Opinions

volledig

Twee grote minpunten waardoor de film - Bakers Florida Project schiep grote verwachtingen - toch flink tegenviel (ook in EYE 1): de volledige verhaallijn rond de taxichauffeur (was dat echt nodig?), en met name dan de uiteindelijke afwikkeling daarvan; én de hondsvervelende soundtrack. Dieptepunten zijn de (twee?) momenten waarop de skippybalscore ineens gecontrasteerd wordt met een meer klassieke sound - als dat pogingen waren variatie in toon en gevoel aan te brengen, zijn ze mislukt.

Tangerine blijft zo kijkbaar omdat Bakers liefde voor zijn 'personages' van het scherm spat. Bovendien: wie dit met een iphone [als basis] kan, heeft veel in zijn mars.

Aandoenlijk beeld van een vakantie die in het water valt. Een vader probeert aanvankelijk tijd door te brengen met zijn kinderen, maar zijn dochter zit in de oh-zo-herkenbare tienerfase en zijn zoon raakt bevriend met de buurjongen. Tanta Agua concentreert zich op de ontwikkeling van de dochter, en laat daarin zien hoe een sympathieke ouder op kritieke momenten altijd weer de verbinding met zijn kind kan terugvinden. De sfeerzetting in het eerste halfuur is superieur, daarna gaat de redelijk conventionele en doorzichtige coming of age-verhaallijn wat opspelen.

Zo te zien hebben de regisseurs, Ana Guevara en Leticia Jorge, na deze titel niets meer samen gemaakt. Ik bedenk mij dat dit mijn eerste film uit Uruguay moet zijn geweest.

M'n interesse in grensgebieden, en specifiek in het grensgebied dat de VS en Mexico van elkaar scheidt, werd weer even gevoed toen ik onlangs Cartel Land (2015) zag (die overigens nog maar kort op Netflix staat). In dit stuk wordt bij monde van regisseur Peter Bo Rappmund uitgelegd hoe Tectonics het grensgebied conceptualiseert en politiseert - in die zin is de film veel meer een essay dan de observerende documentairestijl op zichzelf doet vermoeden. Het probleem is hier dat Rappmund kiest voor een eentonig en eenduidig gebruik van springerige timelapses, die het effect hebben van een continue stroom jump cuts. De kleuren zijn adembenemend, de locaties afwisselend wonderschoon en troosteloos desolaat, maar als totaalplaatje voelde Tectonics toch aan als een farce. Mijn inzicht: Rappmund had meer 'moeten' variëren óf een strakkere korte film van 20-25 min. kunnen vervaardigen.

Vraag Haneke niet om in een post-apocalyptische setting een waar rampscenario te schetsen, want hij is in heel andere dingen geïnteresseerd. Dat werd al wel duidelijk toen de opening van de film direct het element trauma inbracht en de vraag opriep hoe moeder, zoon en dochter dit in het restant zouden gaan verwerken. [Ook] ik vond de scène met het vuur ijzingwekkend, maar was evenzo onder de indruk van het simpele doch expressieve eindshot, dat voor velen dan misschien weer een anti-climax mag heten. Laat dat net zijn hoe Haneke subtiliteit met meer zichtbare emotie verweeft; de verschillende krachten (mensen) in deze microkosmos verraden allemaal wel welk vlees er in de kuip zit, en anderzijds is het de brief van de dochter (aan haar overleden vader) die één van de karakters in de film met een pennenstreek blootlegt. Het waren dit soort kleine momenten die voor mij opwogen tegen het wat, waar, hoe en waarom, en me uiteindelijk deden beseffen dat ik naar verhouding een aardig onderschatte Haneke had gezien.

Meer een uitgewerkt conceptueel scenario dat op zoek is naar een film dan een wervelende filmervaring met een strak scenario als ruggensteun. Natuurlijk is Tenet luid en bombastisch en spat het budget ervan af, maar echt leven gaat de film nooit. Daarvoor is de expositie te opzichtig verpakt, de humor te geforceerd en de montage te sterk gefocust op het idee dat de film nergens stil mag staan. Bij de tweede kijkbeurt valt overigens pas op wat een miscast Kenneth Branagh (Inter-Féér) eigenlijk is.

Wat ik tenslotte miste is de Nolan die in films als Memento, The Prestige en Inception doelgericht de werking van cinema als medium en de relatie tussen scherm en kijker onderzoekt. Nolan kan beter dan het deconstrueren van het begrip 'Protagonist' en het vlechten van een vertelling die zichzelf al middels de titel in de staart bijt.

Herzien op 70MM in EYE.

Een duivels dilemma: als jouw eigen zoon ontvoerd wordt zul je te allen tijde een hoge losprijs neer willen leggen, maar wat doe als je je gedwongen voelt te betalen voor de zoon van een ander (en daarbij je eigen kapitaal zult verliezen)?

