Opinions

Ghost Protocol, het vierde Mission: Impossible-deeltje al weer, zet het fijne niveau van de vorige film door. Het is denk ik zelfs nipt m'n favoriet tot nu toe. Het verhaal mag dan wel een beetje rammelen, en er zijn wat plot-gerelateerde dingetjes die niet heel logisch in elkaar steken, maar deze vierde film compenseert dat ruimschoots door gewoonweg énorm vermakelijk en enerverend te zijn. Brad Bird loodst de kijker van de ene grote setpiece naar de volgende, en doet dat ook nog eens op een fijn tempo. De hele lange sequentie in Dubai om en nabij de Burj Khalifa is een geweldig stukje blockbustercinema en vormt het hoogtepunt van de film, maar ook de opening in de gevangenis en de missie in het Kremlin zijn inventief in elkaar stekende scènes. Het einde gaat er een beetje over en heeft geen ontzettend sterke actie meer te bieden, maar de rest van de film steekt op dat vlak echt prima in elkaar. Ook vond ik dat dit deel voor het eerst een juiste balans had tussen spionage en actie; deel 1 was voornamelijk een spionnenfilm, terwijl deel 2 en 3 bijna uitsluitend voor de actiescènes gingen. Ook in dit vierde deel overheersen de actiescènes, maar toch had ik hier wel terug het gevoel naar een groepje spionnen te kijken. Verder werkt de groepsdynamiek ook prima; Cruise vind ik het voor het eerst echt tof in de rol van Hunt, Simon Pegg zorgt voor de nodige humor, en Jeremy Renner is een toffe/geslaagde toevoeging aan de cast. Hopelijk wordt die dynamiek alleen nog maar leuker in volgende films.

Dikke 3.5*.

Geen idee of ik even een lichte burn-out ervaar omdat ik de Mission: Impossible-delen snel achter elkaar aan het kijken ben, of dat dit vijfde deel me gewoon minder ligt; feit is wel dat ik deze Rogue Nation één van de mindere films uit de reeks vind. Zonder dat er een écht kwaliteitsverschil zit tussen deze en de vorige film, want opnieuw ziet het er visueel prachtig en gelikt uit, en is de regie van een best hoog niveau. De actiescènes zijn goed tot fantastisch; de scènes in die ruimte onder water, en de daaropvolgende zéér lange achtervolgingsscènes, zijn echt geweldig enerverend in beeld gebracht. McQuarrie heeft daar duidelijk een heel goed oog voor. Wel zijn voorgenoemde scènes meteen ook de uitschieters van de film, en bleef ik in het begin- en eindstuk een beetje op mijn honger zitten. De finale is wat teleurstellend zelfs en de antagonist, die tot op dit punt vrij goed werd opgebouwd, weet niet al te veel indruk te maken. Het hele plot doet ook wat aan James Bond's Spectre denken, en de vele kronkels en zijweggetjes die het verhaal maakt vond ik niet altijd even interessant. Deel 3 en 4 waren dan toch wat meer gefocust en gestroomlijnd. Van het verhaal moeten deze films het sowieso niet hebben, dus de focus hoeft daar van mij dan ook niet op gelegd te worden. De cast is wel weer leuk, met een Tom Cruise die nooit ouder lijkt te worden en fysiek beter acteert dan ooit, Simon Pegg die weer lekker grappig mag zijn en een zwoele toevoeging in de gedaante van Rebecca Ferguson.

Nu Fallout nog en het zit er voorlopig eventjes op. Toch is het een héél constante en vermakelijke reeks, met tot nu toe deeltje 4 als m'n nipte favoriet. 3*.

Na een lange tussenpauze ga ik eindelijk eens verder met het bekijken van de Mission: Impossible-reeks. De eerste film vond ik uiterst degelijk en leuk, wat voornamelijk kwam door een prima regie van De Palma. Die wist toch wel enkele vakkundig opgebouwde, spannende sequenties uit zijn mouw te schudden, iets wat helaas overduidelijk ontbreekt in dit tweede deel. John Woo vind ik echt een vreselijk matige actieregisseur; het is vooral zijn stijl die me niet ligt. Zo hyper-kinetisch, druk, onoverzichtelijk. De choreografie van de vechtscènes is ook gewoon slecht uitgevoerd. Die slow-motions, bah. Alsof je naar een MTV-clip uit begin jaren 2000 zit te kijken. Dan heb je als actiefilm de wind al tegen natuurlijk. Niet alles op dit vlak is slecht uiteraard, maar vooral in het eindstuk ontspoort de film toch wel volledig. De melodramatische muziek daar ook nog eens bij, de zoom-ins op die oh zo heroïsche Tom Cruise.. het werkt allemaal niet. Vind Ethan Hunt vooralsnog niet zo'n boeiend personage, al vermoed ik dat dat nog wel zal komen in de volgende delen. Ook zijn teamgenoten zijn wat vergetelijk.

