47 Meters Down: Uncaged (2019)

Aardig. Net als deel 1 weet Roberts er best een prima resultaat uit te halen. Deze vind ik zelfs een stukje beter dan deel 1 qua beelden, maar qua spanning viel het me ergens een beetje tegen. Deel 1 had dan meer intenser materiaal, alhoewel deze aan spanning ook niet onderuit doet. Acteerwerk is niet heel briljant. Veel geschreeuw inderdaad, maar bij deel 1 kwam de paniek wat beter tot zijn recht. Alhoewel de dames dit keer boven water meer acteerkracht hebben (Nélisse voorop) is het onder water wat minder. Vooral de echte angst komt nooit echt naar boven. Film is voor de rest niet doodeng, maar Roberts weet het wel allemaal aardig sfeervol te brengen. Sowieso is de setting best origineel, je ziet niet veel films met een groot deel compleet onder water, en dan ook letterlijk in het water. Set is ook leuk, en wordt best prima in beeld gebracht. En mensen die bang zijn voor diepe wateren zullen soms ook best huiveren bij een aantal momenten (zoals ik). Vooral het moment dat het trio dames de donkere wateren naar beneden zakken was sfeervol. Cameragebruik is prima, en er zitten een aantal gemene en knappe scares tussen. Alhoewel de film in het algemeen niet meer is dan wel een spannend filmpje, is het allemaal best vermakelijk en helemaal niet verkeerd op visueel niveau. Had wel iets intenser gemogen in zijn algemeenheid. De meeste spanning komt eigenlijk nu van een aantal sterke scares.

Je hebt bij mij een streepje voor als je de soundtrack van een op tieners gerichte horrorfilm vult met muziek van Status Quo, Aztec Camera, Roxette en The Carpenters. Ik durf ook nog wel een bescheiden applausje te geven voor het onderwatercamerawerk van Mark Silk, maar laat er geen twijfel over bestaan dat dit stompzinnige bagger is. Het waanzinnige idee dat grote witte haai sinds het einde van het Maya-tijidperk (rond het jaar 900) opgesloten overleven in de restanten van een Maya-tempel waar bovendien opvallend weinig haaienvoer te vinden te bespeuren valt, is slechts één van de gebreken die het scenario bevat. Het is bovendien op zijn zachtst gezegd gewaagd te noemen dat regisseur/co-scenarist Johannes Roberts 45 na Jaws de uitdaging is aangegaan om een haaienfilm met een haai die er even nep uit ziet. Helaas, Roberts is geen Spielberg en wellicht is het enige goede gevolg van dit onding dat je Spielbergs meesterwerk uit 1975 eens afstoft voor een opfriscursus effectieve haaienhorror maken. Had Roberts dat zelf maar gedaan...

Eigenlijk is alles aan de film slecht. Maar als je niet nadenkt dan biedt de film wel enig vermaak in de zin dat het effectief de spanning opbouwt en vasthoudt. En dat is uiteindelijk toch waar het bij zo’n film als deze om gaat.