High and Low is een Japanse misdaadfilm waarin een ontvoeringszaak centraal staat. De eerste vijfenveertig minuten wordt de hoofdmoot gevormd door dialogen, die zich in een en hetzelfde appartement afspelen. Het middenstuk is vlotter en direct ook het meest intrigerend. De zoektocht naar de kidnapper gaat gepaard met nauwgezette pogingen de plaats van contact met de ontvoerder (een telefooncel) en die van de ontvoering zelf te lokaliseren. Na een wat matiger opmars naar het einde maakt de slotscène indruk.

Vooral de uitgekiende regie en het geweldige camerawerk (voetstappen filmen vanuit de weerspiegeling van het water) vielen positief op. Daarnaast komt het zomerse sfeertje (iedereen loopt met puffers rond) goed over. Ik had echter de nodige moeite helemaal in het verhaal te komen. Heel bijzonder vond ik het scenario uiteindelijk niet, en het acteerwerk liet ook geen blijvende indruk achter.

Kwalitatief goed gemaakt en voldoende over de gehele breedte, maar het verhaal was mij te gemiddeld om van een bovengemiddelde film te spreken.

3*

alweer de tweede anime in nog geen week tijd waarin kinderen met een rotgang uit de lucht komen zetten. Zouden de regisseurs gebeld hebben? Verder vond ik het interessantste element hier het onderlopen van Tokyo en het irritantste de wisselwerking tussen script en soundtrack, maar dat laatste mag eigenlijk geen verrassing meer heten bij Shinkai. Om de naadloze visuals kan ik niet heen, maar het grootste verschil met Your Name is dat ik met de (curieuze) vertelling ditmaal echt niets kon aanvangen.

Wat een heerlijke film. Ik ben een enorme fan van Tom Hanks, en wat hij in deze film weer flikt is onvoorstelbaar. Doe het maar even, de gehele film in het Russisch of met accent wauwelen, en dat terwijl je een ras-Amerikaan bent..

Hanks flikt het, en goed ook. In the Terminal is de perfecte balans gevonden tussen komedie en drama. Bij vlagen heb ik hard gelachen om de geweldige humor in de diverse scenes. Voorbeelden: Hanks die niet begrijpt wat hem verteld wordt, de lachwekkende pogingen van het vliegveldpersoneel om als professioneel horecapersoneel over te komen, gedurende het etentje met Amelia.

Op deze humor kan ik lang doorgaan, het ligt je of het ligt je niet. In mijn geval klopte het allemaal. Briljant.

Het verhaal van Novorski, dat zich in het tweede deel van de film langzaam onthult, is ontroerend en soms bijna vertederend. De emoties zijn voelbaar en echt, zoals enkel Hanks ze kan overbrengen.

Je ziet duidelijk dat Spielberg Hanks alle ruimte heeft gegeven, en dat is een verademing.

Het liefdesverhaal met Zeta-Jones vond ik ook goed te behappen, het paste goed bij de film.

Gelukkig acteert Zeta-Jones goed en geloofwaardig; het komt nooit nep over.

Enig minpuntje is dan dat de film in het 2e gedeelte bij vlagen clichematig wordt; dit is een feelgoodfilm, maar daardoor gebeurt soms net niet wat je zou hopen.

Tucci is ideaal als klootzak en ook de rest van de cast levert een fijne prestatie.

Ik heb ontzettend genoten van deze film, veel gelachen en ik zou deze makkelijk nog meerdere keren kunnen bekijken.

4,5*

Zo uit m'n hoofd de derde sequel (na the Godfather II en the Expendables II, al zijn er vast meer) die ik aanwijsbaar beter vind dan het eerste deel van de betreffende serie. The Terminator II staat wat mij betreft model voor hoe je de (nagenoeg) perfecte actiefilm kunt maken.

Als er iets zichtbaar wordt in Judgment Day, dan is het wel dat Cameron hier in verhouding tot deel één een aanzienlijk budget te besteden had. Wat the Terminator niet kon laten zien (de nucleaire vernietiging) of matig naar het beeld vertaalde (de cyborg aan het einde), toont deze sequel groots en uiterst indrukwekkend. Ik voel me bijna een beetje schuldig dat ik Cameron zijn visuele beperkingen in deel één zo heb aangerekend. Hier laat hij immers zien dat hij een absolute meester op het visuele vlak, en überhaupt binnen het filmtechnische spectrum. De cinematografie is top, camerawerk en editing zijn uitstekend, de special effects worden optimaal ingezet (met name bij T-1000) en ook de belichting zorgt voor mooie momentjes (de gang van het ziekenhuis). Ter conclusie: ik had de matige visuals van deel één nog iets meer moeten bezien in het perspectief van het beschikbare budget.

Genoeg over het filmtechnische en visuele dan, want Judgment Day levert vooral entertainment van de bovenste plank. Ik heb echt ontzettend genoten van een wederom briljante Schwarzenegger, van de fenomenale actie-en achtervolgingssequenties en van de sterke draai die in deel twee aan het verhaal wordt gegeven. Het acteerwerk zorgde ook nergens voor minpunten, waar dat in deel één wel zo was. Linda Hamilton heeft echt klasse hier, en is er wat mij betreft een stuk op vooruit gegaan ten opzichte van haar vorige rol. Michael Biehn zien we alleen in een cameo (ook nog eens alleen in de special edition) en Robert Patrick slaagt met lof voor zijn vertolking van T-1000.

