Opinions

Aangezien over een paar dagen The Force awakens aan de beurt is, leek het me wel eens tijd de overige zes films te herbekijken. Dit omdat het toch al weer een tijdje geleden is dat ik de hele saga zag. The phantom menace is de eerste Star Wars die ik zag en jaren terug vond ik het een heel goede film. Nu, na een herziening, heeft de film toch veel van zijn kracht verloren. Ik kan best begrijpen dat destijds de fans enorm teleurgesteld waren met deze film als het startschot van de prequeltrilogie. Het grootste pijnpunt is de 'humor'. Dit deel is echt enorm kinderachtig en dat komt door het personage Jar Jar Binks, wellicht het irritantste en meest pijnlijk ongrappige filmpersonage ooit. Dat zo'n verschijning in de film zit is al erg genoeg, maar Lucas ramt hem werkelijk door ieders strot door hem een quasi hoofdrol te geven. Had Lucas nu echt gedacht dat ook maar iemand dit leuk zou vinden? Niet alleen Binks is strontirritant, de kinderlijke humor is in alles aanwezig; kinderachtige robots die 'Roger-roger' roepen, dwaze aliens, de Gungans,..

De dialogen zijn nooit het sterkste punt van Star Wars geweest, dus daar ga ik dan ook niet over vallen, maar het script zit vaak met haken en ogen aan elkaar; personages nemen beslissingen die nergens op slaan, het verhaal neemt onzinnige sprongen.. De acteerprestaties vallen over het algemeen wel mee. McCregor moet er nog wat inkomen als Kenobi, maar vooral Liam Neeson doet het voortreffelijk. In principe het toonbeeld van de perfecte Jedi en ik ben blij dat hij zo'n grote rol heeft. Natalie Portman deed het wel redelijk dramatisch. Maar goed, te negatief wil ik ook niet overkomen. Visueel blijft het namelijk een erg mooie film, met lang niet zo'n overdaad aan CGI als velen beweren (dat komt pas in de vervolgen). Ja, sommige animaties komen best verouderd over, maar so be it. Ik vind het vooral heel fijn om hier de Republiek en de Jedi-orde in hun volle glorie te zien. Hoogtepunten zijn de Pod-Race en het lightsaberduel op het einde. Darth Maul is best een leuke vijand, maar wordt heel fel onderbelicht. Hoogstens 5 minuutjes screentime, terwijl Jar Jar.. Tja, jullie begrijpen het wel.

Al bij al blijf ik het wel een erg vermakelijke film vinden, want eerlijk is eerlijk: de film valt geen moment stil, Lucas weet wel hoe hij er de vaart in houdt. Er heerst een avontuurlijk gevoel, zoals het in feite hoort in een Star Wars-film. Hoe kinderachtig en licht van toon de film ook mag zijn, daar is ie toch wel in geslaagd.

Ik heb, in tegenstelling tot vele anderen, niet echt iets tegen de prequeltrilogie. The phantom menace is waarschijnlijk een van de meest afgekraakte films ooit, maar vind ik ondanks alles erg vermakelijk en Revenge of the Sith vind ik zelfs enorm goed. Maar eerlijk is eerlijk: Attack of the clones is gewoon een slechte film, hoe je het ook bekijkt. Volgens velen beter dan het eerste deel, maar daar merk ik niets van. Attack of the clones is eigenlijk gewoon alles wat Star Wars nu juist niet is.

De film is, om het zo maar uit te drukken, gewoon enorm oninteressant. Politiek geneuzel dat vaak nergens over gaat, de vreselijke liefdesscènes tussen Anakin en Padme, ellenlange CGI-actiescenes.. Lucas doet hier ongeveer alles fout wat hij fout kon doen. Godzijdank dat de kinderachtige humor uit de prent gerukt is en de rol van Jar Jar gereduceerd is tot een schamele 5 minuten, anders was hier een slechter cijfer uit gekomen. Het probleem met deze film is gewoon dat er veel potentie is, wat juist het jammere is. Lucas weet het verhaal echter zo te vertellen dat het nauwelijks iemand interesseert en het ook nog eens heel rommelig overkomt. Waar is het avontuurlijke gevoel? Volledig weg. Heel slechte beslissing. De acteerprestaties waren slecht. Portman en Hayden Christensen als respectievelijk Padme en Anakin doen het beide erg slecht, vooral Christensen. Hij rammelt de teksten eentonig af en zet Anakin neer als een zeurderige en verwende puber. Maar goed; de fout ligt hier ook gewoon bij George Lucas die enorm melige liefdesscènes voor hun heeft geschreven met verschrikkelijke dialogen. Probeer daar als acteur zijnde maar wat mee te doen. Ewan McCregor doet het wel uitstekend als Obi-Wan Kenobi. Als Meester komt hij veel beter over dan als leerling in het vorige deel.

Het laatste halfuur komt de schwung er een beetje in met een grootse veldslag en een afsluitend lightsaberduel, hoewel ik over beide niet heel positief ben. Oké, de actie kijkt wel lekker weg en er zitten enkele leuke scènes tussen zoals Mace Windu en Yoda in actie, maar de actie geeft toch nergens het Star Wars gevoel. Het is gewoon een grote CGI-battle die heel chaotisch overkomt. Waar alle andere lightsaberduels in de serie altijd een bepaalde spanning met zich meedragen, ontbreekt dat hier volledig. Het duel lijkt gewoon nooit volledig op gang te komen, zelfs niet als Yoda even als een hyperactieve zot volledig uit de bol gaat. Dooku is ook gewoon niet zo'n leuke vijand, hoewel Christopher Lee wel een heel goede prestatie neerzet. Toch lijkt hij niet echt te passen in een film als deze. De muziek van Williams is wel ontzettend mooi.