Het plot zelf is geeneens zo slecht echter. Een vrij simpel verhaaltje dat ook niet onnodig vermoeilijkt wordt, dat is wel verfrissend in een spionnenfilm. Weinig tot geen vermoeiende twisten. Met een kleine 2 uurtjes blijft het qua speelduur ook aangenaam binnen de lijntjes, en Woo weet er op zich wel een snel en vlot geheel van te maken. Met een betere actie-choreografie was hier misschien een kleine voldoende uitgevloeid. Misschien, want hoe dan ook zat er geen enkele spannende topsequentie in zoals in deel 1. Beide delen voelen sowieso als heel verschillende films aan, dus ik ben benieuwd welke weg het derde deel (en de rest van de reeks) gaat inslaan. Al heb ik van die films wel hogere verwachtingen.

2.5*.

Mission: Impossible III brengt de reeks naar een hoger elan, na een erg matig tweede deel. Van het spionnensfeertje uit de eerste film blijft vrij weinig over, maar de actierichting die hier wordt ingeslagen past in feite veel beter bij de serie. J.J. Abrams vind ik een inspiratieloze regisseur, maar verdorie, wat weet de man goed hoe je een perfect vermakelijke blockbuster aflevert. M:I 3 steekt boordevol vaart, vliegt van de ene setpiece naar de andere, en belangrijker; heeft actiesequenties te bieden die ook nog eens enorm vermakelijk in elkaar steken. Het eerste uur is hier ietsje sterker in dan het tweede, maar de hele speelduur vliegt zo voorbij. Prima keuze ook om de film te starten in medias res, ook al weet je eigenlijk meteen dat er zich misdirectie afspeelt. Het team is al ietsje interessanter hier, maar Ethan Hunt zelf blijf ik een suf personage vinden. In de stunts en actiescènes is Cruise prima, maar in die blije verliefde scènes vind ik hem altijd zo onoprecht overkomen. Misschien groeit hij nog wel in de rol, maar die familie-invalshoek mag van mij anders wel wegblijven in volgende delen. Simon Pegg springt er meteen bovenuit als de comic relief, terwijl Philip Seymour Hoffman een fantastische bad guy speelt. Een heerlijk serieuze benadering, wat wel werkt als je er als acteur volledig voor gaat. Spijtig dat hij eigenlijk maar een vrij minieme screentime heeft. Meestal werkt dat goed bij een antagonist, maar ik had graag meer van hem gezien.

In ieder geval; als dit qua kwaliteit de maatstaf is voor de rest van de reeks, gaat er vrij weinig te klagen vallen. Prima vermaak. Dikke 3.5*.

Deze Ghibli stond al heel lange tijd op m'n lijstje en leek ook helemaal in m'n straatje te liggen. En dat is achteraf ook zeker zo, al had ik er iets te torenhoge verwachtingen van op voorhand, vrees ik. Ik vond het na een eerste kijkbeurt geen onmiddellijke all-timer zoals Spirited Away, bijvoorbeeld. Naar mijn gevoel zit er iets teveel plot in Princess Mononoke, en iets teveel verschillende facties en 'spelers' op het speelveld. Het is daardoor eigenlijk, ook al klinkt dat misschien raar, een iets meer 'rechtlijnige' zit, die wat minder inzet op puur gevoel en ambiguïteit. Spirited Away, om het maar opnieuw als vergelijkingspunt te nemen, blijft veel meer hangen en fascineren omdat het zo'n onverklaarbare rollercoaster is. Mononoke heb je na één kijkbeurt wel 'door'.

Maar goed, nu klink ik negatief, en dat ben ik helemaal niet. Gewoon een 4* ook, zonder twijfel. Ook in deze Ghibli zit heel veel goeds en moois. De animatie is prachtig, dat spreekt welhaast voor zich, maar ook weer die heerlijk Japanse folkloristische elementen en fantasie; ik kan daar echt van genieten. Het zijn toch altijd, zonder uitzondering, enorm unieke werelden om in te vertoeven, en ook de uitgestrekte wouden van Princess Mononoke, met al haar boswezens, geesten en goden, spreekt tot de verbeelding. Het hoofdpersonage - of toch in ieder geval het personage dat je vanaf het begin volgt - is niet de tofste Ghibli-protagonist, maar dat wordt wel gecompenseerd door een hele grote resem aan interessante bijfiguren, waaronder met name Lady Eboshi.

