Opinions

Black Panther: Wakanda Forever, intussen al weer het dertigste vehikel uit de Marvelstal, voelt in alles als een 'Plan B-film' aan, maar valt desondanks vrij geslaagd te noemen. Zonder Boseman als titulaire held schatte ik het project op voorhand vrij laag in, maar het moge gezegd dat zijn afwezigheid prima opgevangen wordt door een goed op elkaar ingespeelde 'ensemble-cast'. Danai Gurira heeft een glansrol en speelt veruit het leukste personage, maar ook Angela Bassett en vooral Wright krijgen de kans om zich te onderscheiden. Op een gegeven moment was de film halfweg en bemerkte ik opeens dat ik T'Challa's gemis nog niet enorm gevoeld had; op zich is dat heel knap. Je zit natuurlijk wel met het grote probleem dat er voor ongeveer 90% van de film geen Black Panther rondloopt en wanneer Wright op het einde dan eindelijk in het pak kruipt, geeft dat niet hetzelfde gevoel. Had dit probleem omzeild kunnen worden? Wellicht niet op een goede manier, dus het zij de film vergeven. De speelduur is overigens overdreven lang, maar vloog gek genoeg snel voorbij.

De betere actie valt te vinden in de eerste helft, hoewel het op dat vlak over het algemeen wél een vrij magere film is. De finale is zelfs enorm oninteressant; dat hele CGI-feest is maar interessant tot op een bepaald niveau, en gaat in de laatste akte te zeer overboord. Een probleem dat ik wel bij de meeste Marvelfilms ervaar. De vijand is op zich interessant, maar wordt niet al te best uitgewerkt. Michael B. Jordan's Killmonger was dan toch een niveautje sterker. Ook snap ik niet zo goed wat een actrice als Julia Louis-Dreyfus hier doet; haar personage en dat van Martin Freeman lijken enkel in de film te zitten om weer wat lijntjes uit te gooien richtingen komende Marvelprojecten. Ik vond het over het algemeen juist leuk dat Wakanda Forever qua plot grotendeels op zichzelf staat, maar uiteindelijk is het toch weer een puzzelstukje in een groter geheel. Een groter geheel waar op het moment overigens héél weinig lijn in te herkennen valt, maar dat terzijde.

3* voor Wakanda Forever.

Een heel aangename verrassing. Hoewel verrassing misschien een foute verwoording is, want ik vind Scott Derrickson een uitstekende horrorregisseur, en met name Sinister één van de betere horrorfilms uit het afgelopen decennium. Zijn films hebben altijd iets grauws, iets ongemakkelijk realistisch, iets, wel ja, sinisters. Gelukkig past The Black Phone op dat vlak perfect in zijn oeuvre. Die duistere sfeerschepping heeft Derrickson volkomen onder de knie, en maakt van hem gewoon een hele fijne genre-regisseur. In feite doet hij weinig speciaals en volgt hij gewoon de voorgeschreven regeltjes, zo ook in The Black Phone, maar een perfecte sfeer goes a long way. Overigens was het fijn te constateren dat horror maar één van de vele aanwezige elementjes is; in essentie is het veel meer een thriller pur sang, en er is ook een duidelijke coming of age-invalshoek, zoals hierboven al ergens aangehaald werd. Op deze manier ontstond er een heel fijne mix. Echt (onderhuids) eng is de film trouwens niet, al zitten er wel enkele spannende sequenties en geslaagde schrikmomentjes in. Op het personage van Ethan Hawke na dan, die wel ontzettend weerzinwekkend en creepy is. Dat masker alleen al is vrij effectief in z'n afschuwelijkheid. Ontzettend veel screentime heeft het personage niet, maar zijn présence hangt wel over de hele film.

Het einde zelf is wat makkelijk en simpel, maar tegen dan heb je er gewoon al een prima film opzitten. Maakte me dan ook niet zo heel veel uit, en Finney's overwinning voelde evenzeer verdiend aan. Mason Thames acteerde in ieder geval heel geloofwaardig en stoorde op geen enkel moment, en vooral zusje Madeleine mcGraw vond ik fantastisch.
De bovennatuurlijke elementen in de film, en vooral het totale gebrek aan een verklaring hiervoor, vond ik ook prima uitgevoerd. Geforceerde verklaringen maken zo'n dingen altijd minder interessant. Al snap ik dat sommige mensen zich daar aan kunnen storen.

Dat een film als deze dan ook nog eens in een behapbare dikke anderhalf uur wordt gegoten, speelt alleen maar verder in het voordeel van The Black Phone. Als dit uitgerekt werd over 120 minuten, wat de laatste tijd almaar meer gebeurt, had ik hier een halfje lager aan gegeven. Nu een klein 4'tje.

Schitterende film. Ik heb Black Swan in feite lang aan de kant laten staan omdat het (ogenschijnlijke) onderwerp me niet enorm interesseerde, maar dat was toch even fout ingeschat. De balletscènes worden gracieus en stijlvol in beeld gebracht, en de constant aanwezige klassieke muziek ondersteunt dit wonderwel, maar deze film bestaat uit zoveel meer. Het is in de eerste plaats vooral een verhaal over stress en druk, zware competitiedrang, en de mentale en fysieke gevolgen dat dit met zich meebrengt. Natalie Portman zet een schitterende prestatie neer, wellicht de beste die ik van haar heb gezien zelfs. De camera zit de hele film ontzettend dicht op de huid van personage Nina, waardoor je als kijker volledig verplaatst wordt in haar gemoedstoestand. Zeker op het einde brengt dit meeslepende en onthutsende effecten met zich mee, wanneer Nina mentaal steeds dieper wegglijdt en werkelijkheid van fantasie niet meer kan onderscheiden. Het laatste halfuur is een soort van psychologische body horror, waar je als kijker niet anders kan dan in meegesleurd worden. Ik werd in ieder geval niet meer losgelaten totdat de aftiteling begon.

De symboliek tussen wit en zwart, de white swan en de black swan, is doorheen de film heel fascinerend, en voldoende scènes blijven ambigu genoeg om tot de verbeelding te blijven spreken, ook nadat de film gedaan is. Nodigt in ieder geval uit tot meerdere kijkbeurten. Maar buiten die ambigue lagen, heb je in Black Swan fantastisch beklijvend camerawerk, is de film op audiovisueel vlak perfect, en staat er vooral een dieptragisch verhaal centraal. Op die manier is het allemaal iets 'reëler' en meer te behappen dan de meeste andere films van Aronofsky. 4.5*.

