Opinions

Sterke Scorsese. Het duo De Niro-Scorsese wordt altijd veel geprezen, en terecht natuurlijk, maar als je daar ook nog eens Pesci bij gooit krijg je echt een gouden wisselwerking die door weinig andere combinaties verbeterd zou kunnen worden. De Niro weet als geen ander een énorm onsympathiek personage op de meest realistische manier denkbaar neer te zetten. Vind dit misschien zelfs één van zijn sterkere prestaties van wat ik al gezien heb; je ziet niet eens De Niro, je ziet Jake La Motta. Over die laatste wist ik op voorhand trouwens niet echt iets, en dat is ook niet echt nodig om de film naar waarde te kunnen schatten. Pesci heeft een kleinere rol, maar is even sterk als de temperamentvolle maar vaak toch ook veel rustigere jongere broer van Jake La Motta. Daarbuiten om een paar sterke zijfiguren, en ook grappig om weer wat Sopranos koppen te spotten.

Cinematografie en camerawerk is heel klassevol. Het zwart-wit beeld was niet per se functioneel, maar even goed een toffe keuze, en de boksscènes werden, allicht niet heel realistisch, maar toch sterk in beeld gebracht. Het zijn ook telkens maar korte scènes, gelukkig lag de focus hier helemaal niet op. De rode draad van de film is Jake La Motta's levensstijl, karakter en temperament, en hoe hem dat geholpen heeft bij zijn carrière, maar allesbehalve goed was voor zijn gezin. Het laatste halfuur vond ik het iets minder worden. Het werd toen fragmentarisch en eerder documentaire-achtig dan filmisch, al was dit misschien de bedoeling. In typische Scorsese stijl eindigt het allemaal duister en leeg voor de hoofdpersoon, zijn gezin kwijt, niemand die nog echt vriend met hem wil zijn, niemand die hem nog echt respecteert. Het is niet minder dan wat hij verdiende.

Weer een jaren 80 klassieker van Scorsese. Een geweldige regisseur en hij heeft doorheen vele decennia top werk geleverd, maar ben voorlopig iets meer fan van zijn pre-2000 periode (heeft overigens totaal niets met DiCaprio te maken, dat is een heel sterke acteur). Moet er nog een heel aantal van hem zien echter, moet ik maar eens werk van maken.

Blijft een erg fijne en avontuurlijke film, met de nodige luchtigheid, mooie locaties en vermakelijke actie. Hét schoolvoorbeeld van de avonturenfilm. Ik heb de Indiana Jones films al jaren niet meer gezien, maar deze Raiders of the Lost Ark blijft prima overeind staan, ook zonder het nostalgische laagje, dat natuurlijk wel aanwezig is. De film heeft van begin tot einde enorme vaart en verveelt geen seconde. Harrison Ford straalt charisma en coolness uit zoals weinig anderen het kunnen, maar ook de andere personages zijn leuk in dit deel, vooral de geweldige John Rhys-Davies als Sallah. De bad guys zijn ook heerlijk vettig en over the top. En wat muziek betreft is het natuurlijk een open deur intrappen, maar het main deuntje is en blijft een van Williams z'n meest iconische soundtracks.

Vroeger vond ik dit altijd de minste van de originele drie, maar ik weet eigenlijk niet of dat nu nog wel het geval gaat zijn. De 4* blijven staan in ieder geval.

Na een uitstapje naar de woestijnen van Afghanistan in deel III, en een hiatus van zo'n twintig jaar, keert Rambo terug naar zijn natuurlijke habitat; de jungle. Deze keer die van het door oorlog verscheurde Birma. De locatie is in ieder geval fijn, en de oerwouden van Birma zien er mooi uit. Visueel misschien een iets te fel en artificieel kleurgebruik, dat wel. De meer naturel look van de eerste drie Rambo delen vind ik prettiger. Een andere mindere zaak is dat Rambo's motivaties alleen maar bepaald worden door het plot. In feite is het niet enorm logisch dat hij iets geeft om een vrouw die hij slechts voor 2 minuten heeft ontmoet. In de vorige delen was het in ieder geval logischer waarom hij zich terug in de actie stortte. Voor de rest was dit echter wel weer heel vermakelijk. Rambo IV is een snoeiharde en brute actiefilm; ledematen vliegen in het rond, peuters worden in het vuur gegooid, mensen worden verkracht, hele dorpen worden genadeloos neergemaaid. Qua bruutheid staat dit op een volledig ander niveau dan de vroegere Rambo films. Dit levert enkele keiharde en goede actiescènes op, waarin Stallone mag losgaan. De hoogtepunten vond ik de brute aanval op het dorpje, waar iedereen systematisch wordt uitgemoord, en de reddingsmissie uit het militaire kamp. De laatste grote actiescène vond ik iets minder; de montage gaat hier veel te hypersnel, waardoor ik uit het moment werd gehaald. Vreemd, want in de rest van de film wordt dit trucje niet echt gebruikt. Buiten dat laatste kwartier regisseert Stallone echter prima; de film oogt fris en modern.

Met een beter slotkwartier was hier een 3.5* uit gevloeid, maar ik ben zeker niet teleurgesteld. Voor een vierde deel, nota bene 25 jaar na het origineel, is dit gewoon super degelijk. Enkele actiescènes en schrijnende momenten zijn zo bruut en hard dat de eerste drie delen daar volledig bij in het niet steken, dus dat doet Rambo IV heel goed. Ik heb denk ik gewoon iets liever de oldschool feel van de eerste Rambo films, maar dat is gewoon gevoelsmatig. 3*.