Dat deze Mononoke niet bij mijn Ghibli-toppers hoort, zegt natuurlijk ook veel meer over de kwaliteit van die andere films, dan over deze. En nogmaals; ook deze belandt makkelijk op 4*. Goh, wat vind ik deze films toch leuk.

Zo belachelijk en over the top dat het nog wel vermakelijk en vaak grappig is. Het eerste anderhalf uur was zelfs nog redelijk ok, in de lijn van het vorige deel 'the spy who loved me', maar dat laatste halfuur gaat er wel volledig over, en dan begin je toch wel een beetje op de horloge te kijken hoelang deze onzin nog gaat duren. James Bond in space, welke grapjas heeft dat nu weer beslist. Moore is charismatisch maar houterig, zijn tegenspeelster deed het prima en was een mooi verschijning. De vijand was stom, Jaws was dan wel weer wat leuker dan in the Spy who loved me.

Vanaf de eerste seconden, wanneer je die symmetrisch ingekaderde beelden, het rijke kleurenpallet en de quirky toon opmerkt, weet je meteen zonder twijfel dat Wes Anderson aan het roer staat. Zijn stijl is een love it or hate it-geval (overigens geldt dat natuurlijk voor de meeste auteur regisseurs), maar ik behoor zeker tot dat eerste kamp. Ik kwam ogen te kort om de prachtige beelden, de subtiele visuele grapjes en het énorme scala aan details in mij op te nemen. Anderson creëert een wereldje dat zo apart, en tegelijkertijd ook zo herkenbaar aanvoelt. Ik zou op Moonrise Kingdom echter niet het label 'stijl boven inhoud' plakken, zeker niet. Tuurlijk, de visuele stijl en het aparte wereldje dat geschetst wordt is een grote reden waarom dit zo fijn is om naar te kijken, maar er zitten ook best veel inhoudelijke lagen en menselijke thema's in de film verwerkt. De 'wees en het probleemkind', en hoe ze beide liever in de ander z'n schoenen zouden staan, maar langs de andere kant elkaar toch begrijpen, of misschien wel juist daardoor. Prille kinder-/tienerliefde. Maar ook het perspectief van de ouders die voelen dat ze gefaald hebben; de scène met Murray en McDormand in bed spreekt boekdelen. Anderson weet een goede balans te vinden tussen een lichte toon en een wat zwaardere dramakant. Altijd wanneer het te serieus wordt komt er wel weer een lach aan te pas, en vice versa.

Vooral het personage van Ed Norton is op een aandoenlijke en droge manier érg grappig; met zijn korte padvinder-broek en zakmesje. Bruce Willis speelt ook een heel leuke rol (op zich al een knappe prestatie om als regisseur een toffe prestatie uit Willis te krijgen zo post-2000), en de twee kinderen deden dat allerminst slecht. Zij kunnen misschien nog niet zo perfect met de Anderson-humor omgaan zoals de oude vast-gedienden dat wel kunnen, maar toch meer dan degelijk (vooral Kara Hayward). In het laatste kwartier gaat het overigens allemaal wel een beetje over the top, maar toen klikte het bij mij wel opeens dat we hier eigenlijk in se met een 'fantasy-verhaal' te maken hebben. Suzy's personage die constant uit fantasieboeken zit voor te lezen, en zelfs een keer opmerkt dat de hoofdpersoon van zulke verhalen altijd een wees is, past er perfect bij als je er zo naar kijkt. Ik vond het in ieder geval prettig van begin tot einde. Dikke 4*.