Ergens wel wat jammer dat Schwarzenegger niet meer die genadeloze Terminator uit het origineel is. In het begin zijn ze er nog, de maniertjes, maar de jonge John Connor slijt ze er langzaam uit. Bovendien is Schwarzenegger hier vanaf het begin natuurlijk al anders geprogrammeerd. Deze invulling van de rol zorgt natuurlijk weer voor andere grandioze momenten, maar ergens maakt het wel dat the Terminator (anno '84) ga herwaarderen. Hier is Schwarzenegger bij vlagen zelfs een beetje wat Biehn in deel één was: een droog informatiemedium, de perfecte held zonder schaduwzijden. Maar, zoals ik al zei, het levert meer een herwaardering van de meer dystopische invalshoek van deel één, dan dat het me stoort in deel twee.

The Terminator II: Judgment Day is een weergaloze actiefilm en een visueel meesterwerk van Cameron. Rijp voor latere herziening, no problemo

4.5*

Ja, het is met dat soort quotes (gevolgd door het aan puin rijden van een vitrine) dat the Terminator anno 2016 nog steeds een grote glimlach op het gezicht kan toveren. Arnold Schwarzenegger is op zijn hoogtepunt als eliminatiemeester uit de toekomst, die de wereld anno '84 opfleurt met zijn dreigende verschijning en rake oneliners. Tamelijk over de top, maar who cares?

En dat is precies datgene wat deze film voor mij nu nog leuk maakt om eens te zien. Het werk heeft voor mij immers geen nostalgische waarde, en dat werkt in de beoordeling dus op voorhand niet mee. En wat bleek, zo goed vond ik the Terminator helemaal ook niet. Ik werd bijvoorbeeld wat afgeschrikt door de m.i. matige visuals. Zeker, we spreken over dertig jaar terug, maar dat geldt (zelfs in meerdere mate) ook voor Blade Runner (1981), en die vond ik visueel schitterend. Überhaupt zien we weinig van Cameron's sf-wereld terug in deze film. Plaats van handelen is primair planet earth, en de dystopische man vs. machine-wereld is (in wat we ervan zien) een donker hol dat enkel door een paar bliksemschichten verlicht wordt.

Het heden dan, daar zien we hoe Kyle Reese (Michael Biehn) en Sarah Connor (Linda Hamilton) op vermakelijke wijze worden opgejaagd door onze protagonist, ondertussen langzaam verhullend hoe beide personages zich vanuit het perspectief van de toekomst tot elkaar verhouden. Narratief gezien is het hier en daar net Back to the Future, ware het niet dat die film inhoudelijk nog wel een stukje ingenieuzer was dan dit vrij behapbare plotje. Wat daarbij niet meehelpt is dat Biehn en Hamilton charisma tekort komen, waardoor ik hun dramatische gesprekken in retrospectief had kunnen missen als kiespijn.

Resumerend vond ik the Terminator wel leuk, maar tegelijk ook verrassend simpel. Visueel maakt Cameron geen indruk en binnen de cast is good old Schwarzenegger de enige uitblinker.

3*

Op groot scherm bij KINO, die kans krijg je bij een klassieker in deze contreien zelden buiten EYE. Fascinerend om te kijken naar een schoolvoorbeeld van het neorealisme dat zo uitgekiend gekaderd en geënsceneerd is. Het toont andermaal dat realisme een complexe term is, hier specifiek ingebakken in een naoorlogse kunststroming. Belangrijke elementen zijn de taal (het dialect van de Sicilianen), de registratie op locatie en het gebruik van niet-professionele acteurs. Overigens zoek ik nog steeds naar een betere aanduiding voor die laatste 'categorie'.

Visconti's sympathie voor de arbeidersklasse krijgt tegen het einde net iets te veel gravitas als de achterliggende ideologie geëxpliciteerd wordt en de voice-over de beelden verder op sleeptouw neemt. Op dat punt was mijn waardering voor deze film gelukkig al op een strak peil.

Eigenlijk jammer dat ik nu net Abre les ojos vóór deze film zag. Tesis is een veelbelovend debuut, maar alles wat Amenábar verfijnde in Abre les ojos en met name ook The Others wil hier nog wel eens wat slordig afgerond worden. Denk bijvoorbeeld aan de scène in de club/discotheek: in ALO een hoogtepunt, hier een matig tussendoortje dat deels verpest wordt door de geluidsband. Ook het acteerwerk laat vaak te wensen over. Amenábar lijkt toch vooral bezig met het ontwikkelen van zijn eigen stijl, meer dan met de regie van zijn acteurs. De Hitchcockiaanse invloeden zijn nooit ver weg, licht en schaduw spelen een grote rol en 'de' film/het filmen zelf zijn beslissende elementen in de plot.