Rambo III is, om dit even uit de weg te hebben, de minste van de eerste drie delen; niettemin is ook dit weer een supertoffe actiefilm. Het lijkt intussen een geheel ander universum dan 'First Blood', en qua stijl en locatie is dit derde deel ook erg verschillend van deel 2, maar op zich vind ik juist die variatie wel leuk aan de Rambo reeks tot nu toe. Dat zorgt ervoor dat het helemaal niet repetitief aanvoelt wanneer je alle delen achter elkaar kijkt. Ik zie dat er wel eens kritiek is op de gekozen locatie van deze film, maar ik vond de rotslandschappen, woestijnen en grotten echt sfeervol. Toegegeven, Rambo werkt het beste in een bos of een jungle, maar dat kan je nu eenmaal niet drie films na elkaar gebruiken zonder dat het afgezaagd wordt. De eerste veertig minuten waren wat trager dan ik gewend ben van deze serie, maar het laatste uur zit weer vol met geweldige en lekker ongecompliceerde actie. Even verstand op nul en genieten. In de laatste tien minuten explodeert er zoveel dat m'n aandacht wat verslapte, maar dat reken ik de film verder niet al te zwaar aan. Stallone zat bovendien naar mijn gevoel zelfs wat beter in de rol dan in de eerste twee films (hoewel je Rambo van deel I en de Rambo van deze film in weinig opzichten nog kan vergelijken). Ook Richard Crenna speelt weer een leuke rol als Rambo's kolonel. All in all ben ik echt heel erg tevreden met de Rambo reeks tot nu toe; kwalitatief veel sterker dan ik op voorhand gedacht had, en gewoon verdomd vermakelijk. 3.5* voor dit derde deel.

Hele fijne actiefilm. Rambo: First Blood Part II gooit het over een volledig andere boeg dan de eerste film. De actie verplaatst zich van de noordelijke Amerikaanse bossen naar de Vietnamese jungle, wat qua setting als een 180 aanvoelt, en de actie en het aantal kills dat Rambo teweegbrengt wordt opgeschroefd maal tien. Na het zien van First Blood is het dus heel even aanpassen, maar na enkele minuten zit je helemaal in de flow van de film. Heerlijk ook hoe ongelooflijk snel de film opstart. Rambo krijgt een missie aangeboden, zegt meteen ja, en hupla, ettelijke minuten later start de actie. Geen tijdverspilling. Vooral de laatste 40 minuten zijn non-stop leuk in beeld gebrachte actie. Het is alleen jammer dat de film vrij mild en braaf blijft; bloed komt er amper aan te pas. Tegen het einde begint het allemaal zwaar over the top te gaan, maar dat past wel binnen de sfeer. Part I ging voor de vrij 'realistische' aanpak, en daar kiest dit deel doelbewust niet voor. Dat kan ik volledig appreciëren. De soundtrack was goed, en Stallone is opnieuw aardig op dreef als actie-machine. Alleen in de wat serieuzere momentjes valt hij door de mand.

Part II is echt een heel vermakelijke actiefilm die in een mum van tijd voorbijvliegt. Ik had op voorhand niet gedacht dat ik de Rambo reeks zo ging appreciëren, maar het zijn oprecht goede films. Opmerkelijk lage score voor dit deel hier op Moviemeter, jammer. Ik neem aan dat de aanpak van Part I eenmalig was, maar als de rest van de serie doorgaat op dit niveau ga ik deze reeks niettemin met plezier afkijken. 3.5*.

Heel aangenaam verrast door het vijfde deel in de Rambo reeks, Last Blood. Niet dat ik per se lage verwachtingen had, want de vorige vier delen vond ik stuk voor stuk heel erg leuk en vermakelijk (First Blood blijft er wel bovenuit steken), maar ik had mijn twijfels over of Stallone nog wel geloofwaardig in de rol zou zitten. Ik kan alleen maar concluderen dat die twijfels ongegrond waren. Meer nog, ik vind hem hier misschien wel op zijn sterkst. Zijn band met dat meisje is oprecht geloofwaardig. Rambo V is een heel stuk trager dan de andere delen (zeker het eerste halfuur had echt wel wat sneller mogen verlopen), maar over het algemeen vond ik dat geen slechte keuze. Het brengt terug wat diepgang en emotie in het personage Rambo, iets wat na het eerste deel toch wel ontbrak grotendeels, dus op die manier voelt de cirkel mooi rond aan. De scène waarin het meisje sterft is vrij emotioneel, en goed geacteerd door Stallone. Als slotdeel voelt het in ieder geval gewoon gepast aan dat de reeks terugkeert naar zijn roots op dat gebied; wat meer ingetogen en opbouwender, wat meer gevoel. Deel II-IV zijn dan in vergelijking meer een actiefestijn (ook geweldig natuurlijk).

Maar bon, na heel wat opbouw en enkele spaarzame actiescènes in Mexico mag het dan in het laatste kwartier toch nog even héérlijk losgaan. Echt een fantastische actiescène die lekker bruut, bloederig, inventief en gewoonweg beestig is. Rambo op z'n best. Een climax om u tegen te zeggen. Het voelt ook als Rambo's last hurrah aan. Bon, als ze dit niveau nog eens kunnen aantikken zeg ik geen nee tegen een Rambo VI, maar dit voelt gewoon als een passende afsluiter aan, dus ik hoop dat ze het erbij laten. 3.5* voor Last Blood.

Best een hele vermakelijke film van Ron Howard. Niet de meest creatieve regisseur, maar wel een vakman die gedijt binnen de lijntjes van het Hollywood-systeem en veilige, maar goed gemaakte, films aflevert. Ransom teert vooral op het sterke spel van Mel Gibson en Gary Sinise, die met zijn sinistere kop een geweldige bad guy weet neer te zetten. Het verhaal is ook leuk genoeg. Er zit om de haverklap een nieuwe wending in, waardoor het constant boeiend blijft. Het is geen standaard kidnap-verhaal, en dat houdt het tot het einde leuk. Het tempo zit goed en het sfeertje is lekker typisch jaren '90. Het is geen baanbrekende cinema, maar zo'n film als deze wordt niettemin niet meer gemaakt tegenwoordig. En dat is niet om pessimistisch te doen; er worden nog meer dan genoeg briljante nieuwe films gemaakt. Ik ben zeker geen filmcynicus, allesbehalve. Maar toch; de vibe in een film als deze bestaat niet echt meer. Vandaag de dag zou het veel flitsender, spectaculairder, enzovoort zijn. Inclusief geforceerde grapjes en een laag ironie en knipogen. Deze film durft zichzelf tenminste nog serieus te nemen.