Dit Marveldeel heeft allereerst erg weinig gerechtvaardigd bestaansrecht in mijn optiek. Het personage Black Widow is reeds een paar films geleden gestorven, de film situeert zich ergens in de Marvel-tijdlijn dat al ver achter ons ligt (overigens herinnerde ik me bar weinig van dat Civil War-plot), en met het personage wordt dan ook nog eens helemaal niets nieuws gedaan. Allemaal zaken die je welhaast doen afvragen waarom deze film überhaubt gemaakt moest worden. Misschien om een keertje de spotlights op Scarlett Johansson te plaatsen, maar ook dat valt wat tegen. Ze is een fijne actrice hoor, maar ze lijkt hier wel een beetje uitgekeken op de rol. Een verplicht nummertje, meer niet. Leuker is de cast om haar heen, met op kop de geweldige Florence Pugh. Die mag van mij nog wel eens terugkeren, want ze lijkt ook plezier in de rol te hebben. David Harbour zorgt voor wat comic relief zoals hij dat goed kan. Het zijn en blijven bordkartonnen figuren die ze moeten neerzetten, iets dat niet verholpen wordt door een veel te traag middenstuk met ellenlange gesprekken, maar de cast weet er in ieder geval wel iets van te maken. Tot het bombastische eindstuk zitten er wel echt te weinig scènes met wat actie of avontuur in; een grote reden waarom iets als dit géén 134 minuten hoeft te duren. Het lijkt wel of Marvel ontzettend veel schrik heeft om ook maar iets aan de vastgeroeste formule te veranderen, tot op de speelduur aan toe. Je kan dit echt perfect in een korter filmpje distilleren.

Dat het verhaal dan ook nog eens heel low stakes aanvoelt na Infinity War/Endgame, daar zal ik het dan maar niet eens over hebben. Dat zal ongetwijfeld een probleem zijn waar deze franchise vanaf nu mee gaat blijven kampen. Het zijn allemaal punten die niet in het voordeel van Black Widow spelen, en ik heb er dan ook geen voldoende voor over. 2.5*.

Ik snap absoluut waarom Blade Runner is uitgegroeid tot een ware cultfilm, maar ben er zelf niet zo door gecharmeerd. Het verhaal heeft in feite erg weinig om het lijf en ook de hele mythos vind ik maar matig uitgewerkt. Harrison Ford doet het niet slecht, maar weet niet echt z'n stempel op het geheel te drukken. Een absoluut pluspunt is Rutger Hauer. Fantastische acteerprestatie, en vooral in het laatste halfuur mag hij even lekker losgaan.

Het hele visuele aspect daarnaast is bewonderenswaardig wel; in 1982 z'n tijd toch wel ver vooruit, en de film komt erg sfeervol over door de mooie shots van de duistere, regenachtige stad, de vele neonlichten, etc. De film is erg traag, maar dit draagt wel bij aan het ontwikkelen van een fantastisch sfeertje, dat naast Hauer het grootste pluspunt van de film is.

Mhm, tja. Geen verkeerde film hoor, zeer degelijk en vakkundig gemaakt. Maar net zoals de eerste Blade Runner doet het geheel me niet echt veel. Ze zijn beide wat mij betreft gelijkwaardig aan elkaar, al vond ik deze net ietsje beter omdat het verhaal iets meer om het lijf had dan in de originele Blade Runner. Jammer genoeg zit in deze wel geen outstanding acteerprestatie zoals Rutger Hauer. Niemand doet het slecht, maar de meeste lijken er toch ook niet heel veel zin in te hebben, met Harrison Ford op kop.

Qua cinematografie en visuele stijl is dit op en top in orde, en ook sfeer is weer goed, maar ondanks dat alles vond ik het geheel een beetje leeg aanvoelen; een beetje zielloos. Het Blade Runner universum zal m'n ding gewoon niet zijn neem ik aan, ik kan best begrijpen dat mensen dit erg goed vinden. En all in all vond ik het ook zeker een degelijke film.

The Blair Witch Project is een minimalistisch, sfeervol filmpje dat in feite eigenhandig het hele found footage subgenre op de kaart heeft gezet. De film is natuurlijk doelbewust 'lelijk' en chaotisch gefilmd, maar de omgevingen van het bos kwamen niettemin goed tot hun recht. Deze schokkerige manier van filmen zorgt in ieder geval voor de onheilspellende, soms zelfs creepy, sfeer. Het is zelfs hetgeen waar de film mee staat of valt; als dit verhaal op een conventionele manier in beeld was gebracht, was hier ongetwijfeld vrij weinig aan geweest. Ook de interviews in het begin met de dorpsbewoners, die een gevoel van realisme opwekken, zorgden voor dit onheilspellende gevoel. Die vreemde nachtelijke geluiden van huilende baby's en voetstappen, de vreemde tekens die bij het ontwaken telkens voor hun tent liggen; het geeft je nu niet direct zin om een kampeertripje te maken. Goede keuze ook om de zogenaamde Blair Witch geen enkele seconde in beeld te brengen. De film sluit netjes af binnen de tachtig minuten; fijn. De acteurs waren niet direct van het sterkste kaliber (het meisje was zelfs ronduit irritant), en af en toe voelt het iets te repetitief aan (wéér een nacht slapen in de tent, waarna ze geluiden horen), maar in z'n geheel een sfeervolle ervaring. 3.5*.

Als een zij-opmerking; de hele marketing campagne die voor deze film destijds gevoerd is, is minstens zo interessant als de film zelf. (dat de beelden namelijk zogezegd werkelijke found foutage waren) In pre-internet tijden, of in ieder geval het internet zoals we het vandaag kennen, zullen een aantal mensen hier initieel wel ingetrapt zijn. Denk niet dat er hierna nog een dergelijke publiciteitsstunt voor een film gevoerd is.