Attack of the clones is een beetje de miskleun van de Star Wars-serie. Veel (lelijke) CGI, slechte acteerprestaties en een verhaal dat nooit de volledige interesse wekt zijn toch wel de voornaamste problemen. Grappig genoeg is net het probleem van het eerste deel, de kinderachtige humor, hier helemaal opgelost. Gelukkig weet ik dat de derde prequel, Revenge of the Sith, véél beter is. De mensen die dat in 2002 echter nog niet wisten moeten op dat moment wel een beetje het gevoel gehad hebben van 'Star wars is dood'.

2.5*

Revenge of the Sith is, in tegenstelling tot the phantom menace en zeker attack of the clones, een enorme verbetering. Veel problemen uit de vorige delen worden weggewerkt en in feite is dit gewoon een erg goede Star Wars-film. Het verhaal is allereerst erg interessant in dit deel; weg zijn die vage verhaallijnen over de Handelsfederatie of het liefdesverhaaltje: deze film komt eindelijk to the point. De film bouwt de hele speelduur op naar de originele trilogie en op het einde sluiten alle verhaallijnen, tot in de kleinste details, perfect aan.

De rode draad is de tragische val van Anakin naar de Dark Side en zijn transformatie in Darth Vader en eerlijk is eerlijk: dit heeft Lucas gewoon perfect in beeld gebracht. Wat hier ook aan meehelpt is het feit dat Hayden Christensen een veel betere acteerprestatie neerzet als in het vorige deel. Sowieso doet iedereen het wel goed in dit deel; vooral McCregor was aardig op dreef en zet zijn beste prestatie van de drie neer. Portman doet het oké, maar heeft verder ook gewoon een nietszeggende rol. Verder zitten er ook van die zeldzaam mooie, 'stille' momentjes in, bijna on-star warsachtig. Anakin die met betraand gezicht vanuit de Jedi-tempel naar buiten kijkt, terwijl verderop Padme door haar raam naar de Jedi-tempel kijkt. Of de conversatie tussen Anakin en Palpatine in de opera (of wat is dat in hemelsnaam?) Of de eindscene op Tatooine. De eerstgenoemde scène luidt ook meteen de ommekeer van de film in; wat volgt is het duisterste uur in de hele saga. Anakins ommekeer, de val van de Republiek en opkomst van The Empire, Darth Sidious' onthulling, Order 66 (met epische muziek!) waar alle Jedi afgeslacht worden, het lavagevecht tussen Anakin en Obi-Wan en Anakins verbranding en operatie wat voor de kleinsten onder ons best te gruwelijk kan zijn.

De muziek van John Williams is, hoewel altijd goed, hier echt episch. Prachtig gewoon. En ja, je kan Lucas aanrekenen dat ook hier een overload aan CGI aanwezig is, maar over het algemeen stoorde het me hier niet en wordt het vaak zelfs heel goed gebruikt zoals bij het design van de planeten (Mustafar!) Maar bon; het gevecht op de Wookiee-planeet lijkt wel eerder op een computerspel en ook dat gevecht tegen Grievous gaat er ver over. Maar voor de rest is dit gewoon een meer dan prima film die de prequel-trilogie eigenhandig naar boven trekt.

4.5* blijven staan.

Na het polariserende The Last Jedi, stond Abrams terug aan het roer om de Star Wars saga af te sluiten. Een erg moeilijke taak, daar niet van, maar dit had toch echt beter gekund en gemoeten. De sequel trilogy heeft 1 groot probleem: een totaal gebrek aan visie, planning en structuur. Hoe kan je het als Disney zijnde in je hoofd halen om aan een nieuwe Star Wars trilogie te beginnen, zonder een idee te hebben waar het doorheen de drie delen naartoe gaat. Artistieke vrijheid voor de regisseurs is allemaal goed en wel, maar dan krijg je wel het rommeltje dat je nu hebt. Daarom zijn de sequels, puur als drie aparte films, zeker niet slecht (wat mij betreft), ook deze niet, maar in trilogieverband en in relatie met de eerste zes films is het een enorme mess.

Maar bon, deze negende en laatste films dus. Zoals ik al zei, als op zichzelfstaande film erg vermakelijk, maar dit hoort dus de grote afsluiter te zijn, en dat merk je nergens aan. Tuurlijk, Palpatine wordt er eventjes bijgehaald als de big bad guy, maar het is zo belachelijk duidelijk dat dit een noodoplossing was. Ook helemaal geen verklaring of niets, de kijkers moeten het maar gewoon accepteren zonder na te denken. McDiarmid zet evenzeer wel weer een erg leuke rol neer, het is duidelijk dat hij er plezier in had.
Het tempo is snel, zéér snel. Er is amper ademruimte en zeker de eerste helft komt chaotisch druk over. Het is allemaal vermakelijk en avontuurlijk, dat zeker wel. De film scoort z'n punten in de laatste drie kwartier wat mij betreft. Ondanks alles was ik met het werkelijke einde best nog wel tevreden. Het einde van Return of the Jedi is beter en ook vele malen vrolijker, maar dit was niettemin ook goed genoeg.
Ridley en vooral Driver doen het uitstekend, de rest van de cast krijgt niets om mee te werken. Het duel tussen Rey en Kylo op de oceaan, de redemption van Ben Solo en het daaropvolgende emotionele gesprek tussen vader en zoon Solo vond ik de beste scènes van de film. Adam Driver weet in de laatste akte van de film zonder woorden, maar met enkel gezichtsuitdrukkingen en lichaamshouding, duidelijk te maken dat Ben Solo terug een good guy is. Erg knap staaltje acteerwerk. 1 erg mooie scène daarnaast nog vond ik om op het einde de stemmen van praktisch al de Jedi uit de hele saga te horen. Als kind opgegroeid zijnde met de prequels toch leuk om Anakin of Qui-Gon even te horen.