3.5*.

Wat een ontzettend zwakke short was dit. Op voorhand vond ik het een heel leuk initiatief van Netflix dat ze Anderson carte blanche gaven om in feite te maken wat hij wilde, maar dat initiële enthousiasme krijgt op deze manier wel een hele zure nasmaak. Hier viel haast niet door te komen. Ik weet niet of Wes Anderson nog volledig in touch is met wat zijn vroegere en beste films zo boeiend en pakkend maakten. Richard Ayoade die als de verteller emotieloos braaf zijn tekst zit op te ratelen; het deed me absoluut niets. Wie raak je hier mee, op wat voor manier dan ook? Zowel emotief als intellectueel haalde ik hier niets uit. Ralph Fiennes zet een uitstekende weirdo neer, maar daar eindigen mijn positieve puntjes in principe. Gelukkig duurt het allemaal niet lang en ben je er zo van af, maar de andere kortfilms spreken me nu direct al een pak minder aan. Gecombineerd met het énorm matige Asteroid City eerder dit jaar, begin ik toch het gevoel te krijgen dat Anderson zijn hand begint te overspelen. 2*.

M'n derde Hitchcock en gewoon weer een erg degelijke film. Ik vond Psycho en North by Northwest beter, maar dat neemt niet weg dat deze zijn eigen charmes en sterktes heeft. Rear Window kijkt weg als een toneelstuk en dat vind ik meteen een van de grootste pluspunten. De volle twee uur speelt zich in feite af in een klein appartementje met zicht op een binnenkoertje en de ramen van enkele andere appartementen en dat creeërt een erg unieke sfeer. Het zorgt voor interessant camerawerk, dat je op deze manier ook makkelijk verplaatst in de subjectieve positie van hoofdpersonage L.B. Jefferies. Je ziet alles namelijk vanuit zijn positie.
Ondanks dat het allemaal duidelijk is opgenomen in een studio, vind ik dat er niettemin een geloofwaardige buurt gepresenteerd wordt. Het is als het ware een soort van microkosmos waarin een paar schrijnende zaken worden aangekaart (de buurvrouw die zich heel eenzaam voelt en wanhopig op zoek is naar genegenheid bijvoorbeeld) en waarin zich ook langzaam maar zeker een misdaaplot ontwikkelt. Ik denk dat er interessantere dingen gedaan hadden kunnen worden met het plot, een twist dat Stewart's personage zich dingen inbeeldde die er helemaal niet waren en eigenlijk zelf in de fout was door mensen te begluren zou ik bijvoorbeeld toegejuicht hebben. Maar dan denk ik wellicht in te moderne tropes. Het verhaal zoals het nu is, is redelijk voorspelbaar, maar wel goed uitgewerkt, en het laatste kwartier is bovendien nog erg spannend. Jammer van het erg gehaaste einde wel. Hitchcock-eigen of periodegebonden?

James Stewart (die echt enorm hard lijkt op de andere Hitchcock favoriet Cary Grant) doet het goed, zeker in combinatie met Grace Kelly, die in een mooie omdraaiing van de stereotiepe genrepatronen van die tijd garant staat voor al de actie en handelingen. De bijpersonages waren ook leuk, evenals de telkens terugkerende buren achter de ramen.
Samenvattend dus een goede regie, goede acteurs en een sterke sfeer, maar het plot had iets interessanter of spannender gebracht kunnen worden.

Zack Snyder pende dit script initieel neer als een Star Wars-verhaal, maar nadat Lucasfilm rood licht gaf, vormde hij het om tot zijn eigen universum. Maar wat ben ik achteraf blij dat ze Snyder zo ver mogelijk van Star Wars hebben gehouden, want wat was dit enorm pover en matig. Het is allemaal zo ontzettend slecht geschreven, zowel de dialogen als het overkoepelende verhaal. De personages zijn van bordkarton en krijgen nauwelijks enige motivatie mee waarom ze doen wat ze doen. Je moet het maar allemaal accepteren terwijl de film op een razendsnel tempo voortborduurt. Op die manier krijgt dit universum geen enkele seconde de tijd om te ademen, en komt het dus ook niet tot leven. Het plan kan nu wel zijn om hier vijf vervolgen op te gaan maken, maar ik ben als kijker gewoon niet mee. De basis is er niet, dus waar wil je hier op gaan voortbouwen? Het hoofdpersonage Kora is bovendien vreselijk oninteressant en afgezaagd, en wordt op de koop toe heel slecht neergezet door Sofia Boutella. Nul charisma. De rest van de cast is niet veel beter, enkel Ed Skrein maakt er nog wel wat van.

Maar het heeft z'n momenten, dus een enorm harde onvoldoende ga ik er niet aan geven. Visueel is de film best mooi, zeker in bepaalde shots en scènes tovert Snyder mooie beelden en effecten uit zijn hoed. In sommige scènes merk je ook het potentieel wel; er zitten enkele coole ideeën in de film verpakt, en sommige stukken van de lore zijn niet geheel oninteressant. Het is gewoon dat Snyder niet de persoon is die dit - het starten van een groots, episch universum - kan. Daar heb je een visionair voor nodig, en sorry voor de fans, maar dat is Snyder niet. Technisch een kundig regisseur, maar meer niet. Zeker in deze film niet.

2*.

