte ik ook een nét iets grotere gut punch ergens in de film of tegen het einde, een soort van emotionele catharsis of ontlading. Het siert de film ergens wel dat die er maar heel subtiel is, maar naar mijn gevoel ontbrak er wel een soort 'ontknoping'. Maar in het leven blijft dat ook vaak uit, dus ach. 4*.

Dit leek me op voorhand wel een geinig filmpje te worden, maar uiteindelijk vond ik er jammer genoeg echt vrij weinig aan. De Noorse locaties zijn natuurlijk een plus, en dat het eens een keer Oslo is dat in de vernieling wordt gegooid is ook verfrissend, maar daarbuitenom doet Troll niets anders of beter dan de gemiddelde Hollywood-blockbuster. Een hele berg aan afgezaagde clichés, een resem aan oppervlakkige en oninteressante personages, het totale gebrek aan een spanningsboog.. En of hier nu een trol rondloopt, of King Kong of Godzilla, héél veel verschil maakt het niet. Er wordt wel wat Noorse mythologie aangehaald, maar dat bleef veel te karig wat mij betreft. Dit soort dingetjes hadden dan perfect opgevangen kunnen worden door leuke en goed in beeld gebrachte actie, maar ook die ontbreekt grotendeels. Ik had het gevoel dat er de hele tijd op de rem werd geduwd; het gaat nooit helemaal los, en de actie die er in zit is relatief kleinschalig van aard. Uiteindelijk bleef ik dus op elk vlak op mijn honger zitten, en begonnen domme dingetjes me des te harder te irriteren, zoals de helikopters die tijdens de aanval op ooghoogte en binnen het handbereik van de trol gaan vliegen, of heel Oslo dat binnen een paar uurtjes vollédig geëvacueerd en leeg is. Het zijn normaal geen zaken waar ik hard over val in dit soort films, mits ik een vermakelijke zit voorgeschoteld krijg, maar dat is bij Troll niet het geval.

2*.

De Coen Brothers en ik; het is niet altijd een geslaagde combinatie. Ze hebben genoeg goeds gemaakt hoor, maar ik vind hun droge humor en ironische vertelstijl vele malen beter werken in hun misdaad-achtige films. In True Grit vind ik de humor, anachronismes, en de ironische/zichzelf vaak niet serieus nemende toon niet echt passend, of lijkt het zelfs aanwezig te zijn om een verder leeg geheel te verdoezelen. Het grootste deel van Buster Scruggs, een andere Coens-western, had daar ook mee te kampen vond ik. Neen, geef me dan maar het absurde Fargo of het cynisch duistere No Country for Old Men.

Sommige scènes zijn wel geslaagd en pakweg het hele laatste kwartier was nog wel leuk. Plus, over de acteurs valt niets in slechte zin te zeggen. Jeff Bridges zet een leuk typetje neer en Hailee Steinfeld doet dat ook goed, hoewel haar rol moeilijk serieus te nemen valt. Alleen Matt Damon is weer zo saai, vind dat maar een beperkte acteur.

2.5*

Wat een ontzettend genietbare en fijne actiefilm. Ik had hier op voorhand een wat atypisch en minder goed tussendoortje van James Cameron van verwacht, maar niets is minder waar. De actiescènes zijn van een heerlijk niveau, en vooral de eerste 45 minuten zijn op dit vlak ongekend vermakelijk; met name de openingsscène in Zwitserland en de lange achtervolging op het paard. Cameron is met afstand één van de betere actieregisseurs die ik ken; het is altijd tegelijkertijd groots, spectaculair, vermakelijk, spannend, grappig én overzichtelijk. Lange actiescènes voelen echt als aparte setpieces aan, en dat doen weinig andere regisseurs hem na. Het middenstuk zet het hoofdplot even op pauze en volgt voornamelijk Jamie Lee Curtis' personage, maar ook dit was best leuk. Het levert ook grappige momenten op, onder andere met betrekking tot het karakter van Bill Paxton. De balans tussen luchtigheid en actie zit trouwens perfect doorheen de hele film; Schwarzenegger is op komedisch vlak fantastisch op dreef hier. En niet alleen door de one-liners, maar ook door mimiek en acteerwerk an sich. Is toch echt een hele fijne acteur. Het lange eindstuk biedt non-stop grootse actie, en hoewel de balans hier misschien iets te fel overhelt naar over the top onzin, zat ik op dat moment zo fel in de film, dat ik het met een grote glimlach op mijn gezicht allemaal voor lief nam. Al een tijdje geleden dat ik een film zag die zo onvervalst inzette op puur en ongecompliceerd vermaak; genieten.

Ergens is het toch ook wel zonde dat Cameron zich intussen al zo'n lange periode van z'n carrière heeft beziggehouden met al die zogenaamde Avatar-vervolgen. Het zal allemaal wel audiovisueel baanbrekend gaan worden, maar hoeveel fantastisch leuke (actie)films als deze had hij in de plaats kunnen maken. True Lies is in ieder geval allesbehalve het tussendoortje dat ik er van had verwacht, en zonder twijfel één van zijn vermakelijkere films. Zo baanbrekend als de rest van zijn oeuvre? Helemaal niet, maar wat een fun. 4*.