Tesis is een soms klinische, soms uiterst sfeervolle thriller, die met name in het eerste uur de aandacht goed vast weet te houden. Later speelt de voorspelbaarheid de film danig op, en verdwijnt de intrigerende thematiek (de relatie tussen geweld en spectatorship) menigmaal wat naar de achtergrond. Omdat Tesis de sterke laag (romantisch) drama van ALO mist, leunt de film nog sterker op de afwikkeling van motieven, kat-en muisspelletjes en de opbouw van suspense. In dat licht is de speelduur van +2 uur nét niet helemaal gerechtvaardigd, en brengt de optelsom van schoonheidsfoutjes me op een gemiddelde score. Dat alles neemt niet weg dat Tesis als debuutfilm nieuwsgierig maakt naar de verdere kunsten van Amenábar.

Testament of Youth verhaalt over schrijfster en pacifiste Vera Brittain (Alicia Vikander). Door haar ogen beschouwen we de Eerste Wereldoorlog, waarin zij te maken krijgt met het verlies van dierbaren, en haar studie aan Oxford een halt toebrengt om aan het front als verpleegster te kunnen fungeren. Haar belangrijkste tegenspeler, Game of Thrones-coryfee Kit Harington, tekent voor de rol van heldhaftige soldaat annex geliefde.

Het is te danken aan een geweldige acteerprestatie van Alicia Vikander dat deze film echt de moeite waard is geworden. Testament of Youth focaliseert namelijk volledig vanuit Brittain’s oogpunt, en een matige hoofdrolspeelster was dit vrij eenvoudige narratief vermoedelijk fataal geworden.

Nu weet dit romantische drama de volle twee uur te boeien; we zien hoe Brittain omgaat met verliezen, en krijgen iets mee van de gruwelen die in de vele veldhospitalen aan de orde van de dag waren. Dat het romantische plot ondanks de historische context de boventoon voert, mag geen grote verrassing heten. Het doet Testament of Youth gelukkig niets aan waarde af.

Het loopt richting het einde van de film als het enige grote minpunt zich aandient. Een bemiddelende speech van Vikander, ongetwijfeld in de film verweven om een memorabel, enigszins episch slot te genereren, overtuigt niet als een teken van haar transformatie tot pacifiste (in de aftiteling die volgt wordt vermeld dat Vera Brittain nadien één van de belangrijkste pacifistes van de twintigste eeuw is geworden). In Testament of Youth zien we van deze ontwikkeling namelijk weinig terug, behalve in de betreffende slotspeech, die het einde van de film van de nodige glans had moeten voorzien.

Concluderend: Een boeiend historisch drama, met name de moeite waard vanwege het acteerwerk van Alicia Vikander en het interessante perspectief op de Eerste Wereldoorlog.

3,5* (ruim)

In de openingsscène van On Body and Soul komen twee herten bij elkaar in een besneeuwd boslandschap. De beelden hebben iets idyllisch, alsof alle schoonheid van de wereld is samengeperst in die eerste paar frames. De twee herten zijn mensen van vlees en bloed, die in hun dromen hun schaamte achter zich kunnen laten.

Door het trage tempo duurt het even voordat dit verstillende arthousedrama op gang komt, maar het vervolg overtuigt zonder meer. In een klinische setting van dagelijkse routine en geestdodende arbeid komt de enige warmte van ingetogen liefde, die eerder wordt verondersteld dan verbeeld. De fantasie van de personages doet de rest. On Body and Soul onderzoekt wat het is om mens te zijn, wanneer schaamte en eenzaamheid fysiek contact laten verworden tot een grijs en kwetsbaar gebied. De zware slotakte laat een blijvende indruk achter, óók in dat idyllische boslandschap.

volledige recensie

Het is vooral een heel brave docu die Ron Howard hier aflevert. Als niet-uitgesproken Beatlesfan vond ik het leuk om te zien hoe er in de beginjaren van de band een ware hype rondom de vier kwajongens ( want dan waren ze toen nog vooral) bestond, maar zag ik tegelijk ook dat herhaling op den duur troef werd, zeker in de registraties van de optredens. Dan speelt ook mee dat de docu zo'n beetje stopt als de mijns inziens meer interessante platen van de Beatles tot stand gaan komen. Howard kleurt zo binnen de lijntjes dat er zelfs voor mij (als niet-kenner) weinig verrassingen of nieuwe dingen uit Eight Days a Week naar voren kwamen.

Een weinig originele documentaire dus, leuk om eens te zien, maar tegelijk inferieur aan veel andere, interessantere muziekdocu's.

2.5*

Thelma laat zich nog het best omschrijven als een psychologische horrorfilm, waarin de ontluikende liefde tussen twee meisjes (Eili Harboe, Kaya Wilkins) aanleiding is voor een reeks verontrustende gebeurtenissen. Joachim Trier keert na Louder than Bombs (2015) terug naar zijn Noorse roots; het resultaat is een ingehouden en meer surrealistische variant op Brian de Palma’s Carrie. Net als in Stephen Kings horrorklassieker (1976) hangt de ontwikkeling van speciale krachten bij het hoofdpersonage (Harboe) samen met een zorgwekkende stroom van christelijke symboliek, ontspringend in de huiselijke sfeer.