Mother! is werkelijk een heel fascinerende zit, die denk ik nog een tijdje in mijn hoofd gaat blijven rondspoken. Voor dat doel is de film idealiter ook gemaakt natuurlijk; er zitten namelijk ontzettend veel verschillende lagen in de film. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer dingen ik retrospectief opmerk. De hele Bijbelse laag had ik doorheen de film al vrij snel door, zo vanaf het moment dat de ene broer de andere doodt, is de vergelijking met Cain en Abel niet ver te zoeken. Dan heb je daarna de steeds onbeschoftere en rumoerige mensen, wat resulteert in een eerste uitbarsting van Lawrence's personage, het breken van de waterleiding (= de zondvloed) en het momentele verdwijnen van de mensenmassa. De mensen komen hierna echter terug in grotere getalen, en zijn nog onbeschofter en destructiever dan voorheen. En op het einde heb je dan nog de opoffering en dood en het eten van de baby (= (het lichaam van) Christus). Het personage van Bardem is God, die zijn zoon opoffert, et cetera. Wanneer je het eenmaal ziet, zit er echt een duidelijke en consistente rode lijn in het geheel. Dat de hele film zich uitsluitend in het huis afspeelt, en het huis daardoor als een soort microkosmos/mini-universum gezien kan worden, ondersteunt deze interpretatie wonderwel. En misschien sla ik de plank wel compleet mis, maar dan heb ik er in ieder geval nog steeds m'n eigen interpretatie uit kunnen halen. Heerlijk, zo polyinterpretabele films.

Ook de symbolische kritiek op de destructieve neigingen van de mens, en het huis (= de microkosmos/de Aarde) dat vernietigd wordt is duidelijk aanwezig. Buiten deze diepere symbolische en allegorische lagen om is het bovendien ook gewoon een technisch fantastisch mooie film om naar te kijken. Het draaiende camerawerk, de visuele aankleding van het huis, etc. Top. Javier Bardem zet een goede prestatie neer (al heb je hem elders al vele betere rollen zien spelen), leuke bijrol ook voor Ed Harris, maar de ster is zonder twijfel Lawrence; heb haar nog nooit zo goed gezien als hier. Haar rol is abstract en moeilijk, maar ze doet dat geweldig. Af en toe wordt het geheel wel erg etherisch om het zo te zeggen; de ervaring staat of valt in hoeverre je de allegorie en de symboliek kunt appreciëren. Ik kan dat in ieder geval absoluut wel, maar zelfs dan komt het heel af en toe over alsof Aronofsky zichzelf soms verliest hierin, en het vertellen van een beklijvend verhaal uit het oog verliest bij tijd en wijle. Dat drukt de pret echter nauwelijks; dikke 4* wat mij betreft.

Leuk filmpje, dat het over een net iets andere boeg gooit dan je doorgaans gewoon bent. Het is allemaal heel jolig en luchtig, maar ook super absurdistisch en verrassend. Gekke personages die in nog gekkere situaties belanden, maar wel doen alsof dit telkens allemaal de normaalste zaak ter wereld is. Het personage van Antonio Banderas dat de hele tijd de vriendin van het hoofdpersonage probeert te kussen, of gewoonweg dat hele terroristen-plot. De manier waarop de personages allemaal samenkomen. Die gekke taxi-chauffeur die de hele tijd op het juiste moment arriveert, en verder totaal geen rol van betekenis speelt. Elke verhaallijn en elk personage staat met elkaar in verbinding, maar het is allemaal zo absurd en onrealistisch dat Pedro Almodovar nergens pretendeert dat je dit als kijker serieus moet nemen. De ontwikkeling van de vrouwelijke personages, en überhaubt het centraal stellen van de vrouwen, is een verfrissende keuze. De mannelijke personages zijn sulletjes (Antonio Banderas; hele grappige rol van hem) of oud, verwaand en zielig (het personage van Ivan op het einde op de luchthaven). De taxichauffeur is de betekenisloze sidekick. Grappig toch.

Het kleurgebruik en de manier van filmen voelde ook heel uniek aan. Heel felle contrasterende kleuren, bijna een collage soms. Hoewel er dus heel veel individuele goede elementen in de film zitten, die er op papier in principe een toppertje van zouden moeten maken, was ik persoonlijk echter niet altijd helemaal mee met de vibe en sfeer van de film. Het is toch wel een unieke cocktail van chaos en gekte, en als je dan niet 100% mee bent, verliest de film je op sommige momenten. Niettemin apprecieer ik de film voor wat het is, en heb ik me er mee vermaakt.

3*.

Mijn David Lynch-kennismaking startte met het geniale Twin Peaks, en sindsdien ben ik op gestadig tempo door zijn film-oeuvre aan het gaan. Mulholland Dr. is, volgens de opinie van velen, toch wel zijn befaamdste werk, dus de verwachtingen waren in ieder geval hooggespannen. Tot nu toe is nog geen enkele film van Lynch me tegengevallen, maar je weet het uiteindelijk nooit op voorhand.

