Opinions

Visueel is Coco misschien wel de mooiste animatiefilm die ik in héél lange tijd heb gezien. De prachtige scherpe en diepe kleuren, de aandacht voor de kleine details, de ongebreidelde fantasie die van het scherm spat. Wat een bombast en een spektakel; je komt soms ogen te kort om het allemaal echt in je op te nemen. De authentieke Mexicaanse muziek en de hele cultuur en sfeer van dit land komt in z'n meest geïdealiseerde vorm naar voor, en de spooky vibe van het Dia de los muertos-seizoen past hier perfect bij. De dodenwereld is echt absurd prachtig vormgegeven. Qua pracht en praal en sfeer zit het dus vanaf het begin al goed, en het is daardoor ook vrijwel meteen een fijne film om te kijken. Plot en personages zijn echter niet meteen even pakkend; dat heeft wel wat tijd nodig om op gang te komen. Emotioneel raakte de film me dan ook voor een tijdje niet, maar dit keert volledig om in de tweede helft, en zeker in het laatste halfuur. Niet per se het hoofdpersonage, maar wél de zij-personages grijpen dan echt naar de keel. Kleine brok in de keel richting het einde, Pixar doet het toch maar weer. Andere recente titels van Pixar heb ik nog niet echt gezien, maar Coco hoeft in ieder geval echt niets onder te doen voor hun eerdere films wat mij betreft.

4*.

Collateral heeft een heel fijne neo-noir sfeerschepping, dat allereerst. Los Angeles is zwoel, bedwelmend, broeierig. Het donkere van de nacht geeft de setting daarnaast ook nog iets mysterieus en zelfs gevaarlijks. Visueel dus een pareltje om van te genieten, zoiets kan je natuurlijk ook wel overlaten aan Michael Mann. Tom Cruise speelt geweldig against type als de kille huurmoordenaar. Ik vind het één van zijn sterkere rollen, juist omdat je een villain rol niet met hem als acteur associeert. Hij doet dat prima, zowel in de dialogen als in de fysieke scènes. Zeker op het einde krijg je een bijna niet te stoppen Terminator-vibe van hem. Jamie Foxx is sympathiek. De gesprekken tussen beide heren had ik wel graag langer en/of diepgaander gezien. Op voorhand dacht ik dat het merendeel van de film daaruit zou gaan bestaan; gesprekken in een taxi, tussen twee mensen aan een verschillende kant van het morele spectrum. In de plaats daarvan zit er een stuk meer vaart en actie in het geheel dan ik had gedacht. Ook tof, maar het maakt de film ietsje minder diepgaand en sfeervol dan ik had verwacht. Cruise's personage komt in deze scènes af en toe ook een beetje slordig en onvoorzichtig/incompetent over; ik had niet het gevoel dat je hier met één van de allerbeste huurmoordenaars in zijn vak te maken hebt. Die shoot-out in de nachtclub is bijvoorbeeld wel tof, maar dat beide personages hier levend uitkomen is eigenlijk puur geluk, en niet onderdeel van een uitgekiend plan. Niet zozeer een nadeel, wel iets dat me opviel. Dat Mann op het einde van de kijker lijkt te vragen om medelijden met Vincent te hebben vond ik ook een beetje vreemd, aangezien de rest van de film niet echt moeite deed om Vincent te humaniseren. Hij is een kille man met een kil beroep, die uiteindelijk een niet onverdiende dood sterft.

Maar toch wel een dikke 3.5*. Vooral door een heerlijke visuele stijl, een goede sfeerschepping en prima acteerprestaties van Cruise en Foxx. Dat het plot sterker in elkaar had kunnen steken, tja, dat is dan maar zo.