Nja, moeilijk om hier dan een cijfer op te plakken. Als grootse afsluiter schiet ie tekort, de sequel trilogie is nu nog meer als ervoor een verhaaltechnische rommel en het verhaal is erg afgezaagd/onorigineel. Is het dan een slechte film? Nee, wat mij betreft niet. De film verveelt door het hoge tempo geen seconde, het avontuurlijke gevoel is groot, er zitten enkele erg sterke afzonderlijke scènes in, het lot van zowel Ben als Rey is logisch en visueel is het natuurlijk een plaatje.
En wat betreft al die agressieve negativiteit; het mooiste is en blijft natuurlijk dat een nieuwe generatie kinderen hierdoor Star Wars heeft ondekt. Over vijftien jaar ga je genoeg stemmen op het internet horen die roepen dat de sequels geweldige films zijn, net zoals nu met de prequels gebeurt (heb ik de indruk). Er zijn véél problemen met deze trilogie, en ja, met een betere visie had hier iets véél beters van gemaakt kunnen worden. Maar voor wie deze films echt niet kan verdragen, is het einde van episode VI nog steeds een mooi stoppunt, zou ik dan zeggen.

3.5*

The empire strikes back is het Magnum opus van de Star Wars-saga, laat dat zeker zijn. Als A new Hope het succes startte, is het deze film die Star Wars zijn ziel gaf en volledig op de kaart zette; en terecht ook. Episode IV is zeker een fantastische film op zich, absoluut, maar deze episode V is zoveel meer. De verscheidenheid aan schitterende locaties en zelfgebouwde sets kenmerkt de film; de ijsplaneet Hoth, de sinistere moerasplaneet Dagobah, de stad in de wolken op Bespin.. Heel wat uitgebreider (en epischer) als IV en ook de prequels. Maar ook de personages komen veel beter uit de verf; Ford zit nog beter in zijn rol als bad-ass Han Solo, Hamill doet het ook veel beter als Luke Skywalker, Darth Vader krijgt een veel grotere rol. De chemie tussen Ford en Fisher is ook heerlijk en zeker een verdienste van Kershner, die itt Lucas de film veel vlotter en frisser weet te regisseren. Lucas staat meer in voor de creatieve kant, maar regisseren laat hij beter over aan anderen.
Er zitten gewoon ook enorm epische en legendarische momenten in; de battle op Hoth (kleiner van opzet als de battles in I-III, maar toch veel beter), Solo's invriezing, het I am your father moment, Luke's training bij Yoda, de Millenium Falcon in volle glorie in de ruimte,.. Zo kan ik nog wel doorgaan.

De allerbeste Star Wars, en dat zal ook altijd zo blijven (ik zie episode VIII en IX hier echt niet overheen gaan). De sfeer is top, de personages komen nog beter uit de verf, visueel is het een plaatje met geweldige sets en natuurlijk een prachtige Yoda, heerlijke muziek van Williams en uiteraard het briljante einde. Nee, hier kan geen film meer aan tippen.

5*, volledig verdiend.

Return of the Jedi; het derde en laatste deel van de originele trilogie en tot voor kort ook het einde van de serie. Jedi heeft bij mij al op veel plaatsen gestaan; de allereerste keer dat ik de serie zag was het m'n favoriet van de originele trilogie, daarna vond ik enkel Hope minder en nu is het toch wel duidelijk de minste van de drie. Ook minder als Sith en The force awakens, maar dat terzijde. Het is in principe na The phantom menace ook het meest kinderachtige deel. Maar is dit dan een slechte film? Zeker niet, allesbehalve zelfs. De toon is lichter en verder missen de epische actiescenes uit Empire, maar ook deze episode wordt gekenmerkt door de heerlijke Star wars-sfeer, het avontuurlijke gevoel is volop aanwezig en het verhaal komt tot een fantastische climax.
Het eerste uur is eigenlijk behoorlijk matig. Het subplot met Jabba is, op die vreselijke CGI-scene na, best wel leuk, maar daarna heeft de film moeite om het tempo er in te houden. Daarna Endor en de Ewoks dan. Niet erg irritant, maar ook geen geweldige beslissing. De film wordt eigenlijk gered door het laatste halfuur, met een climax op drie verschillende punten. De scènes tussen Vader, Luke en the Emperor zijn goud waard en voor mij persoonlijk de beste scenes uit de hele saga. Prachtig hoe Vader/Anakin doorheen de film worstelt met zijn gevoelens en op het einde terugkeert naar de Light Side door Luke te redden. Blijft in combinatie met Williams epische muziek mijn favoriet moment uit de serie.
De acteurs doen het allemaal goed; Leia is hier wat minder leuk en ook Han Solo heeft al iets van zijn coolness verloren (hoewel gelukkig niet teveel), maar Hamill is hier op zijn best en Ian McDiarmid zet (wederom) een heerlijke prestatie neer als grote slechterik Sidious/the Emperor.

