Opinions

Ik heb er een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant vond ik het een kundig gemaakte en entertainende blockbuster, waarbij Dan Trachtenberg duidelijk oog heeft voor toffe, spectaculaire actie-scènes. Langs de andere kant vond ik het een slechte ''Predator-film''. Het DNA van de franchise is eigenlijk best ver zoek, en in veel aspecten doet Trachtenberg hier het tegenovergestelde van wat je normaal van een Predator-film kan verwachten. Waarbij ik vooral de ''Disney-fication'' opvallend en jammer vond. Het moet hier duidelijk allemaal wel familie-vriendelijk zijn, met dat aandoenlijke, schattige wezentje als ''vreemde'' uitschieter. Allee, vreemd voor een Predator-film bedoel ik dan. In een Star Wars-film had het niet misstaan. Maar bij Predator vind ik dat wel een 'probleem', of op z'n minst een opvallende keuze.

En op zich is er natuurlijk niks mis met eens iets anders proberen in zo'n langlopende franchise. Prey van een paar jaar geleden vond ik eigenlijk veruit de 2de beste film uit de serie - vooral omdat die zo back to basics ging - maar I guess dat je dat trucje niet elke keer kan herhalen. Maar het had van mij wel echt meer in de sfeer van de reeks gemogen. Dit had in principe eender welke science-fiction blockbuster kunnen zijn - de vijandige planeet met al haar flora en fauna deed me vaak aan Avatar denken bijvoorbeeld. En opnieuw: ik heb er mij wel mee vermaakt. Zag er allemaal goed en bijwijlen indrukwekkend uit op het grote scherm. Ik vind Trachtenberg zeker een goede genre-regisseur. Maar inhoudelijk en vooral qua toon slaat hij wat mij betreft de plank mis hier. Inclusief een erg raar cliffhanger-achtig einde; ik hoop dat dit niet betekent dat we hier vervolgfilms op gaan krijgen. Probeer gewoon weer iets nieuws de volgende keer, dat houdt de reeks op z'n minst wel interessant en levend.

2.5*.

Predators heeft op papier een heel coole premisse, ziet er visueel haarscherp en prima uit en is, het moge gezegd worden, gewoonweg een vrij vermakelijke film. Toch ga ik er geen voldoende aan uitdelen, want er zitten ook véél storende mankementen in de film. Het script en de dialogen zijn te vaak van een tenenkrommend niveau, en de personages maken assumpties en doen dingen die helemaal niet logisch zijn. Soms lijken bepaalde personages dingen te zeggen of te doen, alsof ze net zoals de kijker de vorige Predator films hebben gezien. Ik vond dat maar matig uitgewerkt allemaal, en dan hoef je nog niets eens te beginnen over de domme 'twist' met betrekking tot het personage van Topher Grace. En het uitgangspunt is dan wel cool op papier, op vlak van de uitwerking wordt toch totaal niet het onderste uit de kan gehaald. Het speelt zich dan af op een totaal vreemde planeet, maar op een paar scènes na had het zich evengoed in eender welke jungle op Aarde kunnen afspelen. Zoiets noem ik dan toch een gemiste kans om eens écht zot en creatief te doen. Maar bon, zoals ik zei is het buiten die minpunten om, absoluut wel vermakelijk. Er zitten enkele coole actiescènes in, goed gedoseerd doorheen de film, en vanaf seconde 1 zit er een gigantische vaart in het geheel. Het design van de Predators ziet er hier ook prachtig uit.

Ik vind het tot zover de minste film uit de franchise, maar dat komt voornamelijk omdat het echt aanvoelt als een gemiste kans. Veel potentieel, maar uiteindelijk een matige uitwerking. 2.5*.