Thelma’s ouders (Henrik Rafaelsen, Ellen Dorrit Petersen) hebben immers de neurotische gewoonte hun jongvolwassen dochter constant in de gaten houden, juist nu ze op de universitaire campus voor het eerst op eigen benen staat. De verwijzingen naar zonde(val) en schuld zijn daarbij niet uit de lucht. Een biertje op een studentenfeest, gevoelens voor een medestudente; pure schaamte richting haar ouders gaat bij Thelma hand in hand met de trotse wil eigen keuzes te kunnen maken.

De constante spanning en ambiguïteit in het beeld zorgen ervoor dat Thelma van begin tot eind blijft intrigeren, ook als Trier in de tweede helft van de film wat narratieve steekjes laat vallen. Je zou de film verder braafjes en ingehouden kunnen noemen, maar dat hangt wel sterk samen met je referentiekader. Thelma laveert tussen arthouse en genrefilm, en voor de liefhebber van het meer conventionele drama is deze surrealistische trip visueel misschien te suggestief. Daarin ligt direct ook een belangrijke charme: ondanks de dik aangezette symboliek blijft er ruimte voor interpretatie. Het krachtige acteerwerk van de jonge Harboe zorgt ervoor dat de film ook gevoelsmatig haar sporen nalaat.

In tienerdrama Then Came You sluit de ernstig zieke Skye een vriendschap met de verlegen Calvin, een bagagedrager op het plaatselijke vliegveld. De film vermomt zijn exploitatie van Skye’s diagnose als een poging tot oprecht sentiment.

Soms is de grens tussen ernstig en banaal zo dun dat hij vervliegt. Aan het begin van Then Came You ontdekken we dat de van nature energieke Skye (Maisie Williams) zal sterven aan kanker. Toch zoekt de film zijn drama niet in Skye’s slopende ziekte, maar in de onmogelijke liefde van de schuchtere Calvin (Asa Butterfield) voor een acht jaar oudere stewardess (Nina Dobrev).

verder lezen (FK)

Uitstekend. The Theory of Everything is een film die in de afgelopen periode veelvuldig in het nieuws is geweest. Door de diverse kranten en internetsites heb ik ook al velerlei reviews de revue zien passeren. De meeste daarvan waren in ieder geval in een ding eensgezind: Redmayne's rol is Oscarwaardig, die van Felicity Jones wellicht evenzo. De eerste kans die ik had om dit waargebeurde verhaal te bekijken heb ik meteen aangegrepen. En ja, ik ben ontzettend positief gestemd. The Theory of Everything is een schitterende biopic. Sterk geromantiseerd, maar dat is in dit geval geen verkeurde keuze geweest: in een groot gedeelte van de film wordt vanuit Jones' perspectief gekeken naar Stephen's ziekte. Jones speelt haar rol overtuigend, waardoor we niet alleen Hawking's worsteling meekrijgen, maar zeker ook die van Jones. Redmayne acteert fenomenaal. Iedere gezichtsuitdrukking, iedere zin, iedere beweging; Redmayne laat ons geloven dat hij Hawking in hoogsteigen persoon is. Door deze film heb ik nog meer respect voor de beste man gekregen, en dan vooral hoe hij met zijn ziekte omgaat. Ik wist wel een en ander van Hawking, maar mijn interesse is nu wel verder gewekt. Ondanks de serieuze toon van de film zitten er ook nog een aantal kwinkslagen in de film; Redmayne slaagt erin naast diep teneergeslagen ook zeer komisch te zijn. Een scene blijft me bij: Redmayne die zichzelf over het complex van de Universiteit(?) sleept, waarna hij commentaar krijgt op zijn boek. Beleefd een stoel weigeren, en dan het zinnetje

Briljant gespeeld. Muziek en regie waren ook uitstekend op orde. Een klein minpunt vond ik dat er aan het begin van de film, oa door Redmayne zelf, nogal op gehamerd werd dat hij nog maar twee jaar te leven had. Vervolgens kreeg hij diverse kinderen, waarna pas later in die film, toen die twee jaar ruimschoots verstreken waren, naar die twee jaar werd gerefereerd. Maargoed, dat is een detail. Ik heb ontzettend genoten van deze ffilm. Gun Redmayne z'n Oscar van harte. 4,5*

Goede, beklemmende film met topprestatie van Day-Lewis. Deze doet wat niet aan velen gegeven is: een film van begin tot eind dragen. Deze goede acteur, die ik in Gangs of New York op het spoor kwam, heeft volledig terecht een Oscar gewonnen voor zijn rol, want zijn acteerprestatie is fenomenaal. De film zelf wordt gekenmerkt door een goed verhaal, dat goed uitgewerkt wordt. Enkele zeer krachtige scenes dragen bij aan een verder in traag tempo verlopende film: het had van mij wel een halfuurtje korter gemogen. Het karakter Eli wekte bij mij voornamelijk weerzin op, maar daarin zal ik vast niet de enige geweest zijn. Vermaakt heb ik me zeker niet, in de goede betekenis: dit is geen film die je leuk moet vinden, dit is een film die je moet aanspreken vanwege het acteerwerk van Day-Lewis en/of het goede verhaal. Regie vond ik redelijk. De muziekkeuze vond ik af en toe niet helemaal op de film afgestemd, maar bij sommige stukken film sloot de muziek juist naadloos aan. 4*