Blijft een erg aangename film en het einde werkt uitstekend als de ultieme afsluiter (hoewel het dat niet meer is), maar helaas niet (meer) zo krachtig als IV en V.

4*

Ter voorbereiding van the Rise of Skywalker dacht ik toch nog maar even de nieuwe trilogie op te frissen. The Force Awakens zag ik voor het eerst en het laatst toen ie uitkwam in 2015, maar vond ik toen wel een uitstekende Star Wars film. De nostalgie-factor en de fun die de film uitstraalt verblindde mij, en ik denk velen met mij, toch wel een beetje voor de terkortkomingen. Bij een herziening valt het een en ander toch wel door de mand, hoewel ik dit absoluut een goede film blijf vinden over het algemeen, en een passend deel in de saga.
Het grootste minpunt van dit zevende deel, is toch wel dat het op vele momenten werkelijk aan quasi zelf-plagiaat doet. Dat het doel was om zoveel mogelijk de sfeer van de original trilogy na te bootsen is wel duidelijk, en de film gaat hier zo ver in dat het nauwelijks een eigen identiteit heeft. Zo is het bv. verhaaltechnisch totaal niet noodzakelijk dat de film weer start op een zandplaneet. Of het einde, met de Death Star 3.0 , had toch ook wel best vervangen kunnen worden door een originelere dreiging. Snoke is Palpatine 2.0 Zo kan je lang doorgaan eigenlijk. De klasse van de film, en de verdienste van Abrams dan waarschijnlijk, is dat het ondanks dit alles toch overeind blijft, magisch aanvoelt en overgoten is met de typische Star Wars-sfeer. Een originele film allesbehalve, maar als nieuw opstartpunt van een nieuwe trilogie is het uiteindelijk allesbehalve onvergeeflijk, en er worden genoeg opzetjes gegeven die naar iets origineels, nieuws en fris (hadden?) kunnen leiden.

De film vindt een oké balans tussen de oude en nieuwe personages. Ridley zet Rey hier aangenaam neer en haar rol was hier veelbelovend, Finn en Poe zijn fun en Kylo Ren/Ben Solo is veruit het beste nieuwe personage dat de sequels hebben opgeleverd, en wellicht een van de betere characters uit de hele saga. In typische Skywalker stijl wordt hij geconflicteerd tussen het Licht en het Duister en ik ben in feite oprecht benieuwd wat zijn lot zal worden in deeltje 9. Van de oude garde heeft Han Solo de grootste rol, en hij zet voor de laatste keer een erg leuke rol neer. De scène tussen hem en Kylo Ren is de beste van de film, en eigenlijk ook de enige scène waarin wat ballen getoond worden.

Bon, was wat minder indrukwekkend dan tijdens de eerste keer in de bioscoop, maar ondanks de onoriginaliteit en het bijna kopiëren van New Hope, straalt de fun en sfeer en star wars magie er wel vanaf, en dat is uiteindelijk waar een eerste deel van een nieuwe trilogie voor moet zorgen, in combinatie met een intrigerend vooruitzicht, wat er op het einde van de film wel degelijk is.

Kleine 4*

The Last Jedi. Een erg enorm polariserende film, en dat is wellicht nog zwak uitgedrukt. En het is ook helemaal niet moeilijk om uit te dokteren waarom dat zo is, want er zitten heel wat controversiële momenten en beslissingen verpakt in dit achtste deeltje. Toen ik in 2017 de bioscoop uitwandelde, was ikzelf ook erg teleurgesteld. Het voelde niet juist aan, op de een of andere manier. Nu, na een tweede kijkbeurt, ben ik wel iets beter gaan denken over The Last Jedi, maar het blijft een.. nja, 'problematische' film.

Want wat krijgen we hier eigenlijk te zien? Zowat het meest oninteressante scenario waarmee een sequel trilogy ooit had kunnen afkomen. 2.5 uur lang een kleine schermutseling tussen de Resistance en de First Order, aka Rebels 2.0 vs Empire 2.0. Oké, eerlijk is eerlijk, de fout van het onoriginele plot voor deze trilogie ligt in principe bij the Force Awakens, maar dat nam niet weg dat deze film interessante en nieuwe kanten had uitgekund. Maar nee, blijkbaar is het hele Star Wars universum sinds Revenge of the Sith voor eeuwig verwikkeld in de zelfde oorlog tussen dezelfde partijen. Gaap. Als kind ben ik opgegroeid met de prequels, dus ik kijk er sowieso met een relatief roze bril naar, maar hoe dan ook kun je over die trilogie zeggen wat je wil; nieuw, origineel en gedurfd was het wel.
Finn, Poe en Leia worden hier gedeponeerd in erg oninteressante subplotjes, die er ook weinig toe doen. Luke's rol vond ik de eerste keer ook moeilijk te verteren, maar kon ik nu wel meer appreciëren. Hamill zet in ieder geval een uitstekende prestatie neer. Maar waarom niet wat meer doen met het spirituele gedeelte? De origin van de Jedi of iets in die aard? Zo'n gemiste kansen. Nu zit Luke enkel depressief en nihilistisch op zijn eiland, om slechts in de laatste tien minuten heroïsch op te treden. Het beste gedeelte van de film, en eerlijk is eerlijk, deze gedeeltes zijn ook meteen héél erg goed, zijn de scènes tussen Kylo Ren en Rey. Hun connectie , het semi-achtergrond verhaal van Kylo, alle momenten in de Throne Room van Snoke etc. Erg intrigerend en interessant, en Ben Solo wordt door deze film een van de beste en meest complexe star wars personages uit de hele saga. Zijn duel met Luke op het einde was ook sterk. Adam Driver is misschien wel de beste acteur die ooit in Star Wars heeft meegespeeld, in ieder geval sowieso van de sequel trilogy. Ik ben zeer benieuwd naar het lot van Kylo Ren in de volgende film, en daarmee eigenlijk ook het lot van de Skywalker familie en legacy.