Gemiddelde rise and fall film, al doet Blow in feite vele dingen net iets anders dan soortgelijke films. Het hoogtepunt van de rise duurt bijvoorbeeld helemaal niet zo lang, en is ook minder glorieus dan in, ik zeg maar wat, een Goodfellas of Wolf of Wall Street. Ook geweld zit er nauwelijks in. Depps personage vermoordt of verraadt helemaal niemand om aan de top te geraken, en is allesbehalve een koelbloedige crimineel. Zaken die ik op voorhand niet had verwacht. Het grootste minpunt, voor mij, was dat het geheel erg fragmentarisch aanvoelde. In enkele minuten worden er soms tijdssprongen van jaren gemaakt, en het is niet altijd even duidelijk om George's relatie met de verschillende personages, of zijn plaats in de hiërarchie, te duiden. Dat is vooral in het begin zo, tegen het einde aan wordt het iets standvastiger. De laatste scènes raakten ook de juiste emotionele snaar. Johnny Depp speelt erg goed; het genre-procedé dat je als kijker tot op zekere hoogte sympathiseert met de moreel twijfelachtige protagonist is hier zeker aanwezig. De beste bijfiguur is de vader, geweldig ingetogen gespeeld door Ray Liotta. De andere acteurs konden niet echt hun stempel drukken, en vooral Penélope Cruz is ronduit vervelend en hysterisch.

Fijn voor een keertje, maar over het algemeen biedt het te weinig om hier ooit nog eens naar terug te keren. 3*.

Classic De Palma. Een uitermate fascinerende regisseur waar ik nog lang niet alles van heb gezien, maar die me wel al erg heeft weten te boeien. Zo ook in Blow Out, al vind ik het niet zijn sterkste film. Ik vind dat er daarvoor nét iets teveel op het plot wordt gefocust, wat naar mijn mening nooit De Palma's sterkste punt is, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages ietwat te wensen overlaten. Nancy Allen is nauwelijks overtuigend, maar ook Travolta vind ik grotendeels matig. Het personage dat hij moet neerzetten is op zich erg interessant, maar het komt er nooit volledig uit. Dit was de acteerprestatie die hem zogezegd zijn latere rol in Pulp Fiction heeft opgeleverd, maar ik zie het toch niet echt. Zoals zoveel De Palma-personages is Jack qua motivaties en gevoelswereld een vrij ongrijpbaar figuur, maar Travolta is als acteur niet subtiel genoeg om dat echt perfect over te brengen. Wél fantastisch was een jonge(re) John Lithgow als de psychopatische moordenaar; ijzingwekkend geportretteerd, heel fijne rol.

Een sterke focus op plot wordt gelukkig wel ook begeleid door heerlijk virtuoos camerawerk en een heel aantal fijne visuele vondsten en technische trucjes. Het spelen met geluid en beeld, integraal verwerkt in het thema van de film, is een interessante meta-commentaar op de kunst van het film-maken zelf; als kijker word je 'gemanipuleerd' om te geloven wat je ziet of denkt te zien. Het kleurgebruik is prachtig, met het intense rood. De muziek is sfeervol. De actievolle eindsequentie is een beetje over the top, al is die scène net daarvoor op het station wel weer fantastisch gefilmd qua camerastandpunten. Het DNA van Hitchcock blijft aanwezig in De Palma's films, maar van schaamteloos kopiëren is nooit sprake. De allerlaatste scène met Jack die is doorgedraaid door zijn onkunde om het ingewikkelde complot aan het licht te brengen, was een perfecte noot om op te eindigen. Duister en nihilistisch, maar een happy end zou hier niet op zijn plaats zijn geweest. De Palma's boodschap is duidelijk, en hij sluit netjes binnen de 100 minuten af, heerlijk.

Vooralsnog houd ik het op een dikke 3.5*, maar een herziening biedt denk ik wel potentieel tot verhoging.

Blue Velvet is een heel interessante film met meerdere lagen, die je als kijker onderdompelt in een soms bijna hypnotiserende droomachtige wereld. Het is vooral een werk dat niet zozeer spreekt via een standaard plotverloop, maar veel weet te zeggen via kleurgebruik en bedwelmende muziek. Het creeërt een sfeer die moeilijk te beschrijven valt, maar in ieder geval erg prettig werkt. Alsof je een verhaal volgt, dat soms verandert in een droom van iemand anders die niet meteen te doorgronden valt: zulk een beschrijving komt nog wel in de buurt. De acties en beweegredenen van hoofdpersonage Jeffrey Beaumont zijn oppervlakkig gezien namelijk soms niet te begrijpen. Waarom hij doet wat hij doet, weet hij zelf ook niet echt, maar wanneer je eenmaal in de specifieke flow van de film zit, neem je het voor lief. En begin je het personage ook te begrijpen. Het is vooral een figuur die zich in het begin klein en onbeduidend voelt en graag wat meer spanning/mysterie in zijn leven wil. Eenmaal begonnen aan zijn vreemde eigen zoektocht is het te laat en wordt hij steeds verder gezogen in een duistere wereld van perversiteit, moord en ontaarding. Een wereld waarin hij niet past, of toch wel? Deze interessante dualiteit tussen het gezapige burgerlijke wereldje en de duistere criminele zijde van de maatschappij, die ogenschijnlijk ook in ieder mens huist, maar niet per se bovenkomt wordt van begin tot einde doorgetrokken, en vormt een mooie rode lijn. Het einde vond ik echter wel een beetje teleurstellend en braafjes. Er worden consistent hints gegeven dat Jeffrey zelf ook niet zo'n geweldige persoon is, zelfs eventueel kan wegzakken tot het niveau van de andere duistere personen in de film. Ik had niet verwacht dat het einde dan zo 'happy' over de gehele lijn ging zijn. Het roodborstje in de laatste scène legt dan wel weer een mooie symbolische link met de droom van Sandy.

De acteerprestaties waren zeer sterk. Lynch-vaste waarden Kyle MachLachlan en Laura Dern doen het goed, maar vooral Rossellini en Dennis Hopper deden het briljant. Die laatste twee hadden natuurlijk ook rollen waarin ze wat extremer konden gaan, in tegenstelling tot de redelijke 'vanilla' karakters die MachLachlan en Dern moesten spelen.
En ondanks dat vele scènes aandoen als een soort surreële of absurde droom/nachtmerrie, moet ik wel vermelden dat het allemaal nog wel redelijk binnen de conventionele lijntjes blijft. Het is nergens echt experimenteel of dergelijke en het bevat ook nog een rechtlijnig plot voor wie zoiets apprecieert. Ik denk dat het een goede instap-Lynch is? Het is in ieder geval ook mijn eerste kennismaking met het filmoeuvre van Lynch, al heb ik de afgelopen maanden wel het hele Twin Peaks universum doorlopen. Ik denk dat dat me wel een goede houvast heeft gegeven om de stijl en visie van Lynch te vatten en appreciëren.