Vermakelijke actiefilm. Een goed plot, dat aan het einde nog weet te verrassen. Freeman acteert prima, en ook Banderas doet het aardig, al is de romance met Mitchell wat onnodig.
Leuke stukken ( de inbraak in de kluis, de beginscene in de metro worden afgewisseld met wat saaiere stukjes, maar vanwege de geringe speelduur keek deze film aardig weg. Ik heb me redelijk vermaakt. Geen topper, maar goed voor tussendoor. Twijfel tussen 3* en 3,5*. Ik geef deze het voordeel van de twijfel.

Herzien, en dat bleek toch wel fijn (en tegelijk nodig). Veel dingen waar ik me de eerste keer aan stoorde kon ik nu meer nuanceren, met name omdat de setting en de score me nog meer grepen. Die opbouw in het eerste halfuur is fantastisch. Wel blijf ik met gemengde gevoelens zitten ten opzichte van het gemakkelijke einde en de verdere verklaringen omtrent the Thing. Zo had de oorsprong best wat meer belicht mogen worden, en vind ik het vrij onzinnig dat er kort gehint wordt naar een soort mondiale infectie. Juist de geïsoleerde setting doet de film zo goed, te meer omdat het monster design zo extravagant is dat ik bij een grootser opgezette premisse al lang was afgehaakt.

Het belangrijkste is in ieder geval dat ik de klassieke waarde van deze Carpenter nu wel iets beter op waarde kan schatten. Geen meesterwerk in mijn ogen, maar wel een uiterst sfeervolle genrefilm.

De cinematografie van The Third Man is werkelijk geweldig. Geen twijfels van mijn kant dus over de schoonheid van sommige (uiterst iconische) shots, die iets weerspiegelen van de perfectie die zo'n beetje alle filmhistorische werken wel onderstrepen.

De moeite die ik heb met deze film is dan ook eerder van een narratieve aard; ik had weinig met de personages en vond het verhaal te conventioneel. Cotten en Valli overtuigen niet in hun hoofdrollen. Welles doet dat wel, maar het duurt even voor hij verschijnt en zijn input blijft relatief beperkt.

Het is interessant om te zien hoe feit en fictie hier met elkaar vervlochten raken. Dit gebeurt alleen wel in een scenario dat zeer rechtlijnig is en best wat meer ambiguïteit had mogen toelaten. De kenmerkende 'lokale' score was me iets te licht, zeker als je het tegenover de contrastrijke noir-beelden plaatst. De status van 'classic' is wat mij betreft zeker wel verdiend, maar dan toch vooral op visueel vlak.

Voor doorgewinterde fans behoeven ze al lang geen introductie meer: de intergalactische sterren van het Marvel-universum, die in een alsmaar uitdijende filmreeks de wereld telkens opnieuw van haar ondergang dienen te redden. Thor: Ragnarok is op die regel geen uitzondering. ‘Ragnarok’ verwijst in de Noor(d)se mythologie letterlijk naar het einde der tijden. Aan Chris Hemsworth en consorten de taak om het ultieme kwaad (hier Cate Blanchett) een halt toe te roepen.

Punten voor originaliteit scoort het script van de zoveelste Marvel-titel geen moment, maar het moet gezegd: dit vervolg op Thor (2011) en The Dark World (2013) is een vermakelijke en kundige oefening in publieksentertainment. De Nieuw-Zeelandse regisseur Taika Waititi (aangetrokken op basis van zijn indie-hit Hunt for the Wilderpeople) laat een frisse wind waaien door humor voorop te plaatsen, en alle overkoepelende metaplots niet zo serieus te nemen als de regisseurs voor hem. Met name visueel verwijst Waititi bewust of onbewust veel eerder naar tal van andere films. Geïnteresseerd als ik ben in visuele associaties dacht ik de ‘Iron Throne’ (Game of Thrones), Moria (Lord of the Rings), de Power Rangers, (het einde van) Star Wars: The Force Awakens én de ruimtespelen uit Tron: Legacy (in Gladiator-stijl uiteraard) stuk voor stuk voorbij te zien komen.

Vervelen doet deze oerdegelijke formulefilm geen moment, maar het wringt wel dat de meeste diepgang in Ragnarok moet komen van onnodige 3d-projecties en tenenkrommende oneliners (‘Asgard is not a place, it’s the people’). De meeste bezoekers van deze Marvel-titel zullen precies krijgen waar ze voor komen: een dosis zorgvuldig geënsceneerd vermaak, ontdaan van nuance en vernieuwing. Dat klinkt misschien zuur, maar het zorgt er ook voor dat je Ragnarok op inhoudelijk vlak geen moment serieus hoeft te nemen. En dat is misschien maar goed ook.

met beeld

Aan de reacties hier te lezen vindt het merendeel dit een matige film, of zelfs een baggerproduct. Hier ben ik het slechts deels mee eens.