Ook visueel scoort deze film punten. De mooiste film van de hele serie, ongetwijfeld. Meer dan tientallen shots om gewoonweg je vingers bij af te likken. Muziek van Williams blijft goed zoals altijd, hoewel misschien net iets minder memorabel in deze film.
Maar goed, overkoepelend binnen de hele saga voegt deze film bitter weinig toe, en op het einde van de film lijkt het verhaal van deze trilogie nog maar net op punt van beginnen te staan, wat natuurlijk absoluut niet zou mogen. Ik hoop dat The Rise of Skywalker alles bevredegind kan afsluiten.

Star Wars: The Clone Wars is een leuke animatiefilm die als instap of introductie dient tot de gelijknamige televisieserie The Clone Wars. Visueel creatief en mooi, met allerlei diverse planeten en personages. Veel kleur, maar nergens té. Het verhaal is lekker simpel en klein van opzet, maar wordt voornamelijk gestuurd door vele grootschalige battles en lightsabergevechten. Zeker leuk om de Clone Wars en de Jedi in vol hoogtepunt te zien, iets wat voornamelijk ontbreekt in de Prequel trilogie. De personages komen hier ook beter tot hun recht dan in de films (en dat geldt nog meer voor de geweldige serie); je ziet hier bijvoorbeeld Anakin als een roekeloze, maar toch heel sympathieke en heroïsche Jedi. Tevens de introductie van Ashoka en Rex in het Star Wars universum; sterke personages (enfin, misschien hier nog niet, maar in de tv-serie wel). Dooku wordt hier ook veel beter geportretteerd als de villain. De film weet in z'n 90 minuten dus gewoonweg een leuk verhaal te vertellen, en het Star Wars universum volledig open te gooien, met nieuwe personages, planeten en lore. Zeg wat je wil over de prequels, maar de prequel era is wel de interessantste wat mij betreft.

En aangezien ik de serie nu al meerdere malen heb vernoemd; zware aanrader hoor. Af en toe kinderachtig in de eerste seizoenen, maar zeker seizoen 3+ is essentieel kijkvoer voor Star Wars fans. De serie maakt de prequels letterlijk in retrospectief beter, en deze film geeft daar dus een mooie aanzet toe. 3.5*.

Stardust is leuk, fantasievol, ongecompliceerd, vermakelijk en met momenten best hilarisch. De film trommelt veel klassieke fantasie-archetypes op (de boze heksen, de kwade troonopvolger, piraten, de 'kleine' held), maar durft dit gerust met een kwinkslag en een lach te doen. De geesten van de dode prinsen vond ik een hilarisch terugkerend grapje, bijvoorbeeld, en Robert De Niro's personage Captain Shakespeare is absoluut briljant en aandoenlijk in de manier waarop het stereotypes op hun hoofd draait. En dit alles zonder dat de film ooit onoprecht of ironisch aanvoelt; ondanks dat Stardust zichzelf niet ontzettend serieus neemt, komen de personages, de emoties, de boodschappen en het hele wereldje wel ontzettend oprecht over. Het is een dunne lijn om op te balanceren, maar regisseur Matthew Vaughn slaagt er wonderwel in. Dat het gebaseerd is op een boek van de prima schrijver Neil Gaiman zal hier wel aan helpen, maar toch moet je het nog steeds geslaagd naar filmtaal kunnen omzetten natuurlijk. Visueel ziet de film er bovendien fantasievol, kleurrijk en authentiek uit. Een goede mix tussen CGI en praktische sets/locaties.

Heel veel meer valt er verder ook niet over te zeggen, maar ik heb hier wel twee uur prima van kunnen genieten. Het kleffe happy end gaat er over, maar past natuurlijk wel bij de sprookjesachtige en bijna mythische sfeer waar de film voor ging. Het is een soort fantasy-film dat, althans op het moment, niet meer echt wordt gemaakt. Ik ben absoluut geen Marvel- of superheldenhater, maar wat zou ik toch graag eens terug wat meer van dit zien in plaats van de zoveelste reboot van dezelfde superheld.

4*.