Als grote fan van H.P. Lovecraft stond Color out of Space al gedurende lange tijd in mijn lijstje, en uiteindelijk stelt de film allesbehalve teleur. Neen, het is geen highbrow cinema om het zo te zeggen, maar de film is doordrenkt met een fantastisch leuk en campy sfeertje dat wérkt. Het kitscherige paars/roze kleurenpallet ondersteunt en creëert deze sfeer, en oogt gewoonweg heel erg prettig. Er zijn enkele scènes met 'de kleur' die er iets minder uitzien, maar daarbuitenom is het qua beelden verrassend mooi en vakkundig in beeld gebracht. Het horroraspect is goed uitgewerkt; enerzijds de kosmische zijde (dat wel net een tikkeltje te weinig nadruk krijgt), én ook geweldig in beeld gebrachte body horror. Het gefuseerde lichaam van de moeder en het kleine jongetje is erg vettig (het soort van insectenlichaam op het einde deed me fel denken aan Carpenter's In the Mouth of Madness), maar ook de scène met de aangetaste alpaca's lijkt zo weggelopen uit een game als Bloodborne. Er zitten dus echt een heel aantal leuke horrorscènes in.

Het trage tempo in de eerste helft en het matige acteerwerk (ook van Cage, die hoe verder de film vordert steeds meer, ehm ja, Nicolas Cage wordt) werken wat belemmerend, maar gelukkig tellen sfeer, de experimentele visuele stijl, het originele concept en de interessante horror zwaarder door; ik kom dan ook gewoon uit op een 4*. Lovecrafts werk is in feite een onuitputtelijke bron voor interessante horrorfilms, maar is natuurlijk niet mainstream genoeg; dan heeft Hollywood er grotendeels geen interesse in helaas.

Heerlijke feelgood-comedy. Natuurlijk is het clichématig allemaal, maar Coming to America heeft echt ontzettend veel hart en ziel, en de humor is bijna de hele tijd geslaagd. Dat eerste halfuur in het koninkrijk Zamunda, met al die gebruiken waarbij Akeem tot in het absurde vertroeteld wordt, is echt fantastisch. Het stuk dat Akeem en zijn dienaar pas in Amerika aankomen is echter ook geweldig. Het is wel zo dat het tweede uur, wanneer de focus zich fel verlegt op het liefdesverhaal, wat minder is dan de eerste helft, maar er blijven geweldige momenten voorbijkomen tot het einde. Wat deze film daarbovenop zo goed maakt, is de cast. Tot de kleinste bijfiguren aan toe (die constant kibbelende oude mannen in de kapperszaak bijvoorbeeld) zit Coming to America boordevol charmante en toffe personages. Eddie Murphy is geweldig in zijn rol. Zijn enorme enthousiasme geeft veel energie aan de film. Maar ook zijn dienaar, gespeeld door Arsenio Hall, is komedisch heel erg sterk. Vreemd dat hij niet in meer films heeft meegespeeld. James Earl Jones is vooral in het begin ook zeer grappig.

Ik had niet verwacht deze zo leuk te vinden op voorhand, maar het is wel echt een klassieker in het genre moet ik nu concluderen. Het liefdesplot had wat minder aandacht mogen krijgen in het tweede uur, en in 100 minuten had je dit waarschijnlijk ook wel kunnen vertellen, maar het is echt een charmante, grappige komedie met een geweldige cast. Ik ben wel benieuwd naar het zogenaamde vervolg, al gaat die dit niveau hoogstwaarschijnlijk nooit kunnen aantikken.

Vermakelijk. De eerste veertig minuten zijn zelfs fantastisch. Zo ongeveer tot en met het gedeelte in het winkelcentrum. Man, wat zitten er leuke scènes in dit gedeelte. Arnold die een telefoonautomaat omflikkert en aan een touw slingert als Tarzan? Yes, Commando is je film. Het tweede gedeelte van de film vond ik het helaas steevast wat minder leuk worden, ook de humor verdween een beetje. Het laatste kwartier is gewoon wat oninteressant geschiet door een one man army Schwarzenegger. Dat is vermakelijk, ja, maar m'n aandacht verslapte wel wat. De vijanden zijn ook totaal niet leuk, zoiets is ook wel jammer. Maar bon, ik heb me hier allesbehalve bij verveeld. De grapdichtheid is bijzonder hoog, zeker in de eerste helft, en er zitten vrij veel leuke quotes in. En Arnold is tof natuurlijk. Dikke 3*.