The Prestige is goed, maar stort af en toe onder zijn eigen gewicht in elkaar. Het concept is namelijk erg leuk en het grootste deel van de film wordt stijlvol en interessant in beeld gebracht. Maar in het pakweg laatste kwartier stortte voor mij het kaartenhuisje een beetje in elkaar. Sure, puur op papier zitten de twisten waterdicht in elkaar, maar daar gaat mijn hekelpunt ook niet om. Ik vond de twist(en) vooral veel te gemakkelijk kloppen (een dubbelganger en een kloon, really?) en véél te uitleggerig gebracht. Een twist hoort lekker in elkaar te vallen, en niet zo overdreven uitgelegd te worden. Het einde voelde gewoon aan als film, als een gefabriceerde twist, en dat maakte het voor mij wat minder interessant.
Maar bon, voor de rest was alles in orde, zoals ik dat gewend ben van Nolan. Al die tovertrucs zagen er visueel prachtig uit, het spelen met verschillende tijdlijnen door elkaar werkte prima en Bale en Jackman zetten beide zeer sterke acteerprestaties neer. Ze waren aan elkaar gewaagd en speelden goed op elkaar in. Scarlett Johansson's rol had dan wel weer geschrapt kunnen worden, of had betekenisvoller moeten gemaakt worden.

3.5*, met een iets organischer aanvoelend einde was het makkelijk een 4* geweest.

Prey is een heel fijne toevoeging geworden aan de Predator-reeks, en weet met gemak het niveau van de andere vervolgen te overstijgen. Dat komt mede omdat de film gewoonweg oerdegelijk in elkaar steekt op zowat elk filmisch vlak, maar ook omdat het een soort slimme spirituele terugkeer is naar de simpele basis van het origineel; een protagonist die op de hielen wordt gezeten door een Predator te midden van uitgestrekte bossen, en maar moet zien te overleven. Niets meer, niets minder. De film weet perféct wat het wil zijn, en vooral, wat het niet moet zijn. Geen ellenlang gezeur, geen onnodige zijlijntjes. Gewoon kort en krachtig, to the point. Dan Trachtenberg snapt in ieder geval gelukkig heel goed dat een film als deze niet in een vermoeiende twee uur moet gegoten worden, en houdt er de vaart en het tempo gedurende anderhalf uur enorm goed in. Cinematografisch was dit ook meer dan prima; de landschapsbeelden en locaties zijn mooi en tot de verbeelding sprekend, en er zitten enkele individuele shots in om je vingers bij af te likken. De dieren en bijvoorbeeld het bloed zien er wat nep geanimeerd uit, maar dat zijn slechts kleine smetjes. Naru is een sympathieke hoofdpersoon waar je voor supportert; Amber Midthunder doet dat heel goed, en draagt de film. Dakota Beavers, in notabene zijn acteerdebuut, is ook prima. Toch is het vooral ook de Predator zelf natuurlijk die de show weer steelt; wat een cool filmmonster blijft het toch. Het design is prima in orde, met genoeg gelijkenissen én verschillen ten opzichte van vorige Predators.

Het eindgevecht is niet enorm speciaal en hangt een beetje met toevalligheden aan elkaar vast, maar fel storen deed dat niet meer. De film blijft er ook niet lang bij stilstaan, en concludeert daarna lekker snel.

In ieder geval was dit een heel aangenaam tussendoortje. De Predator-franchise zou nog wel eens een vermakelijke toekomst kunnen hebben als ze dit soort concept een beetje aanhouden; de Predator droppen in een bepaalde historische periode/setting, en daar dan los mee gaan.

3.5*.