Heerlijke film van Verhoeven. Op een dubbel niveau heel erg genietbaar. Enerzijds is het gewoon een geweldig in beeld gebrachte, lompe, brute, bombastische actiefilm, met enkele snoeiharde scènes, vettige monsterdesigns en mooie praktische en visuele effecten. Alle actiescènes bleven zonder moeite overeind staan. Ik denk dat ik Total Recall een net iets vermakelijkere film vind, maar het verschil is miniem, en Starship Troopers is echt van begin tot einde puur entertainment. Zonder die maatschappijkritische laag, het tweede niveau, zou het nog steeds een ontzettend vermakelijke - hoewel 'foute' - film geweest zijn. Maar die kritische laag van Verhoeven is messcherp en raak, en maakt van Starship Troopers, in combinatie met die 'lompe' laag, een (klein) meesterwerkje. De heroïsche Amerikaanse muziek, de fout acterende acteurs met hun mooie kopjes, de propaganda-nieuwsberichten tussendoor, de Nazi-kostuums, enzovoort. Het is zo'n geweldig stukje ironie dat deze laag over de hoofden van zovele mensen is gegaan destijds, en wellicht nu nog steeds. Verhoeven houdt Amerika een spiegel voor, maar wel met een vette, onsubtiele knipoog. In feite zo onsubtiel dat het bijna terug subtiel wordt. Ik vind dat een heerlijke vorm van ironie en kritiek geven. Juist omdat de film z'n eigen narratief en personages zo serieus lijkt te nemen, werkt deze ironische laag zo goed. Verhoeven heeft goed door dat hij er in zo'n geval gewoon voluit voor moet gaan. Weinig regisseurs weten zo goed die balans te vinden tussen heel bruut en lomp vermaak en snoeiharde maatschappijkritiek, tussen oppervlakkig entertainment en satire.

4*.

Een erg mooie en ontroerende film, die me diep onder de indruk en met een positief gemoed heeft achtergelaten. Het verhaal van Alvin is er eentje dat iedereen een keer gezien zou moeten hebben. Het is nooit te laat om een ruzie bij te leggen of gedane fouten goed te maken, en het is het altijd waard om daar je uiterste best voor te doen. De hele thematiek van boetedoening, hoop en vergiffenis, verpakt in een roadverhaal, is zo.. puur. De vele mensen die Alvin tegenkomt, die hem altijd helpen of vriendelijk gezind zijn en waar hij mooie gesprekken mee heeft brengen het mooiste in de mensheid naar voren en dat is voor de verandering toch ook eens een keer heel fijn. Het hoeft niet altijd doem en duisternis te zijn.
Wat me vooral opviel, is hoe enorm écht en diep de emoties aanvoelden. Ik houd bijvoorbeeld ook van een pakweg Shawshank Redemption, maar in een film zoals die kunnen de emoties al wel eens vervallen in vals sentiment. In The Straight Story echter niet, elke emotie voelt hier levensecht en verdiend. Dit komt niet in de laatste plaats door de fantastische acteur Richard Farnsworth. De beste man moet quasi alleen een film van twee uur dragen, en doet dat met zulk een glans zoals ik nog bijna nooit gezien heb. Héél sterk, en die Oscar had hij moeten krijgen. Het einde bij zijn broer, met de stilte tussen hen die meer kan zeggen dan woorden, sloot het verhaal mooi af. Dit alles wordt ook nog eens perfect ondersteund door de lieflijke muziek van Badalamenti.

Zo, dat is nu eens een recensie die ik nooit verwacht had te schrijven bij een film van David Lynch. Dit doet me wel nog meer respect krijgen voor hem. Het zijn enkel de beste regisseurs die een keer van hun gebruikelijke pad durven of willen aftreden, en een film maken die eigenlijk helemaal niet bij hun stijl past. Dat Lynch zijn gebruikelijke kunstjes laat voor wat het is, én evengoed een heerlijke film weet af te leveren, is alleen maar bewonderenswaardig.

Een dikke 4*.

Holy fuck, wat een trip. Nog net kunnen meepikken in een bioscoop, en daar is het wel echt een ideale film voor ook. Prachtig gefilmd, sterk sounddesign, bruisende kleuren. Kan wel tellen als 'debuut'. Ook de soundtrack van Strange Darling vond ik vrij briljant, en speelt ook een grote rol in de sfeerbeleving. De liedjes deden me qua stijl af en toe denken aan de soundtrack van Twin Peaks: The Return. Geen idee of dat een vreemde gedachtesprong is, maar goed. Hoewel je in de eerste paar minuten inderdaad zou kunnen denken dat de film gaat verzanden in typische 'interessantdoenerij', valt dat gevoel al vrijwel meteen weg. De stilistische en vooral de structurele keuzes die gemaakt worden om het plot uit de doeken te doen, zijn volledig passend en functioneel, en leveren enkele fantastische twists and turns op. In feite een enorm simpel verhaaltje, maar de uitwerking van regisseur J.T. Mollner brengt het wel echt naar een hoger niveau. De hele tijd gaat het weer een kant uit die ik werkelijk niet zag aankomen. Nogmaals, wat een trip. Ik ben heel blij dat ik hier op voorhand zo weinig mogelijk over wist; dat maakte het wel echt een zinderende ervaring.