Ik had er gezien de relatief hoge score en lovende kritieken iets meer van verwacht, maar Companion is niettemin wel een uiterst degelijke genre-film, die voor mij gewoon helaas nooit écht ging leven of lekker losliep. Een deel daarvan komt misschien doordat ik de twist al wist op voorhand - ik kan nu dus moeilijk inschatten wat voor een impact dat gehad zou hebben op mijn kijkervaring, als ik dat niet had geweten. Maar bon, ook daarbuiten om vind ik dat de film vaak iets te veel met de handrem op rijdt. De opbouw is zorgvuldig, maar duurt iets te lang, en wordt niet altijd even boeiend gebracht. Het idee en uitgangspunt van de film is ook kei tof, maar uiteindelijk wordt er zeker niet het onderste uit de kan gehaald. En mijn grootste struikelpunt, en dat is heel subjectief, I know, maar.. ik vind Jack Quaid echt geen fijne acteur. Granted, ik heb hem nog niet in enorm veel zien acteren, maar in de films die ik wel al met hem heb gezien, vind ik hem altijd hetzelfde soort vervelende, irritante rolletje spelen. In Companion werkt het dan nog deels, omdat zijn personage ook absoluut pathetic hoort te zijn, maar toch..

Wél grote fan van Sophie Thatcher! Damn, goede rol speelt ze hier. Zowel voor als na de twist heel geloofwaardig, en ook tegen het einde, wanneer haar meer wraakzuchtige kant naar boven komt.. sterk. Benieuwd naar meer van haar!

Uiteindelijk is het met een speelduur van 90 minuten een goed te behappen film geworden - ik heb het zeker niet met tegenzin afgekeken - maar het is niet de topper geworden die ik er van verwacht had. Wel gewoon een fijn tussendoortje, die eigenlijk bijna had gepast als een aflevering in het nieuwe Black Mirror-seizoen. 3*.

Conclave had me eigenlijk voor lange tijd wel mee, maar neemt in de latere helft zoveel vreemde beslissingen, die het plot in een steeds oninteressantere richting duwen, dat ik het op het einde van de rit nauwelijks nog een goede film kan noemen. En dat is zeker spijtig, want hier is best wel wat talent aan verbonden, zowel voor als achter de camera. Fiennes ontpopt zich hoe langer hoe meer tot één van mijn all-time favoriete acteurs en zet weer een hele fijne rol neer. Hij stuurt de film met gemak aan, maar kan al zijn talent ten spijt het ontsporende plot ook niet redden. De andere bijfiguren zijn ook leuk, met Stanley Tucci op kop. Aankleding is mooi, sets zijn mooi, sfeer zit redelijk goed. Het is in feite enkel het verhaaltechnische aspect dat deze film op een gegeven moment de das omdoet. Misschien til ik er wel te zwaar aan, maar de film had gewoon zovéél interessantere richtingen uitgeduwd kunnen worden. Vanaf de aanslag verloor de film me volledig, en werd het verdere verloop veel te makkelijk uitgewerkt. Met de vreemde twist op het einde op kop. Wat de film er allemaal mee wilt zeggen; ik heb er ook het raden naar.

Voor de rest zeker een oké film, hoewel nooit baanbrekend goed, maar vanaf een heel specifiek punt in de film was ik het eigenlijk met geen enkele verhaaltechnische beslissing nog helemaal eens, en was letterlijk eender welke andere richting in het verhaal een betere of interessantere geweest, naar mijn mening. Maar goed, toch nog een kleine voldoende, door de andere goede elementen. 3*.

The conjuring vond ik echt één van de betere horrorfilms van de afgelopen jaren, misschien wel ooit. De sfeer was echt fantastisch en het totaalplaatje klopte gewoon. Ik had op voorhand dan ook zeker mijn bedenkingen bij dit vervolg, want natuurlijk kon een tweede deel niet uitblijven. Zijn mijn bedenkingen dan bewaarheid? Tja, deels toch wel. Hoewel nog steeds een goede film haalt deze sequel het bij lange na niet bij het eerste deel.