Mulholland Drive maakt de hoge verwachtingen echter helemaal waar. Vanaf de eerste tien seconden word je helemaal ondergedompeld in die typische Lynchiaanse sfeer, en dan weet je eigenlijk gevoelsmatig al dat het niet meer stuk kan. Ik had me voorgenomen om bij een eerste kijkbeurt gewoon alles over me heen te laten komen, maar uiteraard kon ik het toch niet laten om de hele tijd te zitten puzzelen in m'n hoofd. En dat hoort voor mij persoonlijk ook wel bij de charmes van een Lynch-film. Ondanks de heerlijk surreële en absurdistische momentjes die er in de film verpakt zitten, moest ik tot mijn verrassing wel concluderen dat pakweg het eerste anderhalf uur vrij rechtlijnig is. Het keerpunt is het schitterende stukje in De Silencio. Het gedeelte dat hierna volgt is Lynch op zijn surreële hoogtepunt. Ik was voor een tijdje even de draad kwijt, maar Lynch heeft toch altijd die bepaalde kwaliteit die ervoor zorgt dat je als kijker gefascineerd blijft kijken, ook al weet je niet goed naar wat je nu aan het kijken bent. Althans, dat effect hebben zijn films altijd op mij. Tegen het einde van de film vielen grotendeels de meeste stukjes op hun plek, in ieder geval hoe ik het zie of interpreteer. Alles wat zich in het laatste halfuur afspeelt met Diane en Camilla is ècht gebeurd. Diane besluit uit jaloerse redenen om Camilla te laten vermoorden door een hitman. Nadat dit gebeurd is wordt Diane verscheurd door schuldgevoelens en pleegt ze op het einde zelfmoord. In de periode voordat ze zelfmoord pleegt beeldt ze zich een andere realiteit in, of droomt ze over hoe het anders had kunnen lopen. In deze droom is ze een succesvolle actrice, is Camilla verliefd op haar, en belandt de regisseur Adam, haar liefdesrivaal, van de ene in de andere ongelukssituatie. De ingebeelde realiteit/de droom kan echter niet volgehouden worden, en spat noodlottig uit elkaar. De maffia-personages en het monster kan ik echter niet helemaal plaatsen, en ook het feit dat Betty in haar droom haar eigen lijk kan zien, terwijl ze dan nog niet zelfmoord heeft gepleegd lijkt me kan ik moeilijk duiden. Maar dat is juist het mooie, want er zullen nog wel tientallen andere manieren zijn waarop je het verhaal kan interpreteren. Het is hetzelfde als een puzzel die je op vele manieren correct in elkaar kan steken. Dat nodigt natuurlijk uit om de puzzel opnieuw en opnieuw te maken. Wat ik in het geval van Mulholland Dr. zeker van plan ben.
Buiten het verhaal is de muziek van Badalamenti zoals altijd erg sfeervol, en moeten vooral de acteerprestaties benoemd worden. Laura Harring maar vooral Naomi Watts spelen absoluut schitterend. Die laatste is sowieso een van mijn favoriete actrices, maar hier is ze echt ongekend sterk. Justin Theroux schat ik ook heel hoog in, en zet hier ook een prima prestatie neer. Ook heb ik genoten van die typische absurde humor, zoals de incompetente huurmoordenaar, Adam die z'n vrouw in bed betrapt, de espresso-scène, of die Cowboy: het is zo absurd dat het grappig is. De humor deed me denken aan Twin Peaks The Return.

Lynch mengt hier van alles bij elkaar; surrealisme, absurdisme, mysterie, horror, humor, schitterende beelden, veel sfeer en interessante thema's over droom/realiteit. Als Twin Peaks Seizoen 3 nooit gemaakt was kon deze film als de culminatie van zijn oeuvre gezien worden, maar nu valt die eer wel aan eerstgenoemde. Persoonlijk vind ik het wel niet zijn beste film tot nu toe; die eer ken ik nog steeds toe aan Lost Highway. Maar dat is moeilijk om te zeggen na één keer kijken; ik voel nu al een verhoging aankomen bij herzieningen. 4*.

Een veel te rommelige film. Het plot is matig en de meeste personages komen niet echt uit de verf. Wat Murder on the Orient Express had kunnen redden was sfeer, maar die ontbreekt helaas ook. Met zo'n woeste winterlocatie moet je toch iets kunnen doen, maar nee, kwam heel oppervlakkig en levenloos over. Spanning is ver zoek, het onderzoek wordt heel droog in beeld gebracht, en de dialogen zijn veel te uitleggerig.