Ik zit de laatste tijd in een echte Carpenter-bui, en als middelste deel van de zogenaamde 'Apocalyps-trilogie' leek Prince of Darkness me essentieel kijkvoer. En jawel, ook hier heb ik me weer kostelijk mee geamuseerd, al haalt het niet het niveau van The Thing of In the Mouth of Madness. De opzet van de film is heel erg fascinerend; Satan die wordt verbeeld als een primordiale vloeibare vorm is een hele interessante keuze. Er wordt ook op een fijne manier veel aan de verbeelding overgelaten, en dat hele motief met 'The Father' en spiegels is fantastisch creepy. Het einde mag vrij briljant genoemd worden vind ik. De uitwerking van het concept is er niet altijd naar, maar toch worden er hele coole dingen gedaan en getoond door Carpenter. De kills zijn soms lekker smerig en inventief en de duivel in het getransformeerde lichaam zag er geweldig uit. Wat een goede effecten en make-up zeg. Bovendien wordt vooral in de tweede helft van de film de spanning meesterlijk opgebouwd. ''Master of horror and suspense'', ja, dat is Carpenter zeker. Wat aan de spanning bijdraagt is de prachtige muziek, die een erg ongemakkelijk gevoel creëert.
Enkele minpuntjes zitten er ook in. De groep personages is een beetje te groot, waardoor je vooral veel canon fodder hebt en weinig memorabele figuren. Donald Pleasence vond ik bovendien slecht acteren, terwijl ik hem normaal gezien wel kan appreciëren eigenlijk. Die video/droomboodschappen zijn aanvankelijk fascinerend, maar gaan uiteindelijk helaas nergens naartoe. Ook had ik het fijn gevonden als er iets meer focus had gelegen op het mythische aspect; vooral in de eerste helft van de film wordt alles wel heel erg pseudo-wetenschappelijk aangepakt. Deze puntjes beletten me op dit moment de film een hogere score te geven, maar bon, ik vond het evengoed een heel leuke en positieve filmervaring. Dikke 3.5* voor mijn 7de Carpenter.

Meesterlijk sterke eerste helft, een ietwat zwakker laatste halfuur. Komt hier in de meeste recensies zo terug, en sluit ik mezelf ook bij aan. Het sterke deel van de film is dan meteen ook wel heel erg sterk; wat een enorm goede sfeerschepping, een (soort van) realistisch verhaal, doch erg spannend en top acteerprestaties; vooral van Jackman, maar ook absoluut van Gyllenhaal. Ben niet de grootste fan van laatstgenoemde, maar hier was hij dus wel erg sterk.

Jammer dat de film dus wat afzwakt en ongeloofwaardige wendingen neemt tegen het einde aan. Met een iets sterker script en einde was dit dus een absolute topfilm geweest. Nu een alsnog erg goede film, maar van een iets 'normaler' niveau.

Professione: Reporter, m'n eerste Antonioni, is me niet zonder meer fantastisch bevallen. Ik had hier op voorhand best hoge verwachtingen van, maar het was uiteindelijk een vrij moeizame zit. Waarom, daar kan ik voorlopig moeilijk de vinger op leggen. Het slome tempo vond ik in ieder geval absoluut geen probleem. Het had misschien nog ietsje beter geïmplementeerd kunnen worden - heel diep of poëtisch vind ik de film in de meeste scènes niet - maar het past wel bij de existentiële sfeer, thematiek en vraagstukken. Een thematiek die natuurlijk ontzettend interessant is en me op theoretisch/intellectueel niveau wel prikkelde, maar me op geen enkel moment in de film op een dieper niveau bij de keel greep. Nicholson is prima en 'ingetogen'. Hij speelde in de jaren '60 en '70 toch zijn beste rollen wat mij betreft, als gezicht van de 'countercultuur'-films. Denk ook maar aan Easy Rider. Maria Schneider doet het verdienstelijk. Visueel is de film in orde, maar wellicht had ik er wel iets meer van verwacht. Misschien iets poëtischer. Afgaande op zijn filmografie gaan de eerdere films van Antonioni me misschien beter liggen, we zullen zien. De broeiende sfeer in de woestijn in het begin van de film wordt niettemin wel enorm adequaat in beeld gebracht, en voornamelijk de eindscène is een absolute masterclass in cameravoering. Terecht dat die bijna vijf minuten durende sequentie - althans, naar mijn gevoel - wereldberoemd is geworden, want dat was echt knap. Het laatste moment is opvallend niet-ambigu.