4*

Indrukwekkend. Brian De Palma kon ik tot nu toe niet meteen een favoriet regisseur van mezelf noemen (ik maakte kennis met zijn oeuvre via The Black Dahlia, een film die achteraf gezien niet echt zijn kwaliteiten als regisseur tentoonstelde), maar deze Body Double was werkelijk genieten geblazen. Qua plot, maar vooral ook qua camerawerk en -standpunten, is Hitchcock ontegenzeggelijk de grootste invloed. Het voelt echter nergens als een goedkope imitatie aan; De Palma is hier op technisch vlak misschien wel even sterk bezig als de grootmeester op de toppen van z'n kunnen. Body Double is misschien zelfs één van de beste en kundigst gefilmde films die ik ooit zag; de subjectieve en constant wisselende cameraperspectieven zuigen je als het ware de film in (de hele lange scène waarin Jake Scully Gloria achtervolgt van hot naar her, eindigend met de spurt op het strand en het moment in de tunnel is op dit vlak een absoluut hoogtepunt). Zelden zo interessant en virtuoos camerawerk gezien. De Palma is zelf ook een grootmeester, is het enige wat je dan kan concluderen. De donkerblauwe lichtgloed die in veel scènes hangt is visueel strelend voor het oog, en creëert een zwoel en broeierig sfeertje. Deborah Shelton is als de 'mysterieuze vrouw aan de overkant' betoverend en innemend, en neemt daardoor perfect een plaats in naast dit zwoele sfeertje. Toch is het vooral Craig Wasson die indruk maakt. In principe, of op papier, is Jake Scully een moeilijk personage om je als kijker mee te identificeren. Zijn handelingen worden geleid door onbewuste, onderdrukte en nooit expliciet verklaarde gevoelens en lusten. Toch weet hij zijn rol sympathiek in te vullen, wat een best interessant en dubbelzinnig personage oplevert. Er zitten veel fascinerende thema's in de film verwerkt; seksualiteit en lust, obsessie, het motief van claustrofobie, en vooral de tegenstelling tussen initiatief nemen/iets doen oftewel 'to act' en de onkunde om dat te doen. Vooral dat laatste aspect, en het claustrofobische, wordt ook de hele tijd op een visuele manier geweldig verwerkt in de film.

Het is jammer genoeg op inhoudelijk vlak dat ik enkele puntjes van kritiek heb, voornamelijk in de slotakte. Het motief en de denkwijzen van de dader zijn vrij onlogisch en vergezocht, en ook Jake maakt in het laatste gedeelte van de film gedachtesprongen die moeilijk geloofwaardig overkomen. De laatste tien minuten gaat het dan nog een beetje verder overboord, en weet De Palma verhaaltechnisch gezien de film niet helemaal bevredigend af te sluiten. Ook de laatste stukjes met zijn rol als vampier in de film, die zich afspelen in zijn eigen hoofd, vond ik niet meteen ontzettend passend of geslaagd. Al moet het kwartje daar misschien nog vallen bij een eventuele herziening. Dit zijn echter puntjes die niet al te zwaar doorwegen, omdat de rest van de film zo ontzettend goed in elkaar steekt. Een dikke 4* is hier absoluut op zijn plaats.

Body of Lies is goed, zonder ooit héél interessant of beklijvend te worden. Er worden erg veel personages, locaties, organisaties, etc. geïntroduceerd in een vrij kort tijdsbestek, waardoor de film met momenten vermoeiend aanvoelt, en soms zelfs als huiswerk. Vooral omdat het allemaal héél erg plotgericht is, en Scott geen tijd lijkt te willen nemen voor een wat rustigere sfeerschepping. Buiten dat hectische tempo om, weet het verhaal niettemin staande te blijven, en zeker in het tweede uur wordt het allemaal wat beter en standvastiger. De heel complexe problematiek van het Midden-Oosten wordt op zich goed overgebracht, en het gebruik van de Arabische talen (in plaats van dat iedereen geforceerd Engels spreekt) is verfrissend. Ridley Scott weet ook wat leuke trucjes met de camera te doen (die overzichtsshots van bovenaf creëren goed dat hele surveillance-gevoel dat doorheen de film hangt), en levert zoals altijd een technisch mooie film af. De cast doet het goed, met uitzondering van Russel Crowe, die ongeïnteresseerd en lusteloos overkomt. Ik weet niet of dat het personage is of de prestatie an sich, maar het viel op en het is één van zijn minste rollen. DiCaprio is wél heel goed, en weet met niet enorm interessant materiaal toch een goed personage neer te zetten. Mark Strong overklast echter iedereen in zijn scènes als de gecalculeerde Hani. Het beste personage van de film die, in tegenstelling tot de wat meer standaard hoofdrolspelers, de broodnodige nuance met zich meebrengt.

3.5*.

The Bone Collector is zo standaard als ze maar gemaakt worden. De film doet nergens iets slechts (al is het einde wel heel matig, en zijn de gedachtesprongetjes wat te toevallig en perfect telkens), maar heeft ook niks speciaals te bieden en kan zich daardoor moeilijk onderscheiden van de gemiddelde film uit het genre. Het een Seven-kloon noemen zou wel flauw zijn, ook al zit daar een lichte grond van waarheid in. Angelina Jolie is zwak in de hoofdrol, maar wordt gelukkig bijgestaan door een fijne Denzel Washington, die al liggend de rest van de cast domineert. Wel een tof bijrolletje voor de legendarische Ed O'neill! Het plot boeit nog wel redelijk in het eerste uur, maar zoals ik al zei gaan de gedachtesprongetjes in de tweede helft me iets te simpel en snel, en dan wordt het daardoor soms aftellen naar een voorspelbare climax. De visuele stijl is ook wat flets en sfeerloos, zoiets helpt allerminst.

3*.