Rebel Ridge is een beetje een doorsnee Netflix-productie, zou je kunnen zeggen. Dezelfde visuele filter die ze over zoveel films gooien en een vrij dertien-in-een-dozijn plot. Niet dat ik de film slecht vond - uiteindelijk had het voldoende elementen die beklijfden - maar een echte identiteit heeft het niet. En dat 'actie' hierop gekleefd wordt, mag je inderdaad met een klein korreltje zout nemen. Het is een thriller met wat mysterie- en actie-elementjes, maar echt spetterend of spectaculair wordt het nergens. Dat hoeft niet voor mij, maar het was initieel wel de reden waarom ik juist deze film opzette. Maar goed, enkele lange praatscènes zijn best goed geënsceneerd en geschreven, vooral de confrontaties tussen Terry en de sherrif, die best leuk wordt neergezet door Don Johnson. David Denman (vooral bij mij bekend door zijn rolletje in The Office) is ook tof als redneck agent die dan uiteindelijk toch een geweten blijkt te hebben, maar door de rest van de cast was ik niet enorm gecharmeerd. Aaron Pierre speelt het heel stoïsch en koud, maar brengt zo wel echt heel weinig dynamiek in z'n acteerprestatie. Als protagonist die je toch de hele film volgt, kan of moet dat eigenlijk beter. De film in z'n geheel en de acteerprestatie zijn duidelijk gemodelleerd op First Blood en Stallone, maar dat werd in 1982 toch probleemloos vele malen beter gedaan.

Hier en daar wordt de versnelling wat ingeduwd, hier en daar wordt het plot best intrigerend of spannend, en dat is eigenlijk al bij al wel voldoende om hier een vermakelijke en vlotte zit van te maken, en een voldoende. Maar lang gaat dit niet blijven hangen. 3*.

Ik heb Wes Craven best wel hoog staan als (horror)regisseur, met iconische titels als Scream op zijn conto, maar deze Red Eye was het toch niet helemaal. Het probleem is dat de spanning er nooit echt optimaal inzit èn dat het verhaal met haken en ogen aan elkaar hangt. In het begin dacht ik dat de bad guy misschien nog wel een slim plan had, maar dat sloeg dus echt nergens op. Niettemin is het stuk in het vliegtuig wel het beste gedeelte. Het laatste kwartier in het huis leek een beetje teveel op Scream, maar dan zonder de spanning of de dreiging. Gelukkig doen Rachel McAdams en vooral Cillian Murphy het heel erg goed. De film teert niet echt op actievolle gebeurtenissen, dus het is op zich wel echt een acteursfilm vooral. De acteerprestaties zorgen er dus voor dat de film makkelijk te kijken blijft. Daarbuitenom is het wel vrij mager. 2.5*.

Een heel, héél dom en slecht geschreven script enerzijds, maar non-stop vaart, vermaak en actie anderzijds. De positieve puntjes van de film wegen voor mij dan net wat zwaarder door, omdat ik op voorhand exact wist wat voor film ik opzette. Indien een film als deze de gehele speelduur enorm vermakelijk weet te zijn, verdient ie wat mij betreft geen onvoldoende. En vermakelijk is Red Notice absoluut. Heel veel verschillende locaties, een hoop actie- en avonturenscènes (de film speelt leentjebuur bij ongeveer elke film uit het genre, inderdaad onder andere bij Indiana Jones), en door The Rock/Reynolds in de hoofdrollen steevast een luchtige toon. Ik zie beide wel graag spelen, en ze passen ideaal in dit soort films, waar ze gewoon allebei ongecompliceerd zichzelf kunnen spelen. Dit zijn geen personages, dit zijn Dwayne Johnson en Ryan Reynolds. Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik me daar aan stoor.

Van Gal Gadot ben ik niet onder de indruk; ze mist een beetje natuurlijke spontaniteit of luchtigheid om een rol als deze echt leuk te maken. Het is ook wel storend hoe haar personage telkens op de juiste plek en het juiste moment opduikt, en dan kom ik om mijn recensie af te sluiten toch nog even aan bij dat slechte script. Kritisch denkvermogen kan je best even op een laag pitje zetten, want anders valt je plothole na plothole op. Het domste op vlak van schrijfwerk is het einde, met de double-cross twist. Dat is zo'n enorme cliché-trope, en ik snap niet waarom dat nog steeds gebruikt wordt. Zoiets maakt de film alleen maar nog dommer. Dat deed me ook meteen denken aan een aflevering uit Rick&Morty, waarin zo'n twisten compleet belachelijk worden gemaakt. Maar bon, nu begin ik er teveel over na te denken, iets dat ik tijdens de film zelf niet heb gedaan. En dan heb je een heel vermakelijke twee uur; met vaart, actie en humor. 3*.

Enorm neppe en overdadig aanwezige CGI, een script dat ogenschijnlijk op een namiddagje tijd geschreven is, acteurs die enkel gecast zijn omwille van hun looks, een spanningsboog die ze klaarblijkelijk vergeten waren aan te spannen; dit was gewoon pijnlijk slecht. Met een concept als dit had je best iets fijns kunnen doen, want wie houdt er nu niet van een sfeervol in beeld gebracht sprookje? Maar buiten het feit dat Seyfried's personage een rode mantel draagt heeft dit niets met het sprookjesachtige te maken. In plaats daarvan proberen ze er een soort van middeleeuwse thriller van te maken. Wat dus totaal niet werkt. Geen idee hoe ze er in geslaagd zijn om een sterke acteur als Gary Oldman te strikken voor dit en er dan nog in geslaagd zijn om hem alleen maar slecht materiaal te geven. Ik voelde af en toe plaatsvervangende schaamte. En ja, dan komt de weerwolf uiteindelijk 2 minuten in beeld, leuk.

Neen, dit is iets om snel te vergeten. 1*.