Is de film compleet onkijkbaar? Neen hoor, dat nu ook weer niet, en dat is de verdienste van de cast. Heel veel grote (en tevens goede) namen, waarvan enkelen toch hun stempel kunnen drukken. Voornamelijk Daisy Ridley, heel fijne actrice. En de interieure locatie van de trein is natuurlijk best leuk, en wordt op zich prima gebruikt en in beeld gebracht.

Zoals John Milton hierboven verwoordt, klaarblijkelijk niet echt een film meer die ''leeft'' anno 2025. Niet terecht, vind ik ook, maar ik snap ook wel waar het vandaan komt. De film voelt en oogt in alles wel vrij ''oubollig'', en is echt heel klassiek en traditioneel gemaakt. Niets mis mee, maar wellicht ook niet bepaald een kwaliteit waar nog massa's mensen nu op afkomen.

Niettemin wel sterke film dus, met een (moet het nog gezegd worden?) héle sterke Daniel Day-Lewis. Hij verdwijnt echt helemaal in de rol - en dat mag je vrij letterlijk nemen, met zijn typische method acting - en is echt weergaloos sterk en realistisch in de rol van Christy Brown. Tegelijk heel aandoenlijk en meelijwekkend, maar ook dapper, grappig, intelligent, kwaad en driftig, kortom, alle facetten van wat een mens, mens maakt. Een hele veelzijdige performance op die manier, die nooit eentonig of gimmicky overkomt. Maar ook de kindacteur die de jonge Christy neerzet, moet benoemd worden. Ook een heel krachtige acteerprestatie, die echt erg hard de mimiek van Day-Lewis weerspiegelt. Voor de rest mag je een vrij traditioneel verhaalverloop verwachten, maar wel super solide uitgewerkt, gefilmd en geacteerd, ook in de bijrollen. Zo zijn er onder andere voor Christy's ouders memorabele rollen weggelegd, alsook zijn ''love interests''. De scène in het restaurant, waar een dronken Christy te horen krijgt dat Eileen gaat trouwen, en vervolgens helemaal ontspoort, is veruit het sterkste moment uit de film, daar zat ik echt even helemaal aan het scherm gekluisterd. De structuur van de raamvertelling, waarbij je de hele tijd terugspringt naar Christy's leven, en dan weer naar het heden, is ook goed uitgewerkt.

Kortom; hele solide film, die ik graag gekeken heb. En vooral als fan van Daniel Day-Lewis eigenlijk verplicht kijkvoer. Dikke 3.5*.

Harde, zware film over trauma's, lijden, schuld en boete en hoe de drie hoofdpersonages hier elk op een verschillende manier mee omgaan. De titulaire Mystic River lijkt lange tijd geen rol te spelen, maar blijkt achteraf toch centraal. Het is de rivier waar Jimmy zijn zonden probeert weg te spoelen, in het verleden en op het einde van de film. Het verhaal sleepte me erg mee en stak ook goed in elkaar, maar ik moet wel zeggen dat er hier en daar toch vergezochte elementen in zaten, die er voor moeten zorgen dat het plaatje klopt. Die kleine kinderen hun motief om Jimmy's dochter te vermoorden is niet eens een motief. Gewoon per ongeluk, puur toeval, mja, ok. Maar toen ik er wat over ging nadenken na de film besefte ik dat je de film helemaal zo realistisch niet moet benaderen. Het is allemaal veeleer symbolisch en moreel. Jimmy vermoordde vroeger de vader van het jongetje, en door een soort kosmische karma voor zijn zonden vermoordt dat jongetje jaren later geheel per toeval Jimmy's dochter. Karma voor zijn zonden en gebrek aan berouw? Op die manier zal er voor Jimmy ook na de film geen gelukkig leven wachten, omdat hij weer geen berouw toont voor het onterecht vermoorden van zijn vroegere vriend. Althans, zo beschouw ik het toch, anders is het maar een erg vreemd en nihilistisch einde.

Voor de rest een erg sterke acteursfilm. Sean Penn en Tim Robbins waren enorm sterk als respectievelijk de getormenteerde crimineel en het getraumatiseerde slachtoffer. Bacon z'n rol als detective was wat meer standaard, maar ook hij doet het zeker goed, evenals Marcia Gay Harden.
Eastwood's regie is perfect. Mooie panoramische overzichtsshots, een erg vaste camera, mooie aankleding en sfeer. Top, de man kan zeker even goed regisseren als acteren.

Dikke 4*