Boogie Nights stond al heel lang op mijn lijstje, net zoals de rest van Andersons oeuvre overigens. En dan was het eindelijk zover een tijdje terug, en wat een enorm fijne zit was het. Met een speelduur van tweeënhalf uur niet kort, maar het vliegt voorbij in sneltreinvaart. Het is niet zijn diepste of meest thematisch rijke film, maar ik denk wel veruit de vermakelijkste film van Anderson die ik al zag. Puur entertainment, van begin tot einde. Het start met die zwierige camerabewegingen in de nachtclub tijdens de openingsscène, en het neemt nooit echt af. Wat een vaart en wat een energie. Maar wat een visie en zelfvertrouwen ook, voor en achter de camera stond nochtans toch vrij jong talent. Anderson weet perfect wat hij wilt zeggen en hoe hij dat in beeld wilt brengen. Dat kan je alleen maar knap vinden. Plot en verhaal nemen een beetje een secundaire plaats in, maar dat werkt hier prima. Het draait om de sfeer, de vibe, de personages en hun interacties, de muziek, de beelden. De losse scènes, die je bijna gewoon op zichzelf zou kunnen kijken zonder de context van de hele film eromheen. Ik vond het ook heel fijn dat de film niet enkel draait om de rise and fall van Dirk Digler, maar ook de andere personages gevolgd worden, en zelfs hun eigen scènes en plot-lijnen krijgen. Wahlberg is perfect als de domme, sullige en naïeve Dirk, maar de andere personages zijn nog zoveel kleurrijker. Reilly, Chiedle, Hoffman en Macy zetten stuk voor stuk heerlijke personages neer. Grappig, absurd, tragisch. Dat typetje van Hoffman is zo perfect neergezet, en Willem H. Macy is onderdeel van het wat mij betreft beste moment uit de film (de droge opbouw naar zijn zelfmoord op het oudejaarsfeestje). Burt Reynolds, die blijkbaar totaal niet overweg kon met Anderson op de set en de film nadien door het slijk heeft zitten halen, zet nochtans wel een hele fijne prestatie neer, en ook Julianne Moore schittert. Het is echt absurd hoeveel geweldige acteerprestaties en personages in deze film verpakt zitten, en hoe memorabel ze zijn. Dat is zonder twijfel zowel de verdienste van de cast als van Anderson.

Maar bovenal is het écht een grappige film, zelfs tijdens de zogenaamde fall from grace. Er gebeuren heel wat fucked up dingen en de personages voeren moreel dubieuze handelingen uit, maar toch had ik op geen enkel moment het gevoel naar een zware film te zitten kijken. Het blijft altijd luchtig, ondanks de duistere handelingen op het scherm. De meeste personages zijn ook gewoon best goedhartig en lief, ondanks hun problematische levensstijl en -keuzes. Een duister einde had wat mij betreft dan ook niet gepast bij de film en de sfeer, en ik ben dan ook blij dat Anderson daar niet voor heeft gekozen. Het relatieve happy end kwam dan ook niet misplaatst op mij over. De film geeft geen heel hard oordeel over de personages, en dat is oké. Het geeft me ook zin om de film meteen nog eens een keer te kijken. Dat gevoel zou ik bij een zwaardere zit niet hebben.

Dikke 4*.

Er wordt in Boss Level absoluut niets nieuws of origineels met het time loop concept gedaan, maar al snel heb je door dat regisseur Joe Carnahan dat helemaal niet eens probeert of wilt. Het draait hier gewoon om luchtige fun en actie, wat de film best wat verfrissende pluspunten oplevert. Frank Grillo is verrassend leuk als de hoofdfiguur, en zijn droge humor en attitude werkt in het voordeel van de film. De andere personages/acteurs komen overigens amper voor; Mel Gibson mag een paar minuutjes wat komen schmieren en Naomi Watts duikt even op, maar het is vooral Grillo zijn film. Dus gelukkig maar dat hij het geheel weet te dragen. De actie is jammer genoeg wat braafjes, maar vermakelijk is het wel. Tegen het einde aan wordt er teveel aandacht gegeven aan wat meer dramatische/emotionele momentjes, en dat werkt dan weer helemaal niét. Dat soort film is het gewoon niet. Voor het grootste deel echter gewoon heel vermakelijk, dus een 3* verdient het wel.

Ik ben hier vrij blanco ingestapt en was in het begin nog wel redelijk geïntrigeerd, maar naarmate de speelduur vorderde wist Boston Strangler me steeds minder bij de keel te grijpen. Het is allemaal oerdegelijk en solide, maar de film komt nergens écht tot leven, krijgt nergens een beetje schwung of een eigen identiteit. Het doet alles volgens het boekje, wat het uiteindelijk tot een vrij saaie en voorspelbare zit maakt. Fincher's Zodiac is duidelijk een grote inspiratiebron, vooral inhoudelijk en structureel dan, maar qua stijl en de manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht mag deze film nog niet eens de veters strikken van voorgenoemde Zodiac. Het kleurenpallet bestaande uit vijftig tinten grijs spreekt niet bepaald tot de verbeelding; beetje een veilige, maar dus ook afgezaagde, keuze. Het past wel bij een period piece uit de jaren zestig, maar het onderscheidt zich hiermee natuurlijk niet van de middenmoot of de gemiddelde genrefilm. Ook de hoofdactrices krijgen te weinig ruimte om echt bezieling in hun personages te stoppen. Keira Knightley is verrassend adequaat en de altijd geweldige Carrie Coon - één van de meest ondergewaardeerde actrices van het afgelopen decennium wat mij betreft - levert ook hier in principe goed werk, maar hun personages worden nooit figuren die echt gaan leven, of waar je mee gaat meeleven. Een gemiste kans om wat hart te stoppen in een verder vrij onderkoelde en droge film.

Dus zeker niet slecht, maar ook geen enkele seconde uniek of verrassend. Dertien in een dozijn. 2.5*.