Fijne thriller, die echter wel alles erg planmatig volgens het boekje doet, en daardoor niet ontzettend lang blijft hangen naderhand. Qua verhaal is het zelfs een tikje onsamenhangend inderdaad, en niet alle opgezette lijntjes krijgen een antwoord of resolutie. Het centrale mysterie is wel redelijk boeiend, maar het heeft spijtig genoeg geen enorm pakkende conclusie, en je blijft als kijker op dat vlak wel een klein beetje op je honger zitten. Maar die mankementen daargelaten, is het wel een echte vibe-film, zeker zo in het herfstseizoen. De sfeer is donker en koud, weerspiegeld door een duistere belichting en een heel onderkoeld spelende Benicio Del Toro. Het deelt wat overlappende kenmerken met een serie als True Detective, en dat mag natuurlijk als gunstige vergelijking opgevat worden. En de rest van de cast springt er misschien niet direct bovenuit (enkel Justin Timberlake, maar dan wel ten negatieve; een hele matige acteur vind ik hem niet, maar hier speelt hij toch niet bepaald de pannen van het dak), maar Benicio Del Toro is wel écht heel erg sterk. Je krijgt nooit echt vat op zijn personage; het is een heel ambigue figuur van wie je nooit duidelijk weet wat hij denkt of gaat doen, en wat zijn rol in het verhaal nu juist is. Er worden wat hints naar zijn achtergrondverhaal gegeven, maar ook daar blijven echte antwoorden grotendeels uit. Het is een rol die Del Toro op het lijf geschreven is in ieder geval. Die doodse blikken van hem, perfect.

Over het algemeen dus wel een bovengemiddelde Netflixfilm, kwalitatief gewoon helemaal in orde. Maar of het nu aan mij ligt of aan de film; een paar weken na het gezien te hebben, ben ik wel het grootste deel van het plot alweer vergeten. Is dat een groot nadeel wanneer de sfeer van de film wel zo goed blijft hangen in m'n hoofd? Wat mij betreft zeker niet, en een mooie 3.5* dan ook langs mijn kant.

Sterk. Ongetwijfeld eén van Herzorg's meest conventionele films, maar toch zag ik fel zijn hand terug en werden sommige scènes gekenmerkt door zijn typische stijl, die hier wat wisselt tussen het surreële en documentaire-achtige. Maar vooral conventioneel dus.

Vietman heb ik nooit bepaald de interessantste oorlog gevonden; uiteindelijk is het maar zulk een cultureel belangrijk conflict omdat Amerika er in vocht. Maar er zijn natuurlijk goede en interessante films over gemaakt, en Rescue Dawn is er daar zeker eén van. De oorlog wordt hier niet vanuit een totaal nieuwe invalshoek belicht (tenzij dan het feit dat de echte 'oorlog' hier nog niet bezig is), maar het is allemaal prima in beeld gebracht, het verzandt nergens in onnodige actie-scènes, de beelden van de soms bijna mythische jungle zijn schitterend en de acteerprestaties zijn over de gehele lijn sterk. Christian Bale heb ik werkelijk nog nooit een slechte prestatie zien leveren; 1 van de beste acteurs van zijn generatie, zonder twijfel. Hij werd hier wel net overtroffen door zowel Steve Zahn als Jeremy Davies. Beiden zetten enorm goed een getraumatiseerde oorlogsgevangene neer. Vooral Davies, die ik herkende van Lost, steelt elke scène waarin hij voorkomt.
Uiteindelijk vond ik het middengedeelte, in het gevangeniskamp, het beste deel van de film, maar met 120 minuten houdt Herzog het heel strak en gaat het nergens vervelen. Alleen de laatste pakweg vijf minuten vond ik veel te zoetsappig. Zo overdreven dat het zelfs bijna een koortsdroom leek. Wat mij betreft was Rescue Dawn net iets beter af geweest als het een aantal minuten eerder eindigde. Maar bon, schoonheidsfoutje in een verder prima film.

4*

Hét schoolvoorbeeld hoe je met minieme middelen en een erg laag budget toch een sterke film kunt maken. Tarantino's debuut, en hoewel hij hierna beter zal worden, is dit toch allemaal best meer dan degelijk al. Die openingsscène in het restaurant waar de misters zitten te kletsen over Madonna en fooien geven: goud. Daarna wordt de kijker middenin het verhaal gegooid, wordt het mysterie opgevoerd en langzaamaan onthuld en laat Tarantino vooral de gaspedaal niet meer los. Erg strak tempo, waarin elke scène functioneel is en past binnen de puzzel. Er zitten enkele geniale scènes in, zoals die 'stuck in the middle with you'. Ja, dat lied heeft nu ook voor eeuwig een duistere connotatie.

Acteurs doen het prima; Keitel, Madsen, Buscemi en Roth zitten allen stevig in hun rol. Maar verder dus gewoon een film die effectief in z'n simpliciteit is. Het is nog geen briljant niveau wat mij betreft, juist omdat het verhaal zo kort en simplistisch is, en ik mis hier toch ook wel die lang uitgerokken dialogen of van die dolgekke scènes, maar dit laat wel zien dat het onvermijdelijk was dat Tarantino zo'n geweldige regisseur ging worden.

Aantal jaren terug ooit het eerste halfuur gezien, maar daarna toch maar afgezet; het kon m'n aandacht toen niet vasthouden. Nu maar eens opnieuw een poging gewaagd; ik moet zeggen dat ik op een vreemd moment in de film gestopt was destijds, want juist die eerste 40 minuten zijn echt ijzersterk. De hele openingsscène is meesterlijk, en ook de befaamde beer-aanval is fantastisch in beeld gebracht.

Visueel is het werkelijk een van de mooiste films die ik de afgelopen jaren heb gezien; al die ijzig kille, maar ook woest mooie, landschapsbeelden zijn adembenemend. De film is zéér traag, maar daar merkte ik weinig van omdat ik zo in de ban was van de mooie beelden en de sfeer die daar door werd opgeroepen.

Over acteerprestaties kan niet veel gezegd worden, buiten het feit dat ze gewoon top zijn. DiCaprio zet allesbehalve zijn meest complexe rol ooit neer (maar kom, die oscar verdiende hij wel eens een keer), maar doet het gewoon oerdegelijk, en Hardy is zoals in alles waar ik hem ooit in gezien heb, supersterk.