Ik heb me namelijk wel vermaakt.. Eddie Murphy is een type dat je moet liggen: hij is even grappig, maar op een gegeven moment ben je hem zat en kan hij zelfs op de zenuwen gaan werken. De eerste 10 minuten vond ik dan ook over de top, maar dan belanden we bij het plot, dat de film redde: het idee van een boom waar bladeren vanaf vallen, iedere keer dat je spreekt, vind ik intrigerend en het is mooi uitgewerkt. In zijn pogingen op allerlei andere manieren dan door te spreken te verklaren wat hij wil, zet Murphy wel degelijk een goede acteerprestatie neer. In het begin is het nog grappig, maar later in de film komen we in een emotioneler gedeelte dat ik wel kon waarderen: Murphy beseft dat hij zuiniger moet leven en zorg moet dragen voor wat echt belangrijk is. Een moraal die goed wordt gebracht en gelukkig duurt de film met 90 minuten precies lang ( of kort ) genoeg.

Stuitende bijrollen van Murphy´s assistent en de man die Sinja speelt, dat helaas wel. Ook de reacties van Murphy´s vrouw waren aardig ongeloofwaardig. Toch heb ik me vermaakt, en het ging zelfs zo ver dat ik op een gegeven moment ook angstvallig mn mond hield. Doel bereikt. 3,5*

Ik blijf bij een (initieel ongeplande) tweede kijkbeurt nog wel sterker zitten met de gedachte dat de regisseur op een aantal cruciale momenten de focus op de verkeerde vragen legt en daarmee in extremis ook tot een wrange conclusie komt.

Quote uit een review die ik op letterboxd vond:



In mijn eigen woorden: het 'nurture matters'-credo waarmee de film afsluit had plaats moeten maken voor meer indringende vragen rond de 'nature' van deze identieke vreemdelingen en de context waarbinnen zij een bestaan hebben gekregen.

Deze film blinkt zeker niet uit in realisme. Zit vol met onwaarschijnlijkheden, en als verfilming van het boek van Dumas scoort deze film zeker onvoldoende. Veel ( belangrijke ) gebeurtenissen uit het boek zijn niet verwerkt, of foutief verwerkt. Andere scenes ( de luchtschepen, Venetie ) zijn weer puur en alleen toegevoegd om de film aantrekkelijk te maken. Actie is zwaar en zwaar over de top.

Maar... Ik heb me wel vermaakt. Leuke actie, schitterende plaatjes en locaties in HD. Er zit vaart in, en ook humor ( Planchet speelt z'n rol voortreffelijk ).

Voor D'Artagnan en Milady hadden ze wel andere personen mogen casten, met name aan Loger Lerman irriteerde ik me mateloos. Waltz en Bloom brachten als grote namen niet wat je van ze zou verwachten.

Richelieu is in andere verfilmingen veel overtuigender neergezet.

Al met al een leuke film voor tussendoor, die je met een korrel zout moet kijken. Wanneer je het onrealistische gedeelte voor lief neemt en niet te veel met het oorspronkelijke verhaal vergelijkt is ie wel te doen. Een voldoende, 3*

Ik had zo mijn bedenkingen vooraf. Met name ook omdat nu juist Twelve Monkeys, die veelbejubelde Gilliam-film, flink tegenviel. Tideland viel me uiteindelijk gelukkig mee.

Vooral aan het begin had dit extravagante Alice-sprookje me helemaal mee. Een jong meisje (knappe rol van Jodelle Ferland) houdt zich staande in de slechts mogelijke gezinssituatie denkbaar, tot haar moeder het loodje legt en haar vader (een hilarische Jeff Bridges, jammergenoeg zijn we ook hem snel kwijt) besluit naar een vervallen landhuis te trekken. Hilarisch is Jeliza-Rose's temperament in het 'grote mensen-milieu' als ze tijdens de busreis daarnaartoe volledig meegaat in het asociale gedrag van haar vader.

Helaas vervalt de film na een half uur in de weergave van Jeliza-Roses sprookjeswereld. Extravagante figuren zijn we gewend van Gilliam, maar de geestelijk gehandicapte Dickens was mij echt te veel van het goede, zeker in combinatie met - u leest het goed - de pratende poppenhoofden. Wrang is in dit verband dat Gilliam veel doet met kinderlijke verbeelding en de gehele speelduur het perspectief van Jeliza-Rose handhaaft, maar tegelijkertijd duidelijk geen kinderfilm maakt; op een paar momenten is Tideland relatief grof en grafisch, terwijl Dickens' worsteling met seksualiteit om een psychoanalytische duiding vraagt (wat mij betreft was dat hele thema hier niet nodig, maar dat verder terzijde).