Een indrukwekkend en ambitieus idee, dat moet je Linklater wel nageven. Jaar na jaar opnieuw filmen, nooit zeker wetende of het tot een goed einde gebracht gaat kunnen worden, of de kind-acteurs positief mee gaan groeien of überhaupt tot het einde mee gaan willen doen, andere onvoorziene zaken die tijdens een normale productie al roet in het eten kunnen strooien.. Je moet je er maar aan wagen, en respect daarvoor. Het idee vind ik achteraf gezien echter een stuk interessanter dan de uiteindelijke uitvoering. Niet dat het een gimmick is per se, maar de film leunt wel heel fel op de tijdssprongen en het zien opgroeien van de kinderen doorheen de jaren. Maar wat is het jammere? Mason wordt hoe ouder hij wordt steeds oninteressanter en onsympathieker. En ik ben me er volledig van bewust dat dit de bedoeling is; het leven is een aaneenschakeling van dagdagelijkse momenten en ervaringen, en de doorsnee tiener is ook helemaal zo interessant niet. Het leven gaat z'n gangetje, personen komen en gaan, je groeit en je valt weer terug, je wordt verliefd en je gaat uit elkaar. Dat is allemaal heel realistisch, maar dat maakte het voor mij geen hele pakkende cinema. Misschien kwam het ook vooral door het feit dat ik de acteur van Mason stelselmatig minder en minder vond worden, maar ik leefde gewoonweg niet enorm hard mee. Ook met de andere personages had ik weinig binding, aangezien je de hele tijd sprongen in de tijd maakt en ze daardoor ook niet echt leert kennen, ondanks dat de film bijna drie uur duurt. Enkel het personage van Ethan Hawke deed telkens m'n aandacht verscherpen en krijgt naar mijn gevoel ook daadwerkelijk wat ontwikkeling mee. In het begin denk je een heel duidelijk beeld van hem te hebben, maar dat verschuift doorheen de film op een vrij subtiele en mooie manier. Zonder de duidelijke tekortkomingen in zijn karakter te negeren. Patricia Arquette vind ik een fantastische actrice, maar na de zoveelste boyfriend die komt en gaat begin je het op den duur ook wel gehad te hebben met haar verhaallijn. Het schetst een tragisch en realistisch beeld, absoluut, maar filmisch vond ik dat opnieuw niet enorm boeiend.

En ik zeg niet dat ik niet van realisme in cinema houd per se, maar in Boyhood voelde ik het niet zo. Ik vind dat de film ook niet ontzettend veel diepzinnigs te zeggen heeft. Het is een melancholische weerspiegeling van het normale leven in al zijn dagdagelijkse 'glorie', het voorbijgaan van de tijd, hoe mensen veranderen maar tegelijkertijd ook juist kunnen blijven vaststeken, hoe dingen kunnen veranderen maar er tegelijkertijd ook nooit echt iets verandert. Dat is een rake, maar allesbehalve revolutionaire boodschap. De melancholie is met momenten vast en zeker invoelbaar en qua sfeer zitten er hele mooie momenten in, maar voor mij blijft het uiteindelijk bij een interessanter idee dan de reële uitvoering. 3*.

Braveheart had ik nog nooit gezien, maar door het hoge gemiddelde en veel goede reacties toch wel benieuwd geraakt. Naderhand kan ik alleen maar zeggen dat het gemiddelde meer dan verdiend is, want dit is echt een topfilm. Van het begin tot het einde verveel je je nauwelijks. De speelduur is misschien net iets te lang, maar ik heb er mij niet aan gestoord. Ook fijn dat de film eerst rustig opgebouwd wordt en niet meteen in de actie vliegt. Het verhaal is goed en duidelijk en wordt rustig verteld. Enigste echte minpunt, wat ik persoonlijk niet echt goed vond, was het tweede liefdesverhaaltje. Iets te cliché en doet afbreuk aan het hoge niveau dat de film haalt. Voor de rest heb ik enkel positieve dingen te zeggen. De veldslagen zijn redelijk spectaculair en knap gefilmd. Aan actie dus geen gebrek, hoewel het niet echt om de veldslagen draait.

De humor was ook leuk en de acteerprestaties ook. Vooral Mel Gibson acteerde ontzettend goed met zijn Schotse accent. De muziek is trouwens 1 van de beste soundtracks in een film ooit, zeer mooi.

Ook fijn dat de film niet standaard of cliché eindigt. Het FREEDOM-moment is legendarisch en het absolute hoogtepunt uit de film.

Braveheart is een ontzettend goede en epische film met grootse veldslagen, een vleugje romantiek, leuke humor en een heroïsch verhaal. Een van de sterkere films, zo niet de sterkste, uit het genre.

Ultiem actiefilmpje. Breakdown steekt van begin tot einde prima in elkaar, en is tot de laatste minuut hoogst vermakelijk. Het eerste kwartier lijkt nog te hinten naar een thriller/drama-achtig sfeertje, maar daarna barst de actie en het vermaak los. Kurt Russel, de coolste acteur allertijden, speelt hier een heel goede rol juist omdat hij in feite maar een hele normale man is die zich moet behelpen in een situatie groter dan hem, en géén actieheld à la Snake Plissken. Die beslissing houdt de film spannend en interessant, want op geen enkel moment heeft zijn personage echt de overhand in de situatie. Voor de rest ook wat fijne bad guy acteurs; vooral J. T. Walsch speelt een fantastisch smerige villain die je het bloed vanonder de nagels haalt. Doe daar nog eens de heel toffe setting van de desolate prairielandschappen bij, en je hebt gewoon een heerlijk vermakelijke actiefilm, die ook buiten de actie om meer dan prima in elkaar steekt. 4*.

Hier en daar flauw, af en toe ook wel fijn. De personages zijn natuurlijk stereotiep in het begin, wat langzaamaan wordt afgevlakt, maar echt sterk was dat toch niet. Heb ik als kijker het gevoel dat de vijf jongeren op het einde een life changing experience hebben meegemaakt? Nee, echt niet. Dat klootzakkerige personage die uiteindelijk toch niet zo verkeerd is (ben z'n naam al vergeten) zit daar de volgende zaterdag gewoon weer, alsof die zich dan anders gaat gedragen. Wel het leukste of kleurrijkste personage overigens. De gesprekken die het vijftal voert zijn niettemin best oké, er komen wat geslaagde coming of age elementjes naar voor, de sfeer is luchtig genoeg en met de korte speelduur van 90 minuten verveelt het niet.

Een voldoende is dit zeker, 3*.