Zeker een film die ik down the road nog wel eens wil herkijken. 4.5*

Hideo Nakata, regisseur van het Japanse origineel, mocht komen opdraven voor dit vervolg op de Amerikaanse remake; op papier een keuze die goed had horen uit te pakken. Al vanaf de slechte openingsscène heb je echter door dat dit een tergend slechte herhaling van zetten gaat worden. Gore Verbinski's eerste deel was voornamelijk zo sterk door het mysterieuze horrorsfeertje dat onder je huid ging zitten. In dit vervolg is er geen sprake van mysterie; je weet als kijker al hoe het in elkaar zit, en elke vorm van spanning ontbreekt daardoor. Ook heeft het helemaal niets meer met de lugubere videotape te maken, en sleept Nakata er hier heel veel met de haren bij. Alles kan zomaar gebeuren, er zit geen interne coherentie in. Dan heb ik al heel snel heel weinig interesse meer. Technisch gezien is het geeneens een slechte film; muziek is sfeervol en qua beelden steekt het degelijk in elkaar. Dat zijn in dit geval echter elementen die de film niet naar een hoger elan kunnen tillen; daar had je echt spanning, sfeer en een sterker plot voor nodig gehad. Naomi Watts is altijd een heel fijne actrice, maar haar talenten worden in een film als deze volledig verspild. 2*.

Een heel effectieve horrorfilm. Moderne horrorklassieker wordt er hier en daar gezegd, en daar ben ik het wel mee eens. The Ring ademt sfeer. Dat groenachtige kleurgebruik en de constante regenbuien zorgen voor een naargeestig gevoel. De echte horror uit zich hier niet via in your face jumpscares, maar veeleer door een onderhuids gevoel van creepiness. Die creepiness wordt uitmuntend gecreëerd door de eerder genoemde naargeestige sfeer, de af en toe zeer enge beelden (het meisje dat steeds dichter bij het televisiescherm komt en er uiteindelijk uit kruipt zal me heel lang bijblijven, maar ook de beelden van de videotape zelf zijn behoorlijk luguber) en de donkere locaties. Het eerste uur, wanneer je nog niet goed weet hoe het allemaal zit (hoewel je het complete plaatje nooit helemaal te weten komt) is het beste, maar in feite houdt de (onderhuidse) spanning niet op tot de aftiteling. Naomi Watts was ook weer sterk natuurlijk, wat een actrice. Het einde zelf vond ik een beetje abrupt, op zich is het wel duidelijk genoeg, maar veel info blijft toch onbekend en de verregaande implicaties van het einde weet de film niet echt over te brengen. Dat liet me dus niet volledig tevreden achter.

Het is vooral wel fijn dat deze film stille momentjes durft te hebben. Lekker lange, trage spanningsopbouw, beelden van de creepy omgevingen, etc. Een horrorfilm hoeft niet altijd 'bezig' te zijn, enge situaties creëer je niet enkel door actie of jumpscares, en dat begrijpt Gore Verbinski hier goed. Jammer dat het einde niet iets sterker was.

Een erg sfeervolle horrorproductie van Netflix, die toch wel vooral punten scoort door een prima, creepy en door sfeer overladen eerste uur. Die woeste Zweedse landschappen en bossen is een ideale setting voor een verhaal als dit (en eens een keer iets anders dan steevast een horrorfilm gesitueerd in hartje Amerika), en de belichting is lekker somber en donker. De personages zijn bovendien vrij sympathiek en realistisch; de dialogen voelen niet geforceerd aan, het lijkt alsof je hier met een echte vriendengroep te maken hebt. Dat maakt de steeds escalerende gebeurtenissen fijner en spannender om te kijken. Het feit dat het monster bijna nooit in beeld komt tot het einde is ook een prima keuze. De ommekeer qua kwaliteit is wanneer de mensen die het monster aanbidden worden geïntroduceerd. De spanning en dat gevoel van ongemakkelijkheid is dan wel weg, en het gaat allemaal een beetje onsubtiel over the top. Toch heb ik me hier wel erg mee vermaakt, en is het eerste uur gewoon zeer sterk. 3.5*.

Wat een duistere, fucked up, sombere en deprimerende film zeg, maar tegelijkertijd ook zo puur en mooi. Had niet verwacht deze zo goed te vinden, maar is echt een topper wat mij betreft. Ik snap wel dat het niet een film voor iedereen is; het is erg traag en ook echt heel somber. Als je een film die je met een goed gevoel achterlaat wil kijken, sla je deze best over.
Visueel valt er erg veel te genieten. Cinematografie is top, de omgevingen en achtergronden zijn duister mooi, de apocalyptische sfeer van verdoemenis druipt van elk beeld af. En Viggo Mortensen speelt een schitterende rol. Die man is toch echt een van de betere acteurs die er rondloopt. Het zoontje speelde echter ook erg goed, en vooral bij het einde kreeg ik toch wel een brok in de keel.
Paar hoopvolle momentjes (die kever, het gezin op het einde ), maar deze film zet zich vooral af tegen anderen in het genre in de zin dat hier nergens echt een licht aan het einde van de tunnel is. Was erg krachtig voor een keertje.

Iedereen kent het verhaal van Robin Hood wel: de Boogschutter die opkomt voor de armen en steelt van de rijken. Ik was dan ook benieuwd naar deze film en hoe het verhaal aangepakt zou worden. Nu blijkt dat deze film meer een soort prequel is op het klassieke verhaal. Dit vond ik best wel leuk aangepakt. Het verhaal was zeker wel goed, niet te ingewikkeld met enkele politieke verhaallijntjes en veel leuke actie. De actie is geweldig in beeld gebracht. Heel spectaculair en visueel zeer mooi in beeld gebracht. Dit maakte het een aangename film om naar te kijken.