Maar voelde ik echt iets bij het kijken van de film? Helaas niet. En misschien is dat lege gevoel dat ik ervaarde doelbewust; Nicholson's personage ontbreekt het aan een vaste identiteit, weet op den duur niet meer wie hij is of wilt zijn, en sterft uiteindelijk ook een heel lege en zinloze dood. Ik zie het allemaal wel, maar ik voelde het niet. Ik vermoed dat het kwartje ooit nog wel een keer gaat vallen, want ik wil dit zeker nog eens in de herziening gooien in de toekomst. En de rest van Antonioni's oeuvre maakt me nog steeds benieuwd. Dus all in all niet geheel negatief. 2.5*.

Ik voel me in m'n omgeving zowat de enige vreemde eend in de bijt, want bijna iedereen smult van deze film, zowel casual filmgangers als cinefielen. Ik moet zeggen, ik ben echt niet mee. Visueel vond ik het zonder twijfel prachtig vormgegeven en kwamen zeker de scènes in de ruimte en boven die planeet indrukwekkend over. En ja, Ryan Gosling heeft z'n 'trucje' geperfectioneerd en is een echte filmster, geen twijfel. Oprecht grappig ook, bovendien, en dat is niet iedere acteur in Hollywood gegeven. Maar het verhaal vind ik uiteindelijk bitter weinig om het lijf hebben, en om dat dan ook nog eens te gieten in een film van 160 minuten? Hele onzinnige keuze. Door fans wordt er heel veel op het stukje ''science'' in het label 'science-fiction' gefocust - en hoe dit eigenlijk een hele toffe film voor wetenschappelijk geïnteresseerden is - maar in mijn ervaring was juist het ''fiction''-gedeelte hier erg groot? Het is uiteindelijk toch meer een fantasierijk Disney-esque verhaal in de ruimte? Waar overigens ab-so-luut niets mis mee is op zichzelf, maar ik zie gewoon heel veel lof voor de wetenschappelijke laag in de film, en opnieuw: het ging dan alleszins over mijn hoofd.

De film verliest zichzelf gewoon continu in 'details'. De relatie tussen Grace en Rocky is super schattig, maar neemt vooraleer je het goed en wel door hebt ongeveer een uur in beslag, en dan moet je eigenlijk nog aan het 'hoofdplot' beginnen opeens. Ook de terugreis wordt zo vreemd lang uitgesponnen.

Het is door bovengenoemde positieve punten dat ik hier zeker en vast nog een 2.5* voor over heb, maar de lofzang snap ik niet.

Slechte 'prequel/spin-off/whatever'. Heb nooit verder gekeken dan de tweede Alien film, maar het lijkt me niet dat die films dit soort extra mythologie of achtergrond nodig hadden. Zélfs niet als het goed in beeld gebracht was, wat in Prometheus allesbehalve het geval is. Ridley Scott is een vakman en qua beelden is deze film dan ook zeer mooi. Wat in zijn latere producties wel ontbreekt is bezieling, zo ook hier. Mooi om naar te kijken, maar totaal geen inhoud. Het script is echt om te wenen en die hele crew zie je liefst meteen het loodje leggen. Er is een stevige cast verzameld, maar iedereen zit maar gewoon wat op de automatische piloot te spelen. Nu ja, probeer als acteur maar iets te doen met een script als dit. De ene domme actie volgt de andere op; die twee dudes die eerst schrik hebben, maar dan 10 seconden later schattig gaan liggen spelen met een alien is maar 1 voorbeeld van de velen. Een film die zichzelf zo serieus neemt, mag wel 'geloofwaardiger' zijn.