Misschien was mijn score lager uitgevallen als ik niet zulke lage verwachtingen had gehad, maar nu was ik toch redelijk tevreden, ondanks het uiterst matige tweede uur. Tijdens de grande finale brengt Gilliam op een intrigerende wijze realiteit en fantasie bij elkaar.

3*

Deze film ben ik gaan bekijken omdat ik zelf in Rome ben geweest, en een feelgood-movie met Rome als thema en locatie stond me wel aan. Na het bekijken van deze Allen-productie valt op dat de stad toch wat ondergeschikt is gemaakt aan de verhalen. Jammer: daar had veel meer uitgehaald kunnen worden. Alhoewel de beelden en locaties in deze film mooi zijn, zijn ze niet benut om het verhaal nog sterker te maken. Een verhaal, dat verschillende mensen en verhaallijnen herbergt, zodat we dat in meer romantische films/komedies zien. Over het algeheel vond ik de verhalen vermakelijk, maar sommige plotlijnen waren onnodig/draafden wat te ver door. Hierdoor is mijn algehele beeld van de film niet ontzettend positief, ondanks de paar leuke plots die wel leuk waren om naar te kijken.

Het verhaal van Benigni is leuk, omdat het aantoont hoe beroemdheid soms in zijn werk gaat, en vraagtekens stelt bij het feit of beroemdheid nu wel echt iets is om naar te streven. Hoewel Benigni geknipt was voor zijn rol, draaft ie af en toe iets door, zoals in wel meer van zijn films.

Cruz als hoer vond ik matig. Bekende namen zijn niet altijd een garantie voor een geslaagd geheel.

Zo is Alec Baldwin totaal onnodig in deze film; zijn aanwezigheid is storend, alsof Jack ( Eisenberg) zelf geen geweten heeft. Woody Allen is redelijk vermakelijk, en de operadouche vond ik erg leuk gevonden, al wordt het concept op het einde wat uitgezogen.

Alleen Page acteerde echt overtuigend en was een fijn pluspunt aan deze film.

De mix van verhalen zorgde desondanks nog wel voor een redelijk geheel dat me de gehele speelduur heeft weten te boeien. Daarom een voldoende, 3*

In Banshun (Late Spring, 1949) wordt Noriko (Setsuko Hara) constant geconfronteerd met haar ongehuwde staat. Het huwelijk is een conventie waar in Ozu’s film-Japan maar weinigen van afwijken. Noriko is de humanistische uitzondering zelve: om haar heen regent het mogelijke vrijers, maar de goedlachse protagonist ontfermt zich liever om haar eenzame vader (Chishû Ryû).

Ook in Tôkyô Monogatari ontfermt Hara’s personage zich over dat van Ryu. Ryu speelt ditmaal niet Hara’s vader maar haar grootvader, en de kloof tussen de twee is initieel wat groter: Hara’s Noriko (ja, ook hier) woont en werkt in een buitenwijk van Tokio, terwijl haar grootouders een verblijf op het platteland betrekken. Aan het begin van de film wagen Shukichi en zijn vrouw de ellenlange reis naar de stad. Samen hopen ze tijd te kunnen doorbrengen met hun (klein)kinderen, die hun plaats in de arbeidsketen van Tokio stuk voor stuk gevonden hebben.

Het duurt niet lang voor de dramatische ironie van deze situatie zichtbaar wordt. Geen van de Hirayama’s heeft echt tijd voor opa en oma, maar eerlijk zijn is natuurlijk geen optie. En dus worden de twee (hypocriet of hilarisch?) en passant naar een accommodatie aan zee gestuurd, waar ze – tot wanhoop van hun egocentrische kinderen – al snel weer van terugkeren. Alleen Noriko heeft tijd voor haar ouders. Ze neemt zelfs een dag vrij – wat dat betreft is er geen enkel verschil tussen de Noriko van Banshun en de Noriko van Tôkyô Monogatari. Ook haar manische glimlach werkt in beide films even sterk op de zenuwen.

Ozu classificeert zichzelf als auteur door te spelen met filmnamen (spelen met seizoenen), thema’s (klasseverschillen, spanning tussen menselijke zorg en sociaal-culturele rolpatronen, egoïsme) en terugkerende acteurs (o.a. Ryu en Hara). Ook de filmvorm is immer consistent. De herkenbare camera-stijl (framing op zithoogte) staat hier volledig in dienst van het narratief, dat voor een gedramatiseerde karakterstudie behoorlijk geestig is: zwart-komische opmerkingen gaan hand in hand met ronduit kolderieke slapstick-taferelen. Het café-avondje en de wankele thuiskomst van het herenigde familiegezelschap staan in schril contrast met de tragiek van een naderend levenseinde. De toon is dus wisselend, maar Ozu weet te veranderingen te presenteren als verschillende scherven van dezelfde film-spiegel: de spiegel van het leven zelf. Zijn ontroerende humanistische portret is geen wankele genremix, maar een uitgebalanceerde kijk op de doorleefde dynamiek van intermenselijke relaties.