Nadeel is ongetwijfeld wel de te lange speelduur. Een halfuurtje korter had de film meteen al wat beter gemaakt, volgens mij. Nu was vooral het middenstuk een beetje langdradig. Er gebeurt wel telkens genoeg om de aandacht erbij te houden. De eindstrijd is het hoogtepunt van de film.

De casting is redelijk goed gedaan. Russell Crowe neemt een rol op die hem op het lijf geschreven is. Dit soort heldenrollen in historische films ligt hem goed, al doet hij het in Gladiator wel een stuk beter. Cate Blanchett acteert goed zoals altijd. De rest is niet speciaal, maar doet het niet slecht. Muziek was ook niet slecht, al kon dat beter. En ook moeten de mooie landschapsbeelden vermeld worden, er is toch wel veel op locatie gefilmd wat alleen maar positief is.

Robin Hood is een mooie film die als groot nadeel de lange speelduur heeft. Voor mijn part mag er ook best een vervolg komen, aangezien het echte verhaal nu pas begint eigenlijk.

3.5*

Rogue One is, op gelijke voet met The Force Awakens, de fijnste Star Wars film sinds dat Revenge of the Sith uitkwam. Het is wat harder en donkerder; de nadruk ligt hier wel echt op het Wars aspect. Niet elke rebel is hier ook de 100% good guy zoals je het zou verwachten. Op papier klinkt het als een vrij onnodige film, maar het bouwt heel erg goed op naar de originele Star Wars, 'A New Hope', en het sluit hier prima bij aan. Felicity Jones is niet al te speciaal als de hoofdpersoon (eerlijk gezegd; geef me dan toch maar Daisy Ridley hoor), maar Diego Luna is wel erg goed, en ook de rest van de cast is degelijk, met een goede rol voor Mads Mikkelsen. Het is vooral gewoon een erg duistere periode in het Star Wars verhaal, en het is verfrissend dat de sfeer van de film dat reflecteert. Inclusief de dood van alle personages op het einde en de complete massa-slachting die Vader aanricht. Noem het flauw of cliché, maar de 2 scènes van Darth Vader in deze film vond ik het absolute hoogtepunt. Zijn kasteel op de vulkaanplaneet Mustafar, zijn dreiging en de zwarte humor in zijn dialoog en vooral de ideale beperkte dosering van zijn aanwezigheid; Vader was zelden zo geweldig als hier. De eindscène waarin je hem op zijn hoogtepunt in actie ziet, iets wat zelfs in de originele trilogie nooit gebeurde, is fantastisch. All in all een goede spin-off, die ideaal aansluit bij de rest van de saga, en op momenten lekker duister durft te zijn.

Best wel een vermakelijke wegkijker. Romancing the Stone is een avonturenfilm in zijn meest pure vorm, hoewel het nergens zo extravagant of druk wordt als bijvoorbeeld een Indiana Jones-film. Het blijft wat meer minimaal, wat meer met de voet op de rem. Vermakelijk dus zeker, spectaculair niet echt. Het zijn ook vooral de avontuurlijke scènes waar de film het van moet hebben; de echte actiescènes i.e. het heen-en-weer-geschiet worden wat chaotisch en oninteressant in beeld gebracht. Maar de achtervolgingsscènes en de tocht door de jungle zijn in ieder geval best tof, en kennen een lekker ongecompliceerd sfeertje. Kathleen Turner en Michael Douglas vormen een fijn duo met aanstekelijke chemie. Danny DeVito, langs de andere kant, wordt een beetje verspild in een kleine en nietszeggende rol. Ik dacht op voorhand dat hij meer deel van een hoofdtrio ging uitmaken, dus dat was wel spijtig. Robert Zemeckis heeft later nog heel wat tijdloze klassiekers gecreëerd; en hoewel er vrij weinig mis is met Romancing the Stone, kan ik de film wel niet onder die noemer classificeren. Met andere woorden; tof voor een keertje, maar binnen niet al te geruime tijd waarschijnlijk ook wel weer vergeten. 3*.

Intrigerende zit, die wel iets te lang duurt af en toe. In het eerste uur gebeurt er niet zo erg veel; en hoewel ik snap dat dit functioneel is voor de opbouw van het mysterie en de spanning, vergt Polanski toch wat geduld en doorzettingsvermogen van zijn kijker. Dat wordt grotendeels beloond, want het verhaal en de ontwikkelingen zijn leuk en interessant, maar niettemin had hier perfect een twintigtal minuutjes afgekund. Ik noem het verhaal nu leuk en interessant (en dat is het ook), maar het is ook wel érg voorspelbaar. Ik had vanaf het eerste kwartier door hoe de vork in de steel zat, en elke 'verrassing' die later volgde was geen verrassing. Maar het ligt er zo dik bovenop dat dit me een doelbewuste keuze leek? Het bouwt in ieder geval op naar een einde dat je al twee uur lang verwacht, en dat dan een beetje pover aanvoelt.

De acteurs zijn wat theatraal (maar bon, de film is intussen ook al 53 jaar oud natuurlijk, andere tijden) en Rosemary's aftakeling is wat onsubtiel. Wat wél heel erg positief is, is de visuele aankleding van de film. Het grote appartement ziet er mooi authentiek uit, en levert een ideaal decor voor het slow burn plot. Goed en dynamisch camerawerk ook. Over het algemeen is Rosemary's Baby dus een hele degelijke film, die door z'n iets te lange speelduur af en toe wat momentum verliest en daardoor niet helemaal tot de grote toppers behoort. 3.5*.