Op de een of andere manier vond ik de sfeer wat minder angstaanjagend en was dit tweede deel vooral veel minder eng. Vooral tegen het einde werd het soms lachwekkend en ging het eigenlijk helemaal over the top. Toch was vooral het eerste uur erg sterk, kwam qua beleving het dichtste bij het eerste deel. Daarna vond ik de spanning er op een paar momenten na uitgaan, je hebt toch wel vlug het gevoel dat het allemaal wel goed gaat aflopen met de Warrens in huis. Wat dan ook gebeurt.

Wan weet trouwens wel prima hoe hij met effecten en spanningsopbouw moet omgaan. Zoals ik al zei heeft het eerste uur enkele zeer beklijvende momenten, en qua sfeer weet hij er toch altijd wel iets duister en creepy van te maken (al kwam het niet in de buurt van deel 1). De CGI was top, evenals de acteurs (zelfs, of misschien vooral, de kinderen).

Wan is absoluut een van de beste horror-regisseurs en weet altijd iets te doen met een zeer simpel concept. Maar the conjuring 3 is voor mij echt niet nodig, want dan ga je weer het commerciële uitmelkinspad op, waar helaas maar al te veel regisseurs en studios intrappen.

Ik hou het op 3.5*

Het was te verwachten dat the Conjuring 3 het hoge niveau van de eerste twee films niet meer ging halen (al was het maar omdat Wan niet meer aan het roer stond), maar dit was toch wel erg matig. The Conjuring films stonden garant voor een hele creepy en duistere sfeer, en die was hier ver zoek. The Conjuring 3 bezit weinig spanning, jumpscares op de flauwste momenten en vooral een te grootschalig verhaal, waardoor er geen focus in het geheel zit. Het gaat ook ver over the top soms (die Lorraine Warren lijkt wel een marvel superheld af en toe), en het script steekt niet goed in elkaar. Het is natuurlijk geen compleet mislukt vehikel; ik heb me er evenzeer wel een avondje mee vermaakt. Een groot pluspunt is de volledige focus op Ed en Lorraine Warren, die dit keer de hoofdpersonages zijn in plaats van de redders in nood die pas in de tweede helft van de film opduiken. Patrick Wilson en Vera Farmiga zijn gewoon hele fijne acteurs, die een uitstekende chemie met elkaar hebben. De film wordt nooit vervelend om uit te kijken omdat zij er inzitten, en goed spel leveren. Het bijrolletje van John Noble was ook top.

Ik ben in ieder geval niet per se gekant tegen verdere projecten in deze 'Conjuring Universe'. Deze film is ook al een verbetering ten opzichte van Chaves' eerdere film The Curse of la Llorona (al was het een prestatie geweest als dat niet zo was). Maar als ze terug wat kwaliteit willen leveren in de toekomst, kan er best weer eens een vakman in de regisseursstoel gaan zitten.

Lekker pulpfilmpje. Constantine steekt misschien, zeker qua plot, niet ontzettend sterk in elkaar, en laat in ieder geval wel eens wat steken vallen. Desondanks vermaakt de film enorm, en wordt er een boeiend en sfeervol wereldje gecreëerd. De donkere, sombere visuele stijl werkt prima, en geeft de film een heel mooie esthetiek. Het donkerbruine kleurenpalet is misschien wat opvallend in het begin, maar het went snel. Ook de korte blikken op de hel zien er geweldig uit, en passen goed bij het gecreëerde visuele sfeertje. Enkel de demonen zien er niet meer echt uit, maar die slechte effecten droegen dan weer bij aan het pulpsfeertje. Ik heb op dat vlak eigenlijk echt weinig aan te merken, en de combinatie van een mooie cinematografie, een leuk sfeertje en een boeiend universum, doet de film veel punten scoren. Keanu Reeves doet het bovendien ook nog eens leuk. Hij is geen enorm begenadigd acteur, maar ik zie hem niettemin toch graag spelen, zeker in dit soort rollen. Een beetje serieus kijken, one-liners rondspuien, wat knokken. Ik zou liegen als ik zeg dat ik het niet vermakelijk vind. Serieuze scènes moet je hem echter niet te vaak geven. Het beste rolletje is weggelegd voor Peter Stormare; wat een heerlijke prestatie als Satan/Lucifer. Zo subtiel duivels, geweldig. Tegen het einde begint het geheel wat te slepen, maar hij doet de film door zijn intrede terug volledig opleven.