Naar aanleiding van Borat 2 toch maar eindelijk eens deze Brüno opgezet; 1 van de laatste Sacha Baron Cohen-typetjes films die ik nog moest zien. Ondanks de erg lage score hier waren mijn verwachtingen dat niet, want het gebeurt wel dat de Baron Cohen films hier soms relatief lager gewaardeerd worden dan dat ik ze uiteindelijk waardeer. En zo is dat dus ook weer bij Brüno gebleken. Geweldig typetje. Veel leuker dan een Ali G. De gescripte delen zijn dan zo grappig nog niet, maar er zaten naar mijn gevoel ook erg veel reële dingen in (al is dat altijd moeilijk in te schatten natuurlijk), en die zijn stuk voor stuk erg komisch; de priester die homo's straight probeert te maken, het einde met het worstelen en al die domme Amerikanen die compleet flippen, de adoptie-baby, de swinger party, die moeders die hun kind koste was kost in een shady reclame spot willen krijgen, .. Ik vergeet nog dingen, allemaal zeer leuke sketches, waarin heel schrijnend duidelijk wordt hoe conservatief en eendimensioneel en fucked up sommige mensen zijn of denken. Cohen weet wel hoe je reacties uitlokt, en doet dat ook hier dus heel goed.

Het is niet zo slim of grappig als Borat, maar vermoedelijk wordt die film toch niet meer overtroffen, wat de beste man ook nog mag gaan doen. Borat 2 zal waarschijnlijk ook niet in de buurt komen. Maar toch fijn en grappig, dit.

Een echte mixed bag. The Brutalist heeft overduidelijk heel wat zichtbare kwaliteiten. Audiovisueel is het een monumentale verwezenlijking en een absolute topervaring in de bioscoop. Je kan toch wel zeggen dat Brady Corbet dit met relatief 'weinig' middelen indrukwekkend in beeld heeft gebracht; knap. De korrelige cinematografie, de soms bijna expressionistische shots van de torenhoge, lelijke betonnen gebouwen, de bombastisch grootse soundtrack die met momenten aanzwelt en even alles overheerst, het zwierende, zwalkende camerawerk. Er is werkelijk veel om van te genieten op dit vlak, en de film voelt in alles als een teruggreep naar de grote Amerikaanse classics uit de 20ste eeuw.

Maar precies daar knelt ook ergens het schoentje, want in elke scène voel je ook wel dat Corbet heel fel.. probéért. Sommige keuzes vallen artistiek goed te verdedigen, maar anderen lijken ook gemaakt te worden simpelweg om 'artistiek' te zijn. Er zit zeker een pretentieus, hoogdravend kantje aan The Brutalist, en dat viel bij mij niet altijd op de juiste plek. Op voorhand, puur op basis van de omschrijving, de beelden, de trailer, etc. dacht ik dat de film wat overeenkomsten zou delen met There Will Be Blood, maar laten we achteraf wel wezen dat deze film de veters van Andersons meesterwerk nog niet mag strikken. The Brutalist heeft bij lange na niet zoveel (dieps) te zeggen als eerdergenoemde film, en is thematisch en inhoudelijk een heel stuk leger. Niet dat die vergelijking hoeft gemaakt te worden natuurlijk - de films hebben nauwelijks iets met elkaar te maken - maar ook op zichzelf genomen vind ik niet dat de inhoud van The Brutalist in de verste verte een speelduur van 214 minuten rechtvaardigt. Lange films hebben hun plek, maar er moet wel een reden zijn. Hier zou ik die reden niet meteen kunnen aanduiden. Waarschijnlijk om het geheel groots en episch te laten aanvoelen. En begrijp me niet verkeerd; dat werkt deels. Maar niet volledig, en op het einde bleef ik vooral met het gevoel achter dat er films zijn met minder dan de helft van deze speelduur die veel meer bij me los weten te wekken. Langer is niet per se beter. De allerlaatste scènes en daaropvolgend het lied tijdens de aftiteling vond ik ook niet per se werken. Over een brute stijlbreuk gesproken. Dat zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest, maar ik zie het niet.

Inhoudelijk deed het me dus eigenlijk vrij weinig, en dan is het een hele lange zit. De personages zijn grotendeels allemaal onsympathiek en afstandelijk, en hoewel ik weet dat dat doelbewust is, maakte dat de zit er niet makkelijker op. Brody acteert goed, maar zijn personage is echt het grootste deel van de film afschuwelijk onaangenaam. Guy Pierce had veruit de 'leukste' rol om te acteren lijkt me. Een acteur die wel wat meer goede rollen zijn kant uit mag krijgen, wat mij betreft. Ik laat het audiovisuele aspect uiteindelijk dan toch maar wat zwaarder doortellen, want het blijft wel een indrukwekkende totaalervaring voor oog en oor, maar in z'n totaliteit had ik er véél meer van verwacht, een meesterwerk misschien zelfs. Dat was helaas (voor mij) helemaal niet het geval, en de zin om dit ooit nog eens opnieuw te kijken is er op dit moment helemaal niet. 3*.

Gewoonweg een heel mooie, hartverwarmende maar ook grappige film. The Bucket List kaart zware thematiek aan, maar weet dit steevast in een luchtig jasje te steken, en die wisselwerking is wat deze film zo goed maakt. De balans zit juist goed. Er wordt hier ook goed aangetoond hoe een sterke acteur wel degelijk een film omhoog kan tillen, en dan heb je er hier zelfs twee. Freeman en Nicholson acteren beide héél erg sterk, geloofwaardig en naturel (en komen ook grappig uit de hoek). Morgan Freeman speelt het laatste decennium steeds maar hetzelfde saaie rolletje; ik denk dat dit één van zijn laatste écht interessante acteerprestaties was. Jack Nicholson durft af en toe wel eens karikaturaal te acteren maar blijft over het algemeen binnen de lijntjes. Het samenspel tussen de twee heren is heel erg fijn en draagt de film volledig. Klassenbakken van acteurs, maar dat is geen nieuwe info natuurlijk. Tegen het einde wordt het misschien een tikkeltje minder, maar het wordt nergens melodramatisch; de emoties voelen oprecht en verdiend aan. Bovendien is de speelduur van 90 minuten erg verfrissend; geen reden om dit op te rekken tot twee uur. Alles bij elkaar dus een mooie 4*, en eentje die ik ooit nog wel eens opnieuw wil zien.