Ambachtelijk vakmanschap, dat is heden ten dage nog steeds even duidelijk als het zestig jaar geleden moest zijn. Natuurlijk verouderd, maar is dat niet net de sfeer waar we naar op zoek zijn als we een film van Hichcock kijken? Altijd een vreemd argument vind ik.
Het camerawerk is zeer sterk. Ben allesbehalve een professionele filmkenner, maar het is duidelijk dat er over veel shots en camera angles urenlang interessant gediscussieerd kan worden. Elke compositie heeft een exact doel, is op zoek naar een exact effect bij de kijker. Combineer dit met een authenthiek zwart-wit beeld en een sfeervolle locatie in de vorm van het Bates Motel en je hebt visueel een erg mooie en bijzondere film. Nu weet ik niet of Hitchcock's bijnaam 'The master of suspense' voor heel zijn oeuvre geldt of retrospectief ontstaan is door deze film in het bijzonder, maar eng is 'Psycho' natuurlijk niet echt. Verontrustend is wellicht een beter woord. Die opgejaagde muziek in het begin, de plottwist en de fucked up psychologie van Norman Bates vallen perfect onder die term vind ik. De moorden en vooral de wereldbefaamde douche-scène zijn eerder wat knulliger.
Maar 'eng' is misschien ook niet wat er met 'master of suspense' bedoeld wordt, want een onderliggend gevoel van spanning zat er zeker wel in, vanaf dat Bates Motel in zicht komt.

Enkel de heel erg expositie-heavy laatste vijf minuten en de wat minder relevante eerste twintig zorgen ervoor dat hier geen hogere score uit vloeit; want het was voor de rest een visueel erg mooie film, qua plot perfect in elkaar gestoken en sfeervol en verontrustend.
Dit is na 'North by Northwest' ook slechts m'n eerste Hitchcock film, en ben nu van plan er nog een stuk meer te kijken, in ieder geval zeker zijn absolute klassiekers.

4*

Doldwaas, bizar, krankzinnig, fucked up, fun, hilarisch. Pulp Fiction in een notendop. Het is inderdaad fictionele pulp in de beste zin van het woord en pretendeert nergens iets anders te zijn. Ik heb een enorm zwak voor Inglorious Bastards, maar dit is natuurlijk Tarantino's kroonjuweel en z'n beste film in principe. Enorm leuke rollen voor Travolta, Jackson, Willis, Thurman en nog enkele anderen. Vooral Travolta speelt de beste rol van z'n carrière. Er is geen enkel deel van de film dat ik minder vind, en de 2.5 uur gaan voorbij alsof het een uur is, niet hyperbolisch bedoeld. Die scènes met Willis en de mafia baas zijn echt te gek voor woorden en echt iets waar alleen Tarantino geslaagd mee kan wegkomen; in de handen van een mindere regisseur zakken zo'n scènes helemaal in elkaar.
Ook grappig, die jarenlange discussies over wat er in de koffer zit. Helemaal niets natuurlijk, for all intents and purposes binnen de film zelf. Tarantino zal er ook wel om lachen denk ik.

5*, een monument in de filmgeschiedenis en een film die je nog niet beu wordt na 10x kijken.

Qua verhaal of thematiek niet PTA's sterkste of meest diepgaande film, maar qua absurde sfeer, muziek, geluid en beeld, een beetje een onconventionele, lieve romantische toets, en sterke acteerprestaties is het genieten geblazen. Vooral Sandler maakt indruk in wat mij betreft zijn sterkste rol die ik van hem zag - hij verdwijnt echt volledig in het personage, en er is héél weinig van zijn typische maniertjes te bespeuren. Emily Watson is lieflijk, maar haar personage is tegelijk ook wel nét raar genoeg om het geloofwaardig te maken waarom ze zo hard valt voor Barry. De bijpersonages zijn zoals in de meeste PTA-films erg leuk, met op kop - hoe kan het ook ander - Philip Seymour Hoffman.

Ik vond 90 minuten ook een hele verfrissende speelduur, en een goede keuze van Anderson ook om het niet te lang uit te spinnen, waar hij normaal wel een handje weg van heeft. Je zit namelijk continu in het hoofd van Barry, je ziet de wereld en de personen en alle gebeurtenissen vanuit zijn perspectief, en het is daar niet zo aangenaam vertoeven. Geluiden zijn heel luid en overprikkelend, natuurlijk daglicht of tl-lampen zijn indringend fel en bijna verblindend. Audiovisueel heel sterk gedaan om de film zo vanuit zijn ogen te tonen, en het maakt het ook heel tof en interessant om naar te kijken, maar je hebt als kijker ook wel een limiet voor dat bewust onaangename.