Klein 3.5'je.

Heel fijne animatiefilm. De donkere Victoriaanse sfeer druipt van elk beeld af, en staat in mooi contrast met de kleurvolle, doldwaze dodenwereld. De inventiviteit en fantasie van Burton kan hier botvieren (in feite jammer dat hij niet wat meer van dit soort stop-motion animaties heeft gemaakt, want ik vond dit minstens even sfeervol als zijn live action werk), in elk beeld zitten wel grappige details verborgen, maar ook de dialogen hebben van die toffe dubbele betekenissen soms. Het is een kinderfilm, natuurlijk, maar hier haal je als volwassene ook wel wat uit. Het stemmenwerk was prima in orde; met alle vaste waarden van Burton die je voorbij hoort komen.

Fijn. 3.5*

Een vermakelijk en campy pulpfilmpje, maar over de gehele lijn niet goed genoeg om er een voldoende aan te geven. De film lijkt nooit helemaal te weten welke kant het precies op wil, en ook de toon- en sfeersetting is ontzettend onstandvastig. Het ene moment lijkt The Craft de onzinnigheid te omarmen, het andere moment worden de gebeurtenissen weer op een serieuze manier benaderd. Dat het plot niet origineel is maakt me geen meter uit overigens, maar het is wel jammer dat er met het hele heksenthema en de mythos daaromheen nauwelijks iets tofs of interessants gedaan wordt. Wél een groot pluspunt is de fijne cast. De vier dames acteren goed, en hebben bovenal een leuke présence. Een jonge Neve Campbell is altijd een pluspunt, maar vooral hoofdactrice Robin Tunney weet de aandacht te trekken. Echt zo'n typische 'eind jaren '90 cast', maar het is zeker op z'n plek hier. 2.5*.

Een heel fijne feelgood film, die een goede balans weet te vinden tussen het komische en het wat serieuzere aspect. Ik had op voorhand meer een volbloed komedie verwacht, maar de film schuwt het niet om ernstigere zaken over de liefde, verliefdheid en relaties aan te kaarten. Hoewel de lach nooit ver weg is, gelukkig. Met een speelduur van twee uur is Crazy, Stupid, Love vrij lang, zeker voor een film uit dit genre. Zo voelde dat echter helemaal niet aan; er worden voldoende personages en verhaaltjes gevolgd om zo'n speelduur te rechtvaardigen. Dat wilt niet automatisch zeggen dat alle personages en verhaallijnen even boeiend zijn, maar over het algemeen was niemand vervelend om te volgen. De rollen van Julianne Moore en Kevin Bacon, of het zoontje, vond ik bijvoorbeeld soms iets teveel tijd opeisen. Wél geweldig leuk zijn Steve Carell, Ryan Gosling en Emma Stone. Voornamelijk Carell is een komische tour de force; zeker in het eerste uur wanneer hij zich nog awkward gedraagt. Gosling heeft opvallend leuke chemie met zowel Carell als Stone, maar is met momenten ook wel grappig. Al was dat geen grote verrassing meer na The Nice Guys gezien te hebben. Alles wervelt heerlijk grappig en absurd samen in de tuinscène een halfuurtje voor het einde; clichématig, maar wel het hoogtepunt van de film. En tja, dat clichématige is natuurlijk onderdeel van dit soort films, dus hard heb ik me daar niet aan gestoord. De film pakt dit zelfs vrij slim aan, en weet met een mooie vorm van bitterzoetheid te eindigen, in plaats van een ongeloofwaardig 100% happy end. 3.5*.