En wat zet die Willa Fitzgerald een ongelooflijke rol neer. Ik ga er geen verdere woorden aan wijden, want ik heb het gevoel dat ik er niet al te veel over kan zeggen zonder bepaalde zaken weg te geven, maar ik ben diep onder de indruk in ieder geval. Kyle Gallner is ook weer sterk; fijne acteur toch wel. Dat viel me eerder ook in Smile al op. Het is verder een film die je vooral moet ervaren en ondergaan, zonder enige kennis op voorhand voor maximale impact. Het enige minpuntje dat ik meteen na de film voelde, was dat het gerust enkele minuutjes eerder had kunnen stoppen. Misschien net voordat ze in die laatste auto stapte. Dat lijkt misschien een beetje muggenzifterij, maar die laatste paar minuten vond ik niet veel toevoegen. Een meer open einde had ik beter gevonden.

Dikke 4* toch wel. Grote kanshebber voor mijn 2024-top 10 notering op het einde van het jaar, lijkt me.

Heel fijn nostalgisch vermaak, deze Super Mario Bros. Movie. Er wordt inderdaad heel erg op veilig gespeeld, dat ziet iedereen wel denk ik. Textbook fanservice. Maar is dat altijd erg? In dit geval namelijk niet wat mij betreft. Het is anderhalf uur een feest der herkenning voor Mario-fans, met verwijzingen naar een groot deel van de games, de soundtrack, de game mechanics en hoe die in de film verwerkt worden, de verschillende gebieden en levels.. Mario Kart was altijd m'n favoriet, en zelfs dat spel wordt in grote mate verwerkt in het verhaal. Het tempo is razendsnel, de speelduur lekker kort, het verhaal simpel en ongecompliceerd, de animatie mooi en kleurrijk. Nergens innovatief, zeker niet als je je bedenkt hoe zeer de grenzen in animatiefilms tegenwoordig worden opgezocht en verlegd, maar het voelt fijn en vertrouwd aan. Het is eerder een animatiefilm zoals je ze begin jaren 2000 zag, maar dat draagt enerzijds wel bij aan dat nostalgische karakter. De stemmencast is grotendeels ook leuk. Vooral Jack Black verdient wel een aparte vermelding; die gaat er helemaal voor als Bowser.

Het is allemaal héél basic en het is overduidelijk een schaamteloze poging van Nintendo om de verkoop van de games de lucht in te laten schieten, maar het werkt wel. Voor kleine kinderen sowieso lijkt me, maar ook voor de iets oudere fans. En voor wie anders dan die twee doelgroepen maak je uiteindelijk een Mario Bros-film?

3.5*

The Surfer is met momenten echt genieten geblazen. De film weet haar interessante ideeën niet hélemaal door te trekken tot het einde, maar hier zit wel echt meer dan voldoende in om er langs mijn kant een dikke 3.5* aan te geven. Het is vooral visueel genieten, van die enorm diepe, volle kleuren. Een stralend felblauwe lucht, knalgeel zand. Je waant je bijna in een Wes Anderson-film op dat vlak, maar dan in de nachtmerrie-achtige variant. Dat felle kleurgebruik gaat mooi samen met de surreële toon, en Nicolas Cage is hier echt helemaal op zijn plaats. Dit soort films doet hij onderhand met de ogen dicht. Met een andere acteur in de hoofdrol werkt dit welhaast zeker helemaal niet, maar met Cage aan het roer past die hele B-sfeer, en die pulpy/low budget '70's vibe vele malen beter.

Meer dan surreëel is The Surfer vooral erg ongemakkelijk. Je kan vanaf de eerste scène eigenlijk al niet helemaal meer ademhalen, want er loert meteen confrontatie om de hoek, en ogenschijnlijk nog iets veel sinisterder dan dat, met dat hele cult-sfeertje. De camera zoomt vaak in op Cage's bezwete, bebaarde kop, en zit iedereen de hele tijd dicht op de huid. Het ''complot'' wordt de hele tijd groter en neemt bijna absurdistische proporties aan. De spanning is op den duur zo onhoudbaar dat je als kijker het gevoel hebt dat er heel veel druk van de ketel moet, maar uiteindelijk valt de verwachte uitbarsting van geweld heel goed mee. Dat is dan misschien ook mijn grootste kritiekpunt, al ligt dat eerder aan mijn verwachtingen van wat een ''Cage-flick'' de laatste jaren meestal inhoudt. Maar punt blijft wel dat er na al die opbouw iets meer ontlading had mogen zijn. Het laatste kwartier vond ik het minste stuk van de film, omdat ik daar toch een beetje het gevoel kreeg dat regisseur Lorcan Finnegan niet helemaal wist waar hij naartoe moest, en hoe hij er een einde aan moest breien. Al is de allerlaatste scène wel enorm passend en tof gedaan.

Maar zoals ik al zei, zit er echt wel meer dan genoeg goeds in. Past helemaal binnen de kwalitatieve opwaartse beweging van Cage. Een acteur die ik toch met plezier blijf volgen doorheen alle gekke projecten, want er zitten pareltjes tussen, ook in de laatste jaren (Pig!) En Finnegan is er ook wel eentje om in de gaten te houden, want de regie zat hier erg snor. Dikke 3.5*.