Wel blij dat ik hem eindelijk eens gezien heb, en nodigt zoals elke film van PTA wel uit tot herziening.

3.5*.

Nja, flinke misser. Het concept is om te beginnen natuurlijk al totaal ongeloofwaardig (maar daar probeer ik me dan niet aan te storen, om de film tenminste een kans te geven), maar de daadwerkelijke uitwerking is dan gewoon nog dommer en tenenkrommender. Dus ja, dan blijft er weinig over. Ik heb me echt enorm hard zitten storen aan de onlogische dingen (hoezo werkt dat beveiligingssysteem ècht voor geen meter? Hoezo ga je opeens je gezin riskeren voor een wildvreemde, terwijl je al jaren in een Purge maatschappij leeft? En die buren die op het einde even de psychopaat komen uithangen omdat ze jaloers zijn op de nieuwe uitbouw, ach kom op haha). En dan kan ik eigenlijk maar het liefst niet beginnen over de domme keuzes die de personages maken, met dat vervelende rotjong op kop. En élke misdaad is 12 uur lang toegelaten? Waarom hangt iedereen dan de psychopaat uit? Overval een bank en hou lekker het geld naderhand.

In ieder geval; met zowel concept als de domme uitwerking had ik helemaal niets. Gelukkig zijn zowel Ethan Hawke als Lena Headey prima acteurs die hun best doen, is de gemaskerde bende best nog wel creepy en is de home invasion vrij tof in beeld gebracht. 2*.

Maar weer eens een Purge-filmpje geprobeerd. The Purge en The First Purge heb ik beide op 2* staan, dus dat ik vooralsnog geen fan ben van deze franchise kan wel gesteld worden. The Purge: Anarchy brengt daar geen verandering in, al is ie wel een stuk minder slecht dan de andere twee. Horror kan je dit echter nauwelijks noemen, en spannende of enge momenten zijn ver zoek. Dit deel gooit het meer over de actieboeg, een keuze die maar matig uitpakt. Wat Anarchy wél beter doet, is het volgen van meerdere groepen personages. Personages die bovendien best leuk en sympathiek zijn, ook al is iedereen van bordkarton gemaakt. Frank Grillo vind ik een fijne acteur in dit soort b-achtige filmpjes, en doet hier dan ook niets verkeerd. Verder is het klein beetje inzicht dat verschaft wordt over hoe The Purge in zijn werking gaat in alle lagen van de maatschappij vrij intrigerend, al blijf ik het hele onderliggende concept van de reeks dom vinden. Dat neemt echter niet weg dat je er vrij toffe en coole dingen mee kan aanvangen mits goed uitgewerkt, maar daar slaagt tot nu toe geen enkele film in de franchise in. Deze komt wel in de buurt van een voldoende, maar het is uiteindelijk net niet goed genoeg. 2.5*.

Leuk filmpje, heel leuk zelfs. Ik ben ontzettende fan van Shrek 1 en 2, maar daarna heeft de franchise me nooit meer helemaal gegrepen. De latere twee Shrek-films zijn relatief slappe afkooksels, en in de Puss In Boots spin-off was ik nooit echt geïnteresseerd. Maar toen kreeg The Last Wish opeens enorm goede kritieken, en verscheen Puss In Boots opnieuw op m'n radar. En terecht, want dit was -nogmaals- een heel leuke, vermakelijke film. Tof verhaal, kleurrijke en grappige personages, een leuke fantasiewereld, heel veel kleur en bombast en drukte, en een ijzingwekkende villain. Wat was het personage van die wolf/de dood sterk. De animatiestijl was erg uniek ook. Ik had iets meer standaard verwacht, in het verlengde van de rest van de franchise, maar qua stijl onderscheidt deze film zich wel echt van de rest van de reeks. Heel druk en chaotisch, bijna anime-achtig, maar het werkte heel leuk. Nergens té druk, in ieder geval.

En op het einde een hint naar Shrek 5? Als het verder borduurt op dit niveau, zeg ik daar allesbehalve nee tegen. Die reeks verdient een beter einde dan Shrek Forever After. 3.5*.