Fijne sfeervolle film van Guillermo del Toro, die zich hiermee ten volle in de Gothic/Victoriaanse regionen begeeft. Het is voornamelijk op visueel en technisch vlak een werkje om van te smullen; de enorm gedetailleerde aankleding en sets van het uitgebreide, donkere landgoed barst(en) van de inventiviteit en zorg voor aandacht. Ik moet zeggen dat ik niet zo te vinden was voor de geel/oranje-kleurfilter in het eerste gedeelte van de film, maar zodra het verhaal zich verplaatst naar het kasteel in Crimson Peak en het felle kleurgebruik plaatsmaakt voor meer duister sprookjesachtige contouren, wordt het ook op dat vlak de top van de top. Del Toro weet hoe hij sfeer schept door middel van beelden en cinematografie, en deed dat wat mij betreft zelden beter dan hier. Ik ben dan ook een beetje verbaasd door de lage score hier, al heeft dat misschien te maken met verwachtingspatronen. Een horrorfilm is dit namelijk niet écht; er zitten geesten in, maar die worden veeleer symbolisch ingezet dan als schrikeffect. Het wordt eigenlijk in het begin van de film door Ediths personage een beetje meta verwoord; het is geen geestenverhaal, maar een verhaal waarin geesten voorkomen. Het plot is verder niet al te subtiel; zowel het motief van broer en zus, alsmede hun incestueuze relatie wordt vrij snel duidelijk, voor wie tenminste op de hints let. Maar heel belangrijk is dat hier niet, want het draait voornamelijk en doelbewust om de sfeer.

Mia Wasikowska en Jessica Chastain spelen overigens voortreffelijk. Vooral laatstgenoemde mag in het laatste halfuur even helemaal psychotisch doordraaien, wat werkelijk heerlijk spel van haar oplevert. Van Hiddleston was ik iets minder onder de indruk; die acteert een beetje hoe hij dat altijd en overal doet. In ieder geval vind ik Crimson Peak één van Del Toro's beste films tot nu toe, en het steekt in z'n geheel sterker in elkaar dan zijn meer recente The Shape of Water, die wel alle applaus ontving (maar ook niet vollédig onterecht natuurlijk). Zo gaat dat soms. 4*.

Een redelijk a-typische film van Fincher, die zich meestal toch binnen de lijntjes van het misdaad- en thrillergenre houdt. Maar in feite is het een redelijk a-typische film in het algemeen, wat betreft de inhoud. Het is in ieder geval een erg uniek en origineel plot. Een man die oud wordt geboren en met de jaren steeds jonger wordt. Meteen vanaf het begin zit je met de vraag hoe dit gaat eindigen, en daar komt uiteindelijk een zeer mooi en passend antwoord op.
Het is wel absoluut een lange zit. Het hele omgekeerde levensverloop van Benjamin wordt erg nauwkeurig en gedetailleerd uit de doeken gedaan, en soms verliest de film zich wat in deze details en zijplotjes. Het is daarom ook niet een film die ik vlug opnieuw zal kijken. Deze trage vertelstructuur zorgt er echter wel voor dat je erg begint mee te leven met deze wel zeer speciale hoofdpersoon, die erg goed wordt neergezet door Brad Pitt. De film heeft inzakmomentjes, maar de binding met Benjamin verlies je als kijker nooit. Het laatste kwartier raakt dan ook een emotionele snaar, wanneer Benjamin een dementerend kind is geworden en Daisy voor hem zorgt. Dit werd vooral fantastisch geacteerd door Cate Blanchett.

Naast het originele plot, de goede acteerprestaties en de emotionele laatste akte van de film, behoort tot de pluspunten evenals de feilloze regie van Fincher en de consistent mooie aankleding en decors. Fincher staat er om bekend een geweldig grote perfectionist te zijn, maar zijn films zien er dan ook altijd, zonder uitzondering, visueel enorm gelikt uit. Zo dus ook deze.
De te lange speelduur (halfuurtje had hier perfect van af gekund) en de vaak dik aangezette zoetsappigheid op verschillende momenten zorgen ervoor dat hier geen hogere score uitvloeit, maar voor eén keer is het zeker een aangename zit.