Eén keer om de heel veel tijd kom je zo'n film tegen waarin gevoelsmatig élk aspect en facet volledig klopt. Suspiria is er zo eentje voor mij, wat een heerlijke ervaring was dit. Het plot is wellicht niet het sterkste ooit geschreven, maar daar staat zo ontzettend en onnoemelijk veel goeds tegenover. De duister sprookjesachtige muziek van Goblin die je vanaf het begin transporteert naar een nachtmerriewereldje. De sfeervolle sets en decors (die er qua inrichting wel erg Italiaans uitzien voor zich zogenaamd in Duitsland af te spelen, maar ach). Het prachtige kleurgebruik, met het rode kleurenpallet op kop. Hypnotiserend gewoonweg. De scènes gebaad in dieprode gloed zijn een streling voor het oog. De prachtige Jessica Harper in een absolute top-rol. Volgens regisseur Argento was haar personage een ode aan Snow White; ik zie het ergens wel. De vakkundig opgebouwde scènes waarin de moorden plaatsvinden; met de scène op het plein met de blindengeleidehond allicht als hoogtepunt. Het bijna surreële eindsegment, inclusief een aftiteling die zelfs sfeervol is met het brandende huis en de schreeuwen van de heksen op de achtergrond. Ik kan blijven doorgaan.

Ook gewoon zo van die geweldige kleine dingetjes. Harpers personage die in een taxi door het woud rijdt en meerdere keren luid Witch hoort weerklinken. Of die lichtgevende ogen die het eerste slachtoffer van de film aanstaren door het raam. De misvormde klusjesman, de gekke kokkin. Elk klein detail, elke beslissing, draagt bij tot een geheel van sfeer dat moeilijk te omschrijven valt. Een artistiek meesterwerkje wat mij betreft. Heb al zin om de film over een paar dagen gewoon nog eens aan te zetten. Ik heb overigens de Italiaanse (originele) versie/cut gekeken. Enfin, ook deze cut is voor een deel gedubd natuurlijk, Harper sprak Engels op de set en enkele anderen Duits, maar dat is totaal niet storend. En de Italiaanse taal draagt bij aan dat duister sprookjesachtige sfeertje. 5*.

Vreemd maar tegelijkertijd heel erg intrigerend filmpje. Dat een aantal weken na het gezien te hebben nog steeds in mijn hoofd blijft rondspoken. Het verhaal voelt, onder andere, in grote mate Hitchcockiaans aan. Ook De Palma's Body Double schoot als mogelijke invloed telkens door mijn hoofd, maar ik kan fout zijn. Het steekt inhoudelijk in ieder geval goed in elkaar, hoewel een zekere suspension of disbelief vereist is. En vooral de keuze om de twee hoofdpersonages totaal niet op elkaar te laten lijken, terwijl ze zogenaamd praktisch elkaars spiegelbeeld horen te zijn, is een hele, wel ja, vreemde maar tegelijkertijd ook interessante. Ik vind niet dat Siegel deze keuze fantastisch goed onderbouwt in zijn film - op momenten voelt het een beetje als interessantdoenerij of een gimmick aan - maar ik snap het wel, en sta er ook wel achter. Dennis Haysbert weet de film goed te dragen, maar vooral Michael Harris is ijzingwekkend. De bijna expressionistisch-kubistische zwart-witstijl oogt bijzonder prettig, en geeft Suture vaak een bijna buitenaards gevoel, alsof het zich niet in onze wereld afspeelt, maar tegelijkertijd toch ook zonder twijfel wél. Het creëert een verontrustend gevoel. Kil en afstandelijk, maar toch ook vreemd pakkend.

Van de heel uitleggerige en moralistische laatste vijf minuten ben ik geen fan, maar over het algemeen was dit wel een heel unieke filmervaring. Zeker de moeite om je eens een dikke anderhalf uur in onder te dompelen, zonder twijfel. 3.5*.

Persoonlijk vond ik The Rat Catcher de minste van de vier kortfilms. Niet dat The Swan heel speciaal is, maar voor een kwartier lang was ik wel geïntrigeerd, en vooral geamuseerd door Rupert Fiend die alle personages neerzet. Hij acteert het op zo'n manier dat je het echt allemaal voor je ziet. Het is een constante in deze Netflix-kortfilms van Anderson; de acteurs weten een vrij zwak geheel nog enigszins te redden en vermakelijk te maken. Visueel is dit vrij afgezaagd en weinig inspirerend en vooral saai eigenlijk. Het ontbreekt hier echt aan een beetje pit of durf. Het einde was wel vrij tof gebracht, maar hoger dan 3* kom ik sowieso niet uit. Voor geen enkele van deze kortfilms.

Matig. Het begin lijkt nog veelbelovend en sfeervol, maar al snel werd ik bijna constant uit de film getrokken door dat vreselijke en irritante gezang, vaak ook nog door acteurs die eigenlijk helemaal niet kunnen zingen. Ik kan dit soort producties veel beter waarderen in theatervorm; in film, en dan specifiek in deze, lijkt het allemaal zo misplaatst. Het muzikale hoofddeuntje is wel heel erg goed en sfeervol. Qua locaties is het soms iets te donker en somber, maar er zitten ook wel mooie plaatjes tussen. Depp en Bonham Carter zijn gewoon goed, maar nergens speciaal (ik denk dat beide, en zeker Johnny Depp, anno 2007 al in teveel Burton films hadden meegespeeld en daardoor een beetje op de automatische piloot performen). Leuker waren Alan Rickman en het grappige rolletje van Baron-Cohen. Het is ook een brute, bloederige film; vrij onkarakteristiek voor Burton, maar dat hield het af en toe wel fris en interessant. Maar over het algemeen weet de film niet tot welk publiek het zich wil richten, en blijft het ergens steken in de vergetelijke middenmoot. En die heel matige liedjes erbovenop is dan de druppel.

2.5*.