The good, the bad and the ugly is een fantastische film, een erg verdiende klassieker die ik eindelijk eens heb gezien. Ik heb eigenlijk nog niet zoveel westerns gezien, waarom dat weet ik niet al zal het wel komen omdat het niet echt mijn favoriete genre is. Maar deze film heeft me omver weten te blazen, alles was wat mij betreft gewoon perfect. De film verveelt gewoon geen seconde en de volle 179 minuten zat ik gekluisterd aan het scherm. Nooit verwacht dat dat zou gebeuren bij deze film, maar niets is minder waar.

De film is erg oud, maar kan nog heel erg goed mee vandaag de dag. Oké, je merkt het wel maar dat boeide me geen minuut want het niveau dat deze film haalt kunnen er maar weinigen evenaren. Sowieso vind ik er visueel absoluut niets op aan te merken. De prachtige shots en het camerawerk van Leone alleen al laten je met een open mond naar het scherm kijken. Die close-ups vond ik echt geweldig en zeker in de laatste scene draagt dat ongelooflijk bij aan de spanning. Die scene op het kerkhof en alles wat daar gebeurt is memorabel en zul je niet vlug vergeten als je het eenmaal gezien hebt. Ik vond de film ook geen moment te lang duren, het had voor mijn part zelfs nog een tijdje mogen doorgaan. Elk moment is geweldig en draagt iets bij aan het geheel. De acteurs waren geweldig en ze vertolkten de personages alsof ze de personages echt waren. Het is zeer moeilijk om een favoriet tussen de drie hoofdrolspelers te kiezen. Ze waren alle drie geweldig en ieder heeft wel zo zijn momentjes. De acteurs vond ik ook gelijkwaardig aan elkaar, al springt Eli Wallach er toch net bovenuit. En de muziek van Morriconne mag ook zeker niet vergeten vermeld worden. De muziek blijft echt in je hoofd hangen. Ik vond de muziek prachtig en die versterkt de al zo sterke sfeer nog maar eens. Want sfeer is toch echt wel het woord dat past bij deze Western. Ontzettend veel sfeer.

The good, the bad and the ugly is een ongelooflijk goede film. Misschien klinkt de verhaalbeschrijving op het eerste zicht niet zo hoogstaand, maar eenmaal de film begint wordt je gewoon helemaal opgezogen door de prachtige beelden, de meesterlijke personages en de kenmerkende sfeer. Een echte klassieker en aanrader.

Dikke 5*

Weer eens eentje van de Coen-broertjes opgezet; films die me doorgaans goed kunnen bekoren (op hun recente westernfilms na). Burn after Reading voelt echter wel in alles meer als een tussendoortje aan dan als een machtig hoofdgerecht; de film is kort en vrij luchtig van toon, en vergt nergens veel van de kijker. Het verhaal bestaat uit een hoopje miscommunicatie en gebakken lucht, maar dat is natuurlijk vrij Coen-eigen. Sommige personages zijn geslaagd, andere dan weer niet. Clooney zet hier bijvoorbeeld veruit zijn minst leuke Coen-rol neer, en ook acteurs als John Malkovich en Tilda Swinton komen niet geheel uit de verf. Het zijn voornamelijk de personages van Frances McDormand en Brad Pitt die ontzettend fijn zijn om te volgen, en eigenlijk de film dragen. Pitt is hilarisch als de domme fitness-sul; die man heeft echt veel komisch talent als de rol het vereist. Het moment waarop zijn personage plots wordt doodgeschoten, is oprecht een heel schokkend moment. Ik verwachtte dat het geheel daarna in een hogere versnelling zou schakelen, maar uiteindelijk weet de film nooit een crescendo of climax te bereiken. Daarnaast moeten de twee korte scènes met J.K. Simmons als het CIA-hoofd nog benoemd worden; veruit de meest droogkomisch grappige momenten uit de film. Het einde vat de absurditeit en de nutteloosheid van al de gebeurtenissen op een droge manier perfect samen.

Samengevat; Burn after Reading voelt aan als de Coens op de automatische piloot, maar zelfs dan staan hun films in ieder geval garant voor vermaak. Zo ook deze. 3*.

In avant-première kunnen zien in aanwezigheid van de regisseurs, en toch wel echt ten volle overtuigd achtergelaten van de kwaliteit voor en achter de camera. Sterke acteurs, sterke regie en grotendeels ook wel echt een verhaal dat beklijft. Een enorm relevant verhaal, op de koop toe, en echt wel een krachtige inkijk in 'BXL' oftewel Brussel als stad, de personen die hier leven, en waar zij elke dag opnieuw mee moeten dealen. De film is niet altijd even subtiel, maar de vooroordelen waar andere etniciteiten in Brussel (en overal elders ter wereld) mee te maken krijgen, komen wel schrijnend en hard binnen. Hierbij (leren) stilstaan is het doel van de film, en dan moet je concluderen dat regisseurs Ish en Monir Aït Hamou geslaagd zijn in hun opzet.

Maar ook naast dat 'belerende' aspect, echt wel een goed gemaakte film gewoon, met sterk en geloofwaardig acteerspel van iedereen, maar ook verrassend veel geslaagde humor en luchtigheid. Alleen dat begin al met de ''sauce flamande'', echt wel leuk. Ook genoeg duisternis, dat zeker, zoals het een Vlaamse film betaamt, zou ik bijna durven zeggen. Ik vind het een beetje een euvel in de 'Vlaamse' film; het moet altijd maar duisterder en deprimerender. In BXL valt het dan nog wel mee, maar toch, vanaf dat het kleine broertje doodgereden werd, verloor de film me een beetje. Het duurt dan wel ook niet heel lang meer, maar dat liet me toch een klein beetje met een zuur gevoel achter. Hoewel de allerlaatste scène dan wel sterk afsluit. Zonder te veroordelen schetst het een héél invoelbaar en begrijpelijk beeld hoe sommige goedaardige, goedbedoelende mensen uiteindelijk toch kunnen radicaliseren. Na alle gebeurtenissen in de film zou je het het hoofdpersonage amper kwalijk kunnen nemen. Zo'n perspectief is wel krachtig en verfrissend.

Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, maar zal naar boven afronden. De film duurt toch bijna 2 uur en heb me echt geen ene seconde verveeld, dat telt ook voor iets.