Geen hoogvlieger, maar als luchtige anti-rom-com met 2 héle vermakelijke, sterke acteerprestaties in het middelpunt, heb ik hier wel graag naar gekeken. The Roses moet het echt hebben van die aanstekelijke chemie tussen Cumberbatch en Colman - en zowel in duo als apart zijn ze gelukkig dus geslaagd grappig - want de bijpersonages zijn opvallend flauw en niet grappig (vooral Kate McKinnon vond ik weer een erg vervelend typetje spelen). De film lijkt nog vrij braaf te beginnen - inclusief die mooie, kleurrijke locaties waarmee je je soms in een (mindere variant van een) Wes Anderson film waant - maar zeker in de tweede helft worden de antics een heel stuk absurder en gemener, wat het geheel wel wat peper gaf. Het duurt namelijk wel een tijdje totdat het echt helemaal op gang komt, en in het middenstuk zakt het tempo zelfs nog een stukje in. Maar het laatste halfuur, met de ''oorlog'' tussen beide (het woord dat ze bewust uit de originele titel - The War of The Roses - hebben gelaten) maakt veel goed en is het tofste stuk van de film. Maar: ondanks een wat onevenwichtig tempo, zijn de acteerprestaties van Cumberbatch-Colman tof en grappig genoeg om geboeid te blijven.

Heel veel meer valt er ook niet te zeggen; schrijf- en regiewerk zijn niet noemenswaardig sterk (maar ook niet ondermaats), en de film duurt gelukkig een stukje onder de 2 uur. Het einde is wel erg tof gedaan, vond ik persoonlijk. Misschien een beetje flauw en absurd, maar dat paste bij de toon van de film, en het ontlokte wel een reactie in mijn zaal. Zoiets vind ik altijd wel tof.

3*.

Gestadig baan ik mijn weg doorheen het oeuvre van Wes Anderson, en dan was het nu eindelijk eens de beurt aan The Royal Tenenbaums. Zijn twee eerste werkjes heb ik nog niet gezien, maar dit lijkt me in principe de eerste 'prototypische' Wes Anderson; de blauwdruk waarop hij zowel stilistisch als thematisch voor de rest van zijn latere carrière op zou blijven terugvallen. Hij blijft wat mij betreft één van de creatiefste en origineelste regisseurs die er momenteel nog rondloopt in Hollywood - en ik ben enorm benieuwd naar zijn nieuwste die ergens later dit jaar uitkomt - maar hier in Tenenbaums bemerk je natuurlijk wel nog een zekere 'ingetogenheid', bij gebrek aan een beter woord, dat in zijn latere films ontbreekt. Stijl is hier al heel belangrijk, maar nog niet alles. Er is een mooie balans tussen het stilistische aspect, dat wel al prachtig gedetailleerd, uitgekiend en symmetrisch is, en het verhaaltechnische/dramatische kantje. Humor en duisternis, lichtvoetigheid en hard cynisme, zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op veel momenten heb ik echt moeten lachen met de droge grappen, en op andere momenten heb je dan weer zo'n scène als de zelfmoordpoging van Richie. Zo'n combinatie van humor en drama kan foutlopen, maar Anderson past het hier vrij foutloos toe. De personages zijn archetypes en karikaturen, klopt, maar ze voelen wel ook nog steeds als mensen van vlees en bloed aan. Stiller's 'I've had a rough year, dad' op het einde komt hard aan, ook al is zijn personage een beetje absurd in de rest van de film. Zo zijn er veel momentjes, en op die manier voelt deze film wellicht iets 'oprechter' aan dan Andersons meer recente films.

En wat een cast. Gene Hackman is fantastisch als de spil in het geheel, wat een rol. Stiller is een beetje onderbelicht en Owen Wilson vind ik het minst leuke personage neerzetten, maar de rest van de cast heeft echt geweldige individuele momentjes. Met misschien Gwyneth Paltrow nog wel op kop. Dat moment dat ze uit de bus stapt en langzaam op Richie afwandelt: pure filmmagie. De wisselwerking tussen de acteurs werkt geweldig, en zorgt ervoor dat de humor en stijl van Anderson tot z'n volle recht kan komen. Ik vind de film een klein tikkeltje afzwakken na de zelfmoordpoging, en het eindstuk doorprikt misschien een klein beetje de magie van dit absurdistische mini-universum, maar over het algemeen is het zeker een dikke 4* waard.

IJzersterk drama, met een feilloze sfeerschepping en dito acteerprestaties. De getrouwheid aan de West-Vlaamse en Limburgse dialecten geeft het geheel een realistisch en naturel gevoel, en de acteurs lijken er handig mee overweg te kunnen. Dat element voelt in ieder geval nergens geforceerd aan. Matthias Schoenaerts is fantastisch als de getroebleerde Jacky. In het begin lijkt hij een heel onsympathiek figuur te spelen, maar langzaamaan veranderde deze perceptie bij mij als kijker, totdat de gruwelijke flashbackscène voorbijkomt en je hem helemaal als een tragisch en noodlottig figuur ziet. Die flashback is de sleutelscène van de film waar al de rest onlosmakelijk mee verbonden is, tot het fatalisme van de personages aan toe: Jacky is een noodlottig figuur die niet kan ontsnappen aan zijn eigen verleden, en dus ook niet aan zijn lot. Knap gedaan, en ik vond de flashbacks dus zeker niets wegnemen van de hoofdverhaallijn. De andere acteurs doen het ook prima, vooral Jeroen Perceval is heel overtuigend, maar de film staat of valt wel echt met hoe goed Schoenaerts zijn rol weet te vertolken; en dat zit dus gelukkig zeer snor.

Vooral visueel is het ook gewoon een prachtige film. Roskam was voor het regisseren van Rundskop voornamelijk actief in de schilderwereld, en dat zie je er wel aan. Hij levert heel wat bijna schilderachtige plaatjes af, waardoor de film af en toe poëtische proporties aanneemt. Dit gecombineerd met het uiterst droevige (achtergrond)verhaal, de sterke personages en acteerprestaties, de noodlottige sfeer en de locatie van de 'achteruitgeschoven', gemarginaliseerde provincies, maakt van Rundskop simpelweg een geweldig ingetogen, duister en soms zelf poëtisch drama. Wat kan Vlaamse cinema mooi zijn.

4*.