Vrij leuk, hoewel de film ietwat onsubtiel is in zowel inhoud als boodschap. Ik had het ook beter gevonden als je niet vanaf de eerste tien seconden al weet dat Truman de ster is van een televisiereeks zonder dat hij dat zelf weet. Laat de kijker dat toch gaandeweg met Truman ontdekken, was interessanter geweest. Nu blijft er een heel voorspelbaar verhaal over, maar wel eentje dat niettemin leuk is. Ik stapte hier in met de verwachtingen een echte Carrey-komedie te zien, maar ik was aangenaam verrast dat het eigenlijk absoluut meer een drama is. Het lijkt in essentie meer op een Black Mirror aflevering (met een luchtigere toon). Jim Carrey is verrassend ingetogen, en ook de rest van de cast doet het goed, met Ed Harris die een interessante megalomane bad guy met een godcomplex weet neer te zetten. Het einde vond ik wat minder, maar over het algemeen is The Truman Show zeker in orde. 3*

De afgelopen maand de eerste twee seizoenen van Twin Peaks eens gekeken, en ik was eigenlijk al meteen verkocht na de pilot. Schitterende serie: heerlijk mysterieus met surreële en bovennatuurlijke elementen, sympathieke, excentrieke, duistere en hilarische personages, verontrustende en toch ook rustgevende sfeer, top muziek, en ga zo maar door. Seizoen 2 kakte wel voor heel lange tijd in, maar sloot sterk af, en dan volgde nu dus eerst deze prequel film vooraleer ik me waag aan 'The Return'.

Fire Walk With me is.. anders dan de serie. Duisterder, minder 'nostalgisch' qua sfeer, minder humor en natuurlijk maar een paar bekende personages. Toch is het in veel ook hetzelfde, en gaat het vooral dieper in op de laatste week van Laura Palmer en de bovennatuurlijke elementen van de mythologie, zoals Bob en de Black Lodge. Ik vond het eerste halfuur redelijk nutteloos, en ook de stukjes met Dale Cooper, hoewel absoluut het allerbeste personage, waren in feite niet echt nodig. Maar daarna, wanneer er gefocust wordt op Laura, vond ik de film wel sterk worden, met hier en daar wat inzakkingen. Het was vooral heel tragisch om haar laatste nacht zich te zien voltrekken, en hoe die volledig overeenkomt met hoe de puzzelstukjes in de main serie langzaam in elkaar waren gevallen. Sheryl Lee zet een erg sterke rol neer. Ze moet veel tragische emoties uit de kast halen, en doet dat met verve. De sfeer was een mengeling van typisch Twin Peaks en psychologische horror, en vond het vooral visueel allemaal erg mooi. Mooie beelden, mooi kleurgebruik, lekker surrealistisch aandoend op vele momenten.
Deze film werd me vooral aangeraden als essentieel kijkvoer voor het nieuwe derde seizoen, en hier ligt wat mij betreft dan ook een minpunt. Ik heb niet echt het gevoel dat er in deze film echt nieuwe informatie of mythologie etc. zat die je niet al kon afleiden uit de eerste twee seizoenen. Tenzij ik iets over het hoofd zie. Had vooral gehoopt iets meer over de Black Lodge en al die figuren daarin te weten te komen, maar dat zal voor the Return zijn? Of wellicht eerder voor nooit, Lynch kennende. De film was met andere woorden leuk om te kijken, om eindelijk Laura Palmer eens te zien, maar voegde verder niet echt iets enorm essentieels toe.

En deze film kijken zonder eerst de serie gezien te hebben? Zéker niet doen! Ten eerste zou je amper iets van deze film begrijpen, en ten tweede is de serie dan zo hard gespoilt dat je het niet meer hoeft te gaan kijken.

Kleine 3.5*, zéér benieuwd naar seizoen 3: The Return nu

Een aangename zomer-blockbuster, zonder al te veel poespas en tierelantijntjes. Het is geen cinema van baanbrekend niveau, maar het is gewoonweg al verfrissend dat er eens niet een 'sequel' wordt uitgebracht die honderd-en-één keer verwijst naar het origineel en alleen maar inzet op goedkope nostalgie-trucjes. Twisters is natuurlijk heel gelijkaardig aan Twister in opzet, maar op een zeldzame verwijzing na is het gelukkig ook wel een film die volledig op zichzelf staat. Ik kan dat wel appreciëren.

De openingsscène hakt er meteen behoorlijk hard in. De CGI van de stormen en tornado's mag vrij uitstekend genoemd worden, en het ziet er echt wel behoorlijk spectaculair uit. Er zitten nog enkele sterke actiescènes in de film (de storm die uitbreekt bij de rodeo vond ik de sterkste van de film denk ik!) en de climax is ook zeker in orde. Actie en spektakel kom je hier niet te kort, en dat is natuurlijk exact waar je een film als deze voor kijkt. De cast doet het ook wel vrij leuk, ook al is het wel heel stereotiep allemaal, en spat de chemie nergens enorm hard van het scherm. Glen Powell zag ik eerder dit jaar al de pannen van het dak spelen in Hitman, en is ook hier weer een hele fijne aanwezigheid. Hij doet niets enorm speciaals, maar hij is gewoon een op en top filmster die in het oog springt. Het draait hier allemaal niet zozeer om het plot of de sterke verhaalstructuur, dus dan is het fijn om een charismatisch figuur zoals hem op het scherm te zien rondlopen. Het wordt met momenten wel een tikje repetitief, ook de actiemomenten, maar het duurt gelukkig niet superlang allemaal, waardoor het vermakelijk genoeg blijft.

Een natural disaster-film binnen de lijntjes dus, maar wel ergens een frisse wind tussen al die 'cinematic universes' met 10+ delen van de afgelopen